«Webex», ένα σύγχρονο γεφύρι της Άρτας

«Webex», ένα σύγχρονο γεφύρι της Άρτας

Μιας και χορτάσαμε από τις εικόνες ντροπής στην επέτειο του Πολυτεχνείου, η κυβέρνηση συνεχίζει να διαμοιράζει ανευθυνότητα, αναλγησία και ανικανότητα. Η φωτογραφία των παιδιών να κάνουν τηλε-μάθημα στον εξωτερικό χώρο ενός καφενείου, μήνα Νοέμβρη, έχει κάνει τον γύρο του διαδικτύου δημιουργώντας συναισθήματα ολικής κατακραυγής και γενικευμένης λύπης.

Προφανώς και μιλάμε για σχολεία δύο ταχυτήτων και, προφανώς, μιλάμε για τεράστια ευθύνη της υπουργού παιδείας. «Webex», λοιπόν, δεν έχω στο χωριό μου, γιατί τηλε-εκπαίδευση ―σαν άλλος πολυταξιδεμένος Οδυσσέας― έχει ατελέσφορα ναυαγήσει και κανένας αρμόδιος δεν παραδέχεται την αδιαμφισβήτητη ήττα της. Τουναντίον, ένας μετά τον άλλο συνεντευξιάζονται γλυκά μέσα από τα ζεστά τους υπουργικά γραφεία και επηρμένοι κουνάνε το δάχτυλο της απολυτότητας στα "τρωκτικά" και τους "ψεκασμένους". Από την άλλη, οι μαθητές φτωχών οικογενειών, γεννήματα των κοινωνικών ανισοτήτων, αναγκάζονται να κάνουν τηλε-μάθημα από τον εξωτερικό χώρο ενός καφενείου, από το μπακάλικο ή το κρεοπωλείο, και μέσα από έναν ασφυκτικό ρεαλισμό και έναν συμβολισμό που δεν βαστιέται, αντανακλούν με «άριστα 10» τις μπακαλίστικες και καφενειακές υποδομές μιας χώρας με γραμμένα στα υπουργικά της αλάθητα τα παιδιά της.

Στους ορεινούς τόπους, εκεί που το ίντερνετ αποτελεί ακόμα δυσεύρετο αγαθό και με τα προβλήματα διασύνδεσης δίνεται καθημερινά μάχη, δεν υπήρξε ποτέ καμιά πρόνοια και οδηγία για το πώς μπορεί να δοθεί μια λύση. Οι ορεινοί όγκοι ανέκαθεν υπέφεραν από δυσλειτουργίες και αναδείκνυαν τις όποιες ελλείψεις. Για αυτό τον λόγο θα περίμενε κανείς, λοιπόν, ένα συνταγμένο σχέδιο προετοιμασίας της σύγχρονης τηλεκπαίδευσης ικανό να ανταποκριθεί στις δυσκολίες των απομακρυσμένων τόπων. Όμως, το δημόσιο τηλε-αγαθό της εκπαίδευσης εξέπεσε πανηγυρικά, μιας και όσοι δεν δύνανται οικονομικά να προμηθευτούν το πολυπόθητο μηχάνημα αναμετάδοσης της γνώσης είναι καταδικασμένοι να μην συμμετέχουν στο μάθημα και να μείνουν πίσω στην ύλη. Το «webex», αυτό το σύγχρονο γεφύρι της Άρτας, δεν στεργιώνει ούτε με τις παραποιητικές δηλώσεις των υπευθύνων σχετικά με την ομαλή διεξαγωγή του ούτε με τις θυσίες των παιδιών που υπομένουν μες το κρύο την αποτυχία των. Η αναλγησία της κυβέρνησης και η αμετάπειστη στάση να μην παραδέχεται τα τραγικά κενά των αποφάσεων της και τις πολλαπλές της δυσλειτουργίες, αλλάζοντας την πολιτική της και συναινώντας σε γόνιμες συζητήσεις, αποδεικνύει κατάφωρα ότι όχι μόνο παρουσιάζεται κατώτερη των περιστάσεων αλλά δεν την ένοιαξε και πότε να τις περισώσει.

Έχοντας μεγαλώσει σε μικρό της επαρχίας και βιώνοντας εκ των έσω την αδιαφορία της πολιτείας, δεν μπορώ παρά να μην εκφράσω τη βαθεία μου λύπη που από το 2000 έως το 2020 το μοναδικό το οποίο έχει αλλάξει είναι η σύσταση της εκάστοτε κυβέρνησης.

Εκείνο όμως που με κάνει να συγκινούμαι και να τους θαυμάζω είναι η απαράμιλλη θέληση των παιδιών για μάθηση και το ασίγαστο κουράγιο μιας προσπάθειάς που δεν κάμπτεται από καμιά συνθήκη - ακόμα και αν στον αγώνα της χρονικής αντικατάστασης των ρημάτων στον παρακείμενο και τον συντελεσμένο μέλλοντα είναι θλιβερά μόνοι.

More in Webex
Comments
«Webex», ένα σύγχρονο γεφύρι της Άρτας

«Webex», ένα σύγχρονο γεφύρι της Άρτας

Μιας και χορτάσαμε από τις εικόνες ντροπής στην επέτειο του Πολυτεχνείου, η κυβέρνηση συνεχίζει να διαμοιράζει ανευθυνότητα, αναλγησία και ανικανότητα. Η φωτογραφία των παιδιών να κάνουν τηλε-μάθημα στον εξωτερικό χώρο ενός καφενείου, μήνα Νοέμβρη, έχει κάνει τον γύρο του διαδικτύου δημιουργώντας συναισθήματα ολικής κατακραυγής και γενικευμένης λύπης.

Προφανώς και μιλάμε για σχολεία δύο ταχυτήτων και, προφανώς, μιλάμε για τεράστια ευθύνη της υπουργού παιδείας. «Webex», λοιπόν, δεν έχω στο χωριό μου, γιατί τηλε-εκπαίδευση ―σαν άλλος πολυταξιδεμένος Οδυσσέας― έχει ατελέσφορα ναυαγήσει και κανένας αρμόδιος δεν παραδέχεται την αδιαμφισβήτητη ήττα της. Τουναντίον, ένας μετά τον άλλο συνεντευξιάζονται γλυκά μέσα από τα ζεστά τους υπουργικά γραφεία και επηρμένοι κουνάνε το δάχτυλο της απολυτότητας στα "τρωκτικά" και τους "ψεκασμένους". Από την άλλη, οι μαθητές φτωχών οικογενειών, γεννήματα των κοινωνικών ανισοτήτων, αναγκάζονται να κάνουν τηλε-μάθημα από τον εξωτερικό χώρο ενός καφενείου, από το μπακάλικο ή το κρεοπωλείο, και μέσα από έναν ασφυκτικό ρεαλισμό και έναν συμβολισμό που δεν βαστιέται, αντανακλούν με «άριστα 10» τις μπακαλίστικες και καφενειακές υποδομές μιας χώρας με γραμμένα στα υπουργικά της αλάθητα τα παιδιά της.

Στους ορεινούς τόπους, εκεί που το ίντερνετ αποτελεί ακόμα δυσεύρετο αγαθό και με τα προβλήματα διασύνδεσης δίνεται καθημερινά μάχη, δεν υπήρξε ποτέ καμιά πρόνοια και οδηγία για το πώς μπορεί να δοθεί μια λύση. Οι ορεινοί όγκοι ανέκαθεν υπέφεραν από δυσλειτουργίες και αναδείκνυαν τις όποιες ελλείψεις. Για αυτό τον λόγο θα περίμενε κανείς, λοιπόν, ένα συνταγμένο σχέδιο προετοιμασίας της σύγχρονης τηλεκπαίδευσης ικανό να ανταποκριθεί στις δυσκολίες των απομακρυσμένων τόπων. Όμως, το δημόσιο τηλε-αγαθό της εκπαίδευσης εξέπεσε πανηγυρικά, μιας και όσοι δεν δύνανται οικονομικά να προμηθευτούν το πολυπόθητο μηχάνημα αναμετάδοσης της γνώσης είναι καταδικασμένοι να μην συμμετέχουν στο μάθημα και να μείνουν πίσω στην ύλη. Το «webex», αυτό το σύγχρονο γεφύρι της Άρτας, δεν στεργιώνει ούτε με τις παραποιητικές δηλώσεις των υπευθύνων σχετικά με την ομαλή διεξαγωγή του ούτε με τις θυσίες των παιδιών που υπομένουν μες το κρύο την αποτυχία των. Η αναλγησία της κυβέρνησης και η αμετάπειστη στάση να μην παραδέχεται τα τραγικά κενά των αποφάσεων της και τις πολλαπλές της δυσλειτουργίες, αλλάζοντας την πολιτική της και συναινώντας σε γόνιμες συζητήσεις, αποδεικνύει κατάφωρα ότι όχι μόνο παρουσιάζεται κατώτερη των περιστάσεων αλλά δεν την ένοιαξε και πότε να τις περισώσει.

Έχοντας μεγαλώσει σε μικρό της επαρχίας και βιώνοντας εκ των έσω την αδιαφορία της πολιτείας, δεν μπορώ παρά να μην εκφράσω τη βαθεία μου λύπη που από το 2000 έως το 2020 το μοναδικό το οποίο έχει αλλάξει είναι η σύσταση της εκάστοτε κυβέρνησης.

Εκείνο όμως που με κάνει να συγκινούμαι και να τους θαυμάζω είναι η απαράμιλλη θέληση των παιδιών για μάθηση και το ασίγαστο κουράγιο μιας προσπάθειάς που δεν κάμπτεται από καμιά συνθήκη - ακόμα και αν στον αγώνα της χρονικής αντικατάστασης των ρημάτων στον παρακείμενο και τον συντελεσμένο μέλλοντα είναι θλιβερά μόνοι.

More in Webex
Comments