Τοξική καφρίλα

Τοξική καφρίλα

Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε ή δεύτερη, ούτε τρίτη, ούτε η τέταρτη φορά που ο Κασιμάτης γράφει μια τοξική καφρίλα και από την Καθημερινή σπεύδουν να τα μαζέψουν... Παίζει να είναι η δέκατη πέμπτη...

Ο τύπος στο παρελθόν έχει προσβάλλει τη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα, τον Μπαλτά αποκαλώντας τον περίπου καταθλιπτικό, την Χριστοδουλοπούλου όταν έγινε γιαγιά γιατί δεν μπορούσε να "φαντασθεί" ότι είναι μάνα, τώρα τον Κατρούγκαλο γιατί "έχασε τις μπούκλες του"... Δεν θυμάμαι αν αναγκάστηκε και ζήτησε από όλους συγγνώμη ή από τους μισούς αλλά δεν έχει και τόσο σημασία... προ ημερών κατάφερε και προσέβαλε και τους Εύζωνες γιατί φοράνε καλσόν και πάλι η Καθημερινή ζητούσε συγγνώμη για λογαριασμό του!

Όλα αυτά δεν τα έχει γράψει στο πλαίσιο μια πολιτικής κριτικής όπου κανείς δικαιούται να διαφωνεί ή και να καταγγέλλει με οξύτητα, ούτε φυσικά γράφτηκαν στο πλαίσιο κάποιας σάτιρας. Είναι απλά μίσος και χολή. Βεβαίως είναι δικαίωμα του καθένα να μισεί όποιον θέλει, ωστόσο όταν είσαι δημοσιογράφος δεν μπορεί να εκδηλώνεις αυτό το μίσος και την απέχθειά σου με τον τρόπο που το κάνει το κάθε τοξικό τρολ του διαδικτύου. Αντίστοιχα, όταν θες να θεωρείσαι σοβαρή πολιτική εφημερίδα δεν μπορεί να αφήνεις κάποιον να γράφει τοξικές ανοησίες ξανά και ξανά και μετά να ζητάς συγγνώμη. Αν το κάνεις αυτό είναι γιατί δεν είσαι σοβαρή εφημερίδα. Και από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα, το οποίο δεν είναι ο Κασιμάτης, αλλά το σύνολο σχεδόν του συστημικού τύπου και των ΜΜΕ που δίνουν βήμα σε Κασιμάτηδες που υπό κανονικές συνθήκες θα μας φαίνονταν απλά αστείοι, αλλά όταν περιβάλλονται με το "κύρος" μιας εφημερίδας υψηλής αναγνωσιμότητας είναι εν δυνάμει επικίνδυνοι.

Με μια γρήγορη αναζήτηση βρήκα ότι παλαιότερα, όταν η βουλή είχε τιμήσει τον Μπελογιάννη, ο Κασιμάτης έγραφε, "Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του;", ουσιαστικά δηλαδή το ίδιο ακριβώς που είχε γράψει τρεις μέρες πριν η εφημερίδα της Χρυσής Αυγής.

Μάλιστα όταν η Χρυσή Αυγή μπήκε στη Βουλή έγραφε στην Καθημερινή: «Όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στην Χρυσή Αυγή - και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης».

Αυτή η αισθητική και αυτές οι απόψεις γράφονται στην Καθημερινή όχι μόνο γιατί εκφράζουν τον ίδιο τον Κασιμάτη αλλά γιατί με αυτές ταυτίζονται και η εφημερίδα και κυρίως το αναγνωστικό της κοινό. Και ήταν πάντα έτσι, απλά σε άλλες περιόδους την τοξικότητα την έκρυβαν πίσω από έναν δήθεν καθωσπρεπισμό και μια αστική ευγένεια. Σήμερα που τα πράγματα είναι αλλιώς, ο φερετζές της αστικής ευγένειας έχει πέσει και όλοι αυτοί δεν χάνουν καμία ευκαιρία να μας δείξουν ότι είναι κοινοί κάφροι.

More in Τύπος
Comments
Τοξική καφρίλα

Τοξική καφρίλα

Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε ή δεύτερη, ούτε τρίτη, ούτε η τέταρτη φορά που ο Κασιμάτης γράφει μια τοξική καφρίλα και από την Καθημερινή σπεύδουν να τα μαζέψουν... Παίζει να είναι η δέκατη πέμπτη...

Ο τύπος στο παρελθόν έχει προσβάλλει τη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα, τον Μπαλτά αποκαλώντας τον περίπου καταθλιπτικό, την Χριστοδουλοπούλου όταν έγινε γιαγιά γιατί δεν μπορούσε να "φαντασθεί" ότι είναι μάνα, τώρα τον Κατρούγκαλο γιατί "έχασε τις μπούκλες του"... Δεν θυμάμαι αν αναγκάστηκε και ζήτησε από όλους συγγνώμη ή από τους μισούς αλλά δεν έχει και τόσο σημασία... προ ημερών κατάφερε και προσέβαλε και τους Εύζωνες γιατί φοράνε καλσόν και πάλι η Καθημερινή ζητούσε συγγνώμη για λογαριασμό του!

Όλα αυτά δεν τα έχει γράψει στο πλαίσιο μια πολιτικής κριτικής όπου κανείς δικαιούται να διαφωνεί ή και να καταγγέλλει με οξύτητα, ούτε φυσικά γράφτηκαν στο πλαίσιο κάποιας σάτιρας. Είναι απλά μίσος και χολή. Βεβαίως είναι δικαίωμα του καθένα να μισεί όποιον θέλει, ωστόσο όταν είσαι δημοσιογράφος δεν μπορεί να εκδηλώνεις αυτό το μίσος και την απέχθειά σου με τον τρόπο που το κάνει το κάθε τοξικό τρολ του διαδικτύου. Αντίστοιχα, όταν θες να θεωρείσαι σοβαρή πολιτική εφημερίδα δεν μπορεί να αφήνεις κάποιον να γράφει τοξικές ανοησίες ξανά και ξανά και μετά να ζητάς συγγνώμη. Αν το κάνεις αυτό είναι γιατί δεν είσαι σοβαρή εφημερίδα. Και από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα, το οποίο δεν είναι ο Κασιμάτης, αλλά το σύνολο σχεδόν του συστημικού τύπου και των ΜΜΕ που δίνουν βήμα σε Κασιμάτηδες που υπό κανονικές συνθήκες θα μας φαίνονταν απλά αστείοι, αλλά όταν περιβάλλονται με το "κύρος" μιας εφημερίδας υψηλής αναγνωσιμότητας είναι εν δυνάμει επικίνδυνοι.

Με μια γρήγορη αναζήτηση βρήκα ότι παλαιότερα, όταν η βουλή είχε τιμήσει τον Μπελογιάννη, ο Κασιμάτης έγραφε, "Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του;", ουσιαστικά δηλαδή το ίδιο ακριβώς που είχε γράψει τρεις μέρες πριν η εφημερίδα της Χρυσής Αυγής.

Μάλιστα όταν η Χρυσή Αυγή μπήκε στη Βουλή έγραφε στην Καθημερινή: «Όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στην Χρυσή Αυγή - και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης».

Αυτή η αισθητική και αυτές οι απόψεις γράφονται στην Καθημερινή όχι μόνο γιατί εκφράζουν τον ίδιο τον Κασιμάτη αλλά γιατί με αυτές ταυτίζονται και η εφημερίδα και κυρίως το αναγνωστικό της κοινό. Και ήταν πάντα έτσι, απλά σε άλλες περιόδους την τοξικότητα την έκρυβαν πίσω από έναν δήθεν καθωσπρεπισμό και μια αστική ευγένεια. Σήμερα που τα πράγματα είναι αλλιώς, ο φερετζές της αστικής ευγένειας έχει πέσει και όλοι αυτοί δεν χάνουν καμία ευκαιρία να μας δείξουν ότι είναι κοινοί κάφροι.

More in Τύπος
Comments