Το σπιράλ της ύφεσης, οι προκλήσεις και τα διακυβεύματα.

Το σπιράλ της ύφεσης, οι προκλήσεις και τα διακυβεύματα.

Η Ελληνική Οικονομία, είχε εισέλθει από το 2017, σε σταθερή και βιώσιμη ανάπτυξη, μετά από την πολυετή περιπέτεια των Μνημονίων, λαμβάνοντας υπ΄ όψιν τη μεταβολή του ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές, όπως και είναι το ορθότερο, δεδομένου ότι ενσωματώνονται και οι μεταβολές των τιμών που απηχούν τις περαιτέρω προσδοκίες ανάπτυξης ή ύφεσης. Ωστόσο, από το Δ΄ Τρίμηνο του 2019 (Α΄Τρίμηνο της διακυβέρνησης ΝΔ), η Οικονομία επανήλθε σε ύφεση, η οποία γίνεται μεγαλύτερη λόγω του αποπληθωρισμού, δηλ. της μείωσης των τιμών, που είναι δείκτης περαιτέρω ύφεσης και αβεβαιότητας. Ακόμη κι΄ αν δεχθούμε ότι συνέδραμαν και εξωτερικοί παράγοντες στην παραπάνω αρνητική εξέλιξη, όπως η κρίση στις σχέσεις ΗΠΑ – Κίνας και ο επερχόμενος Κορονοϊός, σίγουρα δεν διαπιστώσαμε ούτε κατά διάνοια το αναπτυξιακό μπουμ που υποσχόταν προεκλογικά το νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια...

Κάπως έτσι, με εφαρμογή πολιτικών που υπόσκαψαν το περιβάλλον κοινωνικής συνοχής που είχε χτιστεί με δυσκολία και προσοχή τα προηγούμενα χρόνια από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, εντέλει, όπως ήταν βέβαια αναμενόμενο, δημιουργήθηκε το απόλυτο τοξικό υπόβαθρο, έτσι ώστε η πανδημική κρίση να επιφέρει επιπλέον πλήγματα στην ήδη εξασθενημένη Οικονομία.

Η ανταπόκριση της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης της ΝΔ στην κρίση της πανδημίας, στο σκέλος της Οικονομίας, υπήρξε απόλυτα ανεπαρκής, καθώς δεν τόλμησε να στηρίξει αποφασιστικά τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα των μισθωτών – αγροτών, αλλά και τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Με μέτρα – ημίμετρα, μισών μισθών, αναστολής φορολογικών υποχρεώσεων και επιπλέον δανεισμών, επιχείρησε να κερδίσει χρόνο, στοιχηματίζοντας σε γρήγορη επάνοδο στην κανονικότητα, στην συνδρομή του Τουρισμού, αγνοώντας τις εκτιμήσεις των ειδικών τόσο από το χώρο της επιδημιολογίας, όσο και της Οικονομίας, ότι η κρίση θα έχει διάρκεια και βάθος.

Μια προσωρινή οικονομική κρίση, εάν δεν αντιμετωπιστεί αποφασιστικά από την αρχή, κινδυνεύει, από κρίση ρευστότητας να μετατραπεί σε μόνιμη κρίση φερεγγυότητας και αξιοπιστίας, γίνεται δηλαδή μια χρόνια νόσος, για να χρησιμοποιήσουμε τον ιατρικό όρο.  Υγιείς επιχειρηματικές μονάδες, μπορεί να επιμολυνθούν από τον ιό της οικονομίας και να μετατραπούν και αυτές σε μη βιώσιμες καθώς θα καταρρέει το περιβάλλον οικονομικό - συναλλακτικό κύκλωμα.  Είναι ο λεγόμενος συστημικός κίνδυνος, που δε μπορεί να αντιμετωπιστεί από τις επιμέρους μονάδες, αλλά κεντρικά από το κράτος. Οι νεοφιλελεύθεροι, προκειμένου να μην εφαρμόζουν τέτοιας κλίμακας παρεμβάσεις, επικαλούνται τον λεγόμενο ηθικό κίνδυνο, ότι δηλαδή θα εκμεταλλευτούν την κρατική γαλαντομία, οι γνωστοί μπαταχτσήδες. Είναι οι γνωστές υποκριτικές ηθικολογίες των νεοφιλελεύθερων. Ο κίνδυνος σίγουρα είναι υπαρκτός και η διαχέιρισή του είναι υποχρέωση κάθε ευνομούμενης Πολιτείας, ωστόσο είναι πολύ μικρότερος από τον συστημικό, που αναφέραμε πριν. Διυλίζουμε των κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο...

Αυτά όμως, είναι γνωστά στα Οικονομικά – Χρηματοοικονομικά. Η δειλία αντιμετώπισης του προβλήματος με γενναίες κρατικές παρεμβάσεις, μέσω απ΄ ευθείας επιδοτήσεων, παροχής κρατικών εγγυήσεων, ενίσχυσης των Δημόσιων συστημάτων Υγείας και Παιδείας, κλπ., όπως γίνεται σε άλλες χώρες, υποκρύπτει κι έναν άλλο στόχο, εξάλλου μάλλον είναι φανερός: η εκκαθάριση των επιχειρήσεων ζόμπι όπως ειπώθηκε και ακόμη παραπέρα το κλείσιμο των μικρών επιχειρήσεων. Η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Ασφάλισης, η αποσάθρωση του πλαισίου προστασίας της Εργασίας, κοκ.

Η κρίση λοιπόν, φαίνεται να είναι βούτυρο στο ψωμί των νεοφιλελεύθερων για ριζικές ανατροπές υπέρ μεγάλων συμφερόντων και σε βάρος των πολλών. Είναι όμως ταυτόχρονα, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, ανασύνταξης του προοδευτικού στρατοπέδου, σύνταξης ενός ρεαλιστικού και ριζοσπαστικού προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής προόδου για τα συμφέροντα των πολλών, της Οικονομίας, της Κοινωνίας, για μια βιώσιμη Ανάπτυξη.

More in Οικονομία
Comments
Το σπιράλ της ύφεσης, οι προκλήσεις και τα διακυβεύματα.

Το σπιράλ της ύφεσης, οι προκλήσεις και τα διακυβεύματα.

Η Ελληνική Οικονομία, είχε εισέλθει από το 2017, σε σταθερή και βιώσιμη ανάπτυξη, μετά από την πολυετή περιπέτεια των Μνημονίων, λαμβάνοντας υπ΄ όψιν τη μεταβολή του ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές, όπως και είναι το ορθότερο, δεδομένου ότι ενσωματώνονται και οι μεταβολές των τιμών που απηχούν τις περαιτέρω προσδοκίες ανάπτυξης ή ύφεσης. Ωστόσο, από το Δ΄ Τρίμηνο του 2019 (Α΄Τρίμηνο της διακυβέρνησης ΝΔ), η Οικονομία επανήλθε σε ύφεση, η οποία γίνεται μεγαλύτερη λόγω του αποπληθωρισμού, δηλ. της μείωσης των τιμών, που είναι δείκτης περαιτέρω ύφεσης και αβεβαιότητας. Ακόμη κι΄ αν δεχθούμε ότι συνέδραμαν και εξωτερικοί παράγοντες στην παραπάνω αρνητική εξέλιξη, όπως η κρίση στις σχέσεις ΗΠΑ – Κίνας και ο επερχόμενος Κορονοϊός, σίγουρα δεν διαπιστώσαμε ούτε κατά διάνοια το αναπτυξιακό μπουμ που υποσχόταν προεκλογικά το νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια...

Κάπως έτσι, με εφαρμογή πολιτικών που υπόσκαψαν το περιβάλλον κοινωνικής συνοχής που είχε χτιστεί με δυσκολία και προσοχή τα προηγούμενα χρόνια από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, εντέλει, όπως ήταν βέβαια αναμενόμενο, δημιουργήθηκε το απόλυτο τοξικό υπόβαθρο, έτσι ώστε η πανδημική κρίση να επιφέρει επιπλέον πλήγματα στην ήδη εξασθενημένη Οικονομία.

Η ανταπόκριση της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης της ΝΔ στην κρίση της πανδημίας, στο σκέλος της Οικονομίας, υπήρξε απόλυτα ανεπαρκής, καθώς δεν τόλμησε να στηρίξει αποφασιστικά τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα των μισθωτών – αγροτών, αλλά και τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Με μέτρα – ημίμετρα, μισών μισθών, αναστολής φορολογικών υποχρεώσεων και επιπλέον δανεισμών, επιχείρησε να κερδίσει χρόνο, στοιχηματίζοντας σε γρήγορη επάνοδο στην κανονικότητα, στην συνδρομή του Τουρισμού, αγνοώντας τις εκτιμήσεις των ειδικών τόσο από το χώρο της επιδημιολογίας, όσο και της Οικονομίας, ότι η κρίση θα έχει διάρκεια και βάθος.

Μια προσωρινή οικονομική κρίση, εάν δεν αντιμετωπιστεί αποφασιστικά από την αρχή, κινδυνεύει, από κρίση ρευστότητας να μετατραπεί σε μόνιμη κρίση φερεγγυότητας και αξιοπιστίας, γίνεται δηλαδή μια χρόνια νόσος, για να χρησιμοποιήσουμε τον ιατρικό όρο.  Υγιείς επιχειρηματικές μονάδες, μπορεί να επιμολυνθούν από τον ιό της οικονομίας και να μετατραπούν και αυτές σε μη βιώσιμες καθώς θα καταρρέει το περιβάλλον οικονομικό - συναλλακτικό κύκλωμα.  Είναι ο λεγόμενος συστημικός κίνδυνος, που δε μπορεί να αντιμετωπιστεί από τις επιμέρους μονάδες, αλλά κεντρικά από το κράτος. Οι νεοφιλελεύθεροι, προκειμένου να μην εφαρμόζουν τέτοιας κλίμακας παρεμβάσεις, επικαλούνται τον λεγόμενο ηθικό κίνδυνο, ότι δηλαδή θα εκμεταλλευτούν την κρατική γαλαντομία, οι γνωστοί μπαταχτσήδες. Είναι οι γνωστές υποκριτικές ηθικολογίες των νεοφιλελεύθερων. Ο κίνδυνος σίγουρα είναι υπαρκτός και η διαχέιρισή του είναι υποχρέωση κάθε ευνομούμενης Πολιτείας, ωστόσο είναι πολύ μικρότερος από τον συστημικό, που αναφέραμε πριν. Διυλίζουμε των κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο...

Αυτά όμως, είναι γνωστά στα Οικονομικά – Χρηματοοικονομικά. Η δειλία αντιμετώπισης του προβλήματος με γενναίες κρατικές παρεμβάσεις, μέσω απ΄ ευθείας επιδοτήσεων, παροχής κρατικών εγγυήσεων, ενίσχυσης των Δημόσιων συστημάτων Υγείας και Παιδείας, κλπ., όπως γίνεται σε άλλες χώρες, υποκρύπτει κι έναν άλλο στόχο, εξάλλου μάλλον είναι φανερός: η εκκαθάριση των επιχειρήσεων ζόμπι όπως ειπώθηκε και ακόμη παραπέρα το κλείσιμο των μικρών επιχειρήσεων. Η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Ασφάλισης, η αποσάθρωση του πλαισίου προστασίας της Εργασίας, κοκ.

Η κρίση λοιπόν, φαίνεται να είναι βούτυρο στο ψωμί των νεοφιλελεύθερων για ριζικές ανατροπές υπέρ μεγάλων συμφερόντων και σε βάρος των πολλών. Είναι όμως ταυτόχρονα, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, ανασύνταξης του προοδευτικού στρατοπέδου, σύνταξης ενός ρεαλιστικού και ριζοσπαστικού προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής προόδου για τα συμφέροντα των πολλών, της Οικονομίας, της Κοινωνίας, για μια βιώσιμη Ανάπτυξη.

More in Οικονομία
Comments