Το #MeToo είναι κίνημα κι, όπως κάθε κίνημα, αποτελεί ένδειξη κοινωνικής αλλαγής

Το #MeToo είναι κίνημα κι, όπως κάθε κίνημα, αποτελεί ένδειξη κοινωνικής αλλαγής

Το κίνημα του #MeToo επέστρεψε στην Ελλάδα, με αφορμή το χείμαρρο των αποκαλύψεων της κ. Μπεκατώρου, των αθλητριών, των γυναικών και των θηλυκοτήτων που ακολούθησαν.

Πριν λίγα χρόνια, όταν έκανε τη μαζική του εμφάνιση, όχι μόνο παγκόσμια, αλλά και στη χώρα μας, η αντίδραση της κοινωνίας ήταν διαφορετική από τη σημερινή. Καχυποψία, απαξίωση, ακόμα και βιασύνη πολλών γυναικών να προλάβουν να δηλώσουν ότι δεν έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης -λες και το να είναι κάποια θύμα είναι κακό.

Αυτά τα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν, η συζήτηση γύρω από την έμφυλη βία, τη σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση, το φεμινισμό, δε σταμάτησε: γυναίκες και θηλυκότητες, εξακολούθησαν να διατηρούν ζωντανή την ανάγκη να γίνουν ορατές, να ακουστούν, αλλά και να εισακουστούν. Ο δρόμος άνοιξε, η κοινωνία έγινε πιο δεκτική, πιο ανοιχτή, ακόνισε τα προοδευτικά αντανακλαστικά της. Ο καθημερινός αγώνας των ανώνυμων -τις περισσότερες φορές γυναικών- δεν ήταν ούτε εύκολος ούτε ανώδυνος.

Πέτυχε, όμως, το στόχο του.

Το #MeToo είναι κίνημα κι, όπως κάθε κίνημα, αποτελεί ένδειξη κοινωνικής αλλαγής. Αποτελεί, όμως, και διερεύνηση αυτής της αλλαγής.

Και η διερεύνηση αυτή, δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο πιστεύει το σύνολο της κοινωνίας τις εξομολογήσεις των θηλυκοτήτων κι ευαλωτήτων, αλλά και με το κατά πόσο μπορεί να διαμορφώσει νέες συνθήκες πάνω σε αυτήν την πραγματικότητα που "ξαφνικά" παρουσιάζεται στα μάτια πολλών.

Διότι βλέπουμε τελικά ότι η σεξουαλική παρενόχληση ή ακόμα και κακοποίηση, δεν αποτελεί "σπάνιο γεγονός", όπως μέχρι τώρα θεωρείτο.

Αποτελεί κανονικότητα για την πλειοψηφία των γυναικών.

Πρέπει, επομένως, να οριστεί με σαφήνεια η σεξουαλική κακοποίηση για να μην υπάρχουν οι "γκρίζες ζώνες" στον προσδιορισμό της.

Να πάψει να φορτίζεται με ενοχικότητα, τύψεις, αμφιβολίες το θύμα.

Να αλλάξει ο τρόπος κοινωνικοποίησης των παιδιών, τα πατριαρχικά στερεότυπα στη διαπαιδαγώγηση και στην εκπαίδευση.

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, μέχρι να καταλάβει μέχρι και η τελευταία θηλυκότητα ότι δε φέρει καμία ευθύνη για τη σεξουαλική βία που δέχεται, αλλά κι ο τελευταίος ετεροφυλόφιλος άνδρας ότι δεν έχει κυριότητα πάνω σε κανένα άλλο σώμα πέραν του δικού του.

Η ευκαιρία, αλλά και το μεγάλο στοίχημα, για το γυναικείο κίνημα και τους συμμάχους του, είναι να διατηρηθεί η συζήτηση και η προσπάθεια ζωντανή.

Για να επηρεάσει νομοθετικά πλαίσια, για να διεκδικήσει, για να πετύχει.

Για να μην αποτελεί προνόμιο ακόμα και η ίδια η δυνατότητα να αναφερθεί ένα περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης. Για να μπορούν να μιλήσουν οι προσφύγισσες, οι μετανάστριες, οι σεξεργάτριες, οι τρανς γυναίκες.

Οι αγώνες θα συνεχίζονται και θα πετύχουν.

Το αποδεικνύει, εξάλλου, η ίδια η ελληνική κοινωνία που, λίγα χρόνια μετά, εμφανίστηκε πιο έτοιμη να ακούσει και να δει.

More in Φεμινισμός
Comments
Το #MeToo είναι κίνημα κι, όπως κάθε κίνημα, αποτελεί ένδειξη κοινωνικής αλλαγής

Το #MeToo είναι κίνημα κι, όπως κάθε κίνημα, αποτελεί ένδειξη κοινωνικής αλλαγής

Το κίνημα του #MeToo επέστρεψε στην Ελλάδα, με αφορμή το χείμαρρο των αποκαλύψεων της κ. Μπεκατώρου, των αθλητριών, των γυναικών και των θηλυκοτήτων που ακολούθησαν.

Πριν λίγα χρόνια, όταν έκανε τη μαζική του εμφάνιση, όχι μόνο παγκόσμια, αλλά και στη χώρα μας, η αντίδραση της κοινωνίας ήταν διαφορετική από τη σημερινή. Καχυποψία, απαξίωση, ακόμα και βιασύνη πολλών γυναικών να προλάβουν να δηλώσουν ότι δεν έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης -λες και το να είναι κάποια θύμα είναι κακό.

Αυτά τα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν, η συζήτηση γύρω από την έμφυλη βία, τη σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση, το φεμινισμό, δε σταμάτησε: γυναίκες και θηλυκότητες, εξακολούθησαν να διατηρούν ζωντανή την ανάγκη να γίνουν ορατές, να ακουστούν, αλλά και να εισακουστούν. Ο δρόμος άνοιξε, η κοινωνία έγινε πιο δεκτική, πιο ανοιχτή, ακόνισε τα προοδευτικά αντανακλαστικά της. Ο καθημερινός αγώνας των ανώνυμων -τις περισσότερες φορές γυναικών- δεν ήταν ούτε εύκολος ούτε ανώδυνος.

Πέτυχε, όμως, το στόχο του.

Το #MeToo είναι κίνημα κι, όπως κάθε κίνημα, αποτελεί ένδειξη κοινωνικής αλλαγής. Αποτελεί, όμως, και διερεύνηση αυτής της αλλαγής.

Και η διερεύνηση αυτή, δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο πιστεύει το σύνολο της κοινωνίας τις εξομολογήσεις των θηλυκοτήτων κι ευαλωτήτων, αλλά και με το κατά πόσο μπορεί να διαμορφώσει νέες συνθήκες πάνω σε αυτήν την πραγματικότητα που "ξαφνικά" παρουσιάζεται στα μάτια πολλών.

Διότι βλέπουμε τελικά ότι η σεξουαλική παρενόχληση ή ακόμα και κακοποίηση, δεν αποτελεί "σπάνιο γεγονός", όπως μέχρι τώρα θεωρείτο.

Αποτελεί κανονικότητα για την πλειοψηφία των γυναικών.

Πρέπει, επομένως, να οριστεί με σαφήνεια η σεξουαλική κακοποίηση για να μην υπάρχουν οι "γκρίζες ζώνες" στον προσδιορισμό της.

Να πάψει να φορτίζεται με ενοχικότητα, τύψεις, αμφιβολίες το θύμα.

Να αλλάξει ο τρόπος κοινωνικοποίησης των παιδιών, τα πατριαρχικά στερεότυπα στη διαπαιδαγώγηση και στην εκπαίδευση.

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, μέχρι να καταλάβει μέχρι και η τελευταία θηλυκότητα ότι δε φέρει καμία ευθύνη για τη σεξουαλική βία που δέχεται, αλλά κι ο τελευταίος ετεροφυλόφιλος άνδρας ότι δεν έχει κυριότητα πάνω σε κανένα άλλο σώμα πέραν του δικού του.

Η ευκαιρία, αλλά και το μεγάλο στοίχημα, για το γυναικείο κίνημα και τους συμμάχους του, είναι να διατηρηθεί η συζήτηση και η προσπάθεια ζωντανή.

Για να επηρεάσει νομοθετικά πλαίσια, για να διεκδικήσει, για να πετύχει.

Για να μην αποτελεί προνόμιο ακόμα και η ίδια η δυνατότητα να αναφερθεί ένα περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης. Για να μπορούν να μιλήσουν οι προσφύγισσες, οι μετανάστριες, οι σεξεργάτριες, οι τρανς γυναίκες.

Οι αγώνες θα συνεχίζονται και θα πετύχουν.

Το αποδεικνύει, εξάλλου, η ίδια η ελληνική κοινωνία που, λίγα χρόνια μετά, εμφανίστηκε πιο έτοιμη να ακούσει και να δει.

More in Φεμινισμός
Comments