To εθνικό μας φανελάκι

To εθνικό μας φανελάκι

Ασθενείς και οδοιπόροι παρακολουθούμε αμήχανα τους εμβολιασμούς των πολιτικών προσώπων και αναρωτιόμαστε μουδιασμένοι γιατί είναι τόσο σημαντικό να ξεκινά η διανομή του εμβολίου από ένα μικρό, καλά προστατευμένο κομμάτι της κοινωνίας,  ψάχνοντας να βρούμε πού είναι εκείνο το κομμάτι της πολιτείας, οι νοσοκομειακοί γιατροί, οι εξαντλημένοι νοσηλευτές και νοσηλεύτριες, οι άσημοι και υπέργηροι ηλικιωμένοι, η τελειωμένη εργατιά της Ελευσίνας και του Ασπρόπυργου, οι μεροκαματιάρηδες σαρδέλες στοιβαγμένοι κακήν-κακώς στα λεωφορεία και στα βαγόνια του μετρό, οι άνεργοι που θα πεθάνουμε από την πείνα πριν μας κυριεύσει ο ιός, της γης οι ξεχασμένοι και οι απεγνωσμένοι.

Η απάντηση δεν συνθέτει υψηλό βαθμό δυσκολίας αλλά δεν φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού και υπεράνω κάθε προσδοκίας.

Όλες εμείς, όλοι εμείς, υποβόσκουμε λαθραίοι στην ιδρωμένη, μισόλευκη, αποχρωματισμένη φανέλα του Σωτήρη Τσιόδρα, που προβάλει -δήθεν δειλά και ταπεινά- κάτω από το πολιτικό πουκάμισό του και αποκλειόμαστε πανηγυρικά από κάθε επίσημη διαδικασία.

Το άσπρο, λερωμένο φανελάκι τύπου minerva είναι αμιγώς συνυφασμένο με την εργατική τάξη και εικόνα και πάνω του εγγράφεται ολόκληρη η ιστορία κοινωνικής αφήγησης – κυρίως των χαμηλών στρωμάτων. Το άσπρο φανελάκι, το κατεξοχήν σημαίνον του  «μεροδούλι – μεροφάι» που ταυτίζεται με όλη την ταλαιπωρία, τις δυσκολίες, τους αγώνες και τα πάθη του εργατικού κινήματος, έρχεται πασίδηλα δεύτερο κάτω από την λαμπερή διανομή της εμβολιακής σωτηρίας.

Η «πλέμπα» που απομακρύνεται από τα εγκόσμια φανταχτερά και περιμένει υπομονετικά τη σειρά της, ακόμα και αν ποτέ δεν έρθει, έξοχα ενσαρκώνεται στο λερωμένο φανελάκι του Σωτήρη Τσιόδρα, πάνω στο οποίο συμβολίζεται όλη η σύγχρονη ιστορία του μεροκάματου.

Η «πλέμπα» θα άγεται και θα φέρεται από την εκάστοτε πολιτική εξουσία, δεν θα σηκώνει ποτέ ανάστημα, θα ξεφυσά, ματωμένη θα ιδρώνει και θα έρχεται για πάντα δεύτερη, ύστερα από τα πρωτεία που αέναα θα κατέχουν τα ραφιναρισμένα κουστούμια.

Η «πλέμπα» θα είναι πάντα υπό, θα φιμώνεται, ποτέ δεν θα προηγείται και περίτεχνα θα κρύβεται, όπως το γαριασμένο φανελάκι του Σωτήρη Τσιόδρα κάτω από την καλογυαλισμένη στολή του εθνικού μας λοιμωξιολόγου.

More in
Comments
To εθνικό μας φανελάκι

To εθνικό μας φανελάκι

Ασθενείς και οδοιπόροι παρακολουθούμε αμήχανα τους εμβολιασμούς των πολιτικών προσώπων και αναρωτιόμαστε μουδιασμένοι γιατί είναι τόσο σημαντικό να ξεκινά η διανομή του εμβολίου από ένα μικρό, καλά προστατευμένο κομμάτι της κοινωνίας,  ψάχνοντας να βρούμε πού είναι εκείνο το κομμάτι της πολιτείας, οι νοσοκομειακοί γιατροί, οι εξαντλημένοι νοσηλευτές και νοσηλεύτριες, οι άσημοι και υπέργηροι ηλικιωμένοι, η τελειωμένη εργατιά της Ελευσίνας και του Ασπρόπυργου, οι μεροκαματιάρηδες σαρδέλες στοιβαγμένοι κακήν-κακώς στα λεωφορεία και στα βαγόνια του μετρό, οι άνεργοι που θα πεθάνουμε από την πείνα πριν μας κυριεύσει ο ιός, της γης οι ξεχασμένοι και οι απεγνωσμένοι.

Η απάντηση δεν συνθέτει υψηλό βαθμό δυσκολίας αλλά δεν φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού και υπεράνω κάθε προσδοκίας.

Όλες εμείς, όλοι εμείς, υποβόσκουμε λαθραίοι στην ιδρωμένη, μισόλευκη, αποχρωματισμένη φανέλα του Σωτήρη Τσιόδρα, που προβάλει -δήθεν δειλά και ταπεινά- κάτω από το πολιτικό πουκάμισό του και αποκλειόμαστε πανηγυρικά από κάθε επίσημη διαδικασία.

Το άσπρο, λερωμένο φανελάκι τύπου minerva είναι αμιγώς συνυφασμένο με την εργατική τάξη και εικόνα και πάνω του εγγράφεται ολόκληρη η ιστορία κοινωνικής αφήγησης – κυρίως των χαμηλών στρωμάτων. Το άσπρο φανελάκι, το κατεξοχήν σημαίνον του  «μεροδούλι – μεροφάι» που ταυτίζεται με όλη την ταλαιπωρία, τις δυσκολίες, τους αγώνες και τα πάθη του εργατικού κινήματος, έρχεται πασίδηλα δεύτερο κάτω από την λαμπερή διανομή της εμβολιακής σωτηρίας.

Η «πλέμπα» που απομακρύνεται από τα εγκόσμια φανταχτερά και περιμένει υπομονετικά τη σειρά της, ακόμα και αν ποτέ δεν έρθει, έξοχα ενσαρκώνεται στο λερωμένο φανελάκι του Σωτήρη Τσιόδρα, πάνω στο οποίο συμβολίζεται όλη η σύγχρονη ιστορία του μεροκάματου.

Η «πλέμπα» θα άγεται και θα φέρεται από την εκάστοτε πολιτική εξουσία, δεν θα σηκώνει ποτέ ανάστημα, θα ξεφυσά, ματωμένη θα ιδρώνει και θα έρχεται για πάντα δεύτερη, ύστερα από τα πρωτεία που αέναα θα κατέχουν τα ραφιναρισμένα κουστούμια.

Η «πλέμπα» θα είναι πάντα υπό, θα φιμώνεται, ποτέ δεν θα προηγείται και περίτεχνα θα κρύβεται, όπως το γαριασμένο φανελάκι του Σωτήρη Τσιόδρα κάτω από την καλογυαλισμένη στολή του εθνικού μας λοιμωξιολόγου.

More in
Comments