Το δόγμα του σοκ ως διαχρονικό πολιτικό εργαλείο για την περαιτέρω δημοκρατική οπισθοδρόμηση στην Ελλάδα

Το δόγμα του σοκ ως διαχρονικό πολιτικό εργαλείο για την περαιτέρω δημοκρατική οπισθοδρόμηση στην Ελλάδα

Η επονομαζόμενη δημοκρατική οπισθοδρόμηση στην Ελλάδα παρατηρείται έντονα ήδη από τις αρχές του 2010 όταν τα πρώτα μνημόνια κάνανε την εμφάνιση τους και μαζί τους μια ολική οικονομική και κοινωνική μεταστροφή που χαρακτηρίζει την χώρα μέχρι σήμερα.

Τα αποτελέσματα αυτής της βίαιης αλλαγής οδηγήσανε την δημοκρατία στην Ελλάδα σε ένα διαφορετικό καθεστώς, αυτό της μεταδημοκρατίας.

Ο όρος μεταδημοκρατία πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον ακαδημαϊκό Κόλιν Κράουτς το 2000 και πραγματεύεται μια μεταδημοκρατική κοινωνία που συνεχίζει να κατέχει και να χρησιμοποιεί όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς της φιλελεύθερης δημοκρατίας δηλαδή της προηγούμενης κατάστασης της, αλλά μέσα σε αυτό το νέο καθεστώς η δύναμη των θεσμών αυτών μικραίνει όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα την θεσμική συρρίκνωση.

Έτσι η εξουσία και η ενέργεια μεταφέρεται από τους δημοκρατικούς θεσμούς σε ένα μικρότερο κύκλο πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Μερικοί λόγοι κατα τους οποίους το φαινόμενο εδραιώνεται όλο και πιο πολύ στις μέρες μας είναι η μη ταξική ψήφος και η μη πολιτική συσπείρωση των ψηφοφόρων γύρω από ένα κόμμα που εκπροσωπεί τα συμφέροντα τους με σκοπό την πολιτική και κοινωνική δράση ως μονάδες και όχι ως σύνολο κάτι που οδηγεί στον εκλογικό ατομικισμό.

Ακόμα η παγκοσμιοποίηση και ειδικότερα όσον αφορά το παράδειγμα της Ελλάδας  έδειξε με τον χειρότερο τροπο ότι η οικονομική πολιτική πέρασε από τα χέρια του κράτους στα χέρια τρίτων (ευρωπαϊκοί θεσμοί, ΔΝΤ) κάτι που οδήγησε την χώρα σε ένα διπλό αδιέξοδο, αυτό της εκλογικής αποπολιτικοποίησης υπό την έννοια της κυριαρχίας μόνο ενός πολιτικού και οικονομικού δόγματος, (λιτότητα), (ευρωμονόδρομος) κάτι που αποθάρρυνε τους πολίτες όσον αφορά την περεταίρω ενεργή συμμετοχή ενώ οδήγησε και στην δημοκρατική συρρίκνωση μέσω της μετατόπισης της λήψης των αποφάσεων από το εθνικό στο διεθνές επίπεδο.

Ακόμα αυτό το ετεροβαρής μοίρασμα της οικονομικής πολιτικής από το κράτος στους θεσμούς και η ενεργή παρεμβολή ξένων κυβερνήσεων στα εσωτερικά της χώρας  οδήγησε σε μια πρωτοφανή κρίση εθνικής κυριαρχίας καθιστώντας την Ελλάδα κυριαρχικά αδύναμη και άρα την δημοκρατία της υποβιβασμένη.

Το καθεστώς αυτό της μεταδημοκρατίας οδήγησε σταδιακά την χώρα σε μια ολική αναπροσαρμογή σε όλα τα επίπεδα καθώς και συνέβαλε στην εμφάνιση πολιτικών φαινομένων τύπου Χ.Α, στον σταδιακό εκφασισμό της κοινωνίας και την περαιτέρω δομική κρίση.

Ο κοινός παρονομαστής της πρώτης μεταδημοκρατικής φάσης της χώρας σε σχέση με την δεύτερη φάση που συντελείται την δεδομένη στιγμή είναι η υιοθέτηση της πολιτικής στρατηγικής του δόγματος του σοκ.

Η υγειονομική κρίση του κορονοϊού έφερε την μεταδημοκρατία στην Ελλάδα μπροστά σε νέες προκλήσεις που έχουν να κάνουν με την φύση της και την τελική μορφοποίηση της σε ένα ολικό υβρίδιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού στην οικονομία και αυταρχισμού στην κοινωνία.

Σύμφωνα με το δόγμα του σοκ, η αρχική καταστροφή που λαμβάνει χώρα σε ένα τόπο  (στην περίπτωση μας η νόσος του covid-19) εξωθεί τον πληθυσμό σε κατάσταση συνολικής αναταραχής και κλονισμού.

Οι  θάνατοι  εξαιτίας του κορονοϊού, τα νοσοκομειακά σόου μέσω της τηλεόρασης και το διακύβευμα της ζωής έρχονται να μονοπωλήσουν το συλλογικό ενδιαφέρον ενώ παρουσιάζουν έναν αόρατο κίνδυνο ικανό να ανατρέψει τις παρούσες συνθήκες ζωής των πολιτών.

Ακολούθως, οι πολίτες φοβούμενοι έναν πιθανό αόρατο εχθρό ικανό να τους κοστίσει την ζωή τους και επηρεασμένοι από τον συνεχόμενο ενημερωτικό βομβαρδισμό των μέσων ο οποίος λειτουργεί με την μορφή της υποδόριας βελόνας, βρίσκονται σε μια κατάσταση σοκ η οποία τους επηρεάζει αρχικά στο βαθμό της τρομοκρατίας και έπειτα στο βαθμό της αυτοσυντήρησης κάτι που οδηγεί σε ακούσια παραίτηση από όσα θα υπερασπίζονταν υπό άλλες συνθήκες.

Αυτό το ακτιβιστικό και συλλογικό κενό που δημιουργείται, γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης για την κυβέρνηση η οποία νομοθετεί και εξουσιάζει χωρίς μεγάλο λαϊκό και αντιπολιτευτικό  έλεγχο καταλήγοντας να ασκεί μια αυθαίρετη εξουσία η οποία βασίζεται στην επιτάχυνση της ψήφισης όλο και πιο πολλών μέτρων ενώ η κοινωνία βρίσκεται σε ένα ιδιότυπο μούδιασμα.

Η πολιτική στρατηγική του δόγματος του σοκ, λοιπόν για την ελληνική κυβέρνηση αποτελεί βασικό εργαλείο για την ολική δημοκρατική οπισθοδρόμηση κάτι που μπορεί να αναλυθεί εκτενώς και από τα εξής παραδείγματα.

Αρχικά, οι σκληροί περιορισμοί και η παρουσία της αστυνομίας σε κάθε έμφαση της δημόσιας ζωής μετατρέπει αυτομάτως το κράτος σε κράτος αστυφύλακα και γυρνάει την δημοκρατική κουλτούρα του τόπου δεκάδες χρόνια πίσω.

Τα σκληρά περιοριστικά μέτρα ελέω πανδημίας όπως η χρήση του sms για πιθανή έξοδο αποτελούν δείγμα αυταρχικού κατήφορου που μοιάζει τρομακτικά με αυτόν της γειτονικής Τουρκίας.

Ενώ, σύμφωνα με αρκετές έρευνες η Ελλάδα κατατάσσεται σε ένα κοινό περιβάλλον δημοκρατικής οπισθοδρόμησης  (democratic backsliding) με χώρες όπως η Τουρκία.

Η παρουσία της αστυνομίας και ο έλεγχος με πρόφαση την πανδημία δημιουργεί μια προτετελεσμένη κατάσταση για το τι θα επικρατήσει όταν περάσει η νόσος του covid-19 και το νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα προκύψει ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος.

Ακόμα, η νομιμοποιημένη παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστήμια παρουσιάζει ένα δημοκρατικό κενό όσον αφορά τον έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας από τον λαό καθώς το μέτρο θεσμοθετήθηκε όταν οι πολίτες βρίσκονταν σπίτι τους στην προαναφερόμενη κατάσταση σοκ, ενώ οι περιορισμοί κυκλοφορίας και η συσκότιση του φοιτητικού κινήματος δεν επέτρεψε σε όλους του σπουδαστές ή τους καθηγητές να διαμαρτυρηθούν.

Είναι σημαντικό επίσης να αναφερθεί ότι οι απαγορεύσεις των συγκεντρώσεων το διάστημα 17 Νοεμβρίου και 6 Δεκεμβρίου αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα συνταγματικής και δημοκρατικής εκτροπής, καθώς με πρόφαση την πανδημία καταπατήθηκαν θεμελιώδη δικαιώματα όπως αυτό του συνέρχεσθαι με απώτερο σκοπό την κοινωνική φίμωση.

Ταυτόχρονα, οι μεταρρυθμίσεις στο χώρο της εργασίας, οι οποίες έχουν ξεκάθαρο αντεργατικό στίγμα θεσμοθετήθηκαν και αυτές με την ίδια πολιτική στρατηγική, αξίζει μόνο να αναφερθεί σε αυτό το σημείο το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι εφόσον ασθενήσουν θα υποχρεωθούν να καλύψουν τις χαμένες ώρες τους αφιλοκερδώς όταν επιστρέψουν στο τόπο εργασίας τους.

Αντιθέτως, ενώ οι εργαζόμενοι βιώνουν αυτή την κατάσταση, οι ελίτ ζουν σε ένα παράλληλο οικονομικό σύμπαν, η οικονομική βοήθεια στην Aegean, τα χρηματα στα κανάλια και οι ανα διαστήματα σκανδαλώδεις αναθέσεις και ευνοϊκές μεταχειρίσεις σε κυβερνητικά φίλα-προσκείμενους επιχειρηματίες δημιουργούν ένα οικονομικό και ταξικό χάσμα.

Επιπροσθέτως, οι μικρό-μεσαίες επιχειρήσεις στην Ελλάδα περνάνε σε μια φάση αυτορύθμισης, με την μεγάλη πλειονότητα αυτών να μην μπορεί να συντηρηθεί και άρα να καταλήγει σε λουκέτο το ερχόμενο διάστημα.

Εξάλλου στο πρόγραμμα Πισσαρίδη αναφερόταν ξεκάθαρα πως οι μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις οφείλουν να μειωθούν, με την υγειονομική κρίση να τους δίνει την χαριστική βολή καθώς η κυβέρνηση παρατηρεί στρατηγικά αμέριμνη την αναδιαμόρφωση της μικρομεσαίας επιχείρησης.

Επίσης, το κράτος δικαίου στην Ελλάδα φαίνεται να μην λογαριάζεται και τόσο πολύ, μπροστά στην χάραξη πολιτικής ατζέντας.

Αναφερόμενος στην περίπτωση Κουφοντίνα, όπου αποτελεί ένα κλασικό δείγμα τιμωρητικής πολιτικής από μεριά του κράτους απέναντι σε έναν κρατούμενο ο οποίος ζητάει την νόμιμη μεταχείριση που δικαιούται με βάση το ίδιο αστικό σύστημα που καταδικάστηκε.

Έχοντας τονίσει όλα τα παραπάνω είναι αναγκαίο να προσδιορισθεί ο τρόπος με τον οποίο αυτή η νέα πραγματικότητα θα ασφαλιστεί και θα παγιωθεί, οδηγώντας την μεταδημοκρατία σε ένα νέο αυταρχικό καθεστώς.

Πρώτον, η αστυνομία θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην προστασία του αυταρχικού κράτους, με τον συνεχόμενο έλεγχο και την παρουσία της σε όλες τισ σφαίρες της δημόσιας ζωής.

Ενώ τα ΜΜΕ τα οποία από την πρώτη μεταδημοκρατική εποχή στην Ελλάδα παίξανε καίριο προπαγανδιστικό ρόλο θα λειτουργήσουν ως πομποί του κυβερνητικού αφηγήματος.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί ότι στην μεταδημοκρατια τα ΜΜΕ, πέρα από το γεγονός ότι ελεγχονται από ορισμένες ελίτ, έχουν στενές σχέσεις με την κυβέρνηση λειτουργώντας κάτω από ένα πρίσμα win-win.

Ευνοϊκότερες κυβερνητικές νομοθεσίες για αυτά, πόροι από το κράτος και σχέσεις της πολιτικής ηγεσίας με τους επιχειρηματίες αυτών, με σκοπό την προώθηση του κομματικού ,κυβερνητικού μηνύματος το οποίο μεταστρέφεται σε μια γενικευμένη αλήθεια καθώς σαν αποτέλεσμα η πολυφωνία είναι μηδενική και άρα η πλουραλιστική έννοια της δημοκρατίας καταργείται στην πράξη.

Κατά την τελική πρόταση του Κόλιν Κράουτς για την μεταδημοκρατία, ο δήμος υποχωρεί, ενώ οι ελίτ ισχυροποιούνται όλο και πιο πολύ, οι πολίτες αποτελούν παθητικά όντα και είναι ευκόλως χειραγωγούμενοι εξαιτίας κυρίως της επίδρασης των ΜΜΕ, ενώ μέσα στο φαινομενικά δημοκρατικό καθεστώς η ελίτ που παγιώνεται είτε πολιτική είτε οικονομική δημιουργεί μια κατάσταση που θυμίζει πιο πολύ μια προ δημοκρατική εποχή, μια κατάσταση ολιγαρχίας με δημοκρατικό μανδύα, ή καλύτερα μια κοινοβουλευτική δικτατορία με δημοκρατικό μανδύα.

Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Νισμπέτ, η απολυταρχία επιτυγχάνεται με την σταδιακή κατάργηση και την αναδιαμόρφωση των κοινωνικών σχέσεων ανάμεσα στους πολίτες επειδή αυτές οι σχέσεις πάντα ύψωναν ένα τοίχος προστασίας ανάμεσα στην κοινωνία και την απόλυτη πολιτική κοινότητα.

Επίσης αναφέρει πως η απολυταρχία εμφανίζεται με τρεις βασικούς παράγοντες: την προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ, την καταπίεση μέσω της καταστολής και την επιτήρηση.

Ενώ, ο Μ. Μουσολίνι στο δοκίμιο του (doctrine of fascism) αναφέρει πως εάν ο φιλελευθερισμός σημαίνει ατομικότητα στην ανώτατη μορφή της τότε ο φασισμός σημαίνει αποκλειστικά κυβέρνηση,  (κυβερνητική πυγμή).

Το φασιστικό κράτος λοιπόν εκφράζει την θέληση να ασκεί δύναμη και εντολή ενώ οφείλει να ελέγχει και να παράγει πολίτες μόνο από τα σπλάχνα του, το φασιστικό καθεστώς λοιπόν μπορεί να μεταφραστεί σαν μια οργανωμένη και κεντροποιημένη απολυταρχική δημοκρατία σύμφωνα με τον Μ. Μουσολίνι.

Έτσι μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η απολυταρχία αποτελεί φυσική συνέχεια της μεταδημοκρατίας, ή ότι η μεταδημοκρατία αποτελεί τον προπομπό μιας απολυταρχικής τάσης εντός του μεταδημοκρατικού συστήματος, η οποία όταν συσσωρεύσει τις αναγκαίες συνισταμένες είναι έτοιμη να αναδυθεί.

Εντέλει, οι δημοκρατίες στο σύγχρονο δυτικό κόσμο και ειδικά σε χώρες με μακρά δημοκρατική παράδοση ή σταθερή δημοκρατική συνθήκη για αρκετό καιρό πολλές φορές θεωρούνται δεδομένες, κάτι το οποίο δεν υφίσταται καθώς έχοντας αναλύσει προ ολίγου το  φαινόμενο της μεταδημοκρατίας στην Ελλάδα και την περαιτέρω οπισθοδρόμηση της σε ένα μοντέλο απολυταρχίας αποδεικνύεται ότι η δημοκρατία είναι μια συνθήκη που συνεχώς  μεταβάλλεται, με τις συνεχόμενες τροποποιήσεις της να θέτουν ως αίτιο την απομάκρυνση του δήμου από αυτή.

Έτσι όταν το εκλογικό σώμα απουσιάζει η δημοκρατία αποδυναμώνεται στο βαθμό της απολυταρχικής μετάλλαξης.

More in Κοινωνία
Comments
Το δόγμα του σοκ ως διαχρονικό πολιτικό εργαλείο για την περαιτέρω δημοκρατική οπισθοδρόμηση στην Ελλάδα

Το δόγμα του σοκ ως διαχρονικό πολιτικό εργαλείο για την περαιτέρω δημοκρατική οπισθοδρόμηση στην Ελλάδα

Η επονομαζόμενη δημοκρατική οπισθοδρόμηση στην Ελλάδα παρατηρείται έντονα ήδη από τις αρχές του 2010 όταν τα πρώτα μνημόνια κάνανε την εμφάνιση τους και μαζί τους μια ολική οικονομική και κοινωνική μεταστροφή που χαρακτηρίζει την χώρα μέχρι σήμερα.

Τα αποτελέσματα αυτής της βίαιης αλλαγής οδηγήσανε την δημοκρατία στην Ελλάδα σε ένα διαφορετικό καθεστώς, αυτό της μεταδημοκρατίας.

Ο όρος μεταδημοκρατία πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον ακαδημαϊκό Κόλιν Κράουτς το 2000 και πραγματεύεται μια μεταδημοκρατική κοινωνία που συνεχίζει να κατέχει και να χρησιμοποιεί όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς της φιλελεύθερης δημοκρατίας δηλαδή της προηγούμενης κατάστασης της, αλλά μέσα σε αυτό το νέο καθεστώς η δύναμη των θεσμών αυτών μικραίνει όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα την θεσμική συρρίκνωση.

Έτσι η εξουσία και η ενέργεια μεταφέρεται από τους δημοκρατικούς θεσμούς σε ένα μικρότερο κύκλο πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Μερικοί λόγοι κατα τους οποίους το φαινόμενο εδραιώνεται όλο και πιο πολύ στις μέρες μας είναι η μη ταξική ψήφος και η μη πολιτική συσπείρωση των ψηφοφόρων γύρω από ένα κόμμα που εκπροσωπεί τα συμφέροντα τους με σκοπό την πολιτική και κοινωνική δράση ως μονάδες και όχι ως σύνολο κάτι που οδηγεί στον εκλογικό ατομικισμό.

Ακόμα η παγκοσμιοποίηση και ειδικότερα όσον αφορά το παράδειγμα της Ελλάδας  έδειξε με τον χειρότερο τροπο ότι η οικονομική πολιτική πέρασε από τα χέρια του κράτους στα χέρια τρίτων (ευρωπαϊκοί θεσμοί, ΔΝΤ) κάτι που οδήγησε την χώρα σε ένα διπλό αδιέξοδο, αυτό της εκλογικής αποπολιτικοποίησης υπό την έννοια της κυριαρχίας μόνο ενός πολιτικού και οικονομικού δόγματος, (λιτότητα), (ευρωμονόδρομος) κάτι που αποθάρρυνε τους πολίτες όσον αφορά την περεταίρω ενεργή συμμετοχή ενώ οδήγησε και στην δημοκρατική συρρίκνωση μέσω της μετατόπισης της λήψης των αποφάσεων από το εθνικό στο διεθνές επίπεδο.

Ακόμα αυτό το ετεροβαρής μοίρασμα της οικονομικής πολιτικής από το κράτος στους θεσμούς και η ενεργή παρεμβολή ξένων κυβερνήσεων στα εσωτερικά της χώρας  οδήγησε σε μια πρωτοφανή κρίση εθνικής κυριαρχίας καθιστώντας την Ελλάδα κυριαρχικά αδύναμη και άρα την δημοκρατία της υποβιβασμένη.

Το καθεστώς αυτό της μεταδημοκρατίας οδήγησε σταδιακά την χώρα σε μια ολική αναπροσαρμογή σε όλα τα επίπεδα καθώς και συνέβαλε στην εμφάνιση πολιτικών φαινομένων τύπου Χ.Α, στον σταδιακό εκφασισμό της κοινωνίας και την περαιτέρω δομική κρίση.

Ο κοινός παρονομαστής της πρώτης μεταδημοκρατικής φάσης της χώρας σε σχέση με την δεύτερη φάση που συντελείται την δεδομένη στιγμή είναι η υιοθέτηση της πολιτικής στρατηγικής του δόγματος του σοκ.

Η υγειονομική κρίση του κορονοϊού έφερε την μεταδημοκρατία στην Ελλάδα μπροστά σε νέες προκλήσεις που έχουν να κάνουν με την φύση της και την τελική μορφοποίηση της σε ένα ολικό υβρίδιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού στην οικονομία και αυταρχισμού στην κοινωνία.

Σύμφωνα με το δόγμα του σοκ, η αρχική καταστροφή που λαμβάνει χώρα σε ένα τόπο  (στην περίπτωση μας η νόσος του covid-19) εξωθεί τον πληθυσμό σε κατάσταση συνολικής αναταραχής και κλονισμού.

Οι  θάνατοι  εξαιτίας του κορονοϊού, τα νοσοκομειακά σόου μέσω της τηλεόρασης και το διακύβευμα της ζωής έρχονται να μονοπωλήσουν το συλλογικό ενδιαφέρον ενώ παρουσιάζουν έναν αόρατο κίνδυνο ικανό να ανατρέψει τις παρούσες συνθήκες ζωής των πολιτών.

Ακολούθως, οι πολίτες φοβούμενοι έναν πιθανό αόρατο εχθρό ικανό να τους κοστίσει την ζωή τους και επηρεασμένοι από τον συνεχόμενο ενημερωτικό βομβαρδισμό των μέσων ο οποίος λειτουργεί με την μορφή της υποδόριας βελόνας, βρίσκονται σε μια κατάσταση σοκ η οποία τους επηρεάζει αρχικά στο βαθμό της τρομοκρατίας και έπειτα στο βαθμό της αυτοσυντήρησης κάτι που οδηγεί σε ακούσια παραίτηση από όσα θα υπερασπίζονταν υπό άλλες συνθήκες.

Αυτό το ακτιβιστικό και συλλογικό κενό που δημιουργείται, γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης για την κυβέρνηση η οποία νομοθετεί και εξουσιάζει χωρίς μεγάλο λαϊκό και αντιπολιτευτικό  έλεγχο καταλήγοντας να ασκεί μια αυθαίρετη εξουσία η οποία βασίζεται στην επιτάχυνση της ψήφισης όλο και πιο πολλών μέτρων ενώ η κοινωνία βρίσκεται σε ένα ιδιότυπο μούδιασμα.

Η πολιτική στρατηγική του δόγματος του σοκ, λοιπόν για την ελληνική κυβέρνηση αποτελεί βασικό εργαλείο για την ολική δημοκρατική οπισθοδρόμηση κάτι που μπορεί να αναλυθεί εκτενώς και από τα εξής παραδείγματα.

Αρχικά, οι σκληροί περιορισμοί και η παρουσία της αστυνομίας σε κάθε έμφαση της δημόσιας ζωής μετατρέπει αυτομάτως το κράτος σε κράτος αστυφύλακα και γυρνάει την δημοκρατική κουλτούρα του τόπου δεκάδες χρόνια πίσω.

Τα σκληρά περιοριστικά μέτρα ελέω πανδημίας όπως η χρήση του sms για πιθανή έξοδο αποτελούν δείγμα αυταρχικού κατήφορου που μοιάζει τρομακτικά με αυτόν της γειτονικής Τουρκίας.

Ενώ, σύμφωνα με αρκετές έρευνες η Ελλάδα κατατάσσεται σε ένα κοινό περιβάλλον δημοκρατικής οπισθοδρόμησης  (democratic backsliding) με χώρες όπως η Τουρκία.

Η παρουσία της αστυνομίας και ο έλεγχος με πρόφαση την πανδημία δημιουργεί μια προτετελεσμένη κατάσταση για το τι θα επικρατήσει όταν περάσει η νόσος του covid-19 και το νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα προκύψει ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος.

Ακόμα, η νομιμοποιημένη παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστήμια παρουσιάζει ένα δημοκρατικό κενό όσον αφορά τον έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας από τον λαό καθώς το μέτρο θεσμοθετήθηκε όταν οι πολίτες βρίσκονταν σπίτι τους στην προαναφερόμενη κατάσταση σοκ, ενώ οι περιορισμοί κυκλοφορίας και η συσκότιση του φοιτητικού κινήματος δεν επέτρεψε σε όλους του σπουδαστές ή τους καθηγητές να διαμαρτυρηθούν.

Είναι σημαντικό επίσης να αναφερθεί ότι οι απαγορεύσεις των συγκεντρώσεων το διάστημα 17 Νοεμβρίου και 6 Δεκεμβρίου αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα συνταγματικής και δημοκρατικής εκτροπής, καθώς με πρόφαση την πανδημία καταπατήθηκαν θεμελιώδη δικαιώματα όπως αυτό του συνέρχεσθαι με απώτερο σκοπό την κοινωνική φίμωση.

Ταυτόχρονα, οι μεταρρυθμίσεις στο χώρο της εργασίας, οι οποίες έχουν ξεκάθαρο αντεργατικό στίγμα θεσμοθετήθηκαν και αυτές με την ίδια πολιτική στρατηγική, αξίζει μόνο να αναφερθεί σε αυτό το σημείο το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι εφόσον ασθενήσουν θα υποχρεωθούν να καλύψουν τις χαμένες ώρες τους αφιλοκερδώς όταν επιστρέψουν στο τόπο εργασίας τους.

Αντιθέτως, ενώ οι εργαζόμενοι βιώνουν αυτή την κατάσταση, οι ελίτ ζουν σε ένα παράλληλο οικονομικό σύμπαν, η οικονομική βοήθεια στην Aegean, τα χρηματα στα κανάλια και οι ανα διαστήματα σκανδαλώδεις αναθέσεις και ευνοϊκές μεταχειρίσεις σε κυβερνητικά φίλα-προσκείμενους επιχειρηματίες δημιουργούν ένα οικονομικό και ταξικό χάσμα.

Επιπροσθέτως, οι μικρό-μεσαίες επιχειρήσεις στην Ελλάδα περνάνε σε μια φάση αυτορύθμισης, με την μεγάλη πλειονότητα αυτών να μην μπορεί να συντηρηθεί και άρα να καταλήγει σε λουκέτο το ερχόμενο διάστημα.

Εξάλλου στο πρόγραμμα Πισσαρίδη αναφερόταν ξεκάθαρα πως οι μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις οφείλουν να μειωθούν, με την υγειονομική κρίση να τους δίνει την χαριστική βολή καθώς η κυβέρνηση παρατηρεί στρατηγικά αμέριμνη την αναδιαμόρφωση της μικρομεσαίας επιχείρησης.

Επίσης, το κράτος δικαίου στην Ελλάδα φαίνεται να μην λογαριάζεται και τόσο πολύ, μπροστά στην χάραξη πολιτικής ατζέντας.

Αναφερόμενος στην περίπτωση Κουφοντίνα, όπου αποτελεί ένα κλασικό δείγμα τιμωρητικής πολιτικής από μεριά του κράτους απέναντι σε έναν κρατούμενο ο οποίος ζητάει την νόμιμη μεταχείριση που δικαιούται με βάση το ίδιο αστικό σύστημα που καταδικάστηκε.

Έχοντας τονίσει όλα τα παραπάνω είναι αναγκαίο να προσδιορισθεί ο τρόπος με τον οποίο αυτή η νέα πραγματικότητα θα ασφαλιστεί και θα παγιωθεί, οδηγώντας την μεταδημοκρατία σε ένα νέο αυταρχικό καθεστώς.

Πρώτον, η αστυνομία θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην προστασία του αυταρχικού κράτους, με τον συνεχόμενο έλεγχο και την παρουσία της σε όλες τισ σφαίρες της δημόσιας ζωής.

Ενώ τα ΜΜΕ τα οποία από την πρώτη μεταδημοκρατική εποχή στην Ελλάδα παίξανε καίριο προπαγανδιστικό ρόλο θα λειτουργήσουν ως πομποί του κυβερνητικού αφηγήματος.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί ότι στην μεταδημοκρατια τα ΜΜΕ, πέρα από το γεγονός ότι ελεγχονται από ορισμένες ελίτ, έχουν στενές σχέσεις με την κυβέρνηση λειτουργώντας κάτω από ένα πρίσμα win-win.

Ευνοϊκότερες κυβερνητικές νομοθεσίες για αυτά, πόροι από το κράτος και σχέσεις της πολιτικής ηγεσίας με τους επιχειρηματίες αυτών, με σκοπό την προώθηση του κομματικού ,κυβερνητικού μηνύματος το οποίο μεταστρέφεται σε μια γενικευμένη αλήθεια καθώς σαν αποτέλεσμα η πολυφωνία είναι μηδενική και άρα η πλουραλιστική έννοια της δημοκρατίας καταργείται στην πράξη.

Κατά την τελική πρόταση του Κόλιν Κράουτς για την μεταδημοκρατία, ο δήμος υποχωρεί, ενώ οι ελίτ ισχυροποιούνται όλο και πιο πολύ, οι πολίτες αποτελούν παθητικά όντα και είναι ευκόλως χειραγωγούμενοι εξαιτίας κυρίως της επίδρασης των ΜΜΕ, ενώ μέσα στο φαινομενικά δημοκρατικό καθεστώς η ελίτ που παγιώνεται είτε πολιτική είτε οικονομική δημιουργεί μια κατάσταση που θυμίζει πιο πολύ μια προ δημοκρατική εποχή, μια κατάσταση ολιγαρχίας με δημοκρατικό μανδύα, ή καλύτερα μια κοινοβουλευτική δικτατορία με δημοκρατικό μανδύα.

Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Νισμπέτ, η απολυταρχία επιτυγχάνεται με την σταδιακή κατάργηση και την αναδιαμόρφωση των κοινωνικών σχέσεων ανάμεσα στους πολίτες επειδή αυτές οι σχέσεις πάντα ύψωναν ένα τοίχος προστασίας ανάμεσα στην κοινωνία και την απόλυτη πολιτική κοινότητα.

Επίσης αναφέρει πως η απολυταρχία εμφανίζεται με τρεις βασικούς παράγοντες: την προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ, την καταπίεση μέσω της καταστολής και την επιτήρηση.

Ενώ, ο Μ. Μουσολίνι στο δοκίμιο του (doctrine of fascism) αναφέρει πως εάν ο φιλελευθερισμός σημαίνει ατομικότητα στην ανώτατη μορφή της τότε ο φασισμός σημαίνει αποκλειστικά κυβέρνηση,  (κυβερνητική πυγμή).

Το φασιστικό κράτος λοιπόν εκφράζει την θέληση να ασκεί δύναμη και εντολή ενώ οφείλει να ελέγχει και να παράγει πολίτες μόνο από τα σπλάχνα του, το φασιστικό καθεστώς λοιπόν μπορεί να μεταφραστεί σαν μια οργανωμένη και κεντροποιημένη απολυταρχική δημοκρατία σύμφωνα με τον Μ. Μουσολίνι.

Έτσι μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η απολυταρχία αποτελεί φυσική συνέχεια της μεταδημοκρατίας, ή ότι η μεταδημοκρατία αποτελεί τον προπομπό μιας απολυταρχικής τάσης εντός του μεταδημοκρατικού συστήματος, η οποία όταν συσσωρεύσει τις αναγκαίες συνισταμένες είναι έτοιμη να αναδυθεί.

Εντέλει, οι δημοκρατίες στο σύγχρονο δυτικό κόσμο και ειδικά σε χώρες με μακρά δημοκρατική παράδοση ή σταθερή δημοκρατική συνθήκη για αρκετό καιρό πολλές φορές θεωρούνται δεδομένες, κάτι το οποίο δεν υφίσταται καθώς έχοντας αναλύσει προ ολίγου το  φαινόμενο της μεταδημοκρατίας στην Ελλάδα και την περαιτέρω οπισθοδρόμηση της σε ένα μοντέλο απολυταρχίας αποδεικνύεται ότι η δημοκρατία είναι μια συνθήκη που συνεχώς  μεταβάλλεται, με τις συνεχόμενες τροποποιήσεις της να θέτουν ως αίτιο την απομάκρυνση του δήμου από αυτή.

Έτσι όταν το εκλογικό σώμα απουσιάζει η δημοκρατία αποδυναμώνεται στο βαθμό της απολυταρχικής μετάλλαξης.

More in Κοινωνία
Comments