Τί θα είναι το 2021; (Μια αναγκαία αναδρομή στο μέλλον)

Τί θα είναι το 2021; (Μια αναγκαία αναδρομή στο μέλλον)

Η καινούρια χρονιά έρχεται με την αμείλικτη σταθερότητα του ημερολογίου και τίποτα δεν μπορεί να την αποτρέψει! Όσοι θάνατοι κι αν προστίθενται στη μακάβρια υγειονομική συνθήκη του έτους που απέρχεται, οι υπόλοιποι θα είμαστε εδώ για να γιορτάσουμε.

Τί να γιορτάσουμε; Και πώς θα το κάνουμε; Θα αρκέσει η εορταστική «ρουτίνα», που τις τελευταίες  δεκαετίες έχει καταστεί αναπόσπαστο τμήμα ενός μαζικού πανηγυρισμού για την αδιατάρακτη πορεία της ανθρωπότητας προς το αδιέξοδο, ή θα (αναγκαστούμε να) ανακαλύψουμε τη μαγεία της απλής συνύπαρξης με τους δικούς μας, ως το κορυφαίο σημείο της ελπίδας, που σκιαγραφεί και το επιθυμητό μέλλον μας;

Γι’ αυτό οι φετινές γιορτές και η επέλευση του νέου έτους δεν είναι απλά μια αναγκαστική άσκηση πειθαρχίας για να αντιμετωπίσουμε τον κορονοϊό, όπως νομίζω πως οι περισσότεροι το βιώνουμε. Έχω την αίσθηση ότι φέτος, έτσι χωρίς να έχει προγραμματιστεί από κάποιον, θα ζήσουμε την ευκαιρία μας να αναθεωρήσουμε ουσιαστικά κάποιες από τις άκαμπτες επιλογές ζωής, που ως σήμερα ουδέ καν μπορούσαμε να διανοηθούμε ότι θα χρειαζόταν να αλλάζαμε. Κάποιοι θα το κάνουμε -οφείλουμε στις επόμενες γενιές να το κάνουμε, έτσι το βλέπουμε! Κάποιοι άλλοι -ίσως οι περισσότεροι- θα υποκύψουν  στη χρησιμότητα του αναγκαστικού χαρακτήρα των εγκλεισμών μας, και με το βάρος τέτοιας πρόσληψης των περιορισμών των ελευθεριών μας, όλα θα τα φορτώσουν στην προσδοκία επιστροφής στην «προτεραία κατάσταση» το συντομότερο δυνατό. Νομίζω πως οι δεύτεροι, θα ζήσουν τις πιο αγχωτικές και «παγιδευμένες» γιορτές παρά ποτέ και φοβάμαι ότι έτσι θα βιώσουν και μελλοντικά τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις! Όχι γιατί η επιστροφή στην «προτεραία κατάσταση» δεν είναι εφικτή –που δεν είναι, για λόγους μη επιδεχόμενης αντιστροφής στην απομείωση του εισοδήματος των νοικοκυριών καθώς και λόγω των ρόλων που αναλαμβάνουν από δω και πέρα οι πολιτικές ηγεσίες, για  να μείνω μόνο σ’ αυτά τα δύο! Η απογοήτευσή τους περισσότερο θα προέλθει από τη συγκλονιστική διαπίστωση, πως αυτό που προσδοκούσαν και εύχονταν για τους ίδιους και τους επιγόνους τους ήταν το μεγαλύτερο λάθος της γενιάς τους.

Καθόλου δεν είμαι οπαδός της θεωρίας, που τη θεωρώ αυταπόδεικτα ανόητη, ότι οι μεγάλες καταστροφές είναι δήθεν  και μεγάλες ευκαιρίες. Βλέπω αυτήν την προσέγγιση να περισσεύει ως ερμηνευτικό των πραγμάτων και προσδιοριστικό των μελλοντικών επιλογών μας αφήγημα, σ’ εκείνους που κατά πρώτο λόγο έχουν την ευθύνη για τα πέραν της πανδημίας αδιέξοδα που μας κυκλώνουν. Κράζει η αγωνία των προθέσεών τους να τελειώνουμε όπως-όπως με το κακό του κορονοϊού και χωρίς να τον έχουμε νικήσει να επιστρέψουμε στην «προτεραία κατάσταση», για να συνεχιστεί η καταστροφή. Στο τέλος της ημέρας, το πώς καθένας βλέπει το μέλλον το δικό του και των παιδιών του, έχει βαθύτατη ταξική αναφορά! Όσοι επιθυμούν τη στατική εμμονή  επιστροφής στην «προτεραία κατάσταση», αποκρούουν μετά βδελυγμίας κάθε αλλαγή -κι αν κάποιες φορές δηλώνουν πως την επιζητούν το κάνουν για να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο αυτό που απεύχονται να αλλάξει. Οι όροι για τις συμπεριφορές και τις επιλογές αυτές, έχουν καταστεί απολύτως επαρκείς νοηματικά, και σ’ όλο τον κόσμο, και είναι δύο: «συντήρηση» και «εκσυγχρονισμός-μεταρρυθμίσεις».

Έτσι, κάθε άλλο παρά προστρέχω υποστηρικτικά στις επικίνδυνες κατά την αντίληψή μου οπτικές ότι η παρατεινόμενη εδώ και περισσότερο από 10 χρόνια κρίση και η πανδημία είναι «ευκαιρία»! Θάνατος και καταστροφή είναι! Και μόνο βλέποντας και βιώνοντάς τα έτσι, κατανοώντας δηλαδή την πραγματική φύση και το βάθος των συνεπειών τους, μπορεί να εγκολπωθεί  η τραγικότητα της ανθρώπινης θέασης στο αδιέξοδο που βρισκόμαστε και να ανοίξουν οι δρόμοι για τις αλλαγές, για τις οποίες βοά η αναγκαιότητά τους. Αλίμονο, αν το κάθε κακό που έρχεται ή που εμείς οι ίδιοι παράγουμε, δεν προσλαμβανόταν ως μήνυμα της ιστορίας για το τί πρέπει να αλλάξουμε, αλλά το εμφανίζαμε ως δήθεν επικύρωση ότι «καλά τα πήγαμε», όταν όλα γύρω μας υποφέρουν από τη συνέπεια της δικής μας ύπαρξης.

Όχι λοιπόν στο επικίνδυνο μύθευμα ότι η σημερινή καταστροφή είναι δήθεν «ευκαιρία»! Αυτό είναι το πρώτο αναγκαίο βήμα για την εκπλήρωση της οφειλής μας προς τις ερχόμενες γενιές, που δεν παραγράφεται παρά μόνο αν επιτελέσουμε με ακρίβεια την υποχρέωσή μας να αναπληρώσουμε όσο είναι δυνατό όποια βλάβη προκαλέσαμε. Δεν το λες και επιστροφή στην «προτεραία κατάσταση».

Κι ακόμη, ας μην επιμείνουμε άλλο στον αυτοεπιβεβαιωτικό αυτοσκοπό να περιγράφουμε και τα όποια καλά στοιχεία παραμένουν ενεργά. Η μεγαλύτερη δικαίωση όσων καλών θεωρούμε «έργο» μας δεν είναι να τα αφηγούμαστε ξανά και ξανά (αυτό περισσότερο ανασφάλεια για ό,τι κάναμε προδίδει), αλλά να τα βλέπουμε χωρίς ανάγκη υπενθύμισής τους να συνεχίζουν να προσφέρουν τις αγαθές συνέπειές τους.

Ας προσέξουμε, λοιπόν, τί θα ευχηθούμε για το 2021! Ένα έτος ορόσημο ούτως η άλλως για τη χώρα μας.

Μέσα στο μονάκριβο και πανάκριβο απόκτημα συμπλήρωσης και ωρίμανσης 200 χρόνων ελευθερίας,  φαντάζει πολύ φθηνιάρικο και επικοινωνιακά ανήθικο να «ντύνουμε» συμβολικά τον εμβολιασμό μας με τη λέξη «ελευθερία». Και ποτέ δεν θα μπορούσε να ήταν αυτή η ελευθερία μας για τα επόμενα χρόνια. Ένα «σκηνικό ελευθερίας» εμβολιακής και με υγειονομικό πεδίο αναφοράς, όταν η ίδια η λέξη «ελευθερία» νοηματικά φέρει σημάδι προσδοκίας πνευματικής απογείωσης για το ανθρώπινο γένος με τον απεγκλωβισμό μας ως σκοπό πρωτεύοντα, ακριβώς από ανάγκες (χρήσιμες και ακόμη ίσως και αναγκαίες κάποιες φορές) σαν αυτές ενός εμβολίου. Πολλώ μάλλον με υποσχετικές ανακυκλωτικής επανάληψης του εμβολίου ως όρου επιβίωσής μας, όπως δυστυχώς επαπειλείται να διαμορφωθεί  το μέλλον μας, για να μην ξεχνιέται η εξάρτησή μας από το αναγκαίο κακό.

Αυτήν την «ελευθερία» εννοεί η προτροπή για εμβολιασμό  της κυβερνητικής καμπάνιας; Αν ναι, να λείπει! Θα εμβολιαστώ  σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού μου, όχι όμως μέσα στην κωμωδία του επινοήματος ότι έτσι απελευθερώνομαι! Αντίθετα, θα εμβολιαστώ με συναίσθηση των περιοριστικών της ελευθερίας μου συνεπειών του αναγκαίου εμβολιασμού, ως ενδεικνυόμενης υγειονομικής συνθήκης και για να μην νοσήσω!

Μου κάνει μεγάλη εντύπωση ότι όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνω ότι οι αυτοαναγορευόμενοι ήδη από το 2015 ως «μπροστάνζτες» εκείνου που ίδιοι όριζαν το μέλλον μας ως «μεταρρυθμίσεις», όλο και περισσότερο απορρίπτουν κάθε προβληματισμό για τον εμβολιασμό (φυσικά επί λογικών, υπαρκτών και αποδεδειγμένα τεκμηριωμένων επιφυλάξεων και όχι επί στημένων συνομωσιολογικών θεωριών διαφόρων προελεύσεων και κινήτρων). Απορρίπτουν ακόμη και τα πιο λογικά ερωτήματα σχετικά με τα εμβόλια, ως «ψεκασμένη» θέαση στα ερωτήματα που αναφύονται. Παρ’ όλο που πρόκειται για λογικά ερωτήματα, τα οποία όπως φαίνεται θα συνεχίσουν να αναφύονται, ίσως ολοένα και περισσότερα και με δραματικότερο όσο περνάει ο καιρός περιεχόμενο.

Η ποινικοποίηση εξ αρχής οποιουδήποτε ερωτήματος για τον εμβολιασμό ως απόδειξης «ψεκασμένης» ματιάς στα πράγματα από όσους επιμένουν να θέτουν λογικά ερωτήματα, εκτός από επικίνδυνη για τη γενική πειστικότητα των εμβολιασμών προς τους πληθυσμούς, είναι και ανεπίτρεπτα φασίζουσα. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι με τόσο ανοιχτό τρόπο να δημιουργείται και να πλασάρεται το κλίμα ενός ανομολόγητου αιτήματος προκαταβολικής απαγόρευσης κάθε προβληματισμού. Αυτό δεν αφορά μόνο στα εμβόλια! Με ανάλογο τρόπο ποινικοποιήθηκε και συνεχίζει να ποινικοποιείται κάθε προβληματισμός και ερώτημα,  για παράδειγμα σχετικά με την ΕΕ και τη σχέση μας μαζί της. Αυτό ακριβώς συνέβη το 2015. Και το περιστατικό με το «Γερούν γερά», είναι λίαν αποκαλυπτικό αυτής της φασίζουσας στάσης. Όπως επί ναζισμού δεν επιτρεπόταν να τίθεται το ερώτημα «γιατί είμαστε αντισημίτες», έτσι και στις μέρες μας πλανάται ατύπως το αίτημα να μην είναι επιτρεπτά ερωτήματα και προβληματισμοί σχετικά με την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας. (Και σας το λέγω εγώ που είμαι αναφανδόν υπέρ της ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας). Και ανάλογο κλίμα άτυπου αιτήματος απαγόρευσης και των ερωτημάτων για τα εμβόλια συντρέχει και σήμερα.

Η σχεδόν απόλυτη ταύτιση όσων δαιμονοποιούν τη δίκαια απαίτηση για ουσιαστική πληροφόρηση των ανθρώπων σχετικά με το εμβόλιο, αντί για επικοινωνιακές ανοησίες ότι δήθεν με το εμβόλιο «απελευθερωνόμαστε», με τα πολιτικά κοινά που το 2015 εκφράστηκαν από το σύνθημα «Γερούν γερά», δεν είναι τυχαία! Κομίζει από άλλη δίοδο αυτή την προσπάθεια να μην αλλάξει τίποτα, όπως εντόπισα πιο πάνω. Και όχι μόνο δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα για τα ίδια πολιτικά κοινά, αλλά ακόμη και το άχθος του εμβολίου (το αναγκαίο υπό τις συμβουλές του γιατρού μας, επαναλαμβάνω) θα πρέπει τεχνηέντως να καταστεί «αποσκευή απελευθέρωσης». Ακριβώς όπως ένας δεσποτικός πατέρας δέρνει τα παιδιά του «για το καλό τους» και ο γελοίος δικτάτορας μας έβαλε στον γύψο για «να  γίνουμε καλά»!

Κι όμως! Πάντοτε τα ερωτήματα είναι που υπηρετούν και φέρνουν τελικά την αλήθεια και όχι οι βεβαιότητες!

Η απολύτως μεταφυσική (στην κυριολεξία "ψεκασμένη") αυτή στάση απέναντι στο σοβαρό ατόπημα του μυθεύματος της δήθεν «ελευθερίας των εμβολίων» και δη και ως συντεταγμένης επίσημης κυβερνητικής θέσης στην καμπάνια προτροπής στους πολίτες να εμβολιαστούν, αποτελεί απόλυτη απόδειξη της ελλειπτικής κατανόησης της πραγματικότητας. Παράλληλα επιβεβαιώνει και το γεγονός ότι αυτή η ακραία συντηρητική ματιά στα πράγματα, γα μια σειρά λόγους που δεν είναι του παρόντος να αναζητήσουμε, εμφανίζεται δήθεν ως πλειοψηφική και διεκδικεί και τη μηχανίστικη δημοκρατική επικύρωσή της. Μ’ άλλα λόγια και καθ’ υπερβολή (αλλά όχι μακριά από την αλήθεια), αν φασίζουσες συμπεριφορές πλασάρονται τύποις ως  δημοκρατικά εγκεκριμένες, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα! Είναι σαν να κατεβαίνει σε εκλογές ένα κόμμα με προγραμματική προεκλογική του δέσμευση ότι αν εκλεγεί θα επιβάλλει δικτατορία και εφ’ όσον εκλεγεί η δικτατορία τεκμαίρεται ως δημοκρατικά νομιμοποιημένη!

Η ομοιότητα αυτού του μοτίβου σκέψης με την επίκληση του όρου «εκλεγμένος πρωθυπουργός» ως δήθεν νομιμοποιητικού στοιχείου ότι εκείνος μπορεί να κάνει «ό,τι γουστάρει» (από απαγορευμένη ποδηλατάδα στην Πάρνηθα ως ιδιώτης σε ανάπαυλα, μέχρι την πρακτική ακύρωση της διερεύνησης από την οργανωμένη δικαιοσύνη των πολιτικών διαστάσεων και των τυχόν ποινικών ευθυνών πολιτικών προσώπων)  είναι ξεκάθαρα ολοκληρωτικές μέθοδοι σκέψης και πολιτικής πρακτικής. Ταυτόχρονα, είναι η χείριστη μεταχείριση του όρου «εκλεγμένος πρωθυπουργός», του οποίου το γνήσιο περιεχόμενο είναι ακριβώς το αντίθετο: είναι ο τελευταίος που νομιμοποιείται να κάνει «ό,τι γουστάρει»!

…Όταν ήμουν παιδί, το θυμάμαι πολύ καλά, οι μεγάλοι με διαρκώς με ρωτούσαν: Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; (Ήταν το καταλυτικό ερώτημα της παιδικής ηλικίας μιας ολόκληρης γενιάς και ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να τίθεται στα αθώα παιδικά χρόνια όσων σήμερα  βρίσκονται σ’ αυτή την ευλογημένη περίοδο του βίου τους).

Χωρίς να ξέρω τότε το γιατί, ήταν μια ερώτηση που με ενοχλούσε και δημιουργούσε μέσα μου μια ανεξήγητη ανησυχία. Όσο πέρναγε οι καιρός, εγώ μεγάλωνα και η ερώτηση επαναλαμβανόταν, τόσο περισσότερο άρχιζα να «ψυχανεμίζομαι» ότι αυτό που με ενοχλούσε  ήταν η πίεση να αναλάβω με ισχυρό βάρος για μένα και ό,τι ήμουν τότε μια δέσμευση, για την οποία προφανέστατα ήμουν ανέτοιμος. Ευτυχώς οι γονείς μου είχαν τη σοφία να μη συμβάλλουν σ’ αυτή την αχρείαστη πίεση! Τους ευγνωμονώ γι’ αυτό!

Σήμερα, μπορώ πλέον να πω τί συνέβαινε μ’ αυτή την ερώτηση  και γιατί με ενοχλούσε τόσο πολύ. Ξέρω πως ποτέ δεν ήθελα «να γίνω» κάτι, αλλά πάντα, ακόμη και τότε όντας παιδί, ήθελα «να είμαι» κάτι.

Πώς λοιπόν πια, σήμερα, μετά απ’ όλ’ αυτά, κλείνοντας το 2020 και υπό τη μακάβρια υγειονομική συνθήκη του έτους που απέρχεται, να σταματήσω να θέτω ερωτήματα για την «αναγκαία δουλεία» των εμβολίων;

Καλές Γιορτές και Καλή Χρονιά σ’ όλους!

More in 2021
Comments
Τί θα είναι το 2021; (Μια αναγκαία αναδρομή στο μέλλον)

Τί θα είναι το 2021; (Μια αναγκαία αναδρομή στο μέλλον)

Η καινούρια χρονιά έρχεται με την αμείλικτη σταθερότητα του ημερολογίου και τίποτα δεν μπορεί να την αποτρέψει! Όσοι θάνατοι κι αν προστίθενται στη μακάβρια υγειονομική συνθήκη του έτους που απέρχεται, οι υπόλοιποι θα είμαστε εδώ για να γιορτάσουμε.

Τί να γιορτάσουμε; Και πώς θα το κάνουμε; Θα αρκέσει η εορταστική «ρουτίνα», που τις τελευταίες  δεκαετίες έχει καταστεί αναπόσπαστο τμήμα ενός μαζικού πανηγυρισμού για την αδιατάρακτη πορεία της ανθρωπότητας προς το αδιέξοδο, ή θα (αναγκαστούμε να) ανακαλύψουμε τη μαγεία της απλής συνύπαρξης με τους δικούς μας, ως το κορυφαίο σημείο της ελπίδας, που σκιαγραφεί και το επιθυμητό μέλλον μας;

Γι’ αυτό οι φετινές γιορτές και η επέλευση του νέου έτους δεν είναι απλά μια αναγκαστική άσκηση πειθαρχίας για να αντιμετωπίσουμε τον κορονοϊό, όπως νομίζω πως οι περισσότεροι το βιώνουμε. Έχω την αίσθηση ότι φέτος, έτσι χωρίς να έχει προγραμματιστεί από κάποιον, θα ζήσουμε την ευκαιρία μας να αναθεωρήσουμε ουσιαστικά κάποιες από τις άκαμπτες επιλογές ζωής, που ως σήμερα ουδέ καν μπορούσαμε να διανοηθούμε ότι θα χρειαζόταν να αλλάζαμε. Κάποιοι θα το κάνουμε -οφείλουμε στις επόμενες γενιές να το κάνουμε, έτσι το βλέπουμε! Κάποιοι άλλοι -ίσως οι περισσότεροι- θα υποκύψουν  στη χρησιμότητα του αναγκαστικού χαρακτήρα των εγκλεισμών μας, και με το βάρος τέτοιας πρόσληψης των περιορισμών των ελευθεριών μας, όλα θα τα φορτώσουν στην προσδοκία επιστροφής στην «προτεραία κατάσταση» το συντομότερο δυνατό. Νομίζω πως οι δεύτεροι, θα ζήσουν τις πιο αγχωτικές και «παγιδευμένες» γιορτές παρά ποτέ και φοβάμαι ότι έτσι θα βιώσουν και μελλοντικά τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις! Όχι γιατί η επιστροφή στην «προτεραία κατάσταση» δεν είναι εφικτή –που δεν είναι, για λόγους μη επιδεχόμενης αντιστροφής στην απομείωση του εισοδήματος των νοικοκυριών καθώς και λόγω των ρόλων που αναλαμβάνουν από δω και πέρα οι πολιτικές ηγεσίες, για  να μείνω μόνο σ’ αυτά τα δύο! Η απογοήτευσή τους περισσότερο θα προέλθει από τη συγκλονιστική διαπίστωση, πως αυτό που προσδοκούσαν και εύχονταν για τους ίδιους και τους επιγόνους τους ήταν το μεγαλύτερο λάθος της γενιάς τους.

Καθόλου δεν είμαι οπαδός της θεωρίας, που τη θεωρώ αυταπόδεικτα ανόητη, ότι οι μεγάλες καταστροφές είναι δήθεν  και μεγάλες ευκαιρίες. Βλέπω αυτήν την προσέγγιση να περισσεύει ως ερμηνευτικό των πραγμάτων και προσδιοριστικό των μελλοντικών επιλογών μας αφήγημα, σ’ εκείνους που κατά πρώτο λόγο έχουν την ευθύνη για τα πέραν της πανδημίας αδιέξοδα που μας κυκλώνουν. Κράζει η αγωνία των προθέσεών τους να τελειώνουμε όπως-όπως με το κακό του κορονοϊού και χωρίς να τον έχουμε νικήσει να επιστρέψουμε στην «προτεραία κατάσταση», για να συνεχιστεί η καταστροφή. Στο τέλος της ημέρας, το πώς καθένας βλέπει το μέλλον το δικό του και των παιδιών του, έχει βαθύτατη ταξική αναφορά! Όσοι επιθυμούν τη στατική εμμονή  επιστροφής στην «προτεραία κατάσταση», αποκρούουν μετά βδελυγμίας κάθε αλλαγή -κι αν κάποιες φορές δηλώνουν πως την επιζητούν το κάνουν για να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο αυτό που απεύχονται να αλλάξει. Οι όροι για τις συμπεριφορές και τις επιλογές αυτές, έχουν καταστεί απολύτως επαρκείς νοηματικά, και σ’ όλο τον κόσμο, και είναι δύο: «συντήρηση» και «εκσυγχρονισμός-μεταρρυθμίσεις».

Έτσι, κάθε άλλο παρά προστρέχω υποστηρικτικά στις επικίνδυνες κατά την αντίληψή μου οπτικές ότι η παρατεινόμενη εδώ και περισσότερο από 10 χρόνια κρίση και η πανδημία είναι «ευκαιρία»! Θάνατος και καταστροφή είναι! Και μόνο βλέποντας και βιώνοντάς τα έτσι, κατανοώντας δηλαδή την πραγματική φύση και το βάθος των συνεπειών τους, μπορεί να εγκολπωθεί  η τραγικότητα της ανθρώπινης θέασης στο αδιέξοδο που βρισκόμαστε και να ανοίξουν οι δρόμοι για τις αλλαγές, για τις οποίες βοά η αναγκαιότητά τους. Αλίμονο, αν το κάθε κακό που έρχεται ή που εμείς οι ίδιοι παράγουμε, δεν προσλαμβανόταν ως μήνυμα της ιστορίας για το τί πρέπει να αλλάξουμε, αλλά το εμφανίζαμε ως δήθεν επικύρωση ότι «καλά τα πήγαμε», όταν όλα γύρω μας υποφέρουν από τη συνέπεια της δικής μας ύπαρξης.

Όχι λοιπόν στο επικίνδυνο μύθευμα ότι η σημερινή καταστροφή είναι δήθεν «ευκαιρία»! Αυτό είναι το πρώτο αναγκαίο βήμα για την εκπλήρωση της οφειλής μας προς τις ερχόμενες γενιές, που δεν παραγράφεται παρά μόνο αν επιτελέσουμε με ακρίβεια την υποχρέωσή μας να αναπληρώσουμε όσο είναι δυνατό όποια βλάβη προκαλέσαμε. Δεν το λες και επιστροφή στην «προτεραία κατάσταση».

Κι ακόμη, ας μην επιμείνουμε άλλο στον αυτοεπιβεβαιωτικό αυτοσκοπό να περιγράφουμε και τα όποια καλά στοιχεία παραμένουν ενεργά. Η μεγαλύτερη δικαίωση όσων καλών θεωρούμε «έργο» μας δεν είναι να τα αφηγούμαστε ξανά και ξανά (αυτό περισσότερο ανασφάλεια για ό,τι κάναμε προδίδει), αλλά να τα βλέπουμε χωρίς ανάγκη υπενθύμισής τους να συνεχίζουν να προσφέρουν τις αγαθές συνέπειές τους.

Ας προσέξουμε, λοιπόν, τί θα ευχηθούμε για το 2021! Ένα έτος ορόσημο ούτως η άλλως για τη χώρα μας.

Μέσα στο μονάκριβο και πανάκριβο απόκτημα συμπλήρωσης και ωρίμανσης 200 χρόνων ελευθερίας,  φαντάζει πολύ φθηνιάρικο και επικοινωνιακά ανήθικο να «ντύνουμε» συμβολικά τον εμβολιασμό μας με τη λέξη «ελευθερία». Και ποτέ δεν θα μπορούσε να ήταν αυτή η ελευθερία μας για τα επόμενα χρόνια. Ένα «σκηνικό ελευθερίας» εμβολιακής και με υγειονομικό πεδίο αναφοράς, όταν η ίδια η λέξη «ελευθερία» νοηματικά φέρει σημάδι προσδοκίας πνευματικής απογείωσης για το ανθρώπινο γένος με τον απεγκλωβισμό μας ως σκοπό πρωτεύοντα, ακριβώς από ανάγκες (χρήσιμες και ακόμη ίσως και αναγκαίες κάποιες φορές) σαν αυτές ενός εμβολίου. Πολλώ μάλλον με υποσχετικές ανακυκλωτικής επανάληψης του εμβολίου ως όρου επιβίωσής μας, όπως δυστυχώς επαπειλείται να διαμορφωθεί  το μέλλον μας, για να μην ξεχνιέται η εξάρτησή μας από το αναγκαίο κακό.

Αυτήν την «ελευθερία» εννοεί η προτροπή για εμβολιασμό  της κυβερνητικής καμπάνιας; Αν ναι, να λείπει! Θα εμβολιαστώ  σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού μου, όχι όμως μέσα στην κωμωδία του επινοήματος ότι έτσι απελευθερώνομαι! Αντίθετα, θα εμβολιαστώ με συναίσθηση των περιοριστικών της ελευθερίας μου συνεπειών του αναγκαίου εμβολιασμού, ως ενδεικνυόμενης υγειονομικής συνθήκης και για να μην νοσήσω!

Μου κάνει μεγάλη εντύπωση ότι όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνω ότι οι αυτοαναγορευόμενοι ήδη από το 2015 ως «μπροστάνζτες» εκείνου που ίδιοι όριζαν το μέλλον μας ως «μεταρρυθμίσεις», όλο και περισσότερο απορρίπτουν κάθε προβληματισμό για τον εμβολιασμό (φυσικά επί λογικών, υπαρκτών και αποδεδειγμένα τεκμηριωμένων επιφυλάξεων και όχι επί στημένων συνομωσιολογικών θεωριών διαφόρων προελεύσεων και κινήτρων). Απορρίπτουν ακόμη και τα πιο λογικά ερωτήματα σχετικά με τα εμβόλια, ως «ψεκασμένη» θέαση στα ερωτήματα που αναφύονται. Παρ’ όλο που πρόκειται για λογικά ερωτήματα, τα οποία όπως φαίνεται θα συνεχίσουν να αναφύονται, ίσως ολοένα και περισσότερα και με δραματικότερο όσο περνάει ο καιρός περιεχόμενο.

Η ποινικοποίηση εξ αρχής οποιουδήποτε ερωτήματος για τον εμβολιασμό ως απόδειξης «ψεκασμένης» ματιάς στα πράγματα από όσους επιμένουν να θέτουν λογικά ερωτήματα, εκτός από επικίνδυνη για τη γενική πειστικότητα των εμβολιασμών προς τους πληθυσμούς, είναι και ανεπίτρεπτα φασίζουσα. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι με τόσο ανοιχτό τρόπο να δημιουργείται και να πλασάρεται το κλίμα ενός ανομολόγητου αιτήματος προκαταβολικής απαγόρευσης κάθε προβληματισμού. Αυτό δεν αφορά μόνο στα εμβόλια! Με ανάλογο τρόπο ποινικοποιήθηκε και συνεχίζει να ποινικοποιείται κάθε προβληματισμός και ερώτημα,  για παράδειγμα σχετικά με την ΕΕ και τη σχέση μας μαζί της. Αυτό ακριβώς συνέβη το 2015. Και το περιστατικό με το «Γερούν γερά», είναι λίαν αποκαλυπτικό αυτής της φασίζουσας στάσης. Όπως επί ναζισμού δεν επιτρεπόταν να τίθεται το ερώτημα «γιατί είμαστε αντισημίτες», έτσι και στις μέρες μας πλανάται ατύπως το αίτημα να μην είναι επιτρεπτά ερωτήματα και προβληματισμοί σχετικά με την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας. (Και σας το λέγω εγώ που είμαι αναφανδόν υπέρ της ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας). Και ανάλογο κλίμα άτυπου αιτήματος απαγόρευσης και των ερωτημάτων για τα εμβόλια συντρέχει και σήμερα.

Η σχεδόν απόλυτη ταύτιση όσων δαιμονοποιούν τη δίκαια απαίτηση για ουσιαστική πληροφόρηση των ανθρώπων σχετικά με το εμβόλιο, αντί για επικοινωνιακές ανοησίες ότι δήθεν με το εμβόλιο «απελευθερωνόμαστε», με τα πολιτικά κοινά που το 2015 εκφράστηκαν από το σύνθημα «Γερούν γερά», δεν είναι τυχαία! Κομίζει από άλλη δίοδο αυτή την προσπάθεια να μην αλλάξει τίποτα, όπως εντόπισα πιο πάνω. Και όχι μόνο δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα για τα ίδια πολιτικά κοινά, αλλά ακόμη και το άχθος του εμβολίου (το αναγκαίο υπό τις συμβουλές του γιατρού μας, επαναλαμβάνω) θα πρέπει τεχνηέντως να καταστεί «αποσκευή απελευθέρωσης». Ακριβώς όπως ένας δεσποτικός πατέρας δέρνει τα παιδιά του «για το καλό τους» και ο γελοίος δικτάτορας μας έβαλε στον γύψο για «να  γίνουμε καλά»!

Κι όμως! Πάντοτε τα ερωτήματα είναι που υπηρετούν και φέρνουν τελικά την αλήθεια και όχι οι βεβαιότητες!

Η απολύτως μεταφυσική (στην κυριολεξία "ψεκασμένη") αυτή στάση απέναντι στο σοβαρό ατόπημα του μυθεύματος της δήθεν «ελευθερίας των εμβολίων» και δη και ως συντεταγμένης επίσημης κυβερνητικής θέσης στην καμπάνια προτροπής στους πολίτες να εμβολιαστούν, αποτελεί απόλυτη απόδειξη της ελλειπτικής κατανόησης της πραγματικότητας. Παράλληλα επιβεβαιώνει και το γεγονός ότι αυτή η ακραία συντηρητική ματιά στα πράγματα, γα μια σειρά λόγους που δεν είναι του παρόντος να αναζητήσουμε, εμφανίζεται δήθεν ως πλειοψηφική και διεκδικεί και τη μηχανίστικη δημοκρατική επικύρωσή της. Μ’ άλλα λόγια και καθ’ υπερβολή (αλλά όχι μακριά από την αλήθεια), αν φασίζουσες συμπεριφορές πλασάρονται τύποις ως  δημοκρατικά εγκεκριμένες, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα! Είναι σαν να κατεβαίνει σε εκλογές ένα κόμμα με προγραμματική προεκλογική του δέσμευση ότι αν εκλεγεί θα επιβάλλει δικτατορία και εφ’ όσον εκλεγεί η δικτατορία τεκμαίρεται ως δημοκρατικά νομιμοποιημένη!

Η ομοιότητα αυτού του μοτίβου σκέψης με την επίκληση του όρου «εκλεγμένος πρωθυπουργός» ως δήθεν νομιμοποιητικού στοιχείου ότι εκείνος μπορεί να κάνει «ό,τι γουστάρει» (από απαγορευμένη ποδηλατάδα στην Πάρνηθα ως ιδιώτης σε ανάπαυλα, μέχρι την πρακτική ακύρωση της διερεύνησης από την οργανωμένη δικαιοσύνη των πολιτικών διαστάσεων και των τυχόν ποινικών ευθυνών πολιτικών προσώπων)  είναι ξεκάθαρα ολοκληρωτικές μέθοδοι σκέψης και πολιτικής πρακτικής. Ταυτόχρονα, είναι η χείριστη μεταχείριση του όρου «εκλεγμένος πρωθυπουργός», του οποίου το γνήσιο περιεχόμενο είναι ακριβώς το αντίθετο: είναι ο τελευταίος που νομιμοποιείται να κάνει «ό,τι γουστάρει»!

…Όταν ήμουν παιδί, το θυμάμαι πολύ καλά, οι μεγάλοι με διαρκώς με ρωτούσαν: Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; (Ήταν το καταλυτικό ερώτημα της παιδικής ηλικίας μιας ολόκληρης γενιάς και ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να τίθεται στα αθώα παιδικά χρόνια όσων σήμερα  βρίσκονται σ’ αυτή την ευλογημένη περίοδο του βίου τους).

Χωρίς να ξέρω τότε το γιατί, ήταν μια ερώτηση που με ενοχλούσε και δημιουργούσε μέσα μου μια ανεξήγητη ανησυχία. Όσο πέρναγε οι καιρός, εγώ μεγάλωνα και η ερώτηση επαναλαμβανόταν, τόσο περισσότερο άρχιζα να «ψυχανεμίζομαι» ότι αυτό που με ενοχλούσε  ήταν η πίεση να αναλάβω με ισχυρό βάρος για μένα και ό,τι ήμουν τότε μια δέσμευση, για την οποία προφανέστατα ήμουν ανέτοιμος. Ευτυχώς οι γονείς μου είχαν τη σοφία να μη συμβάλλουν σ’ αυτή την αχρείαστη πίεση! Τους ευγνωμονώ γι’ αυτό!

Σήμερα, μπορώ πλέον να πω τί συνέβαινε μ’ αυτή την ερώτηση  και γιατί με ενοχλούσε τόσο πολύ. Ξέρω πως ποτέ δεν ήθελα «να γίνω» κάτι, αλλά πάντα, ακόμη και τότε όντας παιδί, ήθελα «να είμαι» κάτι.

Πώς λοιπόν πια, σήμερα, μετά απ’ όλ’ αυτά, κλείνοντας το 2020 και υπό τη μακάβρια υγειονομική συνθήκη του έτους που απέρχεται, να σταματήσω να θέτω ερωτήματα για την «αναγκαία δουλεία» των εμβολίων;

Καλές Γιορτές και Καλή Χρονιά σ’ όλους!

More in 2021
Comments