Τα παράσημα στο στήθος κρύβουν ιστορίες γενναιότητας

Τα παράσημα στο στήθος κρύβουν ιστορίες γενναιότητας

Ένα από τα πράγματα που με εκνευρίζουν στον δημόσιο διάλογο είναι η απνευστί ―και χωρίς λελογισμένα καταλαγιάσματα― διατύπωση απόψεων από τρίτους, όταν αυτόκλητα αναλαμβάνουν θέση και εκθέτουν την «αποψάρα» τους χωρίς κάποιο ουσιαστικό αντίκρυσμα, απλά και μόνο για να διασπείρουν τα σαπισμένα σταγονίδια σάλιου τους στην ατμόσφαιρα.

Νιώθω απεριόριστη ντροπή, αποκαρδίωση και πλήρη απογοήτευση κάθε φορά που συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν ακόμα γύρω μας, μπροστά μας, πίσω μας, στις γειτονιές μας, στην ίδια μας την οικογένεια, ανθρωπάρια που ξεστομίζουν χωρίς ίχνος συστολής τα ανεκδιήγητα «τώρα το θυμήθηκε», «τι δουλειά είχε εκεί», «τον προκαλούσε», «πήγαινε γυρεύοντας» και άλλα χαμερπή συνομολογήματα, για να δικαιολογήσουν απαράδεκτες συμπεριφορές και πράξεις αξιόποινες - σχεδόν ακαριαία προστρέχοντας στην οπτική του θύτη.

Σε μια προσπάθεια να καταλάβω τι να είναι εκείνο που πυροδοτεί το θράσος με το οποίο εξαπολύουν δηκτικά τα ανθρωποφαγικά τους βέλη απέναντι σε εκείνους που έχουν υποστεί κάθε μορφή καταπίεσης, βίας, κακοποίησης (σωματικής, ψυχικής, λεκτικής), σκέφτομαι ότι κανένας από αυτούς τους πύρρειους ρεαλιστές κάποιας ανάλογης πραγματικότητας, η οποία για καλή τους τύχη ποτέ δεν ράγισε, δεν έχει υποβάλει ούτε μία στιγμή τον εαυτό στη θέση του θύματος.

Οι όψιμοι ρεαλιστές εκείνων που λελογισμένα η κοινή γνώμη καταδικάζει, παρουσιάζονται άτρωτοι, πανίσχυροι, παντοδύναμοι και σίγουροι για τον εαυτό τους, ενώ την ίδια στιγμή διαφημίζουν προκλητικά την «ηθική» τους έναντι όσων δεν μπορέσαν να αντισταθούν γιατί «τα ήθελε ο κώλος τους». Εκατομμύρια μεγαλόσχημων παραβολών για το τι θα έκαναν εκείνοι αν βρίσκονταν στη θέση των θυμάτων και πόσο διαφορετικά θα αντιμετώπιζαν τη τραγική συγκυρία. Εξακοντισμένα «πρέπει» προς πάσα κατεύθυνση και δάχτυλα σηκωμένα να υποδεικνύουν τους παθόντες και τις παθούσες μέσα σε ένα σύννεφο χλεύης και αποτροπιασμού, διότι εκείνοι, οι κομπορρήμονες δυνατοί, δεν θα το άφηναν να εξελιχθεί έτσι. Όλα, όμως, πέρα για πέρα στη σφαίρα του φανταστικού.

Μιας, λοιπόν, και η ζωή είναι πολλή διαφορετική από τα φιλολογικά σενάρια τους μυαλού μας οφείλουμε άπαντες να σκεφτόμαστε πολύ καλά, κάθε φορά, πριν ανοίξουμε το στόματί μας. Η σεξουαλική κακοποίηση, βρε χαμένοι, δεν είναι χαζο-ιστοριούλα που ανήκει στο παρελθόν και όσο περνάει ο καιρός χάνει τη θύμησή της αφού απορροφάται από άλλα πιο ζωντανά γεγονότα. ΔΕΝ είναι τρυφερό ρομάντζο το οποίο θα ξεπεραστεί άμα τη παρουσία ενός άλλου, πιο ζωοφόρου. ΔΕΝ είναι έρωτας κατόπιν συναινέσεως, ΔΕΝ είναι βρόμικο σεξ με εκείνον/εκείνη που γουστάρουμε να καβαλάμε και να αγαπάμε. ΔΕΝ είναι καύλα ξεθεωτική να σε τρελαίνει ως τα μηνίγγια κι ύστερα να φεγγίζουν από ευτυχία τα ιδρωμένα σώματά μας. Η σεξουαλική κακοποίηση είναι ΑΙΣΧΡΗ ΒΙΑ, ΑΝΗΛΕΗΣ ΩΜΟΤΗΤΑ στο σώμα του άλλου. Είναι η άσπλαχνη καταστρατήγηση του δικαιώματός μου να βροντοφωνάξω «ΟΧΙ», η αυθαίρετη αφαίρεση της ελευθερίας μου και της δικαιωματικής μου εναντίωσης στο σεξουαλικό κέλευσμά σου, είναι η επιτομή της υπεροχής κάθε φαλλοκρατικής ισχύς έναντι της «ευαίσθητης» δικής μου, είναι ένα αδιόρατο ψυχικό τραύμα το οποίο δεν κλείνει ποτέ με όσες διεκδικήσεις και έκρυθμες κραυγές για εξαφάνιση της πατριαρχίας και αν το περιθάλψεις. Η σεξουαλική κακοποίηση δεν ξεπερνιέται σε έναν χρόνο, ούτε σε δύο, ούτε σε μια ολόκληρη ζωή, και απαιτεί ξανά μια ολόκληρη ζωή για να μπορέσεις έστω να τη συλλαβίσεις και έρχεσαι εσύ, βρε χαμένε, να μας πεις ότι άργησε να το αποκαλύψει;

Η πυκνή βία κατά των γυναικών είναι ένα αισχρό φαινόμενο και δυστυχώς διαδεδομένο σε όλες τις κοινωνίες και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Η «κουλτούρα» του βιασμού δεν κοιτάζει χρώμα, φυλή, θρησκεία, κοινωνική τάξη. Εκδηλώνεται από και υπό τον ανδροκρατούμενο φερετζέ του "αρχηγού", του "ισχυρού", του "αφέντη* και διψά για τον χαλασμό κάθε έμφυλης ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι απορρέουσες ψυχολογικές βλάβες και ο πόνος που αφήνει στο πέρασμά του άλλοτε συνιστούν ένα ανομολόγητο, καλά θαμμένο μέσα μας κομμάτι, και άλλοτε ανασύρονται με κοπιώδες σθένος και αυταπάρνηση ηρωική από το παρελθόν, για να βγουν εσκεμμένα στην επιφάνεια του δημόσιου διαλόγου, υπενθυμίζοντας το πανανθρώπινο δικαίωμα κάποιου/ας να λυγίζει αλλά και τη θαρραλέα τόλμη να σηκώνεται στα πόδια του/της - πιο δυνατός/ή (από ότι η κοινωνία την έχει ορίσει), για να καταγγείλει κάθε βίαιο περιστατικό που έχει βιώσει αλλά και να παραδειγματίσει όσες και όσους δεν έχουν βρει το ανάλογο κουράγιο.

Το κατάλαβες τώρα, ανόητε, γιατί η σιωπή ΔΕΝ είναι συνενοχή; Το κατάλαβες τώρα ότι θα μιλάμε όταν εμείς θελήσουμε και ότι δεν γουστάρουμε δεσμοφύλακες και ψευτο-ηθικιστές πάνω από τα κακοποιημένα σώματά μας; To κατάλαβες ότι όσο μπορούμε θα παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις και τα ορθωμένα «ΟΧΙ» μας απέναντι σε κάθε «κανονικοποιητική» πατριαρχία και θα στεκόμαστε υπερήφανα στο πλευρό καθεμιάς και καθενός που έχουν υποστεί οποιαδήποτε προσβολή της αξιοπρέπειας και της σωματικής τους ακεραιότητάς τους;

Για την κάθε Σοφία και το πανάξιο παράσημό σεβασμού που φέρει στο στήθος.

More in Κοινωνία
Comments
Τα παράσημα στο στήθος κρύβουν ιστορίες γενναιότητας

Τα παράσημα στο στήθος κρύβουν ιστορίες γενναιότητας

Ένα από τα πράγματα που με εκνευρίζουν στον δημόσιο διάλογο είναι η απνευστί ―και χωρίς λελογισμένα καταλαγιάσματα― διατύπωση απόψεων από τρίτους, όταν αυτόκλητα αναλαμβάνουν θέση και εκθέτουν την «αποψάρα» τους χωρίς κάποιο ουσιαστικό αντίκρυσμα, απλά και μόνο για να διασπείρουν τα σαπισμένα σταγονίδια σάλιου τους στην ατμόσφαιρα.

Νιώθω απεριόριστη ντροπή, αποκαρδίωση και πλήρη απογοήτευση κάθε φορά που συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν ακόμα γύρω μας, μπροστά μας, πίσω μας, στις γειτονιές μας, στην ίδια μας την οικογένεια, ανθρωπάρια που ξεστομίζουν χωρίς ίχνος συστολής τα ανεκδιήγητα «τώρα το θυμήθηκε», «τι δουλειά είχε εκεί», «τον προκαλούσε», «πήγαινε γυρεύοντας» και άλλα χαμερπή συνομολογήματα, για να δικαιολογήσουν απαράδεκτες συμπεριφορές και πράξεις αξιόποινες - σχεδόν ακαριαία προστρέχοντας στην οπτική του θύτη.

Σε μια προσπάθεια να καταλάβω τι να είναι εκείνο που πυροδοτεί το θράσος με το οποίο εξαπολύουν δηκτικά τα ανθρωποφαγικά τους βέλη απέναντι σε εκείνους που έχουν υποστεί κάθε μορφή καταπίεσης, βίας, κακοποίησης (σωματικής, ψυχικής, λεκτικής), σκέφτομαι ότι κανένας από αυτούς τους πύρρειους ρεαλιστές κάποιας ανάλογης πραγματικότητας, η οποία για καλή τους τύχη ποτέ δεν ράγισε, δεν έχει υποβάλει ούτε μία στιγμή τον εαυτό στη θέση του θύματος.

Οι όψιμοι ρεαλιστές εκείνων που λελογισμένα η κοινή γνώμη καταδικάζει, παρουσιάζονται άτρωτοι, πανίσχυροι, παντοδύναμοι και σίγουροι για τον εαυτό τους, ενώ την ίδια στιγμή διαφημίζουν προκλητικά την «ηθική» τους έναντι όσων δεν μπορέσαν να αντισταθούν γιατί «τα ήθελε ο κώλος τους». Εκατομμύρια μεγαλόσχημων παραβολών για το τι θα έκαναν εκείνοι αν βρίσκονταν στη θέση των θυμάτων και πόσο διαφορετικά θα αντιμετώπιζαν τη τραγική συγκυρία. Εξακοντισμένα «πρέπει» προς πάσα κατεύθυνση και δάχτυλα σηκωμένα να υποδεικνύουν τους παθόντες και τις παθούσες μέσα σε ένα σύννεφο χλεύης και αποτροπιασμού, διότι εκείνοι, οι κομπορρήμονες δυνατοί, δεν θα το άφηναν να εξελιχθεί έτσι. Όλα, όμως, πέρα για πέρα στη σφαίρα του φανταστικού.

Μιας, λοιπόν, και η ζωή είναι πολλή διαφορετική από τα φιλολογικά σενάρια τους μυαλού μας οφείλουμε άπαντες να σκεφτόμαστε πολύ καλά, κάθε φορά, πριν ανοίξουμε το στόματί μας. Η σεξουαλική κακοποίηση, βρε χαμένοι, δεν είναι χαζο-ιστοριούλα που ανήκει στο παρελθόν και όσο περνάει ο καιρός χάνει τη θύμησή της αφού απορροφάται από άλλα πιο ζωντανά γεγονότα. ΔΕΝ είναι τρυφερό ρομάντζο το οποίο θα ξεπεραστεί άμα τη παρουσία ενός άλλου, πιο ζωοφόρου. ΔΕΝ είναι έρωτας κατόπιν συναινέσεως, ΔΕΝ είναι βρόμικο σεξ με εκείνον/εκείνη που γουστάρουμε να καβαλάμε και να αγαπάμε. ΔΕΝ είναι καύλα ξεθεωτική να σε τρελαίνει ως τα μηνίγγια κι ύστερα να φεγγίζουν από ευτυχία τα ιδρωμένα σώματά μας. Η σεξουαλική κακοποίηση είναι ΑΙΣΧΡΗ ΒΙΑ, ΑΝΗΛΕΗΣ ΩΜΟΤΗΤΑ στο σώμα του άλλου. Είναι η άσπλαχνη καταστρατήγηση του δικαιώματός μου να βροντοφωνάξω «ΟΧΙ», η αυθαίρετη αφαίρεση της ελευθερίας μου και της δικαιωματικής μου εναντίωσης στο σεξουαλικό κέλευσμά σου, είναι η επιτομή της υπεροχής κάθε φαλλοκρατικής ισχύς έναντι της «ευαίσθητης» δικής μου, είναι ένα αδιόρατο ψυχικό τραύμα το οποίο δεν κλείνει ποτέ με όσες διεκδικήσεις και έκρυθμες κραυγές για εξαφάνιση της πατριαρχίας και αν το περιθάλψεις. Η σεξουαλική κακοποίηση δεν ξεπερνιέται σε έναν χρόνο, ούτε σε δύο, ούτε σε μια ολόκληρη ζωή, και απαιτεί ξανά μια ολόκληρη ζωή για να μπορέσεις έστω να τη συλλαβίσεις και έρχεσαι εσύ, βρε χαμένε, να μας πεις ότι άργησε να το αποκαλύψει;

Η πυκνή βία κατά των γυναικών είναι ένα αισχρό φαινόμενο και δυστυχώς διαδεδομένο σε όλες τις κοινωνίες και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Η «κουλτούρα» του βιασμού δεν κοιτάζει χρώμα, φυλή, θρησκεία, κοινωνική τάξη. Εκδηλώνεται από και υπό τον ανδροκρατούμενο φερετζέ του "αρχηγού", του "ισχυρού", του "αφέντη* και διψά για τον χαλασμό κάθε έμφυλης ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι απορρέουσες ψυχολογικές βλάβες και ο πόνος που αφήνει στο πέρασμά του άλλοτε συνιστούν ένα ανομολόγητο, καλά θαμμένο μέσα μας κομμάτι, και άλλοτε ανασύρονται με κοπιώδες σθένος και αυταπάρνηση ηρωική από το παρελθόν, για να βγουν εσκεμμένα στην επιφάνεια του δημόσιου διαλόγου, υπενθυμίζοντας το πανανθρώπινο δικαίωμα κάποιου/ας να λυγίζει αλλά και τη θαρραλέα τόλμη να σηκώνεται στα πόδια του/της - πιο δυνατός/ή (από ότι η κοινωνία την έχει ορίσει), για να καταγγείλει κάθε βίαιο περιστατικό που έχει βιώσει αλλά και να παραδειγματίσει όσες και όσους δεν έχουν βρει το ανάλογο κουράγιο.

Το κατάλαβες τώρα, ανόητε, γιατί η σιωπή ΔΕΝ είναι συνενοχή; Το κατάλαβες τώρα ότι θα μιλάμε όταν εμείς θελήσουμε και ότι δεν γουστάρουμε δεσμοφύλακες και ψευτο-ηθικιστές πάνω από τα κακοποιημένα σώματά μας; To κατάλαβες ότι όσο μπορούμε θα παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις και τα ορθωμένα «ΟΧΙ» μας απέναντι σε κάθε «κανονικοποιητική» πατριαρχία και θα στεκόμαστε υπερήφανα στο πλευρό καθεμιάς και καθενός που έχουν υποστεί οποιαδήποτε προσβολή της αξιοπρέπειας και της σωματικής τους ακεραιότητάς τους;

Για την κάθε Σοφία και το πανάξιο παράσημό σεβασμού που φέρει στο στήθος.

More in Κοινωνία
Comments