Τα όρια του πρωθυπουργικού «ανθρώπινου»

Τα όρια του πρωθυπουργικού «ανθρώπινου»

Μία από τις καίριες λειτουργίες που επιτυγχάνει η γλώσσα είναι εκείνη του πυροδότη αποκωδικοποίησης του θυμικού αλλά και της δημιουργίας συναισθημάτων, σκέψεων, και φυσικά, αυτή της προσπάθειας για επικοινωνία. Η γλώσσα ελεύθερη και αρραγής, δεν γνωρίζει το καλό και το κακό, πνέει ανεμπόδιστα, και χωρίς πρόσημα και ηθικισμούς, διεκπεραιωτικά πραγματώνει τον σκοπό της χωρίς να τη νοιάζει να διαλέξει στρατόπεδο. Οι άνθρωποι στη συνέχεια εκμεταλλευόμαστε το επικοινωνιακό της μεγαλείο και τη χρησιμοποιούμε τοιουτοτρόπως διά την (εκ)πλήρωση των σκοπών μας.

Ποιος λοιπόν είναι εκείνος που θα επιχειρήσει να της αποδώσει συναισθηματικότητα και χαρακτήρα; Ποιος είναι εκείνος που θα καταφέρει να κατακρίνει τη γλώσσα και τα νοήματά της για έλλειψη ανθρωπισμού και ύστερα θα την βαρύνει με τα παμπόνηρα κρίματά που αφήνει στο πέρασμά της;

Κανείς. Κανείς δεν θα καταφέρει να κατηγορήσει τη γλώσσα για όλα όσα σκάνε σαν ανήθικες χειροβομβίδες στα αυτιά μας, διότι η γλώσσα ποτέ δεν ευθυνόταν. Εκείνοι που αναλαμβάνουν το βάρος της οποίας ευθύνης είναι οι φυσικοί εκπορευτές του λόγου, δηλαδή εμείς οι άνθρωποι. Εμείς κρινόμαστε για τις αποφάσεις μας, τις λέξεις μας, τον τρόπο με τον οποίο καλούμαστε κάθε φορά να επικοινωνήσουμε και συνδιαλλεχθούμε, να διαφθαρούμε, να καλύψουμε τα πάθη μας, ή να τα αφήσουμε να φανούν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα εκμαύλισης των νοημάτων αποτελεί η απαράδεκτη δήλωση του κ. Πέτσα, ο οποίος σε μία προσπάθεια να δικαιολογήσει για άλλη μια φορά την ανευθυνότητα του πρωθυπουργού, τον χαρακτήρισε «ανθρώπινο». Χωρίς κανένα τακτ αυτογνωσίας και ενσυνείδησης, χωρίς καμιά διάθεση σεμνής προβολής ή και εξωτεριλευμένης αυτοκριτικής για την κατάσταση που όλη βιώνουμε, δε δίστασε να χαρακτηρίσει ανοιχτά «ανθρώπινο» και «προσιτό» έναν πρωθυπουργό που από τη πρώτη μέρα ανάληψης των καθηκόντων του έχει φανερώσει αφειδώς τις παραθεριστικές του διαθέσεις. Τη στιγμή που ο αριθμός των νεκρών από την πανδημία ανεβαίνει κάθε μέρα και η κατάσταση στο δημόσιο σύστημα υγείας της χώρας καταρρέει, ο πρωθυπουργός της χώρας τραμπαλίζεται προκλητικά πάνω σε σέλες μηχανής και ποδηλάτου, απολαμβάνοντας τη θέα εθνικών δρυμών -μη τηρώντας μάλιστα κανενός μέτρο προστασίας. Και τότε, ύστερα από τη θύελλα αντιδράσων για αυτή την -ιδίοις όμμασι- σταρχιδίστική του στάση, η υπερασπιστική γραμμή της κυβέρνησης υπερβαίνει απροκάλυπτα τα όρια και κάθε λελογισμένο εσκαμμένο, χαρακτηρίζοντάς τον «ανθρώπινο.

Στη χώρα, που οι φτωχοί τιμωρούνται διά παραδειγματισμό από τον υπερβάλλοντα ζήλο της κανονικότητας, εκπορευόμενο πάντα από την ακραιφνή εξούσια, και απομακρύνονται σαν τη σιχαμερή τρίχα από το φουσκωτό ζυμάρι, τίποτα δεν μπορεί να διαρρήξει τους κυβερνητικούς ανθούς της βιοπολιτείας και να ξεπεράσει τη βαθιά «ανθρωπιά» του πρωθυπουργού. Στη χώρα που γίνεται διαλογή ασθενών και νεκρών, γιατί το ΕΣΥ ξεπέρασε τα πραγματικά όρια της αντοχής του ανθρωπιάς του, ο πρωθυπουργός ψωνίζει ένα νόστιμο τσουρέκι και επιτονίζει τη φτιασιδωμένη του αμεσότητα, την προσιτή του στάση και, τι άλλο, την «ανθρωπιά» του. Στη χώρα που ο παππούς μου και ο παππούς σου βγάζουν τη μύτη έξω από τη μάσκα γιατί θολώνουν τα γυαλιά τους και υπάρχει κίνδυνος να πέσουν, το κυβερνητικό καθεστώς τους επιπλήττει με 300 ευρώ, τονίζοντας για άλλη μια φορά την ανυπόφορη ανοιχτοχεριά του γαλαντόμου και βαθιά «ανθρώπινου» πρωθυπουργού μας. Στη χώρα που η άνεργη μητέρα και ο άνεργος πατέρας δεν μπορούν να διαχειριστούν την απόγνωσή τους σε αυτή τη τραγική συνθήκη, μην έχοντας από πουθενά κάποια οικονομική βοήθεια, αφού έλαβαν τον Μάρτιο το επίδομα των 400 ευρώ και τώρα μπορούν να ζήσουν, στη χώρα αυτή που το κράτος τους έχεις γραμμένους στα καλογυαλισμένα του παππούτσια, ο πρωθυπουργός θεωρείται για άλλη μια φορά «ανθρώπινος» αλλά και πανδαμάτωρ. Στη χώρα που ολόκληρο το μιντιακό κατεστημένο δεν ανοίγει ρουθούνι γιατί έχει εξαγοραστεί με κάθε αδρή μεγαλοπρέπεια πουθενά δε θα δεις να αναπαράγεται η καλοπέρασή του πρωθυπουργικού ζεύγους. Όπως και στη μυκηναϊκή εποχή, ο αοιδός με τη φόρμιγγά του συνεπαίρνει το παλάτι και δράματα των «αναξιοπαθούντων» δεν θα καταφέρουν ποτέ να φτάσουν ούτε ως το κατώφλι.

Άρτια η δουλειά του επικοινωνιακού team του κ. Μητσοτάκη, απίστευτα τα όρια και οι διαθέσεις της γλώσσας, ευφάνταστος ο χαρακτηρισμός, αλλά όχι, ΔΕΝ μπορείς να χρησιμοποιείς τα παράγωγα του «ανθρώπου» για να αποδώσεις προσδιορισμό σε κάποιον ο οποίος αυταπόδεικτα την έχει απολέσει.

More in Πολιτική
Comments
Τα όρια του πρωθυπουργικού «ανθρώπινου»

Τα όρια του πρωθυπουργικού «ανθρώπινου»

Μία από τις καίριες λειτουργίες που επιτυγχάνει η γλώσσα είναι εκείνη του πυροδότη αποκωδικοποίησης του θυμικού αλλά και της δημιουργίας συναισθημάτων, σκέψεων, και φυσικά, αυτή της προσπάθειας για επικοινωνία. Η γλώσσα ελεύθερη και αρραγής, δεν γνωρίζει το καλό και το κακό, πνέει ανεμπόδιστα, και χωρίς πρόσημα και ηθικισμούς, διεκπεραιωτικά πραγματώνει τον σκοπό της χωρίς να τη νοιάζει να διαλέξει στρατόπεδο. Οι άνθρωποι στη συνέχεια εκμεταλλευόμαστε το επικοινωνιακό της μεγαλείο και τη χρησιμοποιούμε τοιουτοτρόπως διά την (εκ)πλήρωση των σκοπών μας.

Ποιος λοιπόν είναι εκείνος που θα επιχειρήσει να της αποδώσει συναισθηματικότητα και χαρακτήρα; Ποιος είναι εκείνος που θα καταφέρει να κατακρίνει τη γλώσσα και τα νοήματά της για έλλειψη ανθρωπισμού και ύστερα θα την βαρύνει με τα παμπόνηρα κρίματά που αφήνει στο πέρασμά της;

Κανείς. Κανείς δεν θα καταφέρει να κατηγορήσει τη γλώσσα για όλα όσα σκάνε σαν ανήθικες χειροβομβίδες στα αυτιά μας, διότι η γλώσσα ποτέ δεν ευθυνόταν. Εκείνοι που αναλαμβάνουν το βάρος της οποίας ευθύνης είναι οι φυσικοί εκπορευτές του λόγου, δηλαδή εμείς οι άνθρωποι. Εμείς κρινόμαστε για τις αποφάσεις μας, τις λέξεις μας, τον τρόπο με τον οποίο καλούμαστε κάθε φορά να επικοινωνήσουμε και συνδιαλλεχθούμε, να διαφθαρούμε, να καλύψουμε τα πάθη μας, ή να τα αφήσουμε να φανούν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα εκμαύλισης των νοημάτων αποτελεί η απαράδεκτη δήλωση του κ. Πέτσα, ο οποίος σε μία προσπάθεια να δικαιολογήσει για άλλη μια φορά την ανευθυνότητα του πρωθυπουργού, τον χαρακτήρισε «ανθρώπινο». Χωρίς κανένα τακτ αυτογνωσίας και ενσυνείδησης, χωρίς καμιά διάθεση σεμνής προβολής ή και εξωτεριλευμένης αυτοκριτικής για την κατάσταση που όλη βιώνουμε, δε δίστασε να χαρακτηρίσει ανοιχτά «ανθρώπινο» και «προσιτό» έναν πρωθυπουργό που από τη πρώτη μέρα ανάληψης των καθηκόντων του έχει φανερώσει αφειδώς τις παραθεριστικές του διαθέσεις. Τη στιγμή που ο αριθμός των νεκρών από την πανδημία ανεβαίνει κάθε μέρα και η κατάσταση στο δημόσιο σύστημα υγείας της χώρας καταρρέει, ο πρωθυπουργός της χώρας τραμπαλίζεται προκλητικά πάνω σε σέλες μηχανής και ποδηλάτου, απολαμβάνοντας τη θέα εθνικών δρυμών -μη τηρώντας μάλιστα κανενός μέτρο προστασίας. Και τότε, ύστερα από τη θύελλα αντιδράσων για αυτή την -ιδίοις όμμασι- σταρχιδίστική του στάση, η υπερασπιστική γραμμή της κυβέρνησης υπερβαίνει απροκάλυπτα τα όρια και κάθε λελογισμένο εσκαμμένο, χαρακτηρίζοντάς τον «ανθρώπινο.

Στη χώρα, που οι φτωχοί τιμωρούνται διά παραδειγματισμό από τον υπερβάλλοντα ζήλο της κανονικότητας, εκπορευόμενο πάντα από την ακραιφνή εξούσια, και απομακρύνονται σαν τη σιχαμερή τρίχα από το φουσκωτό ζυμάρι, τίποτα δεν μπορεί να διαρρήξει τους κυβερνητικούς ανθούς της βιοπολιτείας και να ξεπεράσει τη βαθιά «ανθρωπιά» του πρωθυπουργού. Στη χώρα που γίνεται διαλογή ασθενών και νεκρών, γιατί το ΕΣΥ ξεπέρασε τα πραγματικά όρια της αντοχής του ανθρωπιάς του, ο πρωθυπουργός ψωνίζει ένα νόστιμο τσουρέκι και επιτονίζει τη φτιασιδωμένη του αμεσότητα, την προσιτή του στάση και, τι άλλο, την «ανθρωπιά» του. Στη χώρα που ο παππούς μου και ο παππούς σου βγάζουν τη μύτη έξω από τη μάσκα γιατί θολώνουν τα γυαλιά τους και υπάρχει κίνδυνος να πέσουν, το κυβερνητικό καθεστώς τους επιπλήττει με 300 ευρώ, τονίζοντας για άλλη μια φορά την ανυπόφορη ανοιχτοχεριά του γαλαντόμου και βαθιά «ανθρώπινου» πρωθυπουργού μας. Στη χώρα που η άνεργη μητέρα και ο άνεργος πατέρας δεν μπορούν να διαχειριστούν την απόγνωσή τους σε αυτή τη τραγική συνθήκη, μην έχοντας από πουθενά κάποια οικονομική βοήθεια, αφού έλαβαν τον Μάρτιο το επίδομα των 400 ευρώ και τώρα μπορούν να ζήσουν, στη χώρα αυτή που το κράτος τους έχεις γραμμένους στα καλογυαλισμένα του παππούτσια, ο πρωθυπουργός θεωρείται για άλλη μια φορά «ανθρώπινος» αλλά και πανδαμάτωρ. Στη χώρα που ολόκληρο το μιντιακό κατεστημένο δεν ανοίγει ρουθούνι γιατί έχει εξαγοραστεί με κάθε αδρή μεγαλοπρέπεια πουθενά δε θα δεις να αναπαράγεται η καλοπέρασή του πρωθυπουργικού ζεύγους. Όπως και στη μυκηναϊκή εποχή, ο αοιδός με τη φόρμιγγά του συνεπαίρνει το παλάτι και δράματα των «αναξιοπαθούντων» δεν θα καταφέρουν ποτέ να φτάσουν ούτε ως το κατώφλι.

Άρτια η δουλειά του επικοινωνιακού team του κ. Μητσοτάκη, απίστευτα τα όρια και οι διαθέσεις της γλώσσας, ευφάνταστος ο χαρακτηρισμός, αλλά όχι, ΔΕΝ μπορείς να χρησιμοποιείς τα παράγωγα του «ανθρώπου» για να αποδώσεις προσδιορισμό σε κάποιον ο οποίος αυταπόδεικτα την έχει απολέσει.

More in Πολιτική
Comments