Στη Μεσακτή μιας ταξικής πραγματικότητας που μας πνίγει

Στη Μεσακτή μιας ταξικής πραγματικότητας που μας πνίγει

Το σύγχρονο πραγματολογικό αφήγημα αψηφά ευθέως κάθε μορφή κοινωνικής δικαιοσύνης και σαν δεξιοτέχνης μέσος φτύνει ολόκεντρα στο μέτωπό μας.

Ο Κυριάκος απολαμβάνει ονειρικά ηλιοβασιλέματα στην Ικαρία και εμείς στις μυθικές ουρές των σουπερμάρκετ, κάθιδροι και σπαρμένοι από τρόμο, να προλάβουμε πριν φτάσει έξι.

Η άλλοτε ειδυλλιακή στον καθένα από εμάς εικόνα της Ικαρίας, αυτός ο επιούσιος καλοκαιρινός προορισμός, ένα καλά φυλαγμένο σχέδιο υπεραστικής απόδρασης όταν περάσει όλο αυτό, μια πιθανή καταφυγή μακρυά από ό,τι μας πνίγει και μας αγχώνει, τα ονειρικά γλέντια ως το πρωί και οι αφρισμένες μπίρες να γιορτάζουν την «φτου ξελευθερία» της πανδημίας, λεκιάστηκε άξαφνα ένα μεθυσμένο πρωί από άλλη μία τακτική δόση επιβολής της εξουσίας, και η πραγματικότητα έτρεχε λυπημένη να κρυφτεί αφού έγινε πια προνόμιο του ενός, του ισχυρού, του κραταιού, του βιβλικού άρχοντος εν κράτει.

Την ώρα που εμείς οι κοινοί θνητοί, γυρίζουμε λαχανιασμένοι σπίτι με κρατική εντολή για να συνεισφέρουμε στη μείωση διασποράς του ιού, να παίξουμε το ρόλο της «ατομικής ευθύνης» που μας αναθέσαν, να βάλουμε πλάτη άλλη μια φορά μπας για να αποκρύψουμε την ανικανότητα των εγκληματιών υπευθύνων, αντικρίζοντας με ψυχολογία κατηγορούμενου για διασπορά τους άσπρους μας τοίχους, την ώρα αυτή κάποιος άλλος απολαμβάνει ελεύθερα ό,τι μας έχει στερήσει, χωρίς μάλιστα να τον νοιάζει ο ελάχιστος νευρικός τριγμός, το ελάχιστο μουγκρητό που προκαλείται από τον θυμό των ημών εγκλωβισμένων.

Πάνω σε αυτήν την ηχηρή αντίθεση της κακοσυντηρημένης πραγματικότητας, πόσο γλαφυρά και κατανοητά ιδώνεται η απόσταση που χωρίζει την πανέμορφη Ικαρία από τη μίζερη και αποπνικτική σπιτική σου μανιέρα, αποδεικνύοντας σου, ανάξιε φτωχέ, ότι αφοδεύουν με αναίδεια στα ηλιοβασιλέματα σου είτε κολλήσεις τον ιό είτε ζήσεις.

More in Κοινωνία
Comments
Στη Μεσακτή μιας ταξικής πραγματικότητας που μας πνίγει

Στη Μεσακτή μιας ταξικής πραγματικότητας που μας πνίγει

Το σύγχρονο πραγματολογικό αφήγημα αψηφά ευθέως κάθε μορφή κοινωνικής δικαιοσύνης και σαν δεξιοτέχνης μέσος φτύνει ολόκεντρα στο μέτωπό μας.

Ο Κυριάκος απολαμβάνει ονειρικά ηλιοβασιλέματα στην Ικαρία και εμείς στις μυθικές ουρές των σουπερμάρκετ, κάθιδροι και σπαρμένοι από τρόμο, να προλάβουμε πριν φτάσει έξι.

Η άλλοτε ειδυλλιακή στον καθένα από εμάς εικόνα της Ικαρίας, αυτός ο επιούσιος καλοκαιρινός προορισμός, ένα καλά φυλαγμένο σχέδιο υπεραστικής απόδρασης όταν περάσει όλο αυτό, μια πιθανή καταφυγή μακρυά από ό,τι μας πνίγει και μας αγχώνει, τα ονειρικά γλέντια ως το πρωί και οι αφρισμένες μπίρες να γιορτάζουν την «φτου ξελευθερία» της πανδημίας, λεκιάστηκε άξαφνα ένα μεθυσμένο πρωί από άλλη μία τακτική δόση επιβολής της εξουσίας, και η πραγματικότητα έτρεχε λυπημένη να κρυφτεί αφού έγινε πια προνόμιο του ενός, του ισχυρού, του κραταιού, του βιβλικού άρχοντος εν κράτει.

Την ώρα που εμείς οι κοινοί θνητοί, γυρίζουμε λαχανιασμένοι σπίτι με κρατική εντολή για να συνεισφέρουμε στη μείωση διασποράς του ιού, να παίξουμε το ρόλο της «ατομικής ευθύνης» που μας αναθέσαν, να βάλουμε πλάτη άλλη μια φορά μπας για να αποκρύψουμε την ανικανότητα των εγκληματιών υπευθύνων, αντικρίζοντας με ψυχολογία κατηγορούμενου για διασπορά τους άσπρους μας τοίχους, την ώρα αυτή κάποιος άλλος απολαμβάνει ελεύθερα ό,τι μας έχει στερήσει, χωρίς μάλιστα να τον νοιάζει ο ελάχιστος νευρικός τριγμός, το ελάχιστο μουγκρητό που προκαλείται από τον θυμό των ημών εγκλωβισμένων.

Πάνω σε αυτήν την ηχηρή αντίθεση της κακοσυντηρημένης πραγματικότητας, πόσο γλαφυρά και κατανοητά ιδώνεται η απόσταση που χωρίζει την πανέμορφη Ικαρία από τη μίζερη και αποπνικτική σπιτική σου μανιέρα, αποδεικνύοντας σου, ανάξιε φτωχέ, ότι αφοδεύουν με αναίδεια στα ηλιοβασιλέματα σου είτε κολλήσεις τον ιό είτε ζήσεις.

More in Κοινωνία
Comments