Σκόρπιες σκέψεις, σκόρπια μυαλά

Σκόρπιες σκέψεις, σκόρπια μυαλά

Στολίστηκε κι η πόλη όπως - όπως, κι ενώ οι απόψεις περί στολισμού εν μέσω τούτης της συγκυρίας διίστανται, προσωπικά δε μπορώ να πω πως με βρίσκει αντίθετη το γεγονός. Εξ άλλου, μέσα στην αντιφατική αυτή ιστορία βρίσκεις και στοιχεία από τις αντιθέσεις και τις τραγικές ειρωνίες που χαρακτηρίζουν όλη αυτή την περίοδο.

Η Ονειρούπολη δε στήθηκε φέτος. Προφανώς. Κι αν κάτι με λυπεί επ'αυτού δεν είναι η απουσία της αυτή καθεαυτή, αλλά το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι στηρίζονται οικονομικά σ' αυτό το δρώμενο. Μα δυστυχώς έτσι έχουν τα πράγματα στην Δράμα, όπως και στις περισσότερες μικρές πόλεις της χώρας μας.

Παρ 'ολα αυτά, και πέραν του στολισμού της κεντρικής πλατείας όπου σε γεμίζει με την αίσθηση πως βρίσκεσαι κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '80 (ακόμα κ έτσι όμως κάνει τα πιτσιρικάκια - τα όποια πιτσιρικάκια τελοσπάντων- να γελάνε), το εντυπωσιακό φέτος είναι άλλο. Έχουν τοποθετήσει προτζέκτορες ψηλά στις βάσεις κάποιων κεντρικών λαμπτήρων στο κέντρο της πόλης οι οποίοι αντανακλώνται σε απέναντι κτήρια και δέντρα, κ έτσι σχηματίζονται γιορτινά μοτίβα που αναβοσβήνουν, κινούνται κυκλικά και παιχνιδίζουν επαναλαμβανόμενα.

Προσωπικά τα πρωτοείδα τις προάλλες κ ενώ είχαμε βγει βόλτα με την μικρή. Η ώρα ήταν περίπου 20:50 και δεν κυκλοφορούσε ψυχή, με αποτέλεσμα να μου φανεί ακόμα πιό απόκοσμη η ατμόσφαιρα. Και ξάφνου, κάπου στις 20:55 (αυτό ήταν πριν την παράταση μέχρι τις 22:00) οι προτζέκτορες μετακινήθηκαν ακαριαία και στόχευσαν κάθετα προς το έδαφος.

Έτσι λοιπόν, έχουν σχηματιστεί μπροστά στα μάτια μου 4 εξωγήινες δεσμίδες φωτός και με καλούν να σταθώ από κάτω. Να ευθυγραμμιστώ και να μ' ανεβάσουν στο διαστημόπλοιο, ακριβώς όπως ευθυγραμμίστηκε κ ανέβηκε ο E.T μετά το τηλεφώνημα σπίτι του. Και ειλικρινά ήμουν έτοιμη να το κάνω, μόνο που μια στιγμή πριν κινηθώ προς τα εκεί έσβησαν, εξαφανίστηκαν. Κοίταξα το ρολόι μου, 21:00 ακριβώς. "Ας είναι" σκέφτηκα. "Ίσως τα καταφέρω αύριο".

########################################################

Γύρω μας παντού και στα πάντα επικρατεί ένα μπάχαλο. Δύο διαφορετικές βάσεις δεδομένων καταγραφής κρουσμάτων και θανάτων ασθενών covid_19, με αποτέλεσμα να δημοσιοποιούνται ελλιπή και λανθασμένα στοιχεία, δημοσιογράφοι που οδηγούνται σε παραίτηση, αυστηρότερα lock down ανά περιοχές και αναφορά σε συμμετοχή των ενόπλων δυνάμεων, άρθρα για ποικίλες μεταλλάξεις του ιού ή παρενέργειες από το απεγνωσμένα αναμενόμενο εμβόλιο, απ' ευθείας αναθέσεις από τη Νικολάου με εξωφρενικές υπερκοστολογήσεις (ε δουλειά μας,φυσικά), γιατροί και υγειονομικοί να αντιμετωπίζονται σαν μπαλάκια του πινγκ πονγκ μεταφερόμενοι από τη μια πόλη στην άλλη χωρίς καν να έχουν ενημερωθεί, ενώ θα περίμενες η κυβέρνηση να έχει προχωρήσει στις απαιτούμενες προσλήψεις προσωπικού( χο χο χο, για να μπω και γω λίγο στο γιορτινό κλίμα).

Περπατάω και σκέφτομαι, σκέφτομαι και περπατάω, και κάπως έτσι φτάνω μπροστά σ 'ένα θέαμα όπου με ακινητοποιεί και ρουφάει κάθε μου σκέψη. Τρίτος όροφος. Μπαλκόνι. Αυτά τα μικρά φωτάκια που ξεχύνονται από κάποιου είδους προτζέκτορα και γεμίζουν όλες τις επιφάνειες του χώρου ενώ πάλλονται και μετακινούνται ρυθμικά, κι ένας τεράστιος χιονάνθρωπος που καταλαμβάνει κυριολεκτικά τα δύο τρίτα του μπαλκονιού, με το κεφάλι του ν'αγγίζει το ταβάνι (πραγματικά θα ένιωθα τρομερή κλειστοφοβία στη θέση του).

Ο τύπος χαμογελούσε και χαιρετούσε τα πλήθη από κάτω με τεντωμένο το δεξί του χέρι, και γω ειλικρινά τη στιγμή εκείνη βρέθηκα στην τελευταία σκηνή του GhostBusters όπου εκείνος ο τεράστιος, χαμογελαστός και τρομακτικός χιονάνθρωπος που έμοιαζε με τη μασκότ της Mishelin (ή μήπως δεν ήταν χιονάνθρωπος και ήταν όντως η μασκότ; Δεν είμαι καθόλου σίγουρη)απειλούσε να διαλύσει τα πάντα γύρω του.  Δύο σκέψεις σχηματίστηκαν στο μυαλό μου ενώ απομακρυνόμουν : τi μπορεί να σκέφτονταν δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί όταν στόλιζαν το μπαλκόνι τους, και τι μπορεί να γινόταν μέσα στο δικό μου το κεφάλι ώστε να ερμηνεύσω έτσι το συγκεκριμένο θέαμα..

#########################################################

Δεν είναι καθόλου εύκολο να ξεφύγουμε από παγιωμένα πρότυπα και συνήθειες του παρελθόντος. Αυτό μ 'έκανε να σκεφτώ ο νεαρός που έτρεχε γύρω απ' το δημοτικό στάδιο. Το κλειστό δημοτικό στάδιο. Προφανώς ο άνθρωπος συνήθιζε να τρέχει μέσα στο στάδιο όσο εκείνο ήταν ανοιχτό για το κοινό, μα ο χώρος έξω ήταν ξερός και καταθλιπτικός. Τσιμέντα που το περιέβαλαν απ' έξω, τσιμέντα και τριγύρω (γκρίζες κι αδιάφορες πολυκατοικίες), όταν στα ούτε είκοσι μέτρα παραπέρα απλώνεται ένα όμορφο πευκοδάσος. Κι όμως εκείνος εκεί, έτρεχε γύρω - γύρω παράλληλα με το τσιμεντένιο τοιχάκι, σαν το χάμστερ στη ρόδα μέσα στο κλουβί του..

#########################################################

Παρατηρούσα πως έχει προκύψει ένας νέος κ εξελιγμένος τρόπος χαιρετισμού στους καιρούς μας. Ως τώρα συναντούσες στον δρόμο σου άγνωστο άνθρωπο κι αυθόρμητα έγνεφες, μ' ένα χαμόγελο να σχηματίζεται αμυδρά στα μούτρα σου, ενώ προσπερνούσες συνεχίζοντας την πορεία σου. Τώρα πια η πρώτη ενστικτώδης κίνηση είναι να επιβεβαιώσεις ότι η μάσκα σου είναι στη θέση της, κι αν σου 'χει ξεφύγει να την ανεβάσεις αεροστεγώς πάνω από τη μύτη, αυτός είναι ο νέος σου χαιρετισμός. Πράγμα που κάθε φορά μου φέρνει στο μυαλό τη φράση που διάβασα που τις προάλλες : "Μου έπεσε που λες η μάσκα και ένιωσα ότι μου έπεσε το βρακί".

Ανεβάζεις, παστώνεις στη μύτη και προχωράς. Προσωπικά η αλήθεια είναι ,συνήθως εξακολουθώ να χαμογελάω, με το χαμόγελο που σχηματίζεται πια στα μούτρα μου να 'χει χροιά απολογητική. Μόνο που μένει θαμμένο εκεί, πίσω από τη μάσκα, δεν έχει τρόπο να μεταπηδήσει και ν'απλωθεί στα μούτρα που περοσπερνούν από απέναντι).

Κι έτσι λοιπόν, στρέφεις το βλέμμα σου ευθεία μπροστά και περπατάς σαν να σαι μόνος σου στον κόσμο, λες και είσαι ο τελευταίος επιζών αυτού του πλανήτη.

More in Ονειρούπολη
Comments
Σκόρπιες σκέψεις, σκόρπια μυαλά

Σκόρπιες σκέψεις, σκόρπια μυαλά

Στολίστηκε κι η πόλη όπως - όπως, κι ενώ οι απόψεις περί στολισμού εν μέσω τούτης της συγκυρίας διίστανται, προσωπικά δε μπορώ να πω πως με βρίσκει αντίθετη το γεγονός. Εξ άλλου, μέσα στην αντιφατική αυτή ιστορία βρίσκεις και στοιχεία από τις αντιθέσεις και τις τραγικές ειρωνίες που χαρακτηρίζουν όλη αυτή την περίοδο.

Η Ονειρούπολη δε στήθηκε φέτος. Προφανώς. Κι αν κάτι με λυπεί επ'αυτού δεν είναι η απουσία της αυτή καθεαυτή, αλλά το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι στηρίζονται οικονομικά σ' αυτό το δρώμενο. Μα δυστυχώς έτσι έχουν τα πράγματα στην Δράμα, όπως και στις περισσότερες μικρές πόλεις της χώρας μας.

Παρ 'ολα αυτά, και πέραν του στολισμού της κεντρικής πλατείας όπου σε γεμίζει με την αίσθηση πως βρίσκεσαι κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '80 (ακόμα κ έτσι όμως κάνει τα πιτσιρικάκια - τα όποια πιτσιρικάκια τελοσπάντων- να γελάνε), το εντυπωσιακό φέτος είναι άλλο. Έχουν τοποθετήσει προτζέκτορες ψηλά στις βάσεις κάποιων κεντρικών λαμπτήρων στο κέντρο της πόλης οι οποίοι αντανακλώνται σε απέναντι κτήρια και δέντρα, κ έτσι σχηματίζονται γιορτινά μοτίβα που αναβοσβήνουν, κινούνται κυκλικά και παιχνιδίζουν επαναλαμβανόμενα.

Προσωπικά τα πρωτοείδα τις προάλλες κ ενώ είχαμε βγει βόλτα με την μικρή. Η ώρα ήταν περίπου 20:50 και δεν κυκλοφορούσε ψυχή, με αποτέλεσμα να μου φανεί ακόμα πιό απόκοσμη η ατμόσφαιρα. Και ξάφνου, κάπου στις 20:55 (αυτό ήταν πριν την παράταση μέχρι τις 22:00) οι προτζέκτορες μετακινήθηκαν ακαριαία και στόχευσαν κάθετα προς το έδαφος.

Έτσι λοιπόν, έχουν σχηματιστεί μπροστά στα μάτια μου 4 εξωγήινες δεσμίδες φωτός και με καλούν να σταθώ από κάτω. Να ευθυγραμμιστώ και να μ' ανεβάσουν στο διαστημόπλοιο, ακριβώς όπως ευθυγραμμίστηκε κ ανέβηκε ο E.T μετά το τηλεφώνημα σπίτι του. Και ειλικρινά ήμουν έτοιμη να το κάνω, μόνο που μια στιγμή πριν κινηθώ προς τα εκεί έσβησαν, εξαφανίστηκαν. Κοίταξα το ρολόι μου, 21:00 ακριβώς. "Ας είναι" σκέφτηκα. "Ίσως τα καταφέρω αύριο".

########################################################

Γύρω μας παντού και στα πάντα επικρατεί ένα μπάχαλο. Δύο διαφορετικές βάσεις δεδομένων καταγραφής κρουσμάτων και θανάτων ασθενών covid_19, με αποτέλεσμα να δημοσιοποιούνται ελλιπή και λανθασμένα στοιχεία, δημοσιογράφοι που οδηγούνται σε παραίτηση, αυστηρότερα lock down ανά περιοχές και αναφορά σε συμμετοχή των ενόπλων δυνάμεων, άρθρα για ποικίλες μεταλλάξεις του ιού ή παρενέργειες από το απεγνωσμένα αναμενόμενο εμβόλιο, απ' ευθείας αναθέσεις από τη Νικολάου με εξωφρενικές υπερκοστολογήσεις (ε δουλειά μας,φυσικά), γιατροί και υγειονομικοί να αντιμετωπίζονται σαν μπαλάκια του πινγκ πονγκ μεταφερόμενοι από τη μια πόλη στην άλλη χωρίς καν να έχουν ενημερωθεί, ενώ θα περίμενες η κυβέρνηση να έχει προχωρήσει στις απαιτούμενες προσλήψεις προσωπικού( χο χο χο, για να μπω και γω λίγο στο γιορτινό κλίμα).

Περπατάω και σκέφτομαι, σκέφτομαι και περπατάω, και κάπως έτσι φτάνω μπροστά σ 'ένα θέαμα όπου με ακινητοποιεί και ρουφάει κάθε μου σκέψη. Τρίτος όροφος. Μπαλκόνι. Αυτά τα μικρά φωτάκια που ξεχύνονται από κάποιου είδους προτζέκτορα και γεμίζουν όλες τις επιφάνειες του χώρου ενώ πάλλονται και μετακινούνται ρυθμικά, κι ένας τεράστιος χιονάνθρωπος που καταλαμβάνει κυριολεκτικά τα δύο τρίτα του μπαλκονιού, με το κεφάλι του ν'αγγίζει το ταβάνι (πραγματικά θα ένιωθα τρομερή κλειστοφοβία στη θέση του).

Ο τύπος χαμογελούσε και χαιρετούσε τα πλήθη από κάτω με τεντωμένο το δεξί του χέρι, και γω ειλικρινά τη στιγμή εκείνη βρέθηκα στην τελευταία σκηνή του GhostBusters όπου εκείνος ο τεράστιος, χαμογελαστός και τρομακτικός χιονάνθρωπος που έμοιαζε με τη μασκότ της Mishelin (ή μήπως δεν ήταν χιονάνθρωπος και ήταν όντως η μασκότ; Δεν είμαι καθόλου σίγουρη)απειλούσε να διαλύσει τα πάντα γύρω του.  Δύο σκέψεις σχηματίστηκαν στο μυαλό μου ενώ απομακρυνόμουν : τi μπορεί να σκέφτονταν δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί όταν στόλιζαν το μπαλκόνι τους, και τι μπορεί να γινόταν μέσα στο δικό μου το κεφάλι ώστε να ερμηνεύσω έτσι το συγκεκριμένο θέαμα..

#########################################################

Δεν είναι καθόλου εύκολο να ξεφύγουμε από παγιωμένα πρότυπα και συνήθειες του παρελθόντος. Αυτό μ 'έκανε να σκεφτώ ο νεαρός που έτρεχε γύρω απ' το δημοτικό στάδιο. Το κλειστό δημοτικό στάδιο. Προφανώς ο άνθρωπος συνήθιζε να τρέχει μέσα στο στάδιο όσο εκείνο ήταν ανοιχτό για το κοινό, μα ο χώρος έξω ήταν ξερός και καταθλιπτικός. Τσιμέντα που το περιέβαλαν απ' έξω, τσιμέντα και τριγύρω (γκρίζες κι αδιάφορες πολυκατοικίες), όταν στα ούτε είκοσι μέτρα παραπέρα απλώνεται ένα όμορφο πευκοδάσος. Κι όμως εκείνος εκεί, έτρεχε γύρω - γύρω παράλληλα με το τσιμεντένιο τοιχάκι, σαν το χάμστερ στη ρόδα μέσα στο κλουβί του..

#########################################################

Παρατηρούσα πως έχει προκύψει ένας νέος κ εξελιγμένος τρόπος χαιρετισμού στους καιρούς μας. Ως τώρα συναντούσες στον δρόμο σου άγνωστο άνθρωπο κι αυθόρμητα έγνεφες, μ' ένα χαμόγελο να σχηματίζεται αμυδρά στα μούτρα σου, ενώ προσπερνούσες συνεχίζοντας την πορεία σου. Τώρα πια η πρώτη ενστικτώδης κίνηση είναι να επιβεβαιώσεις ότι η μάσκα σου είναι στη θέση της, κι αν σου 'χει ξεφύγει να την ανεβάσεις αεροστεγώς πάνω από τη μύτη, αυτός είναι ο νέος σου χαιρετισμός. Πράγμα που κάθε φορά μου φέρνει στο μυαλό τη φράση που διάβασα που τις προάλλες : "Μου έπεσε που λες η μάσκα και ένιωσα ότι μου έπεσε το βρακί".

Ανεβάζεις, παστώνεις στη μύτη και προχωράς. Προσωπικά η αλήθεια είναι ,συνήθως εξακολουθώ να χαμογελάω, με το χαμόγελο που σχηματίζεται πια στα μούτρα μου να 'χει χροιά απολογητική. Μόνο που μένει θαμμένο εκεί, πίσω από τη μάσκα, δεν έχει τρόπο να μεταπηδήσει και ν'απλωθεί στα μούτρα που περοσπερνούν από απέναντι).

Κι έτσι λοιπόν, στρέφεις το βλέμμα σου ευθεία μπροστά και περπατάς σαν να σαι μόνος σου στον κόσμο, λες και είσαι ο τελευταίος επιζών αυτού του πλανήτη.

More in Ονειρούπολη
Comments