Σαν κακόγουστο αστείο

Σαν κακόγουστο αστείο

Διανύοντας πια τον τρίτο μήνα αεργίας και υπό την απειλή των όποιων πιθανών συνεπειών του γεγονότος αυτού, αρχίζω ν' αναρωτιέμαι για πόσο ακόμα θα καταφέρνω να διατηρώ τις βίδες αυτού του εγκεφάλου στις θέσεις τους. Κι αυτή η εύλογη απορία και ανησυχία μου δεν συνδέεται μόνο με τη μακρόχρονη πλέον εργασιακή μου αναστολή, έχει ποικίλα, μακροσκελή και περίτεχνα μεταξύ τους πλεγμένα πλοκάμια.

Από τις πρώτες κι όλας γραμμές αυτού του κειμένου συνειδητοποιώ πως είμαι θυμωμένη. Πραγματικά, ολοκληρωτικά και εξαντλητικά θυμωμένη. Τείνοντας να νιώσω αποκαρδιωμένη, θα συνεχίσω να παλεύω με νύχια και με δόντια ώστε αυτό ν' αποφευχθεί. Και σ' αυτό είμαι αποφασισμένη.

Πρόσφατα, Γάλλοι γιατροί που δραστηριοποιούνται στον χώρο της αριστεράς και της Οικολογίας έχουν συντάξει ένα Μανιφέστο, το οποίο ονόμασαν " Ο 4ος δρόμος, το δικαίωμα στην περίθαλψη, το χρέος να περιθάλπουμε". Το Μανιφέστο αυτό διακινείται ήδη για συλλογή υπογραφών και δεν απευθύνεται μόνο σε Γάλλους πολίτες. Θα προσπεράσω αυτή τη φωνούλα στο κεφάλι μου που ψιθυρίζει ύπουλα "Χο χο, ναι σωθήκατε τώρα, τρίχες, λες και έχει κανένα νόημα κι αυτό" (αποτέλεσμα αυτής της σκοτεινής απαισιοδοξίας που όπως προανέφερα αντιπαλεύω πια όλο και συχνότερα) και θα σταθώ για αρχή στην πιο εύλογη -όσο και προφανέστατη και απλούστατη και δεδομένη και ένα κάρο ακόμα επίθετα που θα κούμπωναν  κουτί εδώ πέρα- απορία που εκφράζεται από τους γιατρούς στην αρχή του κειμένου αυτού, αναφορικά με την πολιτική των ολικών και σκληρών lock down που εφαρμόζονται ανά τον κόσμο κατά τη διάρκεια αυτής της πανδημίας : "Αυτή ήταν η λύση που επιλέχθηκε στη Γαλλία στον Μεγάλο Λοιμό τον 18ο αιώνα. Η Επιστήμη μας δεν προχώρησε καθόλου εδώ και 3 αιώνες;"

Το Μανιφέστο ξεκινά με αναφορά στο διάγγελμα του Μακρόν προς το γαλλικό έθνος στις 28 του Οκτώβρη, όταν αναφέρθηκε σε 3 τρόπους αντιμετώπισης της επιδημίας α) καθόλου lookdown αναμένοντας να επέλθει η ανοσία της αγέλης, με παράλληλη αποδοχή του υψηλού επιπέδου θνητότητας β) προστασία μόνο των πλέον ευάλωτων γ) το κλείδωμα όλων, ο δρόμος δηλαδή που ακολουθείται κατά πλειοψηφία ανά τον κόσμο (κατά πλειοψηφία, όχι απόλυτα και με αρκετές διαφοροποιήσεις ανά τομείς).

Οι εν λόγω Γάλλοι γιατροί λοιπόν, μιλούν για έναν τέταρτο δρόμο, εκείνον της έγκαιρης και αποτελεσματικής πρόληψης και σε δεύτερο χρόνο της έγκαιρης και αποτελεσματικής περίθαλψης ,προλαμβάνοντας το στάδιο της νοσηλείας σε ΜΕΘ.

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που μέρος της επιστημονικής κοινότητας εστιάζει σ αυτό το κομμάτι. Ρουμάνοι γιατροί έχουν επικεντρωθεί εδώ και καιρό στην όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη περίθαλψη των ασθενών στα πρώιμα στάδια της νόσου, και θυμάμαι τώρα και μια συνέντευξη του Λεωνίδα Στέλλα (πνευμονολόγος και διευθυντής της κλινικής covid του νοσοκομείου "Άγιος Ανδρέας" στην Πάτρα) όπου εξηγούσε πως το μεγάλο στοίχημα είναι να μη φτάσει ο ασθενής στη διασωλήνωση( όπου υπάρχει αυτή η δυνατότητα βέβαια), κι έτσι στην κλινική τους υπάρχει συνεχής και εντατική συνεργασία πνευμονολόγων, λοιμωξιολόγων, παθολόγων και εντατικολόγων και εξέταση του κάθε περιστατικού ξεχωριστά, με στόχο τις σωστές κινήσεις.

Αυτό τώρα βέβαια ανοίγει τα εξής θέματα : επαρκές και κατάλληλο υγειονομικό προσωπικό και απαραίτητες υποδομές. Εκ των πραγμάτων και ακαριαία λοιπόν ,σκεφτόμαστε ήδη πως παραμυθιαζόμαστε. Εδώ η πλειοψηφία των Νοσοκομείων της χώρας παλεύει με ελλείψεις βασικών αναλώσιμων και βασικών ιατρικών ειδικοτήτων ανά μονάδα, ν' αρχίσουμε να μιλάμε και για επάρκεια σε τέτοιου είδους υποδομές και σε high flow μηχανήματα που θα αποτρέψουν τη διασωλήνωση; Μάλλον σαν κακόγουστο αστείο φαντάζει.

Από την άλλη, έχεις και αυτήν τη μυστήρια ιστορία τώρα, εκείνη περί ρεμδεσιβίρης και κολχικίνης. Πρόκειται για δύο ουσίες- όπλα έναντι του covid 19 και αξίζει να τις γνωρίσουμε καλύτερα.

Σχετικά με την πρώτη (οι πληροφορίες από το Κουτί της Πανδώρας), το Υπουργείο Υγείας σε μία τροπολογία της τελευταίας στιγμής έσπευσε να αποδεσμεύσει κονδύλια ύψους 29,5 εκατ. ευρώ. "Το ποσό αυτό αποσκοπεί στην κάλυψη δαπανών που διενεργήθηκαν κατά το οικονομικό έτος 2020 για την προμήθεια της δραστικής ουσίας ρεμδεσιβίρη για την αντιμετώπιση της νόσου του κορονοϊού Covid-19". Το αξιοσημείωτο όμως είναι πως σύμφωνα με την σύσταση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στις 20 Νοεμβρίου του 2020, η ρεμδεσιβίρη ΔΕΝ κρίνεται αποτελεσματική στην αντιμετώπιση του κορονοϊού. Κατά λέξη ο ΠΟΥ αναφέρει : "Δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή αποδείξεις ότι η ρεμδεσιβίρη βελτιώνει την επιβίωση και άλλα αποτελέσματα στους ασθενείς'

Η κολχικίνη από την άλλη, είναι μια δραστική ουσία φθηνότερη και αποτελεσματικότερη. Μάλιστα, την άνοιξη του 2020, κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος της πανδημίας, ξεκίνησε στην Ελλάδα η πρώτη μελέτη παγκοσμίως, συνδέοντας την κολχικίνη με τη θεραπεία του COVID-19. Η έρευνα αυτή ονομάστηκε GRECCO 19. Παρ 'όλα τα ελπιδοφόρα δεδομένα όμως και τα πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα, η ελληνική κυβέρνηση εμφανίστηκε πλήρως απρόθυμη να στηρίξει αυτή την έρευνα καθώς αρνήθηκε να πληρώσει τα 100.000 ευρώ για να εξασφαλιστεί η άδεια του ΕΟΦ και η υποχρεωτική ασφάλιση κάθε ασθενούς που θα έπαιρνε μέρος. Επιπλέον, παρόλο που στη μελέτη συμμετείχαν 16 νοσοκομεία, οι ασθενείς που έλαβαν μέρος ήταν απειροελάχιστοι. Εν τέλει το έργο αυτό ανέλαβε να συνεχίσει ο Καναδάς καθώς "η λύση δόθηκε μέσω της εκτεταμένης έρευνας για την κολχικίνη που πραγματοποιήθηκε στον Καναδά, στην οποία συμμετείχαν χιλιάδες ασθενείς με κορονοϊό."

Και να σου την τώρα πάλι εδώ, αυτή η γνώριμη πια οργή που σε κατακλύζει.

Στο μεταξύ, είναι εκπληκτικό το πώς η διαδικτυακή επαφή και επικοινωνία παλεύει ν αναπληρώσει την πραγματική κοινωνική επαφή και αλληλεπίδραση. Παράλληλα, ο χρόνος τρέχει και όλα όσα στερούμαστε είναι τρομακτικά πολύτιμα. Περνάει άραγε καθόλου από το μυαλό μας, πως για κάποιους από 'μας οι ελλείψεις αυτές δεν πρόκειται ν' αναπληρωθούν ποτέ;

Κι εξηγούμαι : Για κάποιους από μας, το χρονικό αυτό διάστημα θα ναι το τελευταίο μας σε τούτο τον κόσμο, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι . Μακάβρια σκέψη, το ξέρω, μα δεν παύει να είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Ένα γεγονός που προσωπικά στέλνει την οργή μου στα ουράνια, αμέτρητους ορόφους πάνω κι από τη μαγική φασολιά του Τζακ.  Άνθρωποι που "φεύγουν" μόνοι  σ' ενα δωμάτιο κάποιου νοσοκομείου σε καραντίνα, άνθρωποι που θα "φύγουν" μέσα στο επόμενο διάστημα (θανάτους δε γεννά μόνο ο codid 19) και ζουν όλον αυτό τον καιρό στην αναμονή και την αγωνία, ενώ στερούνται τα πολυτιμότερα κομμάτια της ζωής τους.

Η διαπίστωση δε η οποία την εκτοξεύει την οργή μου στο φεγγάρι, είναι πως ο πολύτιμος και χαμένος για μας χρόνος αποτελεί ευκαιρία για εκείνους που στέκονται στην άλλη πλευρά του νομίσματος. Ευκαιρία για την καταπάτηση της ελευθερίας και βασικών μας Συνταγματικών δικαιωμάτων, την υποβάθμιση της Δημόσιας Παιδείας παράλληλα με την ψήφιση νομοσχεδίων που μας γυρνούν σε παλαιότερες σκοτεινές εποχές, την ιδιωτικοποίηση καίριων Δημόσιων πόρων, την περαιτέρω υποβάθμιση Δημόσιας Υγείας, εργασιακών σχέσεων και ασφαλιστικού, και όλα αυτά "φωτογραφίζουν" τη διάλυση της ποιότητας ζωής και την αναπόφευκτη φτωχοποίηση εκείνων οι οποίοι θα συνεχίσουν να περπατούν σ' αυτόν εδώ τον πλανήτη.

Σε μια διαδικτυακή κουβέντα που είχα χθες, μέσα από δρόμους μουσικούς, διάβασα σκέψεις και συναισθήματα ανθρώπων που αφορούσαν όσα τους έχουν λείψει από την απαρχή αυτής της ιστορίας. Θα παραθέσω κάποια απ' αυτά παρακάτω και θα τ' αφήσω να κλείσουν το κείμενο με τον πιο όμορφο και αληθινό τρόπο :

"Η απουσία τρυφερότητας. Η τρυφερότητα στο βλέμμα όταν περπατάς στο δρόμο και συναντάς κάποιον άγνωστο, η τρυφερότητα στον τρόπο που χαιρετάς τους ανθρώπους στην καθημερινή ζωή, η τρυφερότητα τέλος πάντων με την οποία συνήθιζες να περιβάλλεις τον οποιονδήποτε, είτε είναι απλός γνωστός, φίλος, συγγενής, ο άνθρωπός σου. Με την ευχή λοιπόν να ξαναβρούμε σύντομα τη χαμένη μας τρυφερότητα!"

"Η ανθρώπινη επαφή μου. Μια απλή, δυνατή, χαλαρή, φιλική, άβολη, τρυφερή ανθρώπινη επαφή. Μια ανθρώπινη επαφή γνωριμίας, αποχαιρετισμού. Μια αδελφική χειραψία, μια αγκαλιά. Κάθε είδος επαφής. Η ασυναίσθητη ανάγκη να πλησιάσεις τον άλλον, να του πεις στ' αλήθεια ή για πλάκα ένα μυστικό στ’ αυτί, να τον σκουντήξεις, να τον πιάσεις απ' το πρόσωπο, να τον χαϊδέψεις με ανθρώπινη συναίσθηση, να κρατήσεις αγκαζέ τον δικό σου άνθρωπο ή τον κολλητό σου ελεύθερα στο δρόμο, να πας μια βόλτα με όλη την παρέα ή να μαζευτεί όλη η παρέα σε ένα σπίτι, να πας σε μια συναυλία και να στριμωχτείς και να σπρωχτείς μέχρι σκασμού. Να μπορείς να αγγίζεις και να αγγίζεσαι. Αυτό μού έλειψε"

"Το να σε βρίσκει αυτή η ιστορία σε μια φάση της ζωής σου όπου έχεις κάνει ουσιαστικά reset προσπαθώντας να βρεις τον δρόμο και τα πατήματά σου και να σε βάζει επ' αορίστου στο pause,είναι το λιγότερο αποκαρδιωτικό και εξαντλητικό. Η δυνατότητα δράσης λοιπόν για το στήσιμο του δρόμου και της ηρεμίας μου, αυτό είναι νομίζω που μου 'χει στερήσει κύρια όλο αυτό στην προκειμένη φάση"

"Ποιος θα το έλεγε στους Police ότι στο μέλλον τον τίτλο του τραγουδιού τους θα τον λέμε κυριολεκτικά στους διπλανούς μας και θα το εννοούμε. Φορώντας και μάσκα. Είναι απίστευτα ενοχλητικό και έξω από την ανθρώπινη φύση. Police - Don't stand so close to me"

"Remembering games and daisy chains and laughsGot to keep the loonies on the path". Παιχνίδια και γέλια διαμεσολαβημένα σε ένα διαφορετικό, νέο μονοπάτι - μένει να δούμε τί θα φανεί μετά την έκλειψη."

"Nα μην ξαναπάρω δεδομένο έναν καφέ. Να μην ξαναπάρω δεδομένη μια αγκαλιά. Να μην ξαναπώ βαριέμαι να βγω. Να ξαναβρεθώ σε ένα Live, ώμο με ώμο, ιδρώτα με ιδρώτα, καπνό με καπνό, να χορεύω και να ξελαρυγγιάζομαι και να γελάω και να κλαίω και να παίζουν χιλιάδες κιθάρες δυνατά."

"Η ανάγκη για ένα ταξίδι και για ένα λάιβ"

"Ο εγκλεισμός (ή αποκλεισμός άραγε; η πρόθεση αλλάζει, η κατάληξη είναι η ίδια) της καραντίνας για τα θύματα της περασμένης οικονομικής κρίσης - μη γελιέστε - δεν είναι κάτι νέο, απλώς ενέχει άλλα στοιχεία πίεσης, μα όλα εξαρτώνται από τις πιέσεις που ήδη δέχεται κανείς. Από την αρρώστια φυλάγεσαι όσο μπορείς σε λογικά πλαίσια, άλλο δεν μπορεί να γίνει. Η κοινωνική, οικονομική, πολιτική ζημιά που δείχνει τα δόντια της μένει να δούμε πόσο βαθιά θα μας δαγκώσει."

"Μια ταβέρνα, τσούγκρισμα ποτηριών, γέλια, τραγούδι, χορός. Κυριακή απόγευμα να είμαστε στο Δαναό σινεμά με τσάι και popcorn. Και η θάλασσα, τα ταξίδια στη θάλασσα! Αυτά μου έλλειψαν πιο πολύ. Από την άλλη ήταν μια χρονιά αποσαφηνίσεων: τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι όχι"

"Mου έλειψαν οι δραστηριότητες μου. Ήταν στενάχωρη χρονιά . Πέρασαν μερικοί ακόμα τρελοί απ' τη ζωή μου, ευτυχώς ! Με πλάκωσαν πολλές σκέψεις μαζεμένες που συνεχίζονται. Μου λείπουν οι μέχρι τώρα συνοδοιπόροι μου που έφυγαν γι αλλού. Μου λείπει το νησί μου και τα καλά του. Ευτυχώς έχω γλυτώσει για λίγο απ΄ τα κακά του. Το κέφι για πράγματα υπό προυποθέσεις έχει μειωθεί σημαντικά. Θέλω πίσω αυτή την ψευτο-ελευθερία που απολαμβάναμε κάποτε. Περιμένω πότε θα βγάλω ένα εισιτήριο για οπουδήποτε."

"Από τη μια στιγμή στην άλλη βρεθήκαμε στην καρδιά της δυστοπίας. Πόλεις έρημες χάνουν τη ομορφιά, το χαρακτήρα, την ταυτότητα που τους προσδίδουν οι άνθρωποι που κινούνται σ αυτές. Άνθρωποι κλεισμένοι στα σπίτια μας στερούμενοι την ομορφιά που μας χαρίζουν οι συναναστροφές μας , ζούμε με τις εικόνες άλλων ανθρώπων στις οθόνες μας , όχι όμως αυτών που αγαπάμε να είμαστε μαζί τους και να μοιραζόμαστε τα ενδιαφέροντα, τις αγωνίες, τις ανάγκες, τις χαρές μας. Μία επιβεβλημένη ομοιομορφία που ξεκινάει από τις μάσκες και προχωράει στον τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης καταστάσεων μέσα από το πρίσμα του φόβου, έρχεται να ισοπεδώσει κάθε διαφορετικότητα."

More in
Comments
Σαν κακόγουστο αστείο

Σαν κακόγουστο αστείο

Διανύοντας πια τον τρίτο μήνα αεργίας και υπό την απειλή των όποιων πιθανών συνεπειών του γεγονότος αυτού, αρχίζω ν' αναρωτιέμαι για πόσο ακόμα θα καταφέρνω να διατηρώ τις βίδες αυτού του εγκεφάλου στις θέσεις τους. Κι αυτή η εύλογη απορία και ανησυχία μου δεν συνδέεται μόνο με τη μακρόχρονη πλέον εργασιακή μου αναστολή, έχει ποικίλα, μακροσκελή και περίτεχνα μεταξύ τους πλεγμένα πλοκάμια.

Από τις πρώτες κι όλας γραμμές αυτού του κειμένου συνειδητοποιώ πως είμαι θυμωμένη. Πραγματικά, ολοκληρωτικά και εξαντλητικά θυμωμένη. Τείνοντας να νιώσω αποκαρδιωμένη, θα συνεχίσω να παλεύω με νύχια και με δόντια ώστε αυτό ν' αποφευχθεί. Και σ' αυτό είμαι αποφασισμένη.

Πρόσφατα, Γάλλοι γιατροί που δραστηριοποιούνται στον χώρο της αριστεράς και της Οικολογίας έχουν συντάξει ένα Μανιφέστο, το οποίο ονόμασαν " Ο 4ος δρόμος, το δικαίωμα στην περίθαλψη, το χρέος να περιθάλπουμε". Το Μανιφέστο αυτό διακινείται ήδη για συλλογή υπογραφών και δεν απευθύνεται μόνο σε Γάλλους πολίτες. Θα προσπεράσω αυτή τη φωνούλα στο κεφάλι μου που ψιθυρίζει ύπουλα "Χο χο, ναι σωθήκατε τώρα, τρίχες, λες και έχει κανένα νόημα κι αυτό" (αποτέλεσμα αυτής της σκοτεινής απαισιοδοξίας που όπως προανέφερα αντιπαλεύω πια όλο και συχνότερα) και θα σταθώ για αρχή στην πιο εύλογη -όσο και προφανέστατη και απλούστατη και δεδομένη και ένα κάρο ακόμα επίθετα που θα κούμπωναν  κουτί εδώ πέρα- απορία που εκφράζεται από τους γιατρούς στην αρχή του κειμένου αυτού, αναφορικά με την πολιτική των ολικών και σκληρών lock down που εφαρμόζονται ανά τον κόσμο κατά τη διάρκεια αυτής της πανδημίας : "Αυτή ήταν η λύση που επιλέχθηκε στη Γαλλία στον Μεγάλο Λοιμό τον 18ο αιώνα. Η Επιστήμη μας δεν προχώρησε καθόλου εδώ και 3 αιώνες;"

Το Μανιφέστο ξεκινά με αναφορά στο διάγγελμα του Μακρόν προς το γαλλικό έθνος στις 28 του Οκτώβρη, όταν αναφέρθηκε σε 3 τρόπους αντιμετώπισης της επιδημίας α) καθόλου lookdown αναμένοντας να επέλθει η ανοσία της αγέλης, με παράλληλη αποδοχή του υψηλού επιπέδου θνητότητας β) προστασία μόνο των πλέον ευάλωτων γ) το κλείδωμα όλων, ο δρόμος δηλαδή που ακολουθείται κατά πλειοψηφία ανά τον κόσμο (κατά πλειοψηφία, όχι απόλυτα και με αρκετές διαφοροποιήσεις ανά τομείς).

Οι εν λόγω Γάλλοι γιατροί λοιπόν, μιλούν για έναν τέταρτο δρόμο, εκείνον της έγκαιρης και αποτελεσματικής πρόληψης και σε δεύτερο χρόνο της έγκαιρης και αποτελεσματικής περίθαλψης ,προλαμβάνοντας το στάδιο της νοσηλείας σε ΜΕΘ.

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που μέρος της επιστημονικής κοινότητας εστιάζει σ αυτό το κομμάτι. Ρουμάνοι γιατροί έχουν επικεντρωθεί εδώ και καιρό στην όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη περίθαλψη των ασθενών στα πρώιμα στάδια της νόσου, και θυμάμαι τώρα και μια συνέντευξη του Λεωνίδα Στέλλα (πνευμονολόγος και διευθυντής της κλινικής covid του νοσοκομείου "Άγιος Ανδρέας" στην Πάτρα) όπου εξηγούσε πως το μεγάλο στοίχημα είναι να μη φτάσει ο ασθενής στη διασωλήνωση( όπου υπάρχει αυτή η δυνατότητα βέβαια), κι έτσι στην κλινική τους υπάρχει συνεχής και εντατική συνεργασία πνευμονολόγων, λοιμωξιολόγων, παθολόγων και εντατικολόγων και εξέταση του κάθε περιστατικού ξεχωριστά, με στόχο τις σωστές κινήσεις.

Αυτό τώρα βέβαια ανοίγει τα εξής θέματα : επαρκές και κατάλληλο υγειονομικό προσωπικό και απαραίτητες υποδομές. Εκ των πραγμάτων και ακαριαία λοιπόν ,σκεφτόμαστε ήδη πως παραμυθιαζόμαστε. Εδώ η πλειοψηφία των Νοσοκομείων της χώρας παλεύει με ελλείψεις βασικών αναλώσιμων και βασικών ιατρικών ειδικοτήτων ανά μονάδα, ν' αρχίσουμε να μιλάμε και για επάρκεια σε τέτοιου είδους υποδομές και σε high flow μηχανήματα που θα αποτρέψουν τη διασωλήνωση; Μάλλον σαν κακόγουστο αστείο φαντάζει.

Από την άλλη, έχεις και αυτήν τη μυστήρια ιστορία τώρα, εκείνη περί ρεμδεσιβίρης και κολχικίνης. Πρόκειται για δύο ουσίες- όπλα έναντι του covid 19 και αξίζει να τις γνωρίσουμε καλύτερα.

Σχετικά με την πρώτη (οι πληροφορίες από το Κουτί της Πανδώρας), το Υπουργείο Υγείας σε μία τροπολογία της τελευταίας στιγμής έσπευσε να αποδεσμεύσει κονδύλια ύψους 29,5 εκατ. ευρώ. "Το ποσό αυτό αποσκοπεί στην κάλυψη δαπανών που διενεργήθηκαν κατά το οικονομικό έτος 2020 για την προμήθεια της δραστικής ουσίας ρεμδεσιβίρη για την αντιμετώπιση της νόσου του κορονοϊού Covid-19". Το αξιοσημείωτο όμως είναι πως σύμφωνα με την σύσταση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στις 20 Νοεμβρίου του 2020, η ρεμδεσιβίρη ΔΕΝ κρίνεται αποτελεσματική στην αντιμετώπιση του κορονοϊού. Κατά λέξη ο ΠΟΥ αναφέρει : "Δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή αποδείξεις ότι η ρεμδεσιβίρη βελτιώνει την επιβίωση και άλλα αποτελέσματα στους ασθενείς'

Η κολχικίνη από την άλλη, είναι μια δραστική ουσία φθηνότερη και αποτελεσματικότερη. Μάλιστα, την άνοιξη του 2020, κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος της πανδημίας, ξεκίνησε στην Ελλάδα η πρώτη μελέτη παγκοσμίως, συνδέοντας την κολχικίνη με τη θεραπεία του COVID-19. Η έρευνα αυτή ονομάστηκε GRECCO 19. Παρ 'όλα τα ελπιδοφόρα δεδομένα όμως και τα πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα, η ελληνική κυβέρνηση εμφανίστηκε πλήρως απρόθυμη να στηρίξει αυτή την έρευνα καθώς αρνήθηκε να πληρώσει τα 100.000 ευρώ για να εξασφαλιστεί η άδεια του ΕΟΦ και η υποχρεωτική ασφάλιση κάθε ασθενούς που θα έπαιρνε μέρος. Επιπλέον, παρόλο που στη μελέτη συμμετείχαν 16 νοσοκομεία, οι ασθενείς που έλαβαν μέρος ήταν απειροελάχιστοι. Εν τέλει το έργο αυτό ανέλαβε να συνεχίσει ο Καναδάς καθώς "η λύση δόθηκε μέσω της εκτεταμένης έρευνας για την κολχικίνη που πραγματοποιήθηκε στον Καναδά, στην οποία συμμετείχαν χιλιάδες ασθενείς με κορονοϊό."

Και να σου την τώρα πάλι εδώ, αυτή η γνώριμη πια οργή που σε κατακλύζει.

Στο μεταξύ, είναι εκπληκτικό το πώς η διαδικτυακή επαφή και επικοινωνία παλεύει ν αναπληρώσει την πραγματική κοινωνική επαφή και αλληλεπίδραση. Παράλληλα, ο χρόνος τρέχει και όλα όσα στερούμαστε είναι τρομακτικά πολύτιμα. Περνάει άραγε καθόλου από το μυαλό μας, πως για κάποιους από 'μας οι ελλείψεις αυτές δεν πρόκειται ν' αναπληρωθούν ποτέ;

Κι εξηγούμαι : Για κάποιους από μας, το χρονικό αυτό διάστημα θα ναι το τελευταίο μας σε τούτο τον κόσμο, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι . Μακάβρια σκέψη, το ξέρω, μα δεν παύει να είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Ένα γεγονός που προσωπικά στέλνει την οργή μου στα ουράνια, αμέτρητους ορόφους πάνω κι από τη μαγική φασολιά του Τζακ.  Άνθρωποι που "φεύγουν" μόνοι  σ' ενα δωμάτιο κάποιου νοσοκομείου σε καραντίνα, άνθρωποι που θα "φύγουν" μέσα στο επόμενο διάστημα (θανάτους δε γεννά μόνο ο codid 19) και ζουν όλον αυτό τον καιρό στην αναμονή και την αγωνία, ενώ στερούνται τα πολυτιμότερα κομμάτια της ζωής τους.

Η διαπίστωση δε η οποία την εκτοξεύει την οργή μου στο φεγγάρι, είναι πως ο πολύτιμος και χαμένος για μας χρόνος αποτελεί ευκαιρία για εκείνους που στέκονται στην άλλη πλευρά του νομίσματος. Ευκαιρία για την καταπάτηση της ελευθερίας και βασικών μας Συνταγματικών δικαιωμάτων, την υποβάθμιση της Δημόσιας Παιδείας παράλληλα με την ψήφιση νομοσχεδίων που μας γυρνούν σε παλαιότερες σκοτεινές εποχές, την ιδιωτικοποίηση καίριων Δημόσιων πόρων, την περαιτέρω υποβάθμιση Δημόσιας Υγείας, εργασιακών σχέσεων και ασφαλιστικού, και όλα αυτά "φωτογραφίζουν" τη διάλυση της ποιότητας ζωής και την αναπόφευκτη φτωχοποίηση εκείνων οι οποίοι θα συνεχίσουν να περπατούν σ' αυτόν εδώ τον πλανήτη.

Σε μια διαδικτυακή κουβέντα που είχα χθες, μέσα από δρόμους μουσικούς, διάβασα σκέψεις και συναισθήματα ανθρώπων που αφορούσαν όσα τους έχουν λείψει από την απαρχή αυτής της ιστορίας. Θα παραθέσω κάποια απ' αυτά παρακάτω και θα τ' αφήσω να κλείσουν το κείμενο με τον πιο όμορφο και αληθινό τρόπο :

"Η απουσία τρυφερότητας. Η τρυφερότητα στο βλέμμα όταν περπατάς στο δρόμο και συναντάς κάποιον άγνωστο, η τρυφερότητα στον τρόπο που χαιρετάς τους ανθρώπους στην καθημερινή ζωή, η τρυφερότητα τέλος πάντων με την οποία συνήθιζες να περιβάλλεις τον οποιονδήποτε, είτε είναι απλός γνωστός, φίλος, συγγενής, ο άνθρωπός σου. Με την ευχή λοιπόν να ξαναβρούμε σύντομα τη χαμένη μας τρυφερότητα!"

"Η ανθρώπινη επαφή μου. Μια απλή, δυνατή, χαλαρή, φιλική, άβολη, τρυφερή ανθρώπινη επαφή. Μια ανθρώπινη επαφή γνωριμίας, αποχαιρετισμού. Μια αδελφική χειραψία, μια αγκαλιά. Κάθε είδος επαφής. Η ασυναίσθητη ανάγκη να πλησιάσεις τον άλλον, να του πεις στ' αλήθεια ή για πλάκα ένα μυστικό στ’ αυτί, να τον σκουντήξεις, να τον πιάσεις απ' το πρόσωπο, να τον χαϊδέψεις με ανθρώπινη συναίσθηση, να κρατήσεις αγκαζέ τον δικό σου άνθρωπο ή τον κολλητό σου ελεύθερα στο δρόμο, να πας μια βόλτα με όλη την παρέα ή να μαζευτεί όλη η παρέα σε ένα σπίτι, να πας σε μια συναυλία και να στριμωχτείς και να σπρωχτείς μέχρι σκασμού. Να μπορείς να αγγίζεις και να αγγίζεσαι. Αυτό μού έλειψε"

"Το να σε βρίσκει αυτή η ιστορία σε μια φάση της ζωής σου όπου έχεις κάνει ουσιαστικά reset προσπαθώντας να βρεις τον δρόμο και τα πατήματά σου και να σε βάζει επ' αορίστου στο pause,είναι το λιγότερο αποκαρδιωτικό και εξαντλητικό. Η δυνατότητα δράσης λοιπόν για το στήσιμο του δρόμου και της ηρεμίας μου, αυτό είναι νομίζω που μου 'χει στερήσει κύρια όλο αυτό στην προκειμένη φάση"

"Ποιος θα το έλεγε στους Police ότι στο μέλλον τον τίτλο του τραγουδιού τους θα τον λέμε κυριολεκτικά στους διπλανούς μας και θα το εννοούμε. Φορώντας και μάσκα. Είναι απίστευτα ενοχλητικό και έξω από την ανθρώπινη φύση. Police - Don't stand so close to me"

"Remembering games and daisy chains and laughsGot to keep the loonies on the path". Παιχνίδια και γέλια διαμεσολαβημένα σε ένα διαφορετικό, νέο μονοπάτι - μένει να δούμε τί θα φανεί μετά την έκλειψη."

"Nα μην ξαναπάρω δεδομένο έναν καφέ. Να μην ξαναπάρω δεδομένη μια αγκαλιά. Να μην ξαναπώ βαριέμαι να βγω. Να ξαναβρεθώ σε ένα Live, ώμο με ώμο, ιδρώτα με ιδρώτα, καπνό με καπνό, να χορεύω και να ξελαρυγγιάζομαι και να γελάω και να κλαίω και να παίζουν χιλιάδες κιθάρες δυνατά."

"Η ανάγκη για ένα ταξίδι και για ένα λάιβ"

"Ο εγκλεισμός (ή αποκλεισμός άραγε; η πρόθεση αλλάζει, η κατάληξη είναι η ίδια) της καραντίνας για τα θύματα της περασμένης οικονομικής κρίσης - μη γελιέστε - δεν είναι κάτι νέο, απλώς ενέχει άλλα στοιχεία πίεσης, μα όλα εξαρτώνται από τις πιέσεις που ήδη δέχεται κανείς. Από την αρρώστια φυλάγεσαι όσο μπορείς σε λογικά πλαίσια, άλλο δεν μπορεί να γίνει. Η κοινωνική, οικονομική, πολιτική ζημιά που δείχνει τα δόντια της μένει να δούμε πόσο βαθιά θα μας δαγκώσει."

"Μια ταβέρνα, τσούγκρισμα ποτηριών, γέλια, τραγούδι, χορός. Κυριακή απόγευμα να είμαστε στο Δαναό σινεμά με τσάι και popcorn. Και η θάλασσα, τα ταξίδια στη θάλασσα! Αυτά μου έλλειψαν πιο πολύ. Από την άλλη ήταν μια χρονιά αποσαφηνίσεων: τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι όχι"

"Mου έλειψαν οι δραστηριότητες μου. Ήταν στενάχωρη χρονιά . Πέρασαν μερικοί ακόμα τρελοί απ' τη ζωή μου, ευτυχώς ! Με πλάκωσαν πολλές σκέψεις μαζεμένες που συνεχίζονται. Μου λείπουν οι μέχρι τώρα συνοδοιπόροι μου που έφυγαν γι αλλού. Μου λείπει το νησί μου και τα καλά του. Ευτυχώς έχω γλυτώσει για λίγο απ΄ τα κακά του. Το κέφι για πράγματα υπό προυποθέσεις έχει μειωθεί σημαντικά. Θέλω πίσω αυτή την ψευτο-ελευθερία που απολαμβάναμε κάποτε. Περιμένω πότε θα βγάλω ένα εισιτήριο για οπουδήποτε."

"Από τη μια στιγμή στην άλλη βρεθήκαμε στην καρδιά της δυστοπίας. Πόλεις έρημες χάνουν τη ομορφιά, το χαρακτήρα, την ταυτότητα που τους προσδίδουν οι άνθρωποι που κινούνται σ αυτές. Άνθρωποι κλεισμένοι στα σπίτια μας στερούμενοι την ομορφιά που μας χαρίζουν οι συναναστροφές μας , ζούμε με τις εικόνες άλλων ανθρώπων στις οθόνες μας , όχι όμως αυτών που αγαπάμε να είμαστε μαζί τους και να μοιραζόμαστε τα ενδιαφέροντα, τις αγωνίες, τις ανάγκες, τις χαρές μας. Μία επιβεβλημένη ομοιομορφία που ξεκινάει από τις μάσκες και προχωράει στον τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης καταστάσεων μέσα από το πρίσμα του φόβου, έρχεται να ισοπεδώσει κάθε διαφορετικότητα."

More in
Comments