Πολιτικό νευρόσπαστο

Πολιτικό νευρόσπαστο

Ξεπετάγεται σαν το νευρόσπαστο μέσα απ’ τα αποκαΐδια και τα χαλάσματα καμμένων σπιτιών και κατεστραμμένων περιουσιών και ηλιοψημένος από τις βουτιές που κάνει σε θαυμάσιες παραλίες και με την Ελλάδα να καίγεται εκ θεμελίων ανακοινώνει χασκογελώντας ανοησίες σε στημένες συνεντεύξεις.

Η εικόνα είναι αυτόχρημα χυδαία, γιατί προσβάλλει κατάφωρα εκτός από τη νοημοσύνη μας και την αγωνία των ανθρώπων που βιώνουν τις συνέπειες της προαναγγελθείσας (από πολλούς) ανημπόριας του και τη λογικά απορρέουσα τεράστια καταστροφή που παράγει, απορρέουσα  από το αποδεδειγμένο πια εν γένει χαμηλότατο επίπεδο πολιτικής του ικανότητας.

Η χυδαιότητα γίνεται διπλή και καταλήγει σε αήθεια ολκής, γιατί παρά τις προειδοποιήσεις πολλών για την πολιτική φύση του «τί εκπροσωπεί» και γιατί «τον φέρνανε», οι πολίτες παγιδεύτηκαν εγκληματικά σ’ αυτόν τον καταστροφικό κύκλο. Δηλαδή, ομιλούμε περί εξέλιξης, που πλήττει κατάστηθα την ποιότητα της δημοκρατίας μας και στο πιο ευαίσθητο πεδίο της: την συλλογική δυνατότητα (και το δικαίωμα) των εκλογέων να αποφαίνονται τί «τους πρέπει» ως ηγεσία και ως αντιπροσώπευσή τους. Κι αυτό επιβεβαιώνει σήμερα και την άποψη πολλών ότι από κάποιο σημείο και μετά όσο και να «σε σπρώχνουν» οι προκλητικά ηλίθιες αγιογραφίες εξαγορασμένων μέχρις αηδίας καναλιών, δεν σε πιστεύει πια κανένας. Με δύο (συνήθεις) εξαιρέσεις: εκείνους που αυτό το επίπεδο ηγεσίας προσήκει σ’ αυτούς ως προς την εξατομικευμένη νοημοσύνη τους, και εκείνους που είναι τόσο εξαγορασμένοι όσο και η κουστωδία καναλιών και δημοσιογράφων που τον υποστηρίζουν. Δηλαδή, σε πολιτικό επίπεδο (γιατί περί πολιτικής ο λόγος) όλα γίνονται για μια οικτρή μειοψηφία, που αθροίζεται σ’ ένα ολιγομελή κύκλο αδίστακτων συμφερόντων. Όμως, αυτοί δρουν σε βάρος όλων μας! Και το κόστος είναι δυσθεώρατο!

Βρισκόμαστε στο κρίσιμο σημείο, όπου πλέον δεν είναι οι κακές συγκυρίες που εξηγούν γιατί βιώνουμε τέτοια καταστροφή. Αυτός προσωπικά ευθύνεται εις ολόκληρον για το κακό. Τόσο εξ ανεπαρκείας (πράγμα που αποδεικνύει ότι χωρίς αυτόν η ζημία θα ήταν πολύ μικρότερη), όσο επειδή ο ίδιος είναι επίλεκτο πρόσωπο των γενεσιουργών παραγόντων που συνιστούν τη βάση πάνω στην οποία δομείται η αιτιώδης συνάφεια του τεράστιου βαθμού προκαλούμενης καταστροφής με τον βαθμό πολιτικής (αν)ικανότητας εκείνου θα μπορούσε (και σε καθε περίπτωση οφείλει) να την αποτρέψει ή να μετριάσει τις συνέπειές της. Και κάπου εδώ η ογκώδης γαϊδουριά ότι «τα σπίτια ξαναχτίζονται» ως πολιτική εξαγγελία πανελλήνιας εμβέλειας ανερυθρίαστα μπροστά σε κατεστραμμένους ανθρώπους που απέτυχες να υπερασπιστείς, είναι η αποδεικτική κορωνίδα αυτού του εγκλήματος που διαπράττεται ενσυνειδήτως κατά της Ελλάδας και των ελλήνων. Όπως επίσης κάπου εδώ αρχίζει να γίνεται συλλογικά συνειδητό ως εμπεδωμένος φόβος ότι αν παραταθεί για πολύ η διακυβέρνηση από το νευρόσπαστο, η εθνική καταστροφή θα επικυρωθεί ανεξίτηλα.

Προσωπικά θεωρώ τη μετατροπή του 112, από όπλο της πολιτείας προς υπεράσπιση των πολιτών σε πολιτική επικοινωνία παραπομπής προς σύγκριση με τους απελθόντες, ως την μεγαλύτερη και πιο προκλητική αήθειά του. Με αποτέλεσμα την αναμφισβήτητα ανήθικη σε τελευταία ανάλυση υποτίμηση της αξίας προσωπικών περιουσιών που χάθηκαν μέσα σε λίγες ώρες. Και εδώ το πρόβλημα είναι πολύ βαθύ, διότι οι πολίτες συναισθάνονται στο βάθος του σκηνικού ότι σήμερα η ευθύνη και η υποχρέωση του κράτους να τους υπερασπίζεται με κάθε μέσο μετέπεσε σε επικοινωνιακό «κόλπο» πολιτικής διάσωσης του νευρόσπαστου. Οι πολίτες δηλαδή αντιλαμβάνονται ότι αντί για σπίτια και νοικοκυριά η περιέλευσή τους σε κατάσταση αρωγής και σε βαθμό εσωτερικού μεταναστευτικού κύματος, είναι δυνάμει μια ισχυρή εκδοχή και του δικού τους μέλλοντος, ως ο ρόλος του συντεταγμένου κράτους. Γι’ αυτό και είναι αήθεια καθοσιώσεως επίσημα κυβερνητικά χείλη να τολμούν να ξεστομίζουν τη σοφιστεία ότι δήθεν προτιμήθηκε συνειδητά και ως πολιτική πράξη (για την οποία μάλιστα διεκδικούνται και τα εύσημα) να καταστραφούν περιουσίες και ζωές χιλιάδων ανθρώπων ...για να μην έχουμε νεκρούς. Μα η μέριμνα διάσωσης τόσο των ζωών όσο και των περιουσιών είναι υποχρέωση του κράτους! Αυτό δα έλειπε!

Όλα οδηγούν σε μια αθέλητη σύγκριση: Όταν ένας ολόκληρος στρατός ξιφουλκούσε οργανωμένα για να αποδομήσει ό,τι καλό έλεγε και έκανε ή να μεγεθύνει καθ’ υπερβολή κάθε αστοχία του προκατόχου του. Σύγκριση με τις εντεταλμένες αποσιωπήσεις των συνεπειών της ηγεσίας του σημερινού και τις προσχεδιασμένες ψευδολογίες των ολοφάνερων επεξηγηματικών παραγόντων του ποιός και γιατί προκαλεί όλο αυτό το σημερινό κακό.

Και το δράμα της χώρας κορυφώνεται, διότι ακόμη και στο επίπεδο της φυσικής νοημοσύνης ενός νευρόσπαστου αρχίζει και ο ίδιος να συνειδητοποιεί τη ζημία που παράγει η παρουσία του. Με αποτέλεσμα, να γίνεται όλο και πιο αποκαλυπτικός του ρόλου του ως πολιτικό κατασκεύασμα και στις δημόσιες προετοιμασμένες εμφανίσεις του να εκτίθεται όλο και περισσότερο σε γελοιότητες και νέες αήθειες, που δυναμώνουν τη συσσωρευμένη δημοκρατική οργή -δυστυχώς όχι μόνο σε βάρος του αλλά σε βάρος του κομματικού συστήματος.

Τουλάχιστον ας τον κρύψουν για λίγο καιρό, να δούμε τί μπορούμε να κάνουμε από μόνοι μας. Σώζωντας ζωές και περιουσίες μακριά από τη «μηχανή» της πολιτικής επικοινωνίας, που υποβιβάζει το έπος της καθημερινότητας χιλιάδων ανθρώπων και επί δεκαετίες για να χτίσουν το βιός τους, σε τρέχον πολιτικό «παιχνιδάκι» καταστροφής περιουσιών μέσα σε λίγες ώρες.

More in Αρθρογραφία
Comments
Πολιτικό νευρόσπαστο

Πολιτικό νευρόσπαστο

Ξεπετάγεται σαν το νευρόσπαστο μέσα απ’ τα αποκαΐδια και τα χαλάσματα καμμένων σπιτιών και κατεστραμμένων περιουσιών και ηλιοψημένος από τις βουτιές που κάνει σε θαυμάσιες παραλίες και με την Ελλάδα να καίγεται εκ θεμελίων ανακοινώνει χασκογελώντας ανοησίες σε στημένες συνεντεύξεις.

Η εικόνα είναι αυτόχρημα χυδαία, γιατί προσβάλλει κατάφωρα εκτός από τη νοημοσύνη μας και την αγωνία των ανθρώπων που βιώνουν τις συνέπειες της προαναγγελθείσας (από πολλούς) ανημπόριας του και τη λογικά απορρέουσα τεράστια καταστροφή που παράγει, απορρέουσα  από το αποδεδειγμένο πια εν γένει χαμηλότατο επίπεδο πολιτικής του ικανότητας.

Η χυδαιότητα γίνεται διπλή και καταλήγει σε αήθεια ολκής, γιατί παρά τις προειδοποιήσεις πολλών για την πολιτική φύση του «τί εκπροσωπεί» και γιατί «τον φέρνανε», οι πολίτες παγιδεύτηκαν εγκληματικά σ’ αυτόν τον καταστροφικό κύκλο. Δηλαδή, ομιλούμε περί εξέλιξης, που πλήττει κατάστηθα την ποιότητα της δημοκρατίας μας και στο πιο ευαίσθητο πεδίο της: την συλλογική δυνατότητα (και το δικαίωμα) των εκλογέων να αποφαίνονται τί «τους πρέπει» ως ηγεσία και ως αντιπροσώπευσή τους. Κι αυτό επιβεβαιώνει σήμερα και την άποψη πολλών ότι από κάποιο σημείο και μετά όσο και να «σε σπρώχνουν» οι προκλητικά ηλίθιες αγιογραφίες εξαγορασμένων μέχρις αηδίας καναλιών, δεν σε πιστεύει πια κανένας. Με δύο (συνήθεις) εξαιρέσεις: εκείνους που αυτό το επίπεδο ηγεσίας προσήκει σ’ αυτούς ως προς την εξατομικευμένη νοημοσύνη τους, και εκείνους που είναι τόσο εξαγορασμένοι όσο και η κουστωδία καναλιών και δημοσιογράφων που τον υποστηρίζουν. Δηλαδή, σε πολιτικό επίπεδο (γιατί περί πολιτικής ο λόγος) όλα γίνονται για μια οικτρή μειοψηφία, που αθροίζεται σ’ ένα ολιγομελή κύκλο αδίστακτων συμφερόντων. Όμως, αυτοί δρουν σε βάρος όλων μας! Και το κόστος είναι δυσθεώρατο!

Βρισκόμαστε στο κρίσιμο σημείο, όπου πλέον δεν είναι οι κακές συγκυρίες που εξηγούν γιατί βιώνουμε τέτοια καταστροφή. Αυτός προσωπικά ευθύνεται εις ολόκληρον για το κακό. Τόσο εξ ανεπαρκείας (πράγμα που αποδεικνύει ότι χωρίς αυτόν η ζημία θα ήταν πολύ μικρότερη), όσο επειδή ο ίδιος είναι επίλεκτο πρόσωπο των γενεσιουργών παραγόντων που συνιστούν τη βάση πάνω στην οποία δομείται η αιτιώδης συνάφεια του τεράστιου βαθμού προκαλούμενης καταστροφής με τον βαθμό πολιτικής (αν)ικανότητας εκείνου θα μπορούσε (και σε καθε περίπτωση οφείλει) να την αποτρέψει ή να μετριάσει τις συνέπειές της. Και κάπου εδώ η ογκώδης γαϊδουριά ότι «τα σπίτια ξαναχτίζονται» ως πολιτική εξαγγελία πανελλήνιας εμβέλειας ανερυθρίαστα μπροστά σε κατεστραμμένους ανθρώπους που απέτυχες να υπερασπιστείς, είναι η αποδεικτική κορωνίδα αυτού του εγκλήματος που διαπράττεται ενσυνειδήτως κατά της Ελλάδας και των ελλήνων. Όπως επίσης κάπου εδώ αρχίζει να γίνεται συλλογικά συνειδητό ως εμπεδωμένος φόβος ότι αν παραταθεί για πολύ η διακυβέρνηση από το νευρόσπαστο, η εθνική καταστροφή θα επικυρωθεί ανεξίτηλα.

Προσωπικά θεωρώ τη μετατροπή του 112, από όπλο της πολιτείας προς υπεράσπιση των πολιτών σε πολιτική επικοινωνία παραπομπής προς σύγκριση με τους απελθόντες, ως την μεγαλύτερη και πιο προκλητική αήθειά του. Με αποτέλεσμα την αναμφισβήτητα ανήθικη σε τελευταία ανάλυση υποτίμηση της αξίας προσωπικών περιουσιών που χάθηκαν μέσα σε λίγες ώρες. Και εδώ το πρόβλημα είναι πολύ βαθύ, διότι οι πολίτες συναισθάνονται στο βάθος του σκηνικού ότι σήμερα η ευθύνη και η υποχρέωση του κράτους να τους υπερασπίζεται με κάθε μέσο μετέπεσε σε επικοινωνιακό «κόλπο» πολιτικής διάσωσης του νευρόσπαστου. Οι πολίτες δηλαδή αντιλαμβάνονται ότι αντί για σπίτια και νοικοκυριά η περιέλευσή τους σε κατάσταση αρωγής και σε βαθμό εσωτερικού μεταναστευτικού κύματος, είναι δυνάμει μια ισχυρή εκδοχή και του δικού τους μέλλοντος, ως ο ρόλος του συντεταγμένου κράτους. Γι’ αυτό και είναι αήθεια καθοσιώσεως επίσημα κυβερνητικά χείλη να τολμούν να ξεστομίζουν τη σοφιστεία ότι δήθεν προτιμήθηκε συνειδητά και ως πολιτική πράξη (για την οποία μάλιστα διεκδικούνται και τα εύσημα) να καταστραφούν περιουσίες και ζωές χιλιάδων ανθρώπων ...για να μην έχουμε νεκρούς. Μα η μέριμνα διάσωσης τόσο των ζωών όσο και των περιουσιών είναι υποχρέωση του κράτους! Αυτό δα έλειπε!

Όλα οδηγούν σε μια αθέλητη σύγκριση: Όταν ένας ολόκληρος στρατός ξιφουλκούσε οργανωμένα για να αποδομήσει ό,τι καλό έλεγε και έκανε ή να μεγεθύνει καθ’ υπερβολή κάθε αστοχία του προκατόχου του. Σύγκριση με τις εντεταλμένες αποσιωπήσεις των συνεπειών της ηγεσίας του σημερινού και τις προσχεδιασμένες ψευδολογίες των ολοφάνερων επεξηγηματικών παραγόντων του ποιός και γιατί προκαλεί όλο αυτό το σημερινό κακό.

Και το δράμα της χώρας κορυφώνεται, διότι ακόμη και στο επίπεδο της φυσικής νοημοσύνης ενός νευρόσπαστου αρχίζει και ο ίδιος να συνειδητοποιεί τη ζημία που παράγει η παρουσία του. Με αποτέλεσμα, να γίνεται όλο και πιο αποκαλυπτικός του ρόλου του ως πολιτικό κατασκεύασμα και στις δημόσιες προετοιμασμένες εμφανίσεις του να εκτίθεται όλο και περισσότερο σε γελοιότητες και νέες αήθειες, που δυναμώνουν τη συσσωρευμένη δημοκρατική οργή -δυστυχώς όχι μόνο σε βάρος του αλλά σε βάρος του κομματικού συστήματος.

Τουλάχιστον ας τον κρύψουν για λίγο καιρό, να δούμε τί μπορούμε να κάνουμε από μόνοι μας. Σώζωντας ζωές και περιουσίες μακριά από τη «μηχανή» της πολιτικής επικοινωνίας, που υποβιβάζει το έπος της καθημερινότητας χιλιάδων ανθρώπων και επί δεκαετίες για να χτίσουν το βιός τους, σε τρέχον πολιτικό «παιχνιδάκι» καταστροφής περιουσιών μέσα σε λίγες ώρες.

More in Αρθρογραφία
Comments