Ποιος είναι ο ρόλος ενός σύγχρονου κόμματος της Αριστεράς;

Ποιος είναι ο ρόλος ενός σύγχρονου κόμματος της Αριστεράς;

*Των Δημήτρη Αγανίδη και Κωνσταντίνου Βαλσαμάκη

Η συζήτηση που εξελίσσεται τα τελευταία δυο χρόνια εντός του Σύριζα – Προοδευτική  Συμμαχία, αφενός για τον χαρακτήρα που πρέπει να λάβει η μετεξέλιξη του κόμματος και αφετέρου για τον ρόλο της Αριστεράς ως φορέα προόδου και πολιτικής αλλαγής, έχει σπάσει  πλέον τα κομματικά στεγανά και διεξάγεται δημόσια, ως όφειλε θα έλεγε κανείς για ένα κόμμα που θέλει να λέγεται σύγχρονο και προοδευτικό.

Ανοιχτό ή κλειστό κόμμα, ανασυγκρότηση ή μετασχηματισμός, ριζοσπαστική Αριστερά ή Προοδευτική Παράταξη είναι τα κεντρικά διλήμματα που χαρακτηρίζουν τη διαδικασία διεύρυνσης του κόμματος στον δρόμο προς το πολυαναμενόμενο συνέδριο. Αυτό δεν θα αποτελούσε νέο για το χώρο της Αριστεράς, αν η παρούσα πολιτική κατάσταση δεν έθετε τα διακυβεύματα της εποχής με τόσο άμεσο και επιτακτικό τρόπο, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια εσωστρέφειας και αέναου αναστοχασμού.

Οι εγχώριες δυνάμεις της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού επέστρεψαν στην εξουσία και αφού εξασφάλισαν τον σχεδόν απόλυτο έλεγχο των ΜΜΕ, ποντάρουν τώρα στο λανσάρισμα μιας μοντέρνας εκδοχής του “Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια” καθώς το τρίπτυχο αυτό φαίνεται ότι συνεχίζει να αποτελεί σταθερό θεμέλιο του νεοφιλελεύθερου συστήματος. Την ίδια στιγμή το οργανωμένο κράτος και η διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων ως προνόμιο μιας οικογενειακής και επιχειρηματικής ολιγαρχίας με το τεχνοκρατικό περίβλημα μιας πεφωτισμένης ελίτ (άριστοι), θεσμοθετείται μέσα από τη νέα αρχιτεκτονική της εκτελεστικής εξουσίας, το λεγόμενο «επιτελικό κράτος».
Μπροστά σε αυτή την “πολιτιστική επανάσταση” της νεοδεξιάς που επιχειρεί να επιβάλλει νέα πολιτειακά δεδομένα και να ανατρέψει το δημοκρατικό και κοινωνικό κεκτημένο της μεταπολίτευσης, ο Σύριζα – Προοδευτική Συμμαχία ως βασικός πυλώνας της προοδευτικής παράταξης, οφείλει να παρουσιάσει ένα νέο προοδευτικό αφήγημα και ένα εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης που θα συμπεριλαμβάνει όσες και όσους η σημερινή διακυβέρνηση επιδεικτικά αφήνει απ' έξω. Για να γίνει όμως αυτό εφικτό, πρέπει προηγουμένως να εγκαταλείψει την εσωστρέφεια και τη μάχη χαρακωμάτων.

Ωστόσο, το φαινόμενο της εσωστρέφειας της Αριστεράς δεν είναι ελληνικό. Παραφράζοντας τον Σλάβοι Ζίζεκ θα λέγαμε ότι η ευρωπαϊκή Αριστερά δεν χάνει την ευκαιρία να χάσει μια ευκαιρία, αφού πράγματι απέτυχε να εκπροσωπήσει μαζικά τον κόσμο της εργασίας και των χαμηλών εισοδημάτων κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η καθήλωση σε ανελαστικά μοντέλα σκέψης, λειτουργίας και οργάνωσης δεν της επιτρέπουν να αναμετρηθεί με τις βαθύτερες αλλαγές που συντελούνται στη σύγχρονη κοινωνία και τις ανάγκες των εργαζόμενων. Αυτό βέβαια δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί σε μια εποχή κατά την οποία τα όρια του πολιτικού φάσματος συσκοτίζονται διαρκώς, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη  ταξικής συνείδησης να είναι σχεδόν αδύνατη.
Ο Σύριζα, αν και ήταν το μοναδικό αριστερό κόμμα που κατάφερε να συγχρονιστεί με τις ανάγκες και τα αιτήματα της κοινωνίας την εποχή της κρίσης, μετά την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια αφενός δεν κατάφερε να αποκωδικοποιήσει επαρκώς τις ταχύτατες αλλαγές που συντελούνται στην κοινωνία και αφετέρου υποτίμησε, βασιζόμενος και στο ηθικό πλεονέκτημα, την αυξημένη δυναμική που είχε η σύμπραξη της κεντροδεξιάς με τις νεοσυντηρητικές δυνάμεις.

Η πανδημία του κορωνοϊού και η μεγάλη πολιτική αλλαγή στις ΗΠΑ, δημιούργησαν ωστόσο νέες συνθήκες ανασυγκρότησης των προοδευτικών θέσεων. Οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ αφού συνειδητοποίησαν με δραματικό τρόπο ότι η εγκατάλειψη της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων αγροτών και αυτοαπασχολούμενων πληρώθηκε ακριβά με την άνοδο του τραμπικού – ακροδεξιού φαινομένου, ενέταξαν στο πρόγραμμά τους γενναίες μεταρρυθμίσεις για τη στήριξη του εισοδήματος των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, την αύξηση των οικογενειακών επιδομάτων, τη φορολόγηση των πολύ υψηλών εισοδημάτων και των προσόδων του μεγάλου κεφαλαίου και εντέλει έδωσαν την ώθηση που χρειαζόταν ο δημοκρατικός υποψήφιος για τη νίκη στις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου.
Καθοριστική ήταν όμως και η συνεισφορά των κινημάτων στην αύξηση της επιρροής των προοδευτικών ιδεών στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και από εκεί στη συνέχεια σε ολόκληρο τον κόσμο. Από το κίνημα Occupy Wall Street που γεννήθηκε το 2011 με κύριο σύνθημα «είμαστε το 99%» και στόχευση στις τεράστιες ανισότητες μεταξύ του πλουσιότερου 1% των Αμερικανών πολιτών και του υπόλοιπου 99%, στα αντιρατσιστικά κινήματα Black Lives Matter και I can’t breath αλλά και στο φεμινιστικό κίνημα MeToo που γνώρισαν παγκόσμια απήχηση. Ταυτόχρονα τα τελευταία χρόνια, αν και όχι εύκολα και σίγουρα όχι χωρίς τους επικίνδυνους αρνητές, έχει γίνει συνείδηση των περισσοτέρων η ανάγκη για την προστασία του περιβάλλοντος και η οικολογία είναι σήμερα μια δυνατή φωνή σύνεσης, με πρωτοβουλίες να παίρνονται από διεθνείς οργανισμούς και παγκόσμιους ηγέτες να υποστηρίζουν την ανάγκη για την προστασία του περιβάλλοντος από την κλιματική αλλαγή, ενώ η έννοια της κυκλικής οικονομίας είναι πλέον μια σταθερά σε όλες τις σχεδιαζόμενες πολιτικές.
Στο πλαίσιο της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πρωταγωνιστικό ρόλο καταλαμβάνει και το κίνημα LGBTQ+  που αναπτύσσεται δυναμικά και στη χώρα μας αναδεικνύοντας  την ατζέντα της καταπολέμησης της έμφυλης βίας και της άρσης των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού. Τέλος, ας μην ξεχνάμε και τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία, όπου άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους ενώθηκαν να φωνάξουν, να διαμαρτυρηθούν και να διαδηλώσουν αρχικά για τις τιμές των καυσίμων αλλά τελικά για την αβεβαιότητα της καθημερινότητάς τους.
Όλα τα παραπάνω, που είναι μόνο κάποια από τα πολλά κινήματα που γεννήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, πρέπει να τα ιδωθούν και υπό το πρίσμα της εξάπλωσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, αφού πλέον η δυνατότητα συμμετοχής στα κοινά, άρθρωσης λόγου και διαμόρφωσης άποψης είναι πιο πολύ από ποτέ εφικτή για όλους και όλες, μέσα από διάφορες πλατφόρμες ακόμα και αν δεν έχουν φυσική παρουσία στους δρόμους και στις πλατείες.  

Όλα δείχνουν ότι οι νέες επαναστάσεις θα είναι ψηφιακές οπότε και τα σύγχρονα κόμματα αν θέλουν να παραμείνουν μαζικά, θα πρέπει να προσαρμοστούν στις ανάγκες της ψηφιακής εποχής με όλες τις αλλαγές που αυτό συνεπάγεται στην μέχρι τώρα οργάνωση και λειτουργία τους. Οι πολίτες του κόσμου, που είναι τα κατεξοχήν θύματα της οικονομικής κρίσης και της ύφεσης που αναπόφευκτα την ακολουθεί, ειδικά κατά την μεταπανδημική εποχή, ψάχνουν να βρουν απαντήσεις στα ερωτήματα που γεννιούνται με κυρίαρχο αυτό της ανάγκης για ένα πιο δίκαιο κόσμο, της ανάγκης για μια δικαιότερη μοιρασιά του πλούτου και της ευημερίας.

Πώς όμως αυτές οι ιδέες μπορούν σήμερα να περάσουν στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνίας, να γίνουν κτήμα των καθημερινών ανθρώπων και οδηγός της ζωής τους και τελικά πώς μπορούν να γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας της Πολιτείας;

Στο ερώτημα ποιο σώμα ταιριάζει στην Αριστερά του 21ου αιώνα (που θέτουν με άρθρο τους η Μυρσίνη Ζορμπά και ο Αντώνης Λιάκος, ΕφΣυν 5/6/2021) η δική μας απάντηση προκύπτει μέσα από τον αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων που στέλνουν οι πολίτες στους φορείς που φιλοδοξούν να τους εκπροσωπήσουν. Τα κόμματα της Αριστεράς, ως de facto φορείς προόδου και κοινωνικής αλλαγής, αν θέλουν εκφράσουν τα αιτήματα της κοινωνίας και να συμβάλουν στη δημιουργία ενός νέου κοινωνικού οράματος, πρέπει να ανατάξουν τα δομικά και οργανωτικά τους υλικά και να διαμορφώσουν τα μηνύματά τους με τρόπο πιο επίκαιρο και διεισδυτικό στην καθημερινότητα των πολιτών μέσα από αμεσότερες και συμμετοχικότερες διαδικασίες.

Κατά τη δική μας αντίληψη, ως συμπέρασμα και των σκέψεων που αναπτύξαμε πιο πάνω, η σύγχρονη Αριστερά μπορεί να παίξει τον πρωταγωνιστικό της ρόλο ως φορέας πολιτικής αλλαγής και κοινωνικής προόδου μέσα από ένα ψηφιακό συμμετοχικό κόμμα των μελών, που θα συμπεριλαμβάνει τα κινήματα και θα ενθαρρύνει τα εξωκομματικά δίκτυα που θα λειτουργούν ως «τόποι» επικοινωνίας και συνάντησης με τις ανάγκες των πολιτών και τα αιτήματα της κοινωνίας.
Η Προγραμματική Συνδιάσκεψη του Σύριζα - Προοδευτική Συμμαχία  που πραγματοποιήθηκε στις 2-4/7/2021 μέσω ψηφιακής συμμετοχικής πλατφόρμας ήταν μια καλή αρχή από κάθε άποψη!

*Ο Δημήτρης Αγανίδης Δημήτρης, είναι  Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Αθηναίων με την Ανοιχτή Πόλη και μέλος της ΝΕ Α’ Αθήνας του Σύριζα – Προοδευτική Συμμαχία

Ο Κωνσταντίνος Βαλσαμάκης είναι οικονομολόγος, μέλος του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ και μέλος της  ΝΕ Α’ Αθήνας Σύριζα – Προοδευτική Συμμαχία

More in πολιτική
Comments
Ποιος είναι ο ρόλος ενός σύγχρονου κόμματος της Αριστεράς;

Ποιος είναι ο ρόλος ενός σύγχρονου κόμματος της Αριστεράς;

*Των Δημήτρη Αγανίδη και Κωνσταντίνου Βαλσαμάκη

Η συζήτηση που εξελίσσεται τα τελευταία δυο χρόνια εντός του Σύριζα – Προοδευτική  Συμμαχία, αφενός για τον χαρακτήρα που πρέπει να λάβει η μετεξέλιξη του κόμματος και αφετέρου για τον ρόλο της Αριστεράς ως φορέα προόδου και πολιτικής αλλαγής, έχει σπάσει  πλέον τα κομματικά στεγανά και διεξάγεται δημόσια, ως όφειλε θα έλεγε κανείς για ένα κόμμα που θέλει να λέγεται σύγχρονο και προοδευτικό.

Ανοιχτό ή κλειστό κόμμα, ανασυγκρότηση ή μετασχηματισμός, ριζοσπαστική Αριστερά ή Προοδευτική Παράταξη είναι τα κεντρικά διλήμματα που χαρακτηρίζουν τη διαδικασία διεύρυνσης του κόμματος στον δρόμο προς το πολυαναμενόμενο συνέδριο. Αυτό δεν θα αποτελούσε νέο για το χώρο της Αριστεράς, αν η παρούσα πολιτική κατάσταση δεν έθετε τα διακυβεύματα της εποχής με τόσο άμεσο και επιτακτικό τρόπο, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια εσωστρέφειας και αέναου αναστοχασμού.

Οι εγχώριες δυνάμεις της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού επέστρεψαν στην εξουσία και αφού εξασφάλισαν τον σχεδόν απόλυτο έλεγχο των ΜΜΕ, ποντάρουν τώρα στο λανσάρισμα μιας μοντέρνας εκδοχής του “Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια” καθώς το τρίπτυχο αυτό φαίνεται ότι συνεχίζει να αποτελεί σταθερό θεμέλιο του νεοφιλελεύθερου συστήματος. Την ίδια στιγμή το οργανωμένο κράτος και η διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων ως προνόμιο μιας οικογενειακής και επιχειρηματικής ολιγαρχίας με το τεχνοκρατικό περίβλημα μιας πεφωτισμένης ελίτ (άριστοι), θεσμοθετείται μέσα από τη νέα αρχιτεκτονική της εκτελεστικής εξουσίας, το λεγόμενο «επιτελικό κράτος».
Μπροστά σε αυτή την “πολιτιστική επανάσταση” της νεοδεξιάς που επιχειρεί να επιβάλλει νέα πολιτειακά δεδομένα και να ανατρέψει το δημοκρατικό και κοινωνικό κεκτημένο της μεταπολίτευσης, ο Σύριζα – Προοδευτική Συμμαχία ως βασικός πυλώνας της προοδευτικής παράταξης, οφείλει να παρουσιάσει ένα νέο προοδευτικό αφήγημα και ένα εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης που θα συμπεριλαμβάνει όσες και όσους η σημερινή διακυβέρνηση επιδεικτικά αφήνει απ' έξω. Για να γίνει όμως αυτό εφικτό, πρέπει προηγουμένως να εγκαταλείψει την εσωστρέφεια και τη μάχη χαρακωμάτων.

Ωστόσο, το φαινόμενο της εσωστρέφειας της Αριστεράς δεν είναι ελληνικό. Παραφράζοντας τον Σλάβοι Ζίζεκ θα λέγαμε ότι η ευρωπαϊκή Αριστερά δεν χάνει την ευκαιρία να χάσει μια ευκαιρία, αφού πράγματι απέτυχε να εκπροσωπήσει μαζικά τον κόσμο της εργασίας και των χαμηλών εισοδημάτων κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η καθήλωση σε ανελαστικά μοντέλα σκέψης, λειτουργίας και οργάνωσης δεν της επιτρέπουν να αναμετρηθεί με τις βαθύτερες αλλαγές που συντελούνται στη σύγχρονη κοινωνία και τις ανάγκες των εργαζόμενων. Αυτό βέβαια δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί σε μια εποχή κατά την οποία τα όρια του πολιτικού φάσματος συσκοτίζονται διαρκώς, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη  ταξικής συνείδησης να είναι σχεδόν αδύνατη.
Ο Σύριζα, αν και ήταν το μοναδικό αριστερό κόμμα που κατάφερε να συγχρονιστεί με τις ανάγκες και τα αιτήματα της κοινωνίας την εποχή της κρίσης, μετά την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια αφενός δεν κατάφερε να αποκωδικοποιήσει επαρκώς τις ταχύτατες αλλαγές που συντελούνται στην κοινωνία και αφετέρου υποτίμησε, βασιζόμενος και στο ηθικό πλεονέκτημα, την αυξημένη δυναμική που είχε η σύμπραξη της κεντροδεξιάς με τις νεοσυντηρητικές δυνάμεις.

Η πανδημία του κορωνοϊού και η μεγάλη πολιτική αλλαγή στις ΗΠΑ, δημιούργησαν ωστόσο νέες συνθήκες ανασυγκρότησης των προοδευτικών θέσεων. Οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ αφού συνειδητοποίησαν με δραματικό τρόπο ότι η εγκατάλειψη της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων αγροτών και αυτοαπασχολούμενων πληρώθηκε ακριβά με την άνοδο του τραμπικού – ακροδεξιού φαινομένου, ενέταξαν στο πρόγραμμά τους γενναίες μεταρρυθμίσεις για τη στήριξη του εισοδήματος των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, την αύξηση των οικογενειακών επιδομάτων, τη φορολόγηση των πολύ υψηλών εισοδημάτων και των προσόδων του μεγάλου κεφαλαίου και εντέλει έδωσαν την ώθηση που χρειαζόταν ο δημοκρατικός υποψήφιος για τη νίκη στις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου.
Καθοριστική ήταν όμως και η συνεισφορά των κινημάτων στην αύξηση της επιρροής των προοδευτικών ιδεών στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και από εκεί στη συνέχεια σε ολόκληρο τον κόσμο. Από το κίνημα Occupy Wall Street που γεννήθηκε το 2011 με κύριο σύνθημα «είμαστε το 99%» και στόχευση στις τεράστιες ανισότητες μεταξύ του πλουσιότερου 1% των Αμερικανών πολιτών και του υπόλοιπου 99%, στα αντιρατσιστικά κινήματα Black Lives Matter και I can’t breath αλλά και στο φεμινιστικό κίνημα MeToo που γνώρισαν παγκόσμια απήχηση. Ταυτόχρονα τα τελευταία χρόνια, αν και όχι εύκολα και σίγουρα όχι χωρίς τους επικίνδυνους αρνητές, έχει γίνει συνείδηση των περισσοτέρων η ανάγκη για την προστασία του περιβάλλοντος και η οικολογία είναι σήμερα μια δυνατή φωνή σύνεσης, με πρωτοβουλίες να παίρνονται από διεθνείς οργανισμούς και παγκόσμιους ηγέτες να υποστηρίζουν την ανάγκη για την προστασία του περιβάλλοντος από την κλιματική αλλαγή, ενώ η έννοια της κυκλικής οικονομίας είναι πλέον μια σταθερά σε όλες τις σχεδιαζόμενες πολιτικές.
Στο πλαίσιο της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πρωταγωνιστικό ρόλο καταλαμβάνει και το κίνημα LGBTQ+  που αναπτύσσεται δυναμικά και στη χώρα μας αναδεικνύοντας  την ατζέντα της καταπολέμησης της έμφυλης βίας και της άρσης των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού. Τέλος, ας μην ξεχνάμε και τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία, όπου άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους ενώθηκαν να φωνάξουν, να διαμαρτυρηθούν και να διαδηλώσουν αρχικά για τις τιμές των καυσίμων αλλά τελικά για την αβεβαιότητα της καθημερινότητάς τους.
Όλα τα παραπάνω, που είναι μόνο κάποια από τα πολλά κινήματα που γεννήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, πρέπει να τα ιδωθούν και υπό το πρίσμα της εξάπλωσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, αφού πλέον η δυνατότητα συμμετοχής στα κοινά, άρθρωσης λόγου και διαμόρφωσης άποψης είναι πιο πολύ από ποτέ εφικτή για όλους και όλες, μέσα από διάφορες πλατφόρμες ακόμα και αν δεν έχουν φυσική παρουσία στους δρόμους και στις πλατείες.  

Όλα δείχνουν ότι οι νέες επαναστάσεις θα είναι ψηφιακές οπότε και τα σύγχρονα κόμματα αν θέλουν να παραμείνουν μαζικά, θα πρέπει να προσαρμοστούν στις ανάγκες της ψηφιακής εποχής με όλες τις αλλαγές που αυτό συνεπάγεται στην μέχρι τώρα οργάνωση και λειτουργία τους. Οι πολίτες του κόσμου, που είναι τα κατεξοχήν θύματα της οικονομικής κρίσης και της ύφεσης που αναπόφευκτα την ακολουθεί, ειδικά κατά την μεταπανδημική εποχή, ψάχνουν να βρουν απαντήσεις στα ερωτήματα που γεννιούνται με κυρίαρχο αυτό της ανάγκης για ένα πιο δίκαιο κόσμο, της ανάγκης για μια δικαιότερη μοιρασιά του πλούτου και της ευημερίας.

Πώς όμως αυτές οι ιδέες μπορούν σήμερα να περάσουν στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνίας, να γίνουν κτήμα των καθημερινών ανθρώπων και οδηγός της ζωής τους και τελικά πώς μπορούν να γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας της Πολιτείας;

Στο ερώτημα ποιο σώμα ταιριάζει στην Αριστερά του 21ου αιώνα (που θέτουν με άρθρο τους η Μυρσίνη Ζορμπά και ο Αντώνης Λιάκος, ΕφΣυν 5/6/2021) η δική μας απάντηση προκύπτει μέσα από τον αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων που στέλνουν οι πολίτες στους φορείς που φιλοδοξούν να τους εκπροσωπήσουν. Τα κόμματα της Αριστεράς, ως de facto φορείς προόδου και κοινωνικής αλλαγής, αν θέλουν εκφράσουν τα αιτήματα της κοινωνίας και να συμβάλουν στη δημιουργία ενός νέου κοινωνικού οράματος, πρέπει να ανατάξουν τα δομικά και οργανωτικά τους υλικά και να διαμορφώσουν τα μηνύματά τους με τρόπο πιο επίκαιρο και διεισδυτικό στην καθημερινότητα των πολιτών μέσα από αμεσότερες και συμμετοχικότερες διαδικασίες.

Κατά τη δική μας αντίληψη, ως συμπέρασμα και των σκέψεων που αναπτύξαμε πιο πάνω, η σύγχρονη Αριστερά μπορεί να παίξει τον πρωταγωνιστικό της ρόλο ως φορέας πολιτικής αλλαγής και κοινωνικής προόδου μέσα από ένα ψηφιακό συμμετοχικό κόμμα των μελών, που θα συμπεριλαμβάνει τα κινήματα και θα ενθαρρύνει τα εξωκομματικά δίκτυα που θα λειτουργούν ως «τόποι» επικοινωνίας και συνάντησης με τις ανάγκες των πολιτών και τα αιτήματα της κοινωνίας.
Η Προγραμματική Συνδιάσκεψη του Σύριζα - Προοδευτική Συμμαχία  που πραγματοποιήθηκε στις 2-4/7/2021 μέσω ψηφιακής συμμετοχικής πλατφόρμας ήταν μια καλή αρχή από κάθε άποψη!

*Ο Δημήτρης Αγανίδης Δημήτρης, είναι  Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Αθηναίων με την Ανοιχτή Πόλη και μέλος της ΝΕ Α’ Αθήνας του Σύριζα – Προοδευτική Συμμαχία

Ο Κωνσταντίνος Βαλσαμάκης είναι οικονομολόγος, μέλος του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ και μέλος της  ΝΕ Α’ Αθήνας Σύριζα – Προοδευτική Συμμαχία

More in πολιτική
Comments