Περιμένοντας τη «θεσμική» καταστολή της επόμενης ημέρας

Περιμένοντας τη «θεσμική» καταστολή της επόμενης ημέρας

Θες με τον εφησυχασμό των τριάντα και κάτι χρόνων, θες με το ειρηνικό επιστέγασμα μας εποχής που έχει ξεστρατέψει από τους πολέμους, μιας δύσης τάχα μου "ανώτερης" - στον ήσυχο χαβά της εκβιομηχανοποιημένη, δεν το περίμενα να ζήσω εποχές στις οποίες θα φοβάμαι τ0 καινούριο αυταρχικό αντίμετρο που μας ξημερώνει.

‌‌Πλέον δεν ξέρω πως είναι να ανοίγεις τα μάτια σου χωρίς άλλη μια "θεσμική" καταστολή της ελευθερίας να σε περιμένει και η ανθρωπότητα αμήχανη, ανήμπορη και αχανής να σε κοιτάει. Πλέον δεν ξέρω πως είναι να ξυπνάς χαρούμενη, σίγουρη για όσα θες να χτίσεις, να αναιρέσεις, να ξανά προσπαθήσεις, να αποδείξεις, με εκείνο το υγιές αίσθημα της συνέχειας των επιδιώξεων  που από παιδί υπολόγισες να σπείρεις.

‌‌Πλέον, όμως, ξέρω πως είναι να χάνεις μία προς μία τις συνταγματικές, ιδεολογικές, βουλητικές σου ελευθερίες τις οποίες μέχρι πρόσφατα είχες δεδομένες και δεν φανταζόσουν μέχρι πρότινος ότι θα απολέσεις.

‌‌Μέχρι που η εργαλειοποίηση της πανδημίας υπερέβη απρόσκοπτα κάθε δημοκρατικό εσκαμμένο. Μέχρι που η απαγόρευση κατοχυρωμένων δικαιωμάτων και αξιών δεν τρίζει απλά τα θεμέλια της δημοκρατίας και της ελευθερίας, αλλά ροκανίζει με βουλιμία και προκλητική αναίδεια, σαν ένας άλλος αδηφάγος Κύκλωπας, ένα μεγάλο της κομμάτι. Το Σύνταγμα σε παύση - πάντα με κάλπικες εισηγήσεις λοιμωξιολόγων. Οι εμπορικοί δρόμοι πανέτοιμοι, φρενήρεις, υποδέχονται ουρές από μυθικά τέρατα, που ένας άλλος Δίας τα καταδίκασε μονάχα να καταναλώνουν. Σε περίπτωση κατά την οποία θελήσουν να παραβούν το πρόταγμα του θα μεταμορφωθούν αυτόχρημα σε "ταραχοποιούς" και "επικίνδυνους για τη δημόσια υγεία". Στα λεωφορεία η ίδια τιμωρία. Κουλουριασμένοι, στριμωγμένοι, πειθήνιοι και ευπειθείς, οφείλουμε να πηγαίνουμε στις δουλειές και να επιστρέφουμε ασθενείς, αλλά και με μία αναπάντεχη δόση τύχης αφού ακόμα εργαζόμαστε και ζούμε. Αν είμαστε και καλά παιδιά, θα μας χορηγήσουν και δόσεις εμβολίου. Αν πάλι είμαστε τίποτα ανυπότακτοι επαναστάτες με κριτική άποψη και στάση, που βγαίνουν στους δρόμους με εκείνες τις πανάκριβες ξεθωριασμένες adidas μωρέ, για να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους και να άρουν τις κατάδηλα αντιδημομοκρατικές του συστήματος διαθέσεις, τότε, μάλλον θα περιμένουμε ήσυχα ήσυχα στην ενενηκοστή ένατη σειρά μας.

‌‌Το μόνο ευτυχές;  Όσοι δεν λυγίζουμε κάτω από τη διαρκή υποτίμηση των προσλαμβανουσών εκ των θεωρητικών επιστημών μας, έχοντας πάντα ως ένα στέρεο αποκούμπι την αναπόφευκτη αναγκαιότητας τους στη μελέτη κάθε χρονικής και κοινωνικής βαθμίδας, παρά την αδιαμφισβήτητη πρόοδο των μαθηματικοοικονομικών μπορούμε να υπολογίσουμε πως το 2021 μας κάνει πια ένα ολοσκότεινο 1967.

More in Κοινωνία
Comments
Περιμένοντας τη «θεσμική» καταστολή της επόμενης ημέρας

Περιμένοντας τη «θεσμική» καταστολή της επόμενης ημέρας

Θες με τον εφησυχασμό των τριάντα και κάτι χρόνων, θες με το ειρηνικό επιστέγασμα μας εποχής που έχει ξεστρατέψει από τους πολέμους, μιας δύσης τάχα μου "ανώτερης" - στον ήσυχο χαβά της εκβιομηχανοποιημένη, δεν το περίμενα να ζήσω εποχές στις οποίες θα φοβάμαι τ0 καινούριο αυταρχικό αντίμετρο που μας ξημερώνει.

‌‌Πλέον δεν ξέρω πως είναι να ανοίγεις τα μάτια σου χωρίς άλλη μια "θεσμική" καταστολή της ελευθερίας να σε περιμένει και η ανθρωπότητα αμήχανη, ανήμπορη και αχανής να σε κοιτάει. Πλέον δεν ξέρω πως είναι να ξυπνάς χαρούμενη, σίγουρη για όσα θες να χτίσεις, να αναιρέσεις, να ξανά προσπαθήσεις, να αποδείξεις, με εκείνο το υγιές αίσθημα της συνέχειας των επιδιώξεων  που από παιδί υπολόγισες να σπείρεις.

‌‌Πλέον, όμως, ξέρω πως είναι να χάνεις μία προς μία τις συνταγματικές, ιδεολογικές, βουλητικές σου ελευθερίες τις οποίες μέχρι πρόσφατα είχες δεδομένες και δεν φανταζόσουν μέχρι πρότινος ότι θα απολέσεις.

‌‌Μέχρι που η εργαλειοποίηση της πανδημίας υπερέβη απρόσκοπτα κάθε δημοκρατικό εσκαμμένο. Μέχρι που η απαγόρευση κατοχυρωμένων δικαιωμάτων και αξιών δεν τρίζει απλά τα θεμέλια της δημοκρατίας και της ελευθερίας, αλλά ροκανίζει με βουλιμία και προκλητική αναίδεια, σαν ένας άλλος αδηφάγος Κύκλωπας, ένα μεγάλο της κομμάτι. Το Σύνταγμα σε παύση - πάντα με κάλπικες εισηγήσεις λοιμωξιολόγων. Οι εμπορικοί δρόμοι πανέτοιμοι, φρενήρεις, υποδέχονται ουρές από μυθικά τέρατα, που ένας άλλος Δίας τα καταδίκασε μονάχα να καταναλώνουν. Σε περίπτωση κατά την οποία θελήσουν να παραβούν το πρόταγμα του θα μεταμορφωθούν αυτόχρημα σε "ταραχοποιούς" και "επικίνδυνους για τη δημόσια υγεία". Στα λεωφορεία η ίδια τιμωρία. Κουλουριασμένοι, στριμωγμένοι, πειθήνιοι και ευπειθείς, οφείλουμε να πηγαίνουμε στις δουλειές και να επιστρέφουμε ασθενείς, αλλά και με μία αναπάντεχη δόση τύχης αφού ακόμα εργαζόμαστε και ζούμε. Αν είμαστε και καλά παιδιά, θα μας χορηγήσουν και δόσεις εμβολίου. Αν πάλι είμαστε τίποτα ανυπότακτοι επαναστάτες με κριτική άποψη και στάση, που βγαίνουν στους δρόμους με εκείνες τις πανάκριβες ξεθωριασμένες adidas μωρέ, για να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους και να άρουν τις κατάδηλα αντιδημομοκρατικές του συστήματος διαθέσεις, τότε, μάλλον θα περιμένουμε ήσυχα ήσυχα στην ενενηκοστή ένατη σειρά μας.

‌‌Το μόνο ευτυχές;  Όσοι δεν λυγίζουμε κάτω από τη διαρκή υποτίμηση των προσλαμβανουσών εκ των θεωρητικών επιστημών μας, έχοντας πάντα ως ένα στέρεο αποκούμπι την αναπόφευκτη αναγκαιότητας τους στη μελέτη κάθε χρονικής και κοινωνικής βαθμίδας, παρά την αδιαμφισβήτητη πρόοδο των μαθηματικοοικονομικών μπορούμε να υπολογίσουμε πως το 2021 μας κάνει πια ένα ολοσκότεινο 1967.

More in Κοινωνία
Comments