Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον

Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον

Η ζωή στο εντωμεταξύ συνεχίζεται, γιατί πρέπει να συνεχιστεί. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Συνεχίζεται ενώ έχει σταματήσει και συ, προσπαθώντας να προσδίδεις νόημα στην κάθε μέρα που περνάει, προχωράς όντας σταματημένος. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν είσαι καν σταματημένος, κατευθύνεσαι προς τα πίσω. Όσο νόημα βγάζουν αυτές οι γραμμές άλλο τόσο νόημα βγάζουν και οι καιροί μας.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να κάνει σχέδια, να θέτει στόχους, να επιδιώκει, να ονειρεύεται, να προχωρά. SEIZE THE DAY και τα συναφή και δε λέω, συμφωνώ και επαυξάνω και καλά θα κάνουμε να αδράττουμε την κάθε μας μέρα. Ειν' οι μέρες μας όμως έτσι ξεκάρφωτες; Μοναχιές τους; Ανεξάρτητες απ' τις προηγούμενες κι αποκομμένες απ΄ τις επόμενες;

Το παρόν δεν είναι μια ουρανοκατέβατη έννοια που αιωρείται μόνη της. Το παρελθόν επηρεάζει και διαμορφώνει το παρόν, κι αυτό με τη σειρά του επιδρά στη διαμόρφωση του μέλλοντος. Πρόκειται για μιαν αλυσίδα με τους κρίκους της μπλεγμένους σφιχτά και μήκος ανεξάντλητο, εις τους αιώνες των αιώνων αμήν. Τα όποια τυχαία και αιφνίδια γεγονότα προκύπτουν στο εντωμεταξύ, είναι κ αυτά μέρος της ίδιας αλυσίδας, καθώς συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πάντοτε. Οι τρόποι με τους οποίους όμως επηρεάζουν τα γεγονότα αυτά το παρόν και το μέλλον μας, δεν είναι καθόλου τυχαίοι. Και η αλυσίδα αυτή λειτουργεί με την ίδια φιλοσοφία σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο.

Είναι η πανδημία που βιώνουμε ένα τυχαίο και αιφνίδιο γεγονός; Θεωρούμε πως η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα είναι ¨ναι¨. Αν θέλουμε όμως να μιλήσουμε για το πώς αυτή επηρεάζει τους διάφορους τομείς της ζωής μας...εδώ έχουμε να κάνουμε με μαθηματικά.

Να προσπαθήσουμε λίγο να τα συγκεκριμενοποιήσουμε και να τα ξεκαθαρίσουμε όλα αυτά τα μπερδεμένα, εξετάζοντάς τα αρχικά σε επίπεδο ατομικό.

Από τη στιγμή που γεννιέται ένας άνθρωπος αρχίζει επί τόπου να δημιουργείται ένα μονοπάτι. Ή μάλλον για να γίνω πιό ακριβής, η ιστορία ξεκινάει ακόμη νωρίτερα κι ενώ το έμβρυο σχηματίζεται στη μήτρα. Η ψυχοσύνθεση και οι καταστάσεις που βιώνει η μητέρα επηρεάζουν το έμβρυο και "χτιζουν" στοιχεία της προσωπικότητάς του. Με άλλα λόγια, το παρόν της μαμάς έχει ήδη αρχίσει να επιδρά στον χαρακτήρα του παιδιού της. Τί αφορά όμως αυτό το παρόν;

Ας φανταστούμε κάπου εδώ ότι κρατάμε στα χέρια μας ένα ζευγάρι κιάλια κι εστιάζουμε στη ζωή της. Ποιά είναι η σχέση της με τον σύντροφό της; Η οικονομική της κατάσταση; Βιώνει άγχος κατά την εγκυμοσύνη, κι αν ναι από τί είδους καταστάσεις δημιουργείται αυτό το άγχος; Εύλογα αντιλαμβανόμαστε πως όλες αυτές οι παράμετροι, μέχρι να φτάσουν ν' αποτελούν το παρόν της μητέρας διαμορφώθηκαν πρώτα κατά το παρελθόν της : σε τί είδους περιβάλλον χτίστηκε η δική της προσωπικότητα, τί ευκαιρίες της δόθηκαν, με ποιές δυνατότητες και ποιά κριτήρια έκανε τις επιλογές της στους  διάφορους τομείς της ζωής της.

Ένας "καινούριος" άνθρωπος λοιπόν, από πριν ακόμα γεννηθεί κουβαλάει στις πλάτες του κάποιου είδους παρελθόν μ' έναν τρόπο. Αντίστοιχα και προχωρώντας στον χρόνο, είναι πολλά τα στοιχεία του παρόντος όπου θα διαμορφώσουν την προσωπικότητα και την εξέλιξη αυτού του ανθρώπου : το περιβάλλον στο οποίο θα μεγαλώσει, η συναισθηματική σχέση των γονιών του, η οικονομική τους κατάσταση, οι ευκαιρίες που θα του δοθούν, οι αξίες που θ αρχίσει να υιοθετεί..

Όλα αυτά θ'αφορούν μεν το παρόν του κάθε μέρα, καταλαβαίνουμε όμως σε ποιόν βαθμό θα επηρεάσουν την οπτική του αντίληψη, τις κινήσεις, τις επιλογές και κατ'επέκτασιν το μέλλον του.

Και ως εδώ εξετάζαμε μια τυχαία μονάδα μια οποιαδήποτε τυχαία στιγμή του χρόνου. Ας πάρουμε τώρα εικόνες από τον πραγματικό χρόνο. Εδώ και τώρα. Ας εστιάσουμε με τα κιάλια μας τώρα, αυτή τη στιγμή, σ' ενα τυχαίο φωτισμένο παράθυρο οπουδήποτε στη χώρα μας. Πόσοι άνθρωποι να ζουν σ εκείνο το σπίτι; Εργάζονται ή είναι σε αναστολή; Μήπως είναι άνεργοι; Σε τι κατάσταση είναι το σπίτι τους; Έχουν θέρμανση; Να είναι κάποιος άρρωστος; Κι αν ναι, τι είδους ιατρική περίθαλψη απολαμβάνει; Είναι άραγε γεμάτο το ψυγείο τους; Ν αναπνέουν ελεύθερα ή μήπως η αγωνία και η ανησυχία -για το παρόν και το μέλλον- ρουφάνε τον αέρα απ΄ τα πνευμόνια τους; Σαφώς η ως τώρα διαδρομή των ανθρώπων αυτών στο παρελθόν, επηρέασε όλες αυτές τις συνθήκες του παρόντος. Μα όσον αφορά το μέλλον;

Μιας κι έχουμε επιλέξει να παρατηρούμε μονάδες για την ώρα, νιώθουμε πως με τα τωρινά δεδομένα οι επιλογές τους για την όποια διαμόρφωση του μέλλοντος είναι τρομακτικά περιορισμένες. Περιορισμένες έως ανύπαρκτες.

Γιά ν' αλλάξουμε όμως λίγο τώρα την οπτική μας γωνία. Ν' αφήσουμε τις μονάδες κατά μέρος και να διευρύνουμε στο σύνολο. Με ποιόν τρόπο βιώνει την παρούσα κατάσταση το κύριο κομμάτι της κοινωνίας; Κατά την ίδια λογική, πόσο γεμάτα είναι τα ψυγεία μας λοιπόν; Πόσο εύκολα ζεσταίνουμε τα κρύα σπίτια μας όσο πέφτει η θερμοκρασία; Τί είδους ιατρική περίθαλψη θα έχουμε αν -όταν- αρρωστήσουμε; Πόση επαγγελματική σταθερότητα απολαμβάνουμε; Ποιές αγωνίες ρουφάνε τον αέρα που αναπνέουμε; Πόσες δυνατότητες έχουμε να γεμίζουμε τις ζωές μας με όσα αγαπάμε; (είτε τώρα είτε και αμέσως πριν απ΄όλα αυτά). Αναλογιζόμενοι το μέλλον μας, τί βλέπουμε; Υπάρχει κάτι να δούμε; Μπορούμε να σχεδιάσουμε; Μπορούμε να ονειρευτούμε;

Ήρθε λοιπόν ο COVID_19 και επηρέασε ολοκληρωτικά το παρόν μας. Σωστά. Μόνο που αυτό δε λειτουργεί στον ίδιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο για όλα τα κομμάτια της κοινωνίας. Αντίστοιχα, δε θα επηρεάσει στον ίδιο βαθμό το μέλλον όλων μας. Το κύριο κομμάτι της κοινωνίας στέκεται τρομερά ευάλωτο, ενώ κάποια άλλα τείνουν να παρουσιάζουν ανοσία.

Και εντάξει, το παρελθόν είναι πια πίσω. Έχουμε κάνει τις όποιες επιλογές μας και δε μπορούμε "να τις πάρουμε πίσω". Όσον αφορά το παρόν και το μέλλον όμως; Εδώ αλλάζουν τα πράγματα. Κι αν ως μονάδες νιώθουμε σ' αυτή τη φάση ανήμποροι, μήπως είναι ώρα να σκεφτούμε σαν σύνολο;

Τι μπορούμε -και πρέπει- να κάνουμε τώρα και στο άμεσο μέλλον, ώστε όταν η ιστορία αυτή ανήκει πια στα κιτάπια του παρελθόντος, να μη μας έχει αφήσει σε κατάσταση χειρότερη από αυτήν που μας βρήκε; Πόσο μάλλον όταν γίνεται όλο και πιό ξεκάθαρο πως εκείνοι οι οποίοι διαμορφώνουν τις συνθήκες της ζωής μας, δε φαίνεται να έχουν και καμία ιδιαίτερη έγνοια ούτε για την υγεία μας εν τέλει, ούτε για την ευημερία μας, ούτε για τη συναισθηματική μας κατάσταση, ούτε για την επιτακτική μας ανάγκη για ένα υγειές, σταθερό και δημιουργικό μέλλον..

Κάπως έτσι γυρνούσαν όλα στο κεφάλι μου όταν εμφανίστηκε μπροστά μου. Τα χέρια του στις τσέπες και βήμα αργό, πολύ αργό. Και το μοναδικό κομμάτι του προσώπου του ελεύθερο απ' τη μάσκα, τα μάτια του, καρφωμένα στο πεζοδρόμιο. Δεν κατάφερα να διακρίνω καν τι χρώμα είχαν. Μόνο όταν χάθηκε απ΄ το οπτικό μου πεδίο κατάλαβα ότι όλη αυτή την ώρα τον κοίταζα σαν υπνωτισμένη..

Οι εικόνες γύρω μας είναι το πιό ζωντανό και σημαντικό στοιχείο της καθημερινότητας μας. Οι προφανείς είναι εκείνες που συλλέγουμε με τα μάτια μας. Έπειτα είναι και' κείνες που μας γεμίζουν οι ήχοι και η μουσική, οι μυρωδιές, οι μνήμες μας, ακόμη-ακόμη και οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Κάπου, κάποτε έτυχε να διαβάσω το εξής τσιτάτο : " Η ζωή προχωράει πολύ γρήγορα. Αν δε σταματάς να κοιτάξεις γύρω σου κάθε τόσο, μπορεί και να τη χάσεις¨. Θυμάμαι με είχε ταράξει η ευστοχία στην απλότητα αυτών των δύο γραμμών.

Αν έχουν καταφέρει να σου στερήσουν τη δίψα για εικόνες, είναι σαν να σου έχουν ήδη κλέψει τη ζωή.

More in Πανδημία
Comments
Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον

Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον

Η ζωή στο εντωμεταξύ συνεχίζεται, γιατί πρέπει να συνεχιστεί. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Συνεχίζεται ενώ έχει σταματήσει και συ, προσπαθώντας να προσδίδεις νόημα στην κάθε μέρα που περνάει, προχωράς όντας σταματημένος. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν είσαι καν σταματημένος, κατευθύνεσαι προς τα πίσω. Όσο νόημα βγάζουν αυτές οι γραμμές άλλο τόσο νόημα βγάζουν και οι καιροί μας.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να κάνει σχέδια, να θέτει στόχους, να επιδιώκει, να ονειρεύεται, να προχωρά. SEIZE THE DAY και τα συναφή και δε λέω, συμφωνώ και επαυξάνω και καλά θα κάνουμε να αδράττουμε την κάθε μας μέρα. Ειν' οι μέρες μας όμως έτσι ξεκάρφωτες; Μοναχιές τους; Ανεξάρτητες απ' τις προηγούμενες κι αποκομμένες απ΄ τις επόμενες;

Το παρόν δεν είναι μια ουρανοκατέβατη έννοια που αιωρείται μόνη της. Το παρελθόν επηρεάζει και διαμορφώνει το παρόν, κι αυτό με τη σειρά του επιδρά στη διαμόρφωση του μέλλοντος. Πρόκειται για μιαν αλυσίδα με τους κρίκους της μπλεγμένους σφιχτά και μήκος ανεξάντλητο, εις τους αιώνες των αιώνων αμήν. Τα όποια τυχαία και αιφνίδια γεγονότα προκύπτουν στο εντωμεταξύ, είναι κ αυτά μέρος της ίδιας αλυσίδας, καθώς συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πάντοτε. Οι τρόποι με τους οποίους όμως επηρεάζουν τα γεγονότα αυτά το παρόν και το μέλλον μας, δεν είναι καθόλου τυχαίοι. Και η αλυσίδα αυτή λειτουργεί με την ίδια φιλοσοφία σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο.

Είναι η πανδημία που βιώνουμε ένα τυχαίο και αιφνίδιο γεγονός; Θεωρούμε πως η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα είναι ¨ναι¨. Αν θέλουμε όμως να μιλήσουμε για το πώς αυτή επηρεάζει τους διάφορους τομείς της ζωής μας...εδώ έχουμε να κάνουμε με μαθηματικά.

Να προσπαθήσουμε λίγο να τα συγκεκριμενοποιήσουμε και να τα ξεκαθαρίσουμε όλα αυτά τα μπερδεμένα, εξετάζοντάς τα αρχικά σε επίπεδο ατομικό.

Από τη στιγμή που γεννιέται ένας άνθρωπος αρχίζει επί τόπου να δημιουργείται ένα μονοπάτι. Ή μάλλον για να γίνω πιό ακριβής, η ιστορία ξεκινάει ακόμη νωρίτερα κι ενώ το έμβρυο σχηματίζεται στη μήτρα. Η ψυχοσύνθεση και οι καταστάσεις που βιώνει η μητέρα επηρεάζουν το έμβρυο και "χτιζουν" στοιχεία της προσωπικότητάς του. Με άλλα λόγια, το παρόν της μαμάς έχει ήδη αρχίσει να επιδρά στον χαρακτήρα του παιδιού της. Τί αφορά όμως αυτό το παρόν;

Ας φανταστούμε κάπου εδώ ότι κρατάμε στα χέρια μας ένα ζευγάρι κιάλια κι εστιάζουμε στη ζωή της. Ποιά είναι η σχέση της με τον σύντροφό της; Η οικονομική της κατάσταση; Βιώνει άγχος κατά την εγκυμοσύνη, κι αν ναι από τί είδους καταστάσεις δημιουργείται αυτό το άγχος; Εύλογα αντιλαμβανόμαστε πως όλες αυτές οι παράμετροι, μέχρι να φτάσουν ν' αποτελούν το παρόν της μητέρας διαμορφώθηκαν πρώτα κατά το παρελθόν της : σε τί είδους περιβάλλον χτίστηκε η δική της προσωπικότητα, τί ευκαιρίες της δόθηκαν, με ποιές δυνατότητες και ποιά κριτήρια έκανε τις επιλογές της στους  διάφορους τομείς της ζωής της.

Ένας "καινούριος" άνθρωπος λοιπόν, από πριν ακόμα γεννηθεί κουβαλάει στις πλάτες του κάποιου είδους παρελθόν μ' έναν τρόπο. Αντίστοιχα και προχωρώντας στον χρόνο, είναι πολλά τα στοιχεία του παρόντος όπου θα διαμορφώσουν την προσωπικότητα και την εξέλιξη αυτού του ανθρώπου : το περιβάλλον στο οποίο θα μεγαλώσει, η συναισθηματική σχέση των γονιών του, η οικονομική τους κατάσταση, οι ευκαιρίες που θα του δοθούν, οι αξίες που θ αρχίσει να υιοθετεί..

Όλα αυτά θ'αφορούν μεν το παρόν του κάθε μέρα, καταλαβαίνουμε όμως σε ποιόν βαθμό θα επηρεάσουν την οπτική του αντίληψη, τις κινήσεις, τις επιλογές και κατ'επέκτασιν το μέλλον του.

Και ως εδώ εξετάζαμε μια τυχαία μονάδα μια οποιαδήποτε τυχαία στιγμή του χρόνου. Ας πάρουμε τώρα εικόνες από τον πραγματικό χρόνο. Εδώ και τώρα. Ας εστιάσουμε με τα κιάλια μας τώρα, αυτή τη στιγμή, σ' ενα τυχαίο φωτισμένο παράθυρο οπουδήποτε στη χώρα μας. Πόσοι άνθρωποι να ζουν σ εκείνο το σπίτι; Εργάζονται ή είναι σε αναστολή; Μήπως είναι άνεργοι; Σε τι κατάσταση είναι το σπίτι τους; Έχουν θέρμανση; Να είναι κάποιος άρρωστος; Κι αν ναι, τι είδους ιατρική περίθαλψη απολαμβάνει; Είναι άραγε γεμάτο το ψυγείο τους; Ν αναπνέουν ελεύθερα ή μήπως η αγωνία και η ανησυχία -για το παρόν και το μέλλον- ρουφάνε τον αέρα απ΄ τα πνευμόνια τους; Σαφώς η ως τώρα διαδρομή των ανθρώπων αυτών στο παρελθόν, επηρέασε όλες αυτές τις συνθήκες του παρόντος. Μα όσον αφορά το μέλλον;

Μιας κι έχουμε επιλέξει να παρατηρούμε μονάδες για την ώρα, νιώθουμε πως με τα τωρινά δεδομένα οι επιλογές τους για την όποια διαμόρφωση του μέλλοντος είναι τρομακτικά περιορισμένες. Περιορισμένες έως ανύπαρκτες.

Γιά ν' αλλάξουμε όμως λίγο τώρα την οπτική μας γωνία. Ν' αφήσουμε τις μονάδες κατά μέρος και να διευρύνουμε στο σύνολο. Με ποιόν τρόπο βιώνει την παρούσα κατάσταση το κύριο κομμάτι της κοινωνίας; Κατά την ίδια λογική, πόσο γεμάτα είναι τα ψυγεία μας λοιπόν; Πόσο εύκολα ζεσταίνουμε τα κρύα σπίτια μας όσο πέφτει η θερμοκρασία; Τί είδους ιατρική περίθαλψη θα έχουμε αν -όταν- αρρωστήσουμε; Πόση επαγγελματική σταθερότητα απολαμβάνουμε; Ποιές αγωνίες ρουφάνε τον αέρα που αναπνέουμε; Πόσες δυνατότητες έχουμε να γεμίζουμε τις ζωές μας με όσα αγαπάμε; (είτε τώρα είτε και αμέσως πριν απ΄όλα αυτά). Αναλογιζόμενοι το μέλλον μας, τί βλέπουμε; Υπάρχει κάτι να δούμε; Μπορούμε να σχεδιάσουμε; Μπορούμε να ονειρευτούμε;

Ήρθε λοιπόν ο COVID_19 και επηρέασε ολοκληρωτικά το παρόν μας. Σωστά. Μόνο που αυτό δε λειτουργεί στον ίδιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο για όλα τα κομμάτια της κοινωνίας. Αντίστοιχα, δε θα επηρεάσει στον ίδιο βαθμό το μέλλον όλων μας. Το κύριο κομμάτι της κοινωνίας στέκεται τρομερά ευάλωτο, ενώ κάποια άλλα τείνουν να παρουσιάζουν ανοσία.

Και εντάξει, το παρελθόν είναι πια πίσω. Έχουμε κάνει τις όποιες επιλογές μας και δε μπορούμε "να τις πάρουμε πίσω". Όσον αφορά το παρόν και το μέλλον όμως; Εδώ αλλάζουν τα πράγματα. Κι αν ως μονάδες νιώθουμε σ' αυτή τη φάση ανήμποροι, μήπως είναι ώρα να σκεφτούμε σαν σύνολο;

Τι μπορούμε -και πρέπει- να κάνουμε τώρα και στο άμεσο μέλλον, ώστε όταν η ιστορία αυτή ανήκει πια στα κιτάπια του παρελθόντος, να μη μας έχει αφήσει σε κατάσταση χειρότερη από αυτήν που μας βρήκε; Πόσο μάλλον όταν γίνεται όλο και πιό ξεκάθαρο πως εκείνοι οι οποίοι διαμορφώνουν τις συνθήκες της ζωής μας, δε φαίνεται να έχουν και καμία ιδιαίτερη έγνοια ούτε για την υγεία μας εν τέλει, ούτε για την ευημερία μας, ούτε για τη συναισθηματική μας κατάσταση, ούτε για την επιτακτική μας ανάγκη για ένα υγειές, σταθερό και δημιουργικό μέλλον..

Κάπως έτσι γυρνούσαν όλα στο κεφάλι μου όταν εμφανίστηκε μπροστά μου. Τα χέρια του στις τσέπες και βήμα αργό, πολύ αργό. Και το μοναδικό κομμάτι του προσώπου του ελεύθερο απ' τη μάσκα, τα μάτια του, καρφωμένα στο πεζοδρόμιο. Δεν κατάφερα να διακρίνω καν τι χρώμα είχαν. Μόνο όταν χάθηκε απ΄ το οπτικό μου πεδίο κατάλαβα ότι όλη αυτή την ώρα τον κοίταζα σαν υπνωτισμένη..

Οι εικόνες γύρω μας είναι το πιό ζωντανό και σημαντικό στοιχείο της καθημερινότητας μας. Οι προφανείς είναι εκείνες που συλλέγουμε με τα μάτια μας. Έπειτα είναι και' κείνες που μας γεμίζουν οι ήχοι και η μουσική, οι μυρωδιές, οι μνήμες μας, ακόμη-ακόμη και οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Κάπου, κάποτε έτυχε να διαβάσω το εξής τσιτάτο : " Η ζωή προχωράει πολύ γρήγορα. Αν δε σταματάς να κοιτάξεις γύρω σου κάθε τόσο, μπορεί και να τη χάσεις¨. Θυμάμαι με είχε ταράξει η ευστοχία στην απλότητα αυτών των δύο γραμμών.

Αν έχουν καταφέρει να σου στερήσουν τη δίψα για εικόνες, είναι σαν να σου έχουν ήδη κλέψει τη ζωή.

More in Πανδημία
Comments