Πάντως με ΟΜ δεν πας πολύ μακριά, Αλέξη μου.

Πάντως με ΟΜ δεν πας πολύ μακριά, Αλέξη μου.

Η κρίση είναι πιο βαθιά και πιο θεμελιακή απ' όσο συζητάμε κάθε φορά. Γι’ αυτό και δεν καταφέρνουμε να βγούμε πραγματικά μέσα από αυτή αλλά σαν κινούμενη άμμος μας τραβάει προς τα κάτω. Τα χρόνια της κρίσης άλλωστε δεν ξεκίνησαν ούτε το 2008, ούτε το 2010. Η ιστορία της κρίσης ξεκινάει από παλιά.  Όπως επίσης κι αυτό που βιώνουμε σήμερα δεν είναι μόνο υγειονομική κρίση κι αυτό θα αποδειχθεί λίαν συντόμως.  Η κρίση είναι υπαρξιακή. Δεν συμβαίνει μόνο σε εμάς, αλλά αυτό είναι ελάχιστα παρηγορητικό. Μπορεί να υπάρχουν καλύτερες ή χειρότερες χώρες  στον  κόσμο, όμως αυτή εδώ είναι η δική μας και η προσωπική ζωή μας εξαρτάται από την τύχη της.

Δυστυχώς 200 χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση βρισκόμαστε περίπου στο σημείο απ' όπου ξεκινήσαμε. Μια χώρα - τσόντα, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών κάθε εποχής. Τσόντα των Άγγλων, των Γάλλων, των Γερμανών, των Αμερικάνων, ενίοτε και των Ρώσων. Αυτό που λέμε "εθνική κυριαρχία" στην Ελλάδα αποτέλεσε διαχρονικό ανέκδοτο. Το κακό με το ευρώ ήρθε από μακριά.  Ο Κώστας Σημίτης βρήκε χώρο για να κάνει  μια θεμελιακή επιλογή που του επέτρεπε να αλλάξει το "μείγμα" της επιρροής των Μεγάλων Δυνάμεων προς όφελος της Γερμανίας, πουλώντας στο εσωτερικό δύο αφηγήματα. Πρώτον, πως η Ελλάδα από χώρα προέλευσης  μεταναστών έγινε χώρα υποδοχής. Δεύτερον, με τους εξοπλισμούς εξαγοράζεις τη διαρκή ειρήνη. Τουλάχιστον όσο παίρνεις δανεικά για να τους πληρώνεις.

Την επιλογή αυτή έκτοτε δεν την αμφισβήτησε  στην πράξη,  κανένας από τους διαδόχους του στο Μαξίμου. Φαντασιώσεις μπορεί να είχαν ορισμένοι εξ αυτών αλλά μέχρις εκεί. Κι αυτή η οριζόντια αποδοχή βρίσκει στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη την απόλυτη έκφρασή της,  παρά το γεγονός ότι τα δύο αφηγήματα όταν τα πρωτοπούλησε ο Σημίτης ακούγονταν... όνειρο και τώρα βιώνονται σαν εφιάλτης. Ο διάβολος έχει διπλή γλώσσα.

Όσο η "γραμμή Σημίτη" συντηρείται ως το βασικό σχέδιο, θα παραμένουμε χώρα - τσόντα. Παρασιτισμός, διαφθορά και ευτελισμός της δημοκρατίας. Αλλά η λύση του δράματος δεν είναι η επιστροφή στο παρελθόν, όπως θέλει το ακροδεξιό αφήγημα που διευρύνει επικίνδυνα το ακροατήριό του. Λύση είναι μόνο μια μεγάλη φυγή μπροστά. Ένα προοδευτικό σχέδιο. Κι αυτό δεν υπάρχει σήμερα, παρά το γεγονός πως ο κόσμος - ειδικά μετά την πανδημία - αλλάζει δραματικά και θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν αναδυόμενες ευκαιρίες για διεύρυνση των ορίων της  κυριαρχίας της χώρας. Όμως αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ με ανενεργή τη δημοκρατία. Μόνο μια ενεργητική δημοκρατία μπορεί να αποτελέσει στρατηγικό ανάχωμα  της καταστροφικής βουλιμίας που χαρακτηρίζει τους ολιγάρχες της χώρας, οι οποίοι εκποιούν μέχρι εξευτελισμού κάθε έννοια εθνικής αξιοπρέπειας προκειμένου να συντηρούν και να αναπαράγουν τα προνόμιά τους.

Προσωπικά λοιπόν με αφήνει πλήρως αδιάφορο η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για ένα στελεχιακό κλαμπ μέσα στο "κουτί" της χαρωπής κι ανέμελης μεταπολίτευσης. Με ενδιαφέρει πολύ όμως μια Προοδευτική Συμμαχία στο βαθμό που μπορεί να βγάλει τη χώρα από τον "αυτόματο πιλότο" του Σημίτη. Μια Προοδευτική Συμμαχία που θα ξαναδίνει νόημα στη λέξη "λαός", βλέποντας στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Μια Προοδευτική Συμμαχία που θα υπερβαίνει την παραδοσιακή γεωγραφία "Δεξιά - Κέντρο - Αριστερά" για να εκφράσει τον θυμωμένο νέο, τη βασανισμένη γυναίκα, τον απελπισμένο άνεργο, τον εξουθενωμένο εργαζόμενο, τον μικρό επιχειρηματία που αγωνιά αλλά και τον μεγάλο επιχειρηματία που έχει ένα  όραμα και το βλέπει να συνθλίβεται μέσα στη γάγγραινα του παρασιτισμού. Από τους ντελιβεράδες μέχρι τους σταρτάπερς. Μια Προοδευτική Συμμαχία για να γίνει ο σεβασμός, η ευγένεια, ο πολιτισμός στοιχεία της καθημερινότητας.  Μια Προοδευτική Συμμαχία για να πάψουν οι "λύσεις" να δημιουργούν προβλήματα.  Μια Προοδευτική Συμμαχία που θα έχει καθαρή άποψη για το τι μπορεί να σημαίνει Ελλάδα και Ελληνισμός σήμερα. Ένα συνεκτικό εθνικό αφήγημα,  με λιγότερο Λένιν και περισσότερο Σεφέρη.

Μπορεί να βρεθεί αυτό το σχέδιο; Μπορεί να δημιουργηθεί αυτός ο κοινός τόπος;

Πάντως με ΟΜ δεν πας πολύ μακριά, Αλέξη μου.

More in Πολιτική
Comments
Πάντως με ΟΜ δεν πας πολύ μακριά, Αλέξη μου.

Πάντως με ΟΜ δεν πας πολύ μακριά, Αλέξη μου.

Η κρίση είναι πιο βαθιά και πιο θεμελιακή απ' όσο συζητάμε κάθε φορά. Γι’ αυτό και δεν καταφέρνουμε να βγούμε πραγματικά μέσα από αυτή αλλά σαν κινούμενη άμμος μας τραβάει προς τα κάτω. Τα χρόνια της κρίσης άλλωστε δεν ξεκίνησαν ούτε το 2008, ούτε το 2010. Η ιστορία της κρίσης ξεκινάει από παλιά.  Όπως επίσης κι αυτό που βιώνουμε σήμερα δεν είναι μόνο υγειονομική κρίση κι αυτό θα αποδειχθεί λίαν συντόμως.  Η κρίση είναι υπαρξιακή. Δεν συμβαίνει μόνο σε εμάς, αλλά αυτό είναι ελάχιστα παρηγορητικό. Μπορεί να υπάρχουν καλύτερες ή χειρότερες χώρες  στον  κόσμο, όμως αυτή εδώ είναι η δική μας και η προσωπική ζωή μας εξαρτάται από την τύχη της.

Δυστυχώς 200 χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση βρισκόμαστε περίπου στο σημείο απ' όπου ξεκινήσαμε. Μια χώρα - τσόντα, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών κάθε εποχής. Τσόντα των Άγγλων, των Γάλλων, των Γερμανών, των Αμερικάνων, ενίοτε και των Ρώσων. Αυτό που λέμε "εθνική κυριαρχία" στην Ελλάδα αποτέλεσε διαχρονικό ανέκδοτο. Το κακό με το ευρώ ήρθε από μακριά.  Ο Κώστας Σημίτης βρήκε χώρο για να κάνει  μια θεμελιακή επιλογή που του επέτρεπε να αλλάξει το "μείγμα" της επιρροής των Μεγάλων Δυνάμεων προς όφελος της Γερμανίας, πουλώντας στο εσωτερικό δύο αφηγήματα. Πρώτον, πως η Ελλάδα από χώρα προέλευσης  μεταναστών έγινε χώρα υποδοχής. Δεύτερον, με τους εξοπλισμούς εξαγοράζεις τη διαρκή ειρήνη. Τουλάχιστον όσο παίρνεις δανεικά για να τους πληρώνεις.

Την επιλογή αυτή έκτοτε δεν την αμφισβήτησε  στην πράξη,  κανένας από τους διαδόχους του στο Μαξίμου. Φαντασιώσεις μπορεί να είχαν ορισμένοι εξ αυτών αλλά μέχρις εκεί. Κι αυτή η οριζόντια αποδοχή βρίσκει στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη την απόλυτη έκφρασή της,  παρά το γεγονός ότι τα δύο αφηγήματα όταν τα πρωτοπούλησε ο Σημίτης ακούγονταν... όνειρο και τώρα βιώνονται σαν εφιάλτης. Ο διάβολος έχει διπλή γλώσσα.

Όσο η "γραμμή Σημίτη" συντηρείται ως το βασικό σχέδιο, θα παραμένουμε χώρα - τσόντα. Παρασιτισμός, διαφθορά και ευτελισμός της δημοκρατίας. Αλλά η λύση του δράματος δεν είναι η επιστροφή στο παρελθόν, όπως θέλει το ακροδεξιό αφήγημα που διευρύνει επικίνδυνα το ακροατήριό του. Λύση είναι μόνο μια μεγάλη φυγή μπροστά. Ένα προοδευτικό σχέδιο. Κι αυτό δεν υπάρχει σήμερα, παρά το γεγονός πως ο κόσμος - ειδικά μετά την πανδημία - αλλάζει δραματικά και θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν αναδυόμενες ευκαιρίες για διεύρυνση των ορίων της  κυριαρχίας της χώρας. Όμως αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ με ανενεργή τη δημοκρατία. Μόνο μια ενεργητική δημοκρατία μπορεί να αποτελέσει στρατηγικό ανάχωμα  της καταστροφικής βουλιμίας που χαρακτηρίζει τους ολιγάρχες της χώρας, οι οποίοι εκποιούν μέχρι εξευτελισμού κάθε έννοια εθνικής αξιοπρέπειας προκειμένου να συντηρούν και να αναπαράγουν τα προνόμιά τους.

Προσωπικά λοιπόν με αφήνει πλήρως αδιάφορο η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για ένα στελεχιακό κλαμπ μέσα στο "κουτί" της χαρωπής κι ανέμελης μεταπολίτευσης. Με ενδιαφέρει πολύ όμως μια Προοδευτική Συμμαχία στο βαθμό που μπορεί να βγάλει τη χώρα από τον "αυτόματο πιλότο" του Σημίτη. Μια Προοδευτική Συμμαχία που θα ξαναδίνει νόημα στη λέξη "λαός", βλέποντας στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Μια Προοδευτική Συμμαχία που θα υπερβαίνει την παραδοσιακή γεωγραφία "Δεξιά - Κέντρο - Αριστερά" για να εκφράσει τον θυμωμένο νέο, τη βασανισμένη γυναίκα, τον απελπισμένο άνεργο, τον εξουθενωμένο εργαζόμενο, τον μικρό επιχειρηματία που αγωνιά αλλά και τον μεγάλο επιχειρηματία που έχει ένα  όραμα και το βλέπει να συνθλίβεται μέσα στη γάγγραινα του παρασιτισμού. Από τους ντελιβεράδες μέχρι τους σταρτάπερς. Μια Προοδευτική Συμμαχία για να γίνει ο σεβασμός, η ευγένεια, ο πολιτισμός στοιχεία της καθημερινότητας.  Μια Προοδευτική Συμμαχία για να πάψουν οι "λύσεις" να δημιουργούν προβλήματα.  Μια Προοδευτική Συμμαχία που θα έχει καθαρή άποψη για το τι μπορεί να σημαίνει Ελλάδα και Ελληνισμός σήμερα. Ένα συνεκτικό εθνικό αφήγημα,  με λιγότερο Λένιν και περισσότερο Σεφέρη.

Μπορεί να βρεθεί αυτό το σχέδιο; Μπορεί να δημιουργηθεί αυτός ο κοινός τόπος;

Πάντως με ΟΜ δεν πας πολύ μακριά, Αλέξη μου.

More in Πολιτική
Comments