Όλα ίδια κι όλα διαφορετικά

Όλα ίδια κι όλα διαφορετικά

Ξεκινώντας να γράφω αυτό το κείμενο σκέφτομαι πως κάπως έτσι πρέπει να νιώθει ο συγγραφέας όταν βρίσκεται σε περίοδο στειρότητας. Με το στυλό στο χέρι, το κεφάλι άδειο και τα ρολά κατεβασμένα.

Δεν είμαι συγγραφέας. Δεδομένου όμως πως το γράψιμο είναι για μένα δεύτερη φύση από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η αδυναμία μου τον τελευταίο καιρό να μεταφέρω έστω και μισή αράδα σκέψεις στο χαρτί μου προκαλεί σύγχυση. Και εκνευρισμό επίσης. Για να προστεθεί δηλαδή κ αυτό στη λίστα όσων μου προκαλούν εκνευρισμό αυτό το διάστημα. Η οποία λίστα όλο και μακραίνει. Πράγμα το οποίο μου προκαλεί επιπλέον εκνευρισμό!

Οσονούπω κλείνουμε αισίως τον πρώτο μήνα της δεύτερης καραντίνας μας. Και στο εν τω μεταξύ προσπαθώ να καταλάβω τί έχει αλλάξει. Γιατί τα βιώνω όλα μ'έναν τρόπο τόσο διαφορετικά από την πρώτη φορά, και μάλιστα χωρίς να μπορώ να διευκρινήσω εύκολα αυτό το"διαφορετικά". Κι άραγε να'ναι αυτό κάποιου είδους δυσλειτουργία δική μου ή φωτογραφίζει κ άλλους ανθρώπους εκέι έξω; Δεν έχω ιδέα..

Μούδιασμα. Επικαιρότητα τόσο όσο, συχνά με την αίσθηση πως παρακολουθώ μια παρανοική ταινία, από απόσταση. Αναστολή εργασίας και η εξωφρενική διαπίστωση πως με δύο δουλειές πριν την καραντίνα, έπαιρνα λιγότερα χρήματα από αυτά που μπήκαν στον λογαριασμό μου ως εργαζόμενη υπό αναστολή. Και οι πιό ζωντανές στιγμές της ημέρας εκείνες κατά τις μετακινήσεις 6.

Όπως τις προάλλες για παράδειγμα, όπου περπατώντας βρέθηκα έξω από το νοσοκομείο της πόλης. Το νοσοκομείο της Δράμας, αυτό που μάθαμε πρόσφατα πως δεν έχει κάποιο πρόβλημα. Είναι η πόλη που έχει το πρόβλημα. Κατά τη γνώμη μου βέβαια κακώς δημιούργησαν τόσο ντόρο οι δηλώσεις αυτές. Ένα νοσοκομείο το οποίο υπολειτουργεί σε τρομακτικό βαθμό πολύ πριν απ'αυτή την ιστορία -εκτός δηλαδή αν έκοβες κανένα δάχτυλο κόβοντας ψωμί- σαφώς και δεν έχει πρόβλημα. Δε μπορεί να έχει πρόβλημα κάτι που δεν υφίσταται παρά σαν μια αφηρημένη γκρίζα έννοια. Σαφώς το πρόβλημα το έχει η πόλη, μια πόλη που αργοπεθαίνει χρόνια τώρα πνιγμένη στην ανεργία. Σοφές και εύστοχες οι δηλώσεις του Υπουργού Υγείας.

Χαζεύοντας το Νοσοκομείο λοιπόν, τράβηξε την προσοχή μου η ηλεκτρονική πινακίδα στην είσοδο. Τα μηνύματα αναβόσβηναν κόκκινα μ 'έναν σχεδόν υπνωτιστικό ρυθμό : "Διενεργούνται μόνο έκτακτα χειρουργικά και ογκολογικά περιστατικά". "Αναστέλλεται η λειτουργία τακτικών ολοήμερων εξωτερικών ιατρείων. Εξαιρούνται ογκολογικοί ασθενείς και..."

Δε μπόρεσα να συγκρατήσω τη συνέχεια. Τη στιγμή που φωτογράφιζα τα μηνύματα πετάχτηκε έντρομη η κοπέλα έξω από το κουβούκλιο της εισόδου:

-Απαγορεύεται η οποιαδήποτε φωτογράφιση στον χώρο του νοσοκομείου!               -Μα φωτογραφίζω απλώς την πινακίδα.                                                                             -Δεν μ'ενδιαφέρει, ούτε την πινακίδα! Μπορώ να σου πάρω το κινητό!

Την κοίταξα αποχαυνωμένη κ όπως άρχισα ν απομακρύνομαι στο μυαλό μου ήρθε η γειτονική Γαλία κι ένα άρθρο που νομοθετεί μια πολύ πιό τρομακτική και επικίνδυνη απαγόρευση...

Τις περισσότερες βόλτες μου τις κάνω αργά το απόγευμα στο σκοτάδι, νιώθω πιό ελεύθερη έτσι. Τότε που βλέπεις παντού γύρω σου φωτισμένα παράθυρα. Πάντα μου άρεσε να χαζεύω μέσα σ'αυτά τα φωτεινά τετράγωνα. Όχι με χροιά αδιακρισίας, είναι που ξέρω πως κάθε ένα από αυτά είναι και μια μοναδική ιστορία. Μόνο που τις τελευταίες μέρες όλα αυτά τα παράθυρα μου δίνουν την αίσθηση στοιχειωμένων σπιτιών σε μεταφυσικό θρίλερ. Φως βλέπω, ανθρώπους και κίνηση δε βλέπω. Λες και είναι όλοι ναρκωμένοι, εξαφανισμένοι.

Και είναι και τα στολισμένα σπίτια, σιγά-σιγά όλο και ξεπετάγεται από κανένα μπροστά μου. Δεν έχω καταλήξει όμως ακόμη τι συναίσθημα μου προκαλούν αυτά τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν, τις περισσότερες φορές μια παράξενη αίσθηση θλίψης μάλλον. Αν και κάποιοι στολίζουν αρκετά ευφάνταστα μπορώ να πω. Εχθές για παράδειγμα κι ενώ περπατούσα σε μια άγνωστη γειτονιά, βρέθηκα να χαζεύω για ώρα το μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου μιας πολυκατοικίας. Ήταν το μοναδικό, όλα τα υπόλοιπα σκοτεινά και γυμνά. Δεν είχε όμως λαμπάκια που αναβοσβήνουν, ούτε στολίδια. Ένας μεγάλος φωτεινός χιονάνθρωπος κ ένας εξίσου φωτεινός Άγιος Βασίλης, ο ένας δίπλα στον άλλον λες και ήταν πιασμένοι χέρι-χέρι, με τα μούτρα κολλημένα και οι δύο στα κάγκελα. Και γύρω τους τίποτ' άλλο, σκοτάδι. Σαν βουβοί φυλακισμένοι που προσπαθούν να καταλάβουν πού βρίσκονται και τί τους έχει συμβεί.

Ή μπορεί να ήταν απλά η στιγμιαία αλλόκοτη οπτική γωνία μου λόγω πιθανής προσωπικής μου δυσλειτουργίας, ποιός ξέρει..

More in
Comments
Όλα ίδια κι όλα διαφορετικά

Όλα ίδια κι όλα διαφορετικά

Ξεκινώντας να γράφω αυτό το κείμενο σκέφτομαι πως κάπως έτσι πρέπει να νιώθει ο συγγραφέας όταν βρίσκεται σε περίοδο στειρότητας. Με το στυλό στο χέρι, το κεφάλι άδειο και τα ρολά κατεβασμένα.

Δεν είμαι συγγραφέας. Δεδομένου όμως πως το γράψιμο είναι για μένα δεύτερη φύση από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η αδυναμία μου τον τελευταίο καιρό να μεταφέρω έστω και μισή αράδα σκέψεις στο χαρτί μου προκαλεί σύγχυση. Και εκνευρισμό επίσης. Για να προστεθεί δηλαδή κ αυτό στη λίστα όσων μου προκαλούν εκνευρισμό αυτό το διάστημα. Η οποία λίστα όλο και μακραίνει. Πράγμα το οποίο μου προκαλεί επιπλέον εκνευρισμό!

Οσονούπω κλείνουμε αισίως τον πρώτο μήνα της δεύτερης καραντίνας μας. Και στο εν τω μεταξύ προσπαθώ να καταλάβω τί έχει αλλάξει. Γιατί τα βιώνω όλα μ'έναν τρόπο τόσο διαφορετικά από την πρώτη φορά, και μάλιστα χωρίς να μπορώ να διευκρινήσω εύκολα αυτό το"διαφορετικά". Κι άραγε να'ναι αυτό κάποιου είδους δυσλειτουργία δική μου ή φωτογραφίζει κ άλλους ανθρώπους εκέι έξω; Δεν έχω ιδέα..

Μούδιασμα. Επικαιρότητα τόσο όσο, συχνά με την αίσθηση πως παρακολουθώ μια παρανοική ταινία, από απόσταση. Αναστολή εργασίας και η εξωφρενική διαπίστωση πως με δύο δουλειές πριν την καραντίνα, έπαιρνα λιγότερα χρήματα από αυτά που μπήκαν στον λογαριασμό μου ως εργαζόμενη υπό αναστολή. Και οι πιό ζωντανές στιγμές της ημέρας εκείνες κατά τις μετακινήσεις 6.

Όπως τις προάλλες για παράδειγμα, όπου περπατώντας βρέθηκα έξω από το νοσοκομείο της πόλης. Το νοσοκομείο της Δράμας, αυτό που μάθαμε πρόσφατα πως δεν έχει κάποιο πρόβλημα. Είναι η πόλη που έχει το πρόβλημα. Κατά τη γνώμη μου βέβαια κακώς δημιούργησαν τόσο ντόρο οι δηλώσεις αυτές. Ένα νοσοκομείο το οποίο υπολειτουργεί σε τρομακτικό βαθμό πολύ πριν απ'αυτή την ιστορία -εκτός δηλαδή αν έκοβες κανένα δάχτυλο κόβοντας ψωμί- σαφώς και δεν έχει πρόβλημα. Δε μπορεί να έχει πρόβλημα κάτι που δεν υφίσταται παρά σαν μια αφηρημένη γκρίζα έννοια. Σαφώς το πρόβλημα το έχει η πόλη, μια πόλη που αργοπεθαίνει χρόνια τώρα πνιγμένη στην ανεργία. Σοφές και εύστοχες οι δηλώσεις του Υπουργού Υγείας.

Χαζεύοντας το Νοσοκομείο λοιπόν, τράβηξε την προσοχή μου η ηλεκτρονική πινακίδα στην είσοδο. Τα μηνύματα αναβόσβηναν κόκκινα μ 'έναν σχεδόν υπνωτιστικό ρυθμό : "Διενεργούνται μόνο έκτακτα χειρουργικά και ογκολογικά περιστατικά". "Αναστέλλεται η λειτουργία τακτικών ολοήμερων εξωτερικών ιατρείων. Εξαιρούνται ογκολογικοί ασθενείς και..."

Δε μπόρεσα να συγκρατήσω τη συνέχεια. Τη στιγμή που φωτογράφιζα τα μηνύματα πετάχτηκε έντρομη η κοπέλα έξω από το κουβούκλιο της εισόδου:

-Απαγορεύεται η οποιαδήποτε φωτογράφιση στον χώρο του νοσοκομείου!               -Μα φωτογραφίζω απλώς την πινακίδα.                                                                             -Δεν μ'ενδιαφέρει, ούτε την πινακίδα! Μπορώ να σου πάρω το κινητό!

Την κοίταξα αποχαυνωμένη κ όπως άρχισα ν απομακρύνομαι στο μυαλό μου ήρθε η γειτονική Γαλία κι ένα άρθρο που νομοθετεί μια πολύ πιό τρομακτική και επικίνδυνη απαγόρευση...

Τις περισσότερες βόλτες μου τις κάνω αργά το απόγευμα στο σκοτάδι, νιώθω πιό ελεύθερη έτσι. Τότε που βλέπεις παντού γύρω σου φωτισμένα παράθυρα. Πάντα μου άρεσε να χαζεύω μέσα σ'αυτά τα φωτεινά τετράγωνα. Όχι με χροιά αδιακρισίας, είναι που ξέρω πως κάθε ένα από αυτά είναι και μια μοναδική ιστορία. Μόνο που τις τελευταίες μέρες όλα αυτά τα παράθυρα μου δίνουν την αίσθηση στοιχειωμένων σπιτιών σε μεταφυσικό θρίλερ. Φως βλέπω, ανθρώπους και κίνηση δε βλέπω. Λες και είναι όλοι ναρκωμένοι, εξαφανισμένοι.

Και είναι και τα στολισμένα σπίτια, σιγά-σιγά όλο και ξεπετάγεται από κανένα μπροστά μου. Δεν έχω καταλήξει όμως ακόμη τι συναίσθημα μου προκαλούν αυτά τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν, τις περισσότερες φορές μια παράξενη αίσθηση θλίψης μάλλον. Αν και κάποιοι στολίζουν αρκετά ευφάνταστα μπορώ να πω. Εχθές για παράδειγμα κι ενώ περπατούσα σε μια άγνωστη γειτονιά, βρέθηκα να χαζεύω για ώρα το μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου μιας πολυκατοικίας. Ήταν το μοναδικό, όλα τα υπόλοιπα σκοτεινά και γυμνά. Δεν είχε όμως λαμπάκια που αναβοσβήνουν, ούτε στολίδια. Ένας μεγάλος φωτεινός χιονάνθρωπος κ ένας εξίσου φωτεινός Άγιος Βασίλης, ο ένας δίπλα στον άλλον λες και ήταν πιασμένοι χέρι-χέρι, με τα μούτρα κολλημένα και οι δύο στα κάγκελα. Και γύρω τους τίποτ' άλλο, σκοτάδι. Σαν βουβοί φυλακισμένοι που προσπαθούν να καταλάβουν πού βρίσκονται και τί τους έχει συμβεί.

Ή μπορεί να ήταν απλά η στιγμιαία αλλόκοτη οπτική γωνία μου λόγω πιθανής προσωπικής μου δυσλειτουργίας, ποιός ξέρει..

More in
Comments