Οι πολιτικές της εκπαίδευσης εν μέσω πανδημίας - Τα συμπεράσματα ενός εκπαιδευτικού

Οι πολιτικές της εκπαίδευσης εν μέσω πανδημίας - Τα συμπεράσματα ενός εκπαιδευτικού

Η πολιτική, υπό την ευρύτατη έννοια της, αφορά (και) στην παραγωγή, διανομή και χρήση πόρων στην πορεία της κοινωνικής ύπαρξης. Η εκπαιδευτική πολιτική της πανδημίας, 8,5 μήνες μετά το πρώτο εν Ελλάδι επιβεβαιωμένο κρούσμα, φαίνεται ότι δεν λαμβάνει υπόψη της το σημαντικότερο εξωγενή παράγοντα. Την ίδια την πανδημία.

Το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριο στην παραγωγή πολιτικής τους μήνες αυτούς, πλην όμως όλες του οι νομοθετικές παρεμβάσεις αφορούσαν θέματα και «εκκρεμότητες» που το Υπουργείο είχε από πριν και που ήταν αποφασισμένο να υλοποιήσει ανεξαρτήτως συνθηκών και εξωγενών παραγόντων∙ μέχρι και στην αύξηση του ορίου των μαθητών ανά τμήμα των Δημοτικών σχολείων προχώρησε, εν μέσω πανδημίας, χωρίς καν να αναστείλει έστω το μέτρο για 1-2 χρόνια. Για την αντιμετώπιση του κορονοϊού, έμειναν μερικά αντισηπτικά και χειρουργικές μάσκες που μοίρασαν οι δήμοι ή αγόρασαν τα ίδια τα σχολεία, ένα ανεπανάληπτο φιάσκο με υπερμεγέθεις υφασμάτινες μάσκες που μοιράστηκαν, υπό την αιγίδα του Υπουργείου, την πρώτη μέρα του σχολικού έτους και που έγιναν ο περίγελος της κοινωνίας και μια σειρά από ευφυολογήματα και διαδικτυακά memes, ένα αυστηρό, πλην όμως αντιφατικό, πρωτόκολλο αντιμετώπισης ενδεχόμενων κρουσμάτων από πλευράς σχολείων (το οποίο ακολουθούν και υλοποιούν εκπαιδευτικοί χωρίς τα σχετικά προσόντα, δεν συνοδεύεται από κάποιο τεστ ανίχνευσης του ιού και έχει τέτοιο τιμωρητικό χαρακτήρα, που αναπόδραστα θα δημιουργήσει προβλήματα που θα υπονομεύσουν την αποτελεσματικότητα του –ήδη το κάνει) και μια σύμβαση-φάντασμα με την εταιρεία Cisco, για τη χρήση της δικής της πλατφόρμας για την υλοποίηση της πολυδιαφημιζόμενης τηλεκπαίδευσης. Η τελευταία δείχνει ανάγλυφα το πώς η τρέχουσα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου αντιλαμβάνεται την έννοια της εκπαίδευσης και που θέτει τα όρια κρατικής παρέμβασης σε αυτή.

Για το Υπουργείο Παιδείας, το «μάθημα» έχει έναν αδιαφοροποίητο χαρακτήρα, ο/η εκπαιδευτικός, είτε βρίσκεται σε μια σχολική αίθουσα έχοντας απέναντι τους μαθητές του/της, είτε βρίσκεται σε μια εικονική αίθουσα έχοντας απέναντι τα avatar των ίδιων μαθητών, οφείλει να κάνει το ίδιο «μάθημα»∙ να διδάξει την ίδια ύλη, με τον ίδιο τρόπο και –προφανώς- με την ίδια αποτελεσματικότητα. Δεν νοείται καμία διαφοροποίηση μεταξύ των δύο αυτών τρόπων διδασκαλίας και έτσι για την υλοποίηση της τηλεκπαίδευσης η κυβερνητική πολιτική εξαντλείται στην ενοικίαση (;) της εικονικής αίθουσας. Έπειτα ξεκινάει το κομμάτι της ατομικής ευθύνης του εκάστοτε εκπαιδευτικού, ο οποίος/α πρέπει να βρει τρόπο να συμβιβάσει πράγματα πολλές φορές ασυμβίβαστα μεταξύ τους (μια βόλτα από ομάδες εκπαιδευτικών στα κοινωνικά δίκτυα και θα διαπιστώσει κάποιος ότι προτείνονται ιδιαίτερα ευφάνταστες –και όχι πάντα ακριβές– λύσεις για να αυξηθεί η λειτουργικότητα του διαδικτυακού μαθήματος, με αμφίβολα πάντως μέχρι στιγμής αποτελέσματα). Και βέβαια η ατομική ευθύνη του κάθε μαθητή, το αν διαθέτει τον απαραίτητο εξοπλισμό και τις απαραίτητες τεχνικές υποδομές είναι κάτι που δεν απασχολεί το Υπουργείο, όχι τουλάχιστον στο μη επικοινωνιακό κομμάτι. Μέχρι τώρα, η νέα γενιά αυτών που «θα μείνουν πίσω» προετοιμάζονταν αργά και μεθοδικά στο ελληνικό (και μη) σχολείο, εξετάσεις, ωρολόγιο πρόγραμμα, τρόποι αξιολόγησης, υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να διαχωρίσει «η ήρα από το στάρι». Ο Covid-19 λειτουργεί ως επιταχυντής και σε αυτό τον τομέα και μάλιστα πιο ταξικά από ποτέ.

Νάσος Αρίμης, εκπαιδευτικός

More in Εκπαιδευση
Comments
Οι πολιτικές της εκπαίδευσης εν μέσω πανδημίας - Τα συμπεράσματα ενός εκπαιδευτικού

Οι πολιτικές της εκπαίδευσης εν μέσω πανδημίας - Τα συμπεράσματα ενός εκπαιδευτικού

Η πολιτική, υπό την ευρύτατη έννοια της, αφορά (και) στην παραγωγή, διανομή και χρήση πόρων στην πορεία της κοινωνικής ύπαρξης. Η εκπαιδευτική πολιτική της πανδημίας, 8,5 μήνες μετά το πρώτο εν Ελλάδι επιβεβαιωμένο κρούσμα, φαίνεται ότι δεν λαμβάνει υπόψη της το σημαντικότερο εξωγενή παράγοντα. Την ίδια την πανδημία.

Το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριο στην παραγωγή πολιτικής τους μήνες αυτούς, πλην όμως όλες του οι νομοθετικές παρεμβάσεις αφορούσαν θέματα και «εκκρεμότητες» που το Υπουργείο είχε από πριν και που ήταν αποφασισμένο να υλοποιήσει ανεξαρτήτως συνθηκών και εξωγενών παραγόντων∙ μέχρι και στην αύξηση του ορίου των μαθητών ανά τμήμα των Δημοτικών σχολείων προχώρησε, εν μέσω πανδημίας, χωρίς καν να αναστείλει έστω το μέτρο για 1-2 χρόνια. Για την αντιμετώπιση του κορονοϊού, έμειναν μερικά αντισηπτικά και χειρουργικές μάσκες που μοίρασαν οι δήμοι ή αγόρασαν τα ίδια τα σχολεία, ένα ανεπανάληπτο φιάσκο με υπερμεγέθεις υφασμάτινες μάσκες που μοιράστηκαν, υπό την αιγίδα του Υπουργείου, την πρώτη μέρα του σχολικού έτους και που έγιναν ο περίγελος της κοινωνίας και μια σειρά από ευφυολογήματα και διαδικτυακά memes, ένα αυστηρό, πλην όμως αντιφατικό, πρωτόκολλο αντιμετώπισης ενδεχόμενων κρουσμάτων από πλευράς σχολείων (το οποίο ακολουθούν και υλοποιούν εκπαιδευτικοί χωρίς τα σχετικά προσόντα, δεν συνοδεύεται από κάποιο τεστ ανίχνευσης του ιού και έχει τέτοιο τιμωρητικό χαρακτήρα, που αναπόδραστα θα δημιουργήσει προβλήματα που θα υπονομεύσουν την αποτελεσματικότητα του –ήδη το κάνει) και μια σύμβαση-φάντασμα με την εταιρεία Cisco, για τη χρήση της δικής της πλατφόρμας για την υλοποίηση της πολυδιαφημιζόμενης τηλεκπαίδευσης. Η τελευταία δείχνει ανάγλυφα το πώς η τρέχουσα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου αντιλαμβάνεται την έννοια της εκπαίδευσης και που θέτει τα όρια κρατικής παρέμβασης σε αυτή.

Για το Υπουργείο Παιδείας, το «μάθημα» έχει έναν αδιαφοροποίητο χαρακτήρα, ο/η εκπαιδευτικός, είτε βρίσκεται σε μια σχολική αίθουσα έχοντας απέναντι τους μαθητές του/της, είτε βρίσκεται σε μια εικονική αίθουσα έχοντας απέναντι τα avatar των ίδιων μαθητών, οφείλει να κάνει το ίδιο «μάθημα»∙ να διδάξει την ίδια ύλη, με τον ίδιο τρόπο και –προφανώς- με την ίδια αποτελεσματικότητα. Δεν νοείται καμία διαφοροποίηση μεταξύ των δύο αυτών τρόπων διδασκαλίας και έτσι για την υλοποίηση της τηλεκπαίδευσης η κυβερνητική πολιτική εξαντλείται στην ενοικίαση (;) της εικονικής αίθουσας. Έπειτα ξεκινάει το κομμάτι της ατομικής ευθύνης του εκάστοτε εκπαιδευτικού, ο οποίος/α πρέπει να βρει τρόπο να συμβιβάσει πράγματα πολλές φορές ασυμβίβαστα μεταξύ τους (μια βόλτα από ομάδες εκπαιδευτικών στα κοινωνικά δίκτυα και θα διαπιστώσει κάποιος ότι προτείνονται ιδιαίτερα ευφάνταστες –και όχι πάντα ακριβές– λύσεις για να αυξηθεί η λειτουργικότητα του διαδικτυακού μαθήματος, με αμφίβολα πάντως μέχρι στιγμής αποτελέσματα). Και βέβαια η ατομική ευθύνη του κάθε μαθητή, το αν διαθέτει τον απαραίτητο εξοπλισμό και τις απαραίτητες τεχνικές υποδομές είναι κάτι που δεν απασχολεί το Υπουργείο, όχι τουλάχιστον στο μη επικοινωνιακό κομμάτι. Μέχρι τώρα, η νέα γενιά αυτών που «θα μείνουν πίσω» προετοιμάζονταν αργά και μεθοδικά στο ελληνικό (και μη) σχολείο, εξετάσεις, ωρολόγιο πρόγραμμα, τρόποι αξιολόγησης, υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να διαχωρίσει «η ήρα από το στάρι». Ο Covid-19 λειτουργεί ως επιταχυντής και σε αυτό τον τομέα και μάλιστα πιο ταξικά από ποτέ.

Νάσος Αρίμης, εκπαιδευτικός

More in Εκπαιδευση
Comments