Ο Τσίπρας και ο ρόλος του

Ο Τσίπρας και ο ρόλος του

Λίγες μόλις εβδομάδες μετά την ορκωμοσία του Κυριάκου Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού, σε μια συνάντηση, στην οποία παρών ήταν και ένας «δικός μου άνθρωπος», διεμήνυσα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ την άποψη ότι ο Αλέξης Τσίπρας σκόπιμο θα ήταν να επιζητήσει προσωπικά για την επόμενη περίοδο την οικοδόμηση ενός προφίλ που θα ταίριαζε σε μια προσωπικότητα με διεθνές κύρος, αντί να ρίξει το βάρος στην εσωκομματική υπόθεση του συνεδρίου ανασυγκρότησης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που τότε μόλις εδρομολογείτο και με μεγάλες φιλοδοξίες.

Το μήνυμα αυτό εστάλη μέσω προσώπου, πολιτικού στελέχους του στενού περιβάλλοντος Τσίπρα, το οποίο αργότερα για μια σειρά λόγους που δεν είναι της παρούσης έπεσε σε δυσμένεια. Τότε, όμως, το πρόσωπο αυτό είχε μεγάλη επιρροή και όπως διαπίστωσα λίγο αργότερα διεκόμισε με συνέπεια και προσοχή αυτή την πρότασή μου προς τον Αλέξη Τσίπρα.

Φυσικά, δεν γνωρίζω εάν η πρόταση αυτή έφτασε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως εισήγηση του προσώπου που την μετέφερε. Και δεν με ενδιέφερε άλλωστε αυτό. Γνωρίζω, όμως, ότι πρόταση αυτή δεν υιοθετήθηκε (όπως κατενόησα εξ ιδίων στη συνέχεια από τις εξελίξεις που ακολούθησαν) και ο Αλέξης Τσίπρας βούτηξε βαθιά στα νερά της προσυνεδριακής διαδικασίας. Όπως επίσης γνωρίζω ότι εκείνη η επιλογή Τσίπρα έχει αποδειχτεί λάθος και τον μετέτρεψε από πολιτικό πρόσωπο πρώτης γραμμής που παράγει πρωτογενώς και με αμεσότητα πολιτική για τη χώρα και τους πολίτες, σε εσωτερικό παράγοντα -έστω αρχηγικού βεληνεκούς- ενός κόμματος στην αντιπολίτευση -έστω στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Βεβαίως, η πανδημία τότε δεν είχε ακόμη ξεσπάσει και δεν υποτιμώ τη σημασία του γεγονότος ότι εάν ο κορονοϊός δεν είχε ενσκήψει ίσως αποδεικνυόταν καλή επιλογή η ενασχόληση Τσίπρα με τα εσωκομματικά του συνεδρίου, απ’ όσο η επιλογή για το χτίσιμο του διεθνούς κύρους του (…αν και δεν πιστεύω και πολύ σ’ αυτή τη θέση, ανεξαρτήτως πανδημίας, τουλάχιστον αν μιλάμε για τη μεσοπρόθεσμη παρουσία του σε ηγετικά πολιτικά πόστα στην Ελλάδα).

Όπως και να ‘ναι, σήμερα η εντυπωσιακή απαξίωση της πρωθυπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη (την οποία και προέβλεπα ως φυσική συνέπεια της ολοφάνερης σε μένα ακαταλληλότητάς του για σοβαρά πράγματα –υπουργός, ονόματος ένεκεν και μόνο, και πολύ του πήγαινε), δημιουργεί νέα δεδομένα. Ο Τσίπρας χωρίς την προστιθέμενη αξία μιας διεθνούς προσωπικότητας, δηλαδή, καλείται να διαδραματίσει τον εκ της θέσης του θεσμικό ρόλο ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μ’ άλλα λόγια να επέχει θέση προσώπου-εναλλακτικής λύσης για την ηγεσία της χώρας, αντί του απαξιωμένου πρωθυπουργού!

Το κάνει;

Το προσπαθεί μετά βεβαιότητος! Φοβούμαι πως με ανάλογη βεβαιότητα δεν το επιτυγχάνει στον βαθμό που θα μπορούσαν να το κάνουν οι προσωπικές ηγετικές του ιδιότητες.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν το επιτελείο Τσίπρα κατανοεί ότι η επικοινωνιακή σημασία του «προσώπου-εναλλακτικής λύσης για την ηγεσία της χώρας», δηλαδή του Τσίπρα, αφορά σε λεκτική, θέσεις, ακόμη και στο body language μιας άλλης οπτικής στα προβλήματα της χώρας και των πολιτών της. Για το κόμμα, είμαι σίγουρος πως αυτό δεν είναι κατανοητό. Γι’ αυτό άλλωστε, με τα προβλήματα της Ελλάδας χαίνοντα και σε πορεία αέναης επιδείνωσής τους λόγω του νεο-μητσοτακισμού, τα κομματικά στελέχη αντί να εκφέρουν ουσιώδη δημόσιο λόγο «άλλης πολιτικής», εξαντλούνται σε σκιαμαχίες σχετικά με την εσωκομματική νομιμοποίηση των προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ διά του αναβληθέντος ένεκα της πανδημίας συνεδρίου. Αδυνατώντας να καταγράψουν ότι αυτή είναι μια προβληματική απολύτως εκτός των αναγκών της συγκυρίας και τελείως έξω από τις λύσεις που θα ανέμενε από μια εναλλακτική πολιτική ο λαός, που στην κυριολεξία υποφέρει σε πολλά επίπεδα. Από την αβίωτη καθημερινότητά του (δηλαδή, τη θέαση σε μια επόμενη μέρα χειρότερη από την αποφράδα που έφυγε), έως την ολοσχερή αυτοπαραίτηση ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας από κάθε ουσιαστική συζήτηση περί μέλλοντος. Και χώρες που βολεύονται -είτε λόγω μιας μοιρολατρικής σχέσης με το μέλλον τους τηρώντας στάση αναμονής, είτε λόγω ένδειας ηγεσίας με ρόλο καταλύτη για την πρόσληψη της συλλογικής υπόστασής ενός πληθυσμού- είναι μοιραίο να μείνουν πίσω και να τεθούν σε τροχιά παρακμής, ιδίως αν ολόκληρος ο κόσμος εκείνη την ώρα αλλάζει ραγδαία.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ώρα να αναλάβει τις προσωπικές ευθύνες του και να μην το αναβάλλει περισσότερο. Το οφείλει στους πολίτες!

Μ’ άλλα λόγια, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης χωρίς την προικοδότηση από ένα διεθνές κύρος που απέφυγε να οικοδομήσει όταν το μπορούσε, είναι αναγκασμένος σήμερα να δρομολογήσει συγκεκριμένες  διεργασίες και κινήσεις από την κορυφή ως τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, για την απομάκρυνση του ακραία καταστροφικού Κυριάκου Μητσοτάκη από την ηγεσία της χώρας, και την αντικατάστασή του από το μόνο πολιτικό πρόσωπο που θα μπορούσε «να κάνει τη δουλειά»: Τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα!

Στοιχειώδης επαφή με την ελληνική ιστορική πολιτική εμπειρία άγει με ασφάλεια στη διαπίστωση ότι αυτό το χρέος του Τσίπρα δεν αφορά σε καμιά περίπτωση σ’ ένα κόμμα σαν τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αλλά σε μια παράταξη με ριζοσπαστικό χαρακτήρα μαζικού κινήματος βάσης, ως μόνου πολιτικού οργανισμού εν προκειμένω που θα μπορούσε να εγγυηθεί τις ανατροπές που χρειαζόμαστε, είτε ως προϋποθέσεις συλλογικής επιβίωσής μας, είτε ως απαράβατους όρους για να είναι δυνατή η εκκίνηση του διαλόγου περί ελληνικού μέλλοντος. Ανάλογη γνώση των ιστορικών πραγμάτων οδηγεί στη συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι όταν τέτοια αναγκαία μαζική παράταξη πολιτικής ανατροπής ελλείπει, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα, το μόνο που μπορεί να την υποκαταστήσει είναι ένας ηγέτης βεληνεκούς! Κι εδώ ακριβώς προκύπτει η αυξημένη ευθύνη του Αλέξη Τσίπρα.

Φυσικά, κανένας πολιτικός ηγέτης δεν έχει εξασφαλισμένη εκ των προτέρων την επιτυχία και την πραγμάτωση των συλλογικών προσδοκιών που αφορούν στο πρόσωπό του. Ούτε και ο Τσίπρας! Η δικαίωση από την ιστορία είναι πολύ συνθετότερη υπόθεση και πολύ πιο ουσιώδης διεργασία, από ένα επικοινωνιακό σχέδιο κάποιου επιτελείου, όπως σήμερα της νεο-μητσοτακικής ομάδας.

Για να μπορέσει, δηλαδή, ο Τσίπρας να παίξει τον ρόλο που αντιστοιχεί στις προσδοκίες που αφορούν στο πρόσωπό του και στον θεσμικό  ρόλο που διαδραματίζει, χρειάζεται να συμβούν δύο πράγματα:

1. Να θέσει και να διεκδικήσει ο ίδιος ευθέως και αμέσως το προσωπικό διακύβευμα που αναλαμβάνει, με επίδικο στόχο να αλλάξει όσο το δυνατό πιο γρήγορα το προδιαγεγραμμένο ως θλιβερό μέλλον της Ελλάδας υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αντί να αρκεστεί (όπως κάνει σήμερα) στην εν εξελίξει προϊούσα φθορά μιας ανίκανης, νεποτικής και τελικά επικίνδυνης διακυβέρνησης. Εν συντομία, να εγκαταλείψει αμέσως ο Αλέξης Τσίπρας τη σημερινή πολιτική του προτίμηση, σε μια αντιπολιτευόμενη στάση αναμονής, που άλλως πως ονομάζουμε «πολιτική του ώριμου φρούτου». (Άλλωστε, πολιτική «ώριμου φρούτου» δεν αφορά παρά σε εναλλαγές προσώπων και μηχανισμών εντός του κρατούντος συστήματος εξουσίας και ποτέ σε ανατροπή του ίδιου του συστήματος).

2. Να ηγηθεί απ’ ευθείας (ανεξαίρετο χαρακτηριστικό οποιουδήποτε ηγέτη σημαντικού διαμετρήματος) του κινήματος των πολιτών, που ως σήμερα παραμένει δέσμιο του κομματικού συστήματος, του οποίου μέρος έχει καταστεί και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Για να συμβούν τα δύο προηγούμενα, ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να σταματήσει να διαπραγματεύεται με το ίδιο κόμμα του, δηλαδή με το απαράτους στελεχών που σήμερα χειρίζονται την κομματική ρουτίνα για δικό τους όφελος και για τα δικά τους μικρά συμφέροντα διαφύλαξης, εμπέδωσης και  διεύρυνσης των εξουσιών και προνομίων τους.

Αν παρατηρήσει κανένας τα πρωτογενή πολιτικά χαρακτηριστικά της υπόθεσης που περιγράφω, θα ανακαλύψει συγκλονιστικές ομοιότητες με τις ανάγκες της εποχής της μεταπολίτευσης και την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Θα επιχειρήσει αυτό το οφειλόμενο σ’ όλους μας άλμα πολιτικής του ωρίμανσης ο Αλέξης Τσίπρας; Κι αν το επιχειρήσει θα τα καταφέρει;

Δεν το γνωρίζω! Άλλωστε, όπως σημείωσα προηγουμένως, προκαταβολικά κανένας πολιτικός ηγέτης δεν μπορεί να ξέρει την έκβαση της προσωπικής του αναμέτρησης με την ιστορία.

Αυτό, όμως, που γνωρίζω με βεβαιότητα, είναι ότι αν δεν διεκδικήσει ο Τσίπρας ό,τι αναλογεί στο πρόσωπό του και τις προσδοκίες που αφορούν σ’ αυτόν, τότε ποτέ δεν θα επιχειρηθεί το άλμα αυτό.

Ο Αλέξης Τσίπρας, λοιπόν, δεν έχει παρά να διαλέξει ανάμεσα σε 2 επιλογές: Να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην αναμέτρηση με την ιστορία, ή να γίνει (εκών-άκων) ένα πιόνι αναπαραγωγής του πολιτικού συστήματος που θα μπορούσε να δοκιμάσει να ανατρέψει, αλλά ...δεν το αποπειράθηκε ποτέ.

More in πολιτική
Comments
Ο Τσίπρας και ο ρόλος του

Ο Τσίπρας και ο ρόλος του

Λίγες μόλις εβδομάδες μετά την ορκωμοσία του Κυριάκου Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού, σε μια συνάντηση, στην οποία παρών ήταν και ένας «δικός μου άνθρωπος», διεμήνυσα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ την άποψη ότι ο Αλέξης Τσίπρας σκόπιμο θα ήταν να επιζητήσει προσωπικά για την επόμενη περίοδο την οικοδόμηση ενός προφίλ που θα ταίριαζε σε μια προσωπικότητα με διεθνές κύρος, αντί να ρίξει το βάρος στην εσωκομματική υπόθεση του συνεδρίου ανασυγκρότησης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που τότε μόλις εδρομολογείτο και με μεγάλες φιλοδοξίες.

Το μήνυμα αυτό εστάλη μέσω προσώπου, πολιτικού στελέχους του στενού περιβάλλοντος Τσίπρα, το οποίο αργότερα για μια σειρά λόγους που δεν είναι της παρούσης έπεσε σε δυσμένεια. Τότε, όμως, το πρόσωπο αυτό είχε μεγάλη επιρροή και όπως διαπίστωσα λίγο αργότερα διεκόμισε με συνέπεια και προσοχή αυτή την πρότασή μου προς τον Αλέξη Τσίπρα.

Φυσικά, δεν γνωρίζω εάν η πρόταση αυτή έφτασε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως εισήγηση του προσώπου που την μετέφερε. Και δεν με ενδιέφερε άλλωστε αυτό. Γνωρίζω, όμως, ότι πρόταση αυτή δεν υιοθετήθηκε (όπως κατενόησα εξ ιδίων στη συνέχεια από τις εξελίξεις που ακολούθησαν) και ο Αλέξης Τσίπρας βούτηξε βαθιά στα νερά της προσυνεδριακής διαδικασίας. Όπως επίσης γνωρίζω ότι εκείνη η επιλογή Τσίπρα έχει αποδειχτεί λάθος και τον μετέτρεψε από πολιτικό πρόσωπο πρώτης γραμμής που παράγει πρωτογενώς και με αμεσότητα πολιτική για τη χώρα και τους πολίτες, σε εσωτερικό παράγοντα -έστω αρχηγικού βεληνεκούς- ενός κόμματος στην αντιπολίτευση -έστω στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Βεβαίως, η πανδημία τότε δεν είχε ακόμη ξεσπάσει και δεν υποτιμώ τη σημασία του γεγονότος ότι εάν ο κορονοϊός δεν είχε ενσκήψει ίσως αποδεικνυόταν καλή επιλογή η ενασχόληση Τσίπρα με τα εσωκομματικά του συνεδρίου, απ’ όσο η επιλογή για το χτίσιμο του διεθνούς κύρους του (…αν και δεν πιστεύω και πολύ σ’ αυτή τη θέση, ανεξαρτήτως πανδημίας, τουλάχιστον αν μιλάμε για τη μεσοπρόθεσμη παρουσία του σε ηγετικά πολιτικά πόστα στην Ελλάδα).

Όπως και να ‘ναι, σήμερα η εντυπωσιακή απαξίωση της πρωθυπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη (την οποία και προέβλεπα ως φυσική συνέπεια της ολοφάνερης σε μένα ακαταλληλότητάς του για σοβαρά πράγματα –υπουργός, ονόματος ένεκεν και μόνο, και πολύ του πήγαινε), δημιουργεί νέα δεδομένα. Ο Τσίπρας χωρίς την προστιθέμενη αξία μιας διεθνούς προσωπικότητας, δηλαδή, καλείται να διαδραματίσει τον εκ της θέσης του θεσμικό ρόλο ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μ’ άλλα λόγια να επέχει θέση προσώπου-εναλλακτικής λύσης για την ηγεσία της χώρας, αντί του απαξιωμένου πρωθυπουργού!

Το κάνει;

Το προσπαθεί μετά βεβαιότητος! Φοβούμαι πως με ανάλογη βεβαιότητα δεν το επιτυγχάνει στον βαθμό που θα μπορούσαν να το κάνουν οι προσωπικές ηγετικές του ιδιότητες.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν το επιτελείο Τσίπρα κατανοεί ότι η επικοινωνιακή σημασία του «προσώπου-εναλλακτικής λύσης για την ηγεσία της χώρας», δηλαδή του Τσίπρα, αφορά σε λεκτική, θέσεις, ακόμη και στο body language μιας άλλης οπτικής στα προβλήματα της χώρας και των πολιτών της. Για το κόμμα, είμαι σίγουρος πως αυτό δεν είναι κατανοητό. Γι’ αυτό άλλωστε, με τα προβλήματα της Ελλάδας χαίνοντα και σε πορεία αέναης επιδείνωσής τους λόγω του νεο-μητσοτακισμού, τα κομματικά στελέχη αντί να εκφέρουν ουσιώδη δημόσιο λόγο «άλλης πολιτικής», εξαντλούνται σε σκιαμαχίες σχετικά με την εσωκομματική νομιμοποίηση των προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ διά του αναβληθέντος ένεκα της πανδημίας συνεδρίου. Αδυνατώντας να καταγράψουν ότι αυτή είναι μια προβληματική απολύτως εκτός των αναγκών της συγκυρίας και τελείως έξω από τις λύσεις που θα ανέμενε από μια εναλλακτική πολιτική ο λαός, που στην κυριολεξία υποφέρει σε πολλά επίπεδα. Από την αβίωτη καθημερινότητά του (δηλαδή, τη θέαση σε μια επόμενη μέρα χειρότερη από την αποφράδα που έφυγε), έως την ολοσχερή αυτοπαραίτηση ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας από κάθε ουσιαστική συζήτηση περί μέλλοντος. Και χώρες που βολεύονται -είτε λόγω μιας μοιρολατρικής σχέσης με το μέλλον τους τηρώντας στάση αναμονής, είτε λόγω ένδειας ηγεσίας με ρόλο καταλύτη για την πρόσληψη της συλλογικής υπόστασής ενός πληθυσμού- είναι μοιραίο να μείνουν πίσω και να τεθούν σε τροχιά παρακμής, ιδίως αν ολόκληρος ο κόσμος εκείνη την ώρα αλλάζει ραγδαία.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ώρα να αναλάβει τις προσωπικές ευθύνες του και να μην το αναβάλλει περισσότερο. Το οφείλει στους πολίτες!

Μ’ άλλα λόγια, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης χωρίς την προικοδότηση από ένα διεθνές κύρος που απέφυγε να οικοδομήσει όταν το μπορούσε, είναι αναγκασμένος σήμερα να δρομολογήσει συγκεκριμένες  διεργασίες και κινήσεις από την κορυφή ως τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, για την απομάκρυνση του ακραία καταστροφικού Κυριάκου Μητσοτάκη από την ηγεσία της χώρας, και την αντικατάστασή του από το μόνο πολιτικό πρόσωπο που θα μπορούσε «να κάνει τη δουλειά»: Τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα!

Στοιχειώδης επαφή με την ελληνική ιστορική πολιτική εμπειρία άγει με ασφάλεια στη διαπίστωση ότι αυτό το χρέος του Τσίπρα δεν αφορά σε καμιά περίπτωση σ’ ένα κόμμα σαν τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αλλά σε μια παράταξη με ριζοσπαστικό χαρακτήρα μαζικού κινήματος βάσης, ως μόνου πολιτικού οργανισμού εν προκειμένω που θα μπορούσε να εγγυηθεί τις ανατροπές που χρειαζόμαστε, είτε ως προϋποθέσεις συλλογικής επιβίωσής μας, είτε ως απαράβατους όρους για να είναι δυνατή η εκκίνηση του διαλόγου περί ελληνικού μέλλοντος. Ανάλογη γνώση των ιστορικών πραγμάτων οδηγεί στη συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι όταν τέτοια αναγκαία μαζική παράταξη πολιτικής ανατροπής ελλείπει, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα, το μόνο που μπορεί να την υποκαταστήσει είναι ένας ηγέτης βεληνεκούς! Κι εδώ ακριβώς προκύπτει η αυξημένη ευθύνη του Αλέξη Τσίπρα.

Φυσικά, κανένας πολιτικός ηγέτης δεν έχει εξασφαλισμένη εκ των προτέρων την επιτυχία και την πραγμάτωση των συλλογικών προσδοκιών που αφορούν στο πρόσωπό του. Ούτε και ο Τσίπρας! Η δικαίωση από την ιστορία είναι πολύ συνθετότερη υπόθεση και πολύ πιο ουσιώδης διεργασία, από ένα επικοινωνιακό σχέδιο κάποιου επιτελείου, όπως σήμερα της νεο-μητσοτακικής ομάδας.

Για να μπορέσει, δηλαδή, ο Τσίπρας να παίξει τον ρόλο που αντιστοιχεί στις προσδοκίες που αφορούν στο πρόσωπό του και στον θεσμικό  ρόλο που διαδραματίζει, χρειάζεται να συμβούν δύο πράγματα:

1. Να θέσει και να διεκδικήσει ο ίδιος ευθέως και αμέσως το προσωπικό διακύβευμα που αναλαμβάνει, με επίδικο στόχο να αλλάξει όσο το δυνατό πιο γρήγορα το προδιαγεγραμμένο ως θλιβερό μέλλον της Ελλάδας υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αντί να αρκεστεί (όπως κάνει σήμερα) στην εν εξελίξει προϊούσα φθορά μιας ανίκανης, νεποτικής και τελικά επικίνδυνης διακυβέρνησης. Εν συντομία, να εγκαταλείψει αμέσως ο Αλέξης Τσίπρας τη σημερινή πολιτική του προτίμηση, σε μια αντιπολιτευόμενη στάση αναμονής, που άλλως πως ονομάζουμε «πολιτική του ώριμου φρούτου». (Άλλωστε, πολιτική «ώριμου φρούτου» δεν αφορά παρά σε εναλλαγές προσώπων και μηχανισμών εντός του κρατούντος συστήματος εξουσίας και ποτέ σε ανατροπή του ίδιου του συστήματος).

2. Να ηγηθεί απ’ ευθείας (ανεξαίρετο χαρακτηριστικό οποιουδήποτε ηγέτη σημαντικού διαμετρήματος) του κινήματος των πολιτών, που ως σήμερα παραμένει δέσμιο του κομματικού συστήματος, του οποίου μέρος έχει καταστεί και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Για να συμβούν τα δύο προηγούμενα, ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να σταματήσει να διαπραγματεύεται με το ίδιο κόμμα του, δηλαδή με το απαράτους στελεχών που σήμερα χειρίζονται την κομματική ρουτίνα για δικό τους όφελος και για τα δικά τους μικρά συμφέροντα διαφύλαξης, εμπέδωσης και  διεύρυνσης των εξουσιών και προνομίων τους.

Αν παρατηρήσει κανένας τα πρωτογενή πολιτικά χαρακτηριστικά της υπόθεσης που περιγράφω, θα ανακαλύψει συγκλονιστικές ομοιότητες με τις ανάγκες της εποχής της μεταπολίτευσης και την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Θα επιχειρήσει αυτό το οφειλόμενο σ’ όλους μας άλμα πολιτικής του ωρίμανσης ο Αλέξης Τσίπρας; Κι αν το επιχειρήσει θα τα καταφέρει;

Δεν το γνωρίζω! Άλλωστε, όπως σημείωσα προηγουμένως, προκαταβολικά κανένας πολιτικός ηγέτης δεν μπορεί να ξέρει την έκβαση της προσωπικής του αναμέτρησης με την ιστορία.

Αυτό, όμως, που γνωρίζω με βεβαιότητα, είναι ότι αν δεν διεκδικήσει ο Τσίπρας ό,τι αναλογεί στο πρόσωπό του και τις προσδοκίες που αφορούν σ’ αυτόν, τότε ποτέ δεν θα επιχειρηθεί το άλμα αυτό.

Ο Αλέξης Τσίπρας, λοιπόν, δεν έχει παρά να διαλέξει ανάμεσα σε 2 επιλογές: Να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην αναμέτρηση με την ιστορία, ή να γίνει (εκών-άκων) ένα πιόνι αναπαραγωγής του πολιτικού συστήματος που θα μπορούσε να δοκιμάσει να ανατρέψει, αλλά ...δεν το αποπειράθηκε ποτέ.

More in πολιτική
Comments