Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, η Διεύρυνση & ο Μετασχηματισμός

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, η Διεύρυνση & ο Μετασχηματισμός

Α. ΤΟ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Ο ύστερος καπιταλισμός, δείχνει να προσπαθεί να ξεπεράσει την κατά Γκράμσι “εποχή των τεράτων”, στην οποία βρέθηκε τα τελευταία χρόνια, μετά από την επί 4 περίπου 10ετίες κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού.

Κύρια χαρακτηριστικά,

  • η επέλαση της παγκοσμιοποίησης του Κεφαλαίου,
  • η κυριαρχία του Χρηματιστικού Κεφαλαίου,
  • οι αυξημένες προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές,
  • η πρωτοφανής ανάπτυξη των παραγωγικών μέσων, των νέων τεχνολογιών Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών, η Τεχνητή Νοημοσύνη, η Ρομποτική, κλπ.,
  • Η κυριαρχία της Κίνας σε σειρά τομείς της σύγχρονης Οικονομικής, Παραγωγικής και Τεχνολογικής πραγματικότητας, με αντίστοιχη αναβάθμιση του γεωπολιτικού της ρόλου,
  • η κλιματική αλλαγή, οι προκλήσεις που επιφέρει και η ανάδειξη του αιτήματος της βιώσιμης ανάπτυξης – https://sdgs.un.org/goals,
  • η πανδημία του Covid     19, η εφαρμογή πρωτόγνωρων πολιτικών σε περιβάλλον νεοφιλελευθερισμού και η προοπτική επανεκκίνησης σε νέα βάση – RESET (https://www.weforum.org/great-reset/)
  • Οι εντυπωσιακές κινήσεις Μπάϊντεν στις ΗΠΑ για την ανάσχεση της κρίσης, με την εφαρμογή κλασσικών κρατικοπαρεμβατικών πολιτικών δημοσιονομικής (και όχι μόνο νομισματικής) επέκτασης.

Πριν λοιπόν διαμορφωθεί η νέα κατάσταση πραγμάτων που θα ενσωματώσει όλα τα νέα δεδομένα και θα διαμορφώσει το νέο κυρίαρχο υπόδειγμα, που έχουμε λόγους να πιστεύουμε και ελπίζουμε ότι θα είναι προοδευτικό, έχει αναδειχθεί ζωτικός χώρος για δυνάμεις της οπισθοδρόμησης, του ρατσισμού, του νεοφασισμού.

Η εικόνα λοιπόν είναι μικτή. Αφ' ενός η ζοφερή εικόνα του Τραμπισμού, Ορμπανισμού, η διαρκής κρίση της Αριστεράς σε όλες της τις εκφάνσεις και εκδοχές (Σοσιαλδημοκρατία, Κομμουνιστική ή Ριζοσπαστική Αριστερά, κλπ), αφ' ετέρου η ελπιδοφόρα προοδευτική απάντηση με τις κυβερνήσεις Ισπανίας και Πορτογαλίας, η νίκη Μπάϊντεν, που δεν ήταν μια απλή επικράτηση του βαθέους καθεστώτος του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά η ενσωμάτωση πλήθους κινημάτων που εξέφρασαν οι Σάντερς – Κορτές και αποτυπώθηκε με την  πρωτοφανή κινητοποίηση και συμμετοχή στην κάλπη ευρύτερων λαϊκών μαζών (φτωχών, μεταναστών, μειονοτήτων, κοκ.).

Β. Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ

Το γενικό πλαίσιο, όπως περιγράφηκε σύντομα παραπάνω, έχει εσωτερικευθεί και στη χώρα μας, με ιδιαιτερότητες που απηχούν τις ιδιομορφίες της συγκρότησης της ελληνικής κοινωνίας, του κράτους, της οικονομίας, του κοινωνικού σχηματισμού.

Η ριζοσπαστικοποίηση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, κατά τα μνημονιακά χρόνια, ο απογαλακτισμός τους από τα κόμματα του τότε δικομματισμού, αλλά και η ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ με τον καθοριστικό ρόλο του Προέδρου και Ηγέτη του να απευθυνθεί στο σύνολο του Δημοκρατικού Κόσμου, έφερε την πολυπόθητη εκλογική νίκη του 2015. Η εφαρμογή ωστόσο Μνημονιακών πολιτικών και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που έπληξαν μοιραία τόσο πολίτες χαμηλών (κατάργηση ΕΚΑΣ), όσο και μεσαίων εισοδημάτων, η πρωτοφανής κυριαρχία του αντιπάλου στα ΜΜΕ, σε συνδυασμό με αγκυλώσεις, οργανωτικές ανεπάρκειες, βολονταρισμούς, επέτρεψαν στη ΝΔ υπό τον Κ. Μητσοτάκη και τις δυνάμεις της ντόπιας διαπλοκής αλλά και τα αντιδραστικά διεθνή κέντρα, να πάρουν τη ρεβάνς το 2019 και μάλιστα με σημαντική διαφορά.

Η υπερδεκαετής κρίση της ελληνικής οικονομίας, που ακολούθησε την 15ετία της στρεβλής ανάπτυξης (1995 – 2010), ήδη λαμβάνει νέα χαρακτηριστικά λόγω των επιπτώσεων του Covid19. Με πρόσχημα την αξιοποίηση αναπτυξιακών κονδυλίων, επιχειρείται ήδη με διαρκώς εντεινόμενο ρυθμό, η ολοκλήρωση των μνημονιακών προσαρμογών με κύρια στοιχεία:

  • την περαιτέρω αποδυνάμωση της μισθωτής εργασίας, των συλλογικών συμβάσεων, της συνδικαλιστικής δράσης, με αντίστοιχη ισχυροποίηση του Κεφαλαίου,
  • την εξάρθρωση και οριστική διάλυση της μικρής επιχειρηματικότητας, του ελευθέρου επαγγέλματος και της μικροιδιοκτησίας, που είναι κυρίαρχα στοιχεία του κοινωνικού σχηματισμού στην Ελλάδα, τουλάχιστον από την συγκρότηση του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους,
  • την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του Δημόσιου Τομέα (Υγεία, Παιδεία),
  • την οριστική πρόσδεση της ελληνικής οικονομίας σε διεθνή κέντρα (Τράπεζες, PROJECT     Ελληνικό, απολιγνιτοποίηση - ΑΠΕ), έτσι ώστε να ενσωματωθεί πλήρως η ιμπεριαλιστική σχέση εξάρτησης της χώρας, σε κάθε πτυχή του Δημόσιου και Ιδιωτικού βίου και να ισχυροποιηθεί η εξουσία των ντόπιων ραντιέρηδων και μεταπρατών.

Η νεοφιλελεύθερη και άκρως νεοσυντηρητική πολιτική Μητσοτάκη, έχει ήδη

δημιουργήσει ρήγματα στην πολιτική και κοινωνική συναίνεση που τον έφερε στην εξουσία.

Στο Κοινωνικό πεδίο, οι διαψεύσεις των υποσχέσεων της νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης, παρά την αναστολή της πανδημίας, αλλά και εξαιτίας των νέων δεδομένων που η πανδημία θέτει, δημιουργούν γόνιμο έδαφος για την εκ νέου απήχηση προοδευτικών θέσεων.

Στο Πολιτικό πεδίο, τόσο το ΚΙΝΑΛ, με ισχυρή ωστόσο ακόμη αντιΣυριζα συνιστώσα, όσο και τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΜΕΡΑ 25), κινούνται ήδη αντιπολιτευτικά σε υψηλούς τόνους.

Επιπλέον, φαίνεται ότι επιχειρείται διευθέτηση των ελληνοτουρκικών ζητημάτων με τρόπο που δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα, στο πλαίσιο μιας υποβαθμισμένης εξωτερικής πολιτικής.

Καθόλου τυχαίο, που τα παραπάνω συνοδεύονται από έξαρση του αυταρχισμού, το χτύπημα δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, που φτάνουν τα όρια θεσμικών εκτροπών έτσι ώστε σε συνδυασμό να αποκλείσουν την Αριστερά και τις Προοδευτικές Δυνάμεις και Κινήματα από το δημόσιο χώρο και να ελαχιστοποιήσουν τη δυνατότητά τους να αναλάβουν τις ευθύνες διακυβέρνησης της χώρας.

Γ. Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Το βράδυ των εκλογών του Ιουλίου 2019, ο Αλ. Τσίπρας, λαμβάνει το πλήρες και οριστικό μήνυμα της λαϊκής ετυμηγορίας και εξαγγέλλει την περαιτέρω διεύρυνση και μετασχηματισμό του κόμματος με τον ενεργό και αποφασιστικό ρόλο της Προοδευτικής Συμμαχίας.

Δεδομένου ότι,

α) η Σοσιαλδημοκρατία εξακολουθεί να έχει σοβαρά προβλήματα απεγκλωβισμού από τον νεοφιλελευθερισμό παγκόσμια, πολύ πιο έντονα στην Ελλάδα και

β) η λεγόμενη ριζοσπαστική αριστερά είναι αδύναμη να συνθέσει μια στρατηγική, μια πρόταση, ένα σχέδιο και να παρατάξει μια οργάνωση, είναι η ώρα της συνάντησης των πιο προωθημένων στοιχείων των δύο σε μια νέα αρμονική συμμαχία, με την απαραίτητη προσθήκη του οικολογικού προτάγματος, έτσι ώστε να συντεθεί η σύγχρονη προοδευτική πρόταση – αντιπρόταση στο νεοφιλελεύθερο και νεοσυντηρητικό μοντέλο.

Με την εμπειρία της περιόδου 2015 – 19, χωρίς αυταπάτες, χωρίς ουτοπικούς βερμπαλισμούς και θεωρητικούς ακροβατισμούς, ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ οφείλει να χαράξει νέο δρόμο.

Ο δρόμος για τον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, είναι ακριβώς η ολοκλήρωση της νέας του μορφής και φυσιογνωμίας, ως κόμματος του ευρύτερου Προοδευτικού Χώρου, με αναφορές σε όλα τα ιστορικά ρεύματα της Αριστεράς, της Δημοκρατικής Παράταξης και των σύγχρονων κινημάτων.

Είναι ο δρόμος στον οποίον ήδη αναφερθήκαμε παραπάνω με τα παραδείγματα της νίκης Μπάϊντεν στις ΗΠΑ, αλλά και τις Προοδευτικές Συμμαχικές Κυβερνήσεις της Ιβηρικής. Αυτή ακριβώς η σύνθεση πρέπει να ολοκληρωθεί εντός του κόμματος, έτσι ώστε στη συνέχεια να είναι δυνατή η απεύθυνση σε ακόμη ευρύτερα κοινά της Ελληνικής Κοινωνίας, που να ξεπερνούν το 70%.

Είναι ο δρόμος της ευρείας συμμαχίας και σύνθεσης, χωρίς προκαταλήψεις και αγκυλώσεις στο πλαίσιο ενός μεγάλου πλειοψηφικού κόμματος που θα είναι σε θέση να διεκδικεί είτε αυτοδύναμα ή με συνεργασίες τη δυνατότητα διακυβέρνησης.

Μην ξεχνάμε ότι το πλούσιο ιστορικό φορτίο της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης, περνά από τα πρώτα σοσιαλιστικά προτάγματα των Γ. Σκληρού, Στ. Καλλέργη, Ρ. Χοϊδά,κλπ., από το εκσυγχρονιστικό και δημοκρατικό αίτημα του Βενιζελισμού, το ΣΕΚΕ, τον Αριστερό Βενιζελισμό του Αλ. Παπαναστασίου, το μεγάλο ΕΑΜ, την ΕΔΑ που τόλμησε να έχει ηγέτη – πρόεδρό της έναν Μενσεβίκο Σοσιαλιστή, τον Γ. Πασσαλίδη, το ριζοσπαστικό Κέντρο της δεκαετίας του 60, τον αντιδικτατορικό αγώνα, τους αγώνες της Μεταπολίτευσης με κατάληξη την Δημοκρατική έκρηξη του 1981. Όλα αυτά είναι εγγεγραμμένα στο πολιτικό – ιδεολογικό DNA της μεγάλης Παράταξης και έχουν περάσει αυτούσια στην ιδιαίτερη πολιτική ιδιοσυστασία του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, μαζί φυσικά με τα χαρακτηριστικά των πιο σύγχρονων κινημάτων και αιτημάτων.

Δ. Ο ΝΕΟΣ ΤΥΠΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

Η μελέτη του κομματικού φαινομένου και η προοπτική του, σαφώς και ξεφεύγει από τις ανάγκες και της δυνατότητες μιας απλής καταγραφής και αναφοράς, όπως τούτη εδώ.

Πολλές φορές γίνεται αναφορά σε έναν Νέο Τύπο Κόμματος, που θα ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες που επιβάλλουν οι Οικονομικές, Τεχνολογικές και Κοινωνικές εξελίξεις. Ενός τύπου κόμματος, που θα είναι πολύ διαφορετικός από τον γνωστό και κατεστημένο τύπο του προηγούμενου αιώνα, του κόμματος νέου τύπου, ή Λενινιστικού Κόμματος.

Είναι αυτός ο Νέος Τύπος Κόμματος, στον οποίο πρέπει να πειραματιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, ώστε να συλλάβει και εκφράσει σε όλο το εύρος και πλάτος την νέα οικονομική, τεχνολογική και κοινωνική πραγματικότητα.

Δεδομένου ότι στο πλαίσιο ειδικά της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης, η βιομηχανική παραγωγή έχει λάβει εντελώς νέα χαρακτηριστικά, με μείωση του ρόλου και της σημαντικότητας της μισθωτής εργασίας, δεν υπάρχει εργατική πρωτοπορία, αλλά αντίθετα οι ταξικές σχέσεις είναι πιο περίπλοκες. Συνεπώς δεν υπάρχει η υλική βάση για τη λειτουργία κόμματος νέου τύπου ή Λενινιστικού, ως κόμμα – πρωτοπορία που εκφράζει τα συμφέροντα της πρωτοπόρας εργατικής τάξης, με όλα τα οργανωτικά, ιεραρχικά του χαρακτηριστικά. Στο σημείο αυτό να επισημάνουμε την ιστορική δικαίωση της προσέγγισης του ΠΑΣΟΚ περί «Μη Προνομιούχων Ελλήνων», ως πρωτοπόρα αντίληψη του ταξικού φαινομένου στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τα κόμματα της παραδοσιακής τότε Αριστεράς που επέμεναν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην πρωτοπορία της Εργατικής Τάξης.

Στις σύγχρονες κοινωνίες, βέβαια δεν έχει εκλείψει η πάλη των τάξεων, τουναντίον έχει ενταθεί τις τελευταίες δεκαετίες της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού. Ωστόσο, αφενός η Εργατική Βιομηχανική Τάξη έχει σχεδόν εξαλειφθεί, αφ ετέρου έχει ενταθεί η απασχόληση στους τομείς των Υπηρεσιών, του Εμπορίου και της Αυτοαπασχόλησης, που ειδικά στην Ελλάδα αποτελεί κύριο στοιχείο της ιδιομορφίας της. Επιπλέον οι ταυτότητες των ανθρώπων είναι πολυδιάστατες, καθώς πλήθος αναγκών έχουν αναδειχθεί, είτε στο πλαίσιο ενός καταναλωτισμού ή και μιας γνήσιας εξέλιξης και προόδου. Έτσι ο σύγχρονος εργαζόμενος – πολίτης, μπορεί να μην ενοποιείται στο πλαίσιο μιας τάξης, ενός κόμματος, με άλλους, αλλά ταυτόχρονα ενοποιείται στο πλαίσιο άλλων ταυτοτικών στοιχείων και συλλογικοτήτων.

Αυτή ακριβώς την πολυσχιδή πραγματικότητα πρέπει να εκφράσει, αντιπροσωπεύσει και ενοποιήσει ο προοδευτικός χώρος, στο πλαίσιο ενός Νέου Τύπου Κόμματος.

Η ταπεινότητά μου αναγνωρίζει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά αυτού του Νέου Τύπου Κόμματος:

· Σχέση με την κοινωνία - Ανοιχτό Κόμμα: Καταστατική πρόβλεψη υποχρέωσης διαβούλευσης σε όλα τα επίπεδα με συλλογικούς και κοινωνικούς φορείς, τα συμφέροντα των οποίων αντιπροσωπεύονται σε όλα τα επίπεδα (εθνικό, περιφερειακό, τοπικό, συνδικαλιστικό, κοκ.). Πρόκειται δηλαδή για μια άλλου τύπου Διεύρυνση, με άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Είναι άνοιγμα στην πράξη, χωρίς προαπαιτούμενα και προκαταλήψεις.

· Με τη βοήθεια της Τεχνολογίας, λειτουργία δικτύων εντός του κόμματος, που αυξάνουν τη δυνατότητα επικοινωνίας, διαβούλευσης και λήψης αποφάσεων, όχι στο πλαίσιο του γνωστού Ιεραρχικού μοντέλου. Π.χ. Λειτουργική διασύνδεση Τμημάτων ή Τομέων σε πεδία κοινού ενδιαφέροντος.

· Ο ρόλος του Ηγέτη: όσο κι αν είναι απαραίτητη η Δημοκρατική λειτουργία στη λήψη των αποφάσεων, ο ηγέτης μοιραία, αποτελεί τον κεντρικό κόμβο, που ενοποιεί όλες τις επιμέρους διαφορές, απόψεις, λειτουργίες, αυτός εκφράζει το όλον. Έχει επομένως τις απαραίτητες εξουσιοδοτήσεις να λαμβάνει αποφάσεις, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, στο πλαίσιο βέβαια και του ελέγχου και της λογοδοσίας, χωρίς να είναι υποχρεωμένος κάθε φορά να απολογείται σε Όργανα Ιεραρχικών Δομών, που πολλές φορές δεν εκφράζουν τίποτε άλλο παρά τυχαίες συνευρέσεις και νιτερέσα.

· Ο ρόλος του μέλους: Η Οργάνωση έχει στις τάξεις της μέλη και στελέχη διαφορετικών καταβολών, ταχυτήτων, διαθεσιμοτήτων, αντιλήψεων για τη συλλογική δράση, γιατί πολύ απλά, έτσι ακριβώς δομείται η σύγχρονη κοινωνία. Για να είναι λοιπόν το κόμμα, πραγματικά κόμμα των μελών, είναι απαραίτητο η Οργάνωση να καλύπτει όλες αυτές τις ιδιαιτερότητες, την ύπαρξη των οποίων πρέπει μάλιστα να την επιδιώκει και όχι να την λοιδωρεί. · Η λειτουργία του μέλους πρέπει να είναι ουσιαστική και αποφασιστικού χαρακτήρα στη λήψη και εφαρμογή αποφάσεων στο πλαίσιο ενός καλά δομημένου περιβάλλοντος συμμετοχής που θα σέβεται όλες τις παραπάνω πτυχές και ιδιαιτερότητες. Η χρήση της Τεχνολογίας είναι σ΄αυτό το σημείο απαραίτητη.

More in Πολιτικής
Comments
Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, η Διεύρυνση & ο Μετασχηματισμός

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, η Διεύρυνση & ο Μετασχηματισμός

Α. ΤΟ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Ο ύστερος καπιταλισμός, δείχνει να προσπαθεί να ξεπεράσει την κατά Γκράμσι “εποχή των τεράτων”, στην οποία βρέθηκε τα τελευταία χρόνια, μετά από την επί 4 περίπου 10ετίες κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού.

Κύρια χαρακτηριστικά,

  • η επέλαση της παγκοσμιοποίησης του Κεφαλαίου,
  • η κυριαρχία του Χρηματιστικού Κεφαλαίου,
  • οι αυξημένες προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές,
  • η πρωτοφανής ανάπτυξη των παραγωγικών μέσων, των νέων τεχνολογιών Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών, η Τεχνητή Νοημοσύνη, η Ρομποτική, κλπ.,
  • Η κυριαρχία της Κίνας σε σειρά τομείς της σύγχρονης Οικονομικής, Παραγωγικής και Τεχνολογικής πραγματικότητας, με αντίστοιχη αναβάθμιση του γεωπολιτικού της ρόλου,
  • η κλιματική αλλαγή, οι προκλήσεις που επιφέρει και η ανάδειξη του αιτήματος της βιώσιμης ανάπτυξης – https://sdgs.un.org/goals,
  • η πανδημία του Covid     19, η εφαρμογή πρωτόγνωρων πολιτικών σε περιβάλλον νεοφιλελευθερισμού και η προοπτική επανεκκίνησης σε νέα βάση – RESET (https://www.weforum.org/great-reset/)
  • Οι εντυπωσιακές κινήσεις Μπάϊντεν στις ΗΠΑ για την ανάσχεση της κρίσης, με την εφαρμογή κλασσικών κρατικοπαρεμβατικών πολιτικών δημοσιονομικής (και όχι μόνο νομισματικής) επέκτασης.

Πριν λοιπόν διαμορφωθεί η νέα κατάσταση πραγμάτων που θα ενσωματώσει όλα τα νέα δεδομένα και θα διαμορφώσει το νέο κυρίαρχο υπόδειγμα, που έχουμε λόγους να πιστεύουμε και ελπίζουμε ότι θα είναι προοδευτικό, έχει αναδειχθεί ζωτικός χώρος για δυνάμεις της οπισθοδρόμησης, του ρατσισμού, του νεοφασισμού.

Η εικόνα λοιπόν είναι μικτή. Αφ' ενός η ζοφερή εικόνα του Τραμπισμού, Ορμπανισμού, η διαρκής κρίση της Αριστεράς σε όλες της τις εκφάνσεις και εκδοχές (Σοσιαλδημοκρατία, Κομμουνιστική ή Ριζοσπαστική Αριστερά, κλπ), αφ' ετέρου η ελπιδοφόρα προοδευτική απάντηση με τις κυβερνήσεις Ισπανίας και Πορτογαλίας, η νίκη Μπάϊντεν, που δεν ήταν μια απλή επικράτηση του βαθέους καθεστώτος του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά η ενσωμάτωση πλήθους κινημάτων που εξέφρασαν οι Σάντερς – Κορτές και αποτυπώθηκε με την  πρωτοφανή κινητοποίηση και συμμετοχή στην κάλπη ευρύτερων λαϊκών μαζών (φτωχών, μεταναστών, μειονοτήτων, κοκ.).

Β. Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ

Το γενικό πλαίσιο, όπως περιγράφηκε σύντομα παραπάνω, έχει εσωτερικευθεί και στη χώρα μας, με ιδιαιτερότητες που απηχούν τις ιδιομορφίες της συγκρότησης της ελληνικής κοινωνίας, του κράτους, της οικονομίας, του κοινωνικού σχηματισμού.

Η ριζοσπαστικοποίηση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, κατά τα μνημονιακά χρόνια, ο απογαλακτισμός τους από τα κόμματα του τότε δικομματισμού, αλλά και η ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ με τον καθοριστικό ρόλο του Προέδρου και Ηγέτη του να απευθυνθεί στο σύνολο του Δημοκρατικού Κόσμου, έφερε την πολυπόθητη εκλογική νίκη του 2015. Η εφαρμογή ωστόσο Μνημονιακών πολιτικών και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που έπληξαν μοιραία τόσο πολίτες χαμηλών (κατάργηση ΕΚΑΣ), όσο και μεσαίων εισοδημάτων, η πρωτοφανής κυριαρχία του αντιπάλου στα ΜΜΕ, σε συνδυασμό με αγκυλώσεις, οργανωτικές ανεπάρκειες, βολονταρισμούς, επέτρεψαν στη ΝΔ υπό τον Κ. Μητσοτάκη και τις δυνάμεις της ντόπιας διαπλοκής αλλά και τα αντιδραστικά διεθνή κέντρα, να πάρουν τη ρεβάνς το 2019 και μάλιστα με σημαντική διαφορά.

Η υπερδεκαετής κρίση της ελληνικής οικονομίας, που ακολούθησε την 15ετία της στρεβλής ανάπτυξης (1995 – 2010), ήδη λαμβάνει νέα χαρακτηριστικά λόγω των επιπτώσεων του Covid19. Με πρόσχημα την αξιοποίηση αναπτυξιακών κονδυλίων, επιχειρείται ήδη με διαρκώς εντεινόμενο ρυθμό, η ολοκλήρωση των μνημονιακών προσαρμογών με κύρια στοιχεία:

  • την περαιτέρω αποδυνάμωση της μισθωτής εργασίας, των συλλογικών συμβάσεων, της συνδικαλιστικής δράσης, με αντίστοιχη ισχυροποίηση του Κεφαλαίου,
  • την εξάρθρωση και οριστική διάλυση της μικρής επιχειρηματικότητας, του ελευθέρου επαγγέλματος και της μικροιδιοκτησίας, που είναι κυρίαρχα στοιχεία του κοινωνικού σχηματισμού στην Ελλάδα, τουλάχιστον από την συγκρότηση του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους,
  • την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του Δημόσιου Τομέα (Υγεία, Παιδεία),
  • την οριστική πρόσδεση της ελληνικής οικονομίας σε διεθνή κέντρα (Τράπεζες, PROJECT     Ελληνικό, απολιγνιτοποίηση - ΑΠΕ), έτσι ώστε να ενσωματωθεί πλήρως η ιμπεριαλιστική σχέση εξάρτησης της χώρας, σε κάθε πτυχή του Δημόσιου και Ιδιωτικού βίου και να ισχυροποιηθεί η εξουσία των ντόπιων ραντιέρηδων και μεταπρατών.

Η νεοφιλελεύθερη και άκρως νεοσυντηρητική πολιτική Μητσοτάκη, έχει ήδη

δημιουργήσει ρήγματα στην πολιτική και κοινωνική συναίνεση που τον έφερε στην εξουσία.

Στο Κοινωνικό πεδίο, οι διαψεύσεις των υποσχέσεων της νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης, παρά την αναστολή της πανδημίας, αλλά και εξαιτίας των νέων δεδομένων που η πανδημία θέτει, δημιουργούν γόνιμο έδαφος για την εκ νέου απήχηση προοδευτικών θέσεων.

Στο Πολιτικό πεδίο, τόσο το ΚΙΝΑΛ, με ισχυρή ωστόσο ακόμη αντιΣυριζα συνιστώσα, όσο και τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΜΕΡΑ 25), κινούνται ήδη αντιπολιτευτικά σε υψηλούς τόνους.

Επιπλέον, φαίνεται ότι επιχειρείται διευθέτηση των ελληνοτουρκικών ζητημάτων με τρόπο που δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα, στο πλαίσιο μιας υποβαθμισμένης εξωτερικής πολιτικής.

Καθόλου τυχαίο, που τα παραπάνω συνοδεύονται από έξαρση του αυταρχισμού, το χτύπημα δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, που φτάνουν τα όρια θεσμικών εκτροπών έτσι ώστε σε συνδυασμό να αποκλείσουν την Αριστερά και τις Προοδευτικές Δυνάμεις και Κινήματα από το δημόσιο χώρο και να ελαχιστοποιήσουν τη δυνατότητά τους να αναλάβουν τις ευθύνες διακυβέρνησης της χώρας.

Γ. Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Το βράδυ των εκλογών του Ιουλίου 2019, ο Αλ. Τσίπρας, λαμβάνει το πλήρες και οριστικό μήνυμα της λαϊκής ετυμηγορίας και εξαγγέλλει την περαιτέρω διεύρυνση και μετασχηματισμό του κόμματος με τον ενεργό και αποφασιστικό ρόλο της Προοδευτικής Συμμαχίας.

Δεδομένου ότι,

α) η Σοσιαλδημοκρατία εξακολουθεί να έχει σοβαρά προβλήματα απεγκλωβισμού από τον νεοφιλελευθερισμό παγκόσμια, πολύ πιο έντονα στην Ελλάδα και

β) η λεγόμενη ριζοσπαστική αριστερά είναι αδύναμη να συνθέσει μια στρατηγική, μια πρόταση, ένα σχέδιο και να παρατάξει μια οργάνωση, είναι η ώρα της συνάντησης των πιο προωθημένων στοιχείων των δύο σε μια νέα αρμονική συμμαχία, με την απαραίτητη προσθήκη του οικολογικού προτάγματος, έτσι ώστε να συντεθεί η σύγχρονη προοδευτική πρόταση – αντιπρόταση στο νεοφιλελεύθερο και νεοσυντηρητικό μοντέλο.

Με την εμπειρία της περιόδου 2015 – 19, χωρίς αυταπάτες, χωρίς ουτοπικούς βερμπαλισμούς και θεωρητικούς ακροβατισμούς, ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ οφείλει να χαράξει νέο δρόμο.

Ο δρόμος για τον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, είναι ακριβώς η ολοκλήρωση της νέας του μορφής και φυσιογνωμίας, ως κόμματος του ευρύτερου Προοδευτικού Χώρου, με αναφορές σε όλα τα ιστορικά ρεύματα της Αριστεράς, της Δημοκρατικής Παράταξης και των σύγχρονων κινημάτων.

Είναι ο δρόμος στον οποίον ήδη αναφερθήκαμε παραπάνω με τα παραδείγματα της νίκης Μπάϊντεν στις ΗΠΑ, αλλά και τις Προοδευτικές Συμμαχικές Κυβερνήσεις της Ιβηρικής. Αυτή ακριβώς η σύνθεση πρέπει να ολοκληρωθεί εντός του κόμματος, έτσι ώστε στη συνέχεια να είναι δυνατή η απεύθυνση σε ακόμη ευρύτερα κοινά της Ελληνικής Κοινωνίας, που να ξεπερνούν το 70%.

Είναι ο δρόμος της ευρείας συμμαχίας και σύνθεσης, χωρίς προκαταλήψεις και αγκυλώσεις στο πλαίσιο ενός μεγάλου πλειοψηφικού κόμματος που θα είναι σε θέση να διεκδικεί είτε αυτοδύναμα ή με συνεργασίες τη δυνατότητα διακυβέρνησης.

Μην ξεχνάμε ότι το πλούσιο ιστορικό φορτίο της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης, περνά από τα πρώτα σοσιαλιστικά προτάγματα των Γ. Σκληρού, Στ. Καλλέργη, Ρ. Χοϊδά,κλπ., από το εκσυγχρονιστικό και δημοκρατικό αίτημα του Βενιζελισμού, το ΣΕΚΕ, τον Αριστερό Βενιζελισμό του Αλ. Παπαναστασίου, το μεγάλο ΕΑΜ, την ΕΔΑ που τόλμησε να έχει ηγέτη – πρόεδρό της έναν Μενσεβίκο Σοσιαλιστή, τον Γ. Πασσαλίδη, το ριζοσπαστικό Κέντρο της δεκαετίας του 60, τον αντιδικτατορικό αγώνα, τους αγώνες της Μεταπολίτευσης με κατάληξη την Δημοκρατική έκρηξη του 1981. Όλα αυτά είναι εγγεγραμμένα στο πολιτικό – ιδεολογικό DNA της μεγάλης Παράταξης και έχουν περάσει αυτούσια στην ιδιαίτερη πολιτική ιδιοσυστασία του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, μαζί φυσικά με τα χαρακτηριστικά των πιο σύγχρονων κινημάτων και αιτημάτων.

Δ. Ο ΝΕΟΣ ΤΥΠΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

Η μελέτη του κομματικού φαινομένου και η προοπτική του, σαφώς και ξεφεύγει από τις ανάγκες και της δυνατότητες μιας απλής καταγραφής και αναφοράς, όπως τούτη εδώ.

Πολλές φορές γίνεται αναφορά σε έναν Νέο Τύπο Κόμματος, που θα ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες που επιβάλλουν οι Οικονομικές, Τεχνολογικές και Κοινωνικές εξελίξεις. Ενός τύπου κόμματος, που θα είναι πολύ διαφορετικός από τον γνωστό και κατεστημένο τύπο του προηγούμενου αιώνα, του κόμματος νέου τύπου, ή Λενινιστικού Κόμματος.

Είναι αυτός ο Νέος Τύπος Κόμματος, στον οποίο πρέπει να πειραματιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, ώστε να συλλάβει και εκφράσει σε όλο το εύρος και πλάτος την νέα οικονομική, τεχνολογική και κοινωνική πραγματικότητα.

Δεδομένου ότι στο πλαίσιο ειδικά της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης, η βιομηχανική παραγωγή έχει λάβει εντελώς νέα χαρακτηριστικά, με μείωση του ρόλου και της σημαντικότητας της μισθωτής εργασίας, δεν υπάρχει εργατική πρωτοπορία, αλλά αντίθετα οι ταξικές σχέσεις είναι πιο περίπλοκες. Συνεπώς δεν υπάρχει η υλική βάση για τη λειτουργία κόμματος νέου τύπου ή Λενινιστικού, ως κόμμα – πρωτοπορία που εκφράζει τα συμφέροντα της πρωτοπόρας εργατικής τάξης, με όλα τα οργανωτικά, ιεραρχικά του χαρακτηριστικά. Στο σημείο αυτό να επισημάνουμε την ιστορική δικαίωση της προσέγγισης του ΠΑΣΟΚ περί «Μη Προνομιούχων Ελλήνων», ως πρωτοπόρα αντίληψη του ταξικού φαινομένου στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τα κόμματα της παραδοσιακής τότε Αριστεράς που επέμεναν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην πρωτοπορία της Εργατικής Τάξης.

Στις σύγχρονες κοινωνίες, βέβαια δεν έχει εκλείψει η πάλη των τάξεων, τουναντίον έχει ενταθεί τις τελευταίες δεκαετίες της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού. Ωστόσο, αφενός η Εργατική Βιομηχανική Τάξη έχει σχεδόν εξαλειφθεί, αφ ετέρου έχει ενταθεί η απασχόληση στους τομείς των Υπηρεσιών, του Εμπορίου και της Αυτοαπασχόλησης, που ειδικά στην Ελλάδα αποτελεί κύριο στοιχείο της ιδιομορφίας της. Επιπλέον οι ταυτότητες των ανθρώπων είναι πολυδιάστατες, καθώς πλήθος αναγκών έχουν αναδειχθεί, είτε στο πλαίσιο ενός καταναλωτισμού ή και μιας γνήσιας εξέλιξης και προόδου. Έτσι ο σύγχρονος εργαζόμενος – πολίτης, μπορεί να μην ενοποιείται στο πλαίσιο μιας τάξης, ενός κόμματος, με άλλους, αλλά ταυτόχρονα ενοποιείται στο πλαίσιο άλλων ταυτοτικών στοιχείων και συλλογικοτήτων.

Αυτή ακριβώς την πολυσχιδή πραγματικότητα πρέπει να εκφράσει, αντιπροσωπεύσει και ενοποιήσει ο προοδευτικός χώρος, στο πλαίσιο ενός Νέου Τύπου Κόμματος.

Η ταπεινότητά μου αναγνωρίζει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά αυτού του Νέου Τύπου Κόμματος:

· Σχέση με την κοινωνία - Ανοιχτό Κόμμα: Καταστατική πρόβλεψη υποχρέωσης διαβούλευσης σε όλα τα επίπεδα με συλλογικούς και κοινωνικούς φορείς, τα συμφέροντα των οποίων αντιπροσωπεύονται σε όλα τα επίπεδα (εθνικό, περιφερειακό, τοπικό, συνδικαλιστικό, κοκ.). Πρόκειται δηλαδή για μια άλλου τύπου Διεύρυνση, με άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Είναι άνοιγμα στην πράξη, χωρίς προαπαιτούμενα και προκαταλήψεις.

· Με τη βοήθεια της Τεχνολογίας, λειτουργία δικτύων εντός του κόμματος, που αυξάνουν τη δυνατότητα επικοινωνίας, διαβούλευσης και λήψης αποφάσεων, όχι στο πλαίσιο του γνωστού Ιεραρχικού μοντέλου. Π.χ. Λειτουργική διασύνδεση Τμημάτων ή Τομέων σε πεδία κοινού ενδιαφέροντος.

· Ο ρόλος του Ηγέτη: όσο κι αν είναι απαραίτητη η Δημοκρατική λειτουργία στη λήψη των αποφάσεων, ο ηγέτης μοιραία, αποτελεί τον κεντρικό κόμβο, που ενοποιεί όλες τις επιμέρους διαφορές, απόψεις, λειτουργίες, αυτός εκφράζει το όλον. Έχει επομένως τις απαραίτητες εξουσιοδοτήσεις να λαμβάνει αποφάσεις, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, στο πλαίσιο βέβαια και του ελέγχου και της λογοδοσίας, χωρίς να είναι υποχρεωμένος κάθε φορά να απολογείται σε Όργανα Ιεραρχικών Δομών, που πολλές φορές δεν εκφράζουν τίποτε άλλο παρά τυχαίες συνευρέσεις και νιτερέσα.

· Ο ρόλος του μέλους: Η Οργάνωση έχει στις τάξεις της μέλη και στελέχη διαφορετικών καταβολών, ταχυτήτων, διαθεσιμοτήτων, αντιλήψεων για τη συλλογική δράση, γιατί πολύ απλά, έτσι ακριβώς δομείται η σύγχρονη κοινωνία. Για να είναι λοιπόν το κόμμα, πραγματικά κόμμα των μελών, είναι απαραίτητο η Οργάνωση να καλύπτει όλες αυτές τις ιδιαιτερότητες, την ύπαρξη των οποίων πρέπει μάλιστα να την επιδιώκει και όχι να την λοιδωρεί. · Η λειτουργία του μέλους πρέπει να είναι ουσιαστική και αποφασιστικού χαρακτήρα στη λήψη και εφαρμογή αποφάσεων στο πλαίσιο ενός καλά δομημένου περιβάλλοντος συμμετοχής που θα σέβεται όλες τις παραπάνω πτυχές και ιδιαιτερότητες. Η χρήση της Τεχνολογίας είναι σ΄αυτό το σημείο απαραίτητη.

More in Πολιτικής
Comments