Ο Μπάιντεν μετά την ορκωμοσία

Ο Μπάιντεν μετά την ορκωμοσία

Τώρα που στεγνώνει το μελάνι από το διάταγμα ανακήρυξης του Τζο Μπάιντεν σε 46ο πρόεδρο των ΗΠΑ, ευχή όλων μας είναι να δρομολογηθεί  μια σοβαρότερη και πιο υπεύθυνη συζήτηση σχετικά με το μέλλον του πλανήτη.

Ο νέος πρόεδρος δηλώνει διαθέσιμος τουλάχιστον για τέτοιον διάλογο και κατά τούτο ήδη μια καλύτερη μέρα έχει ξημερώσει στον κόσμο. Πολύ περισσότερο αφού ο Τζο Μπάιντεν λίγες μόλις ώρες μετά την ορκωμοσία του υπέγραψε δύο διατάγματα τεράστιας συμβολικής και πρακτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο επί Γης: τα διατάγματα επανένταξης των ΗΠΑ στη Συμφωνία των Παρισίων και επιστροφής της χώρας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. (Μικρότερης -αλλά πάντως όχι αμελητέας- σημασίας είναι και η δήλωση βουλήσεως της διοίκησής του να παραταθεί η ισχύς της συνθήκης με τη Ρωσία για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων New Start, που επίσης είχε καταγγείλει ο πολύ επικίνδυνος, όπως αποδείχτηκε, προκάτοχός του, Ντόναλντ Τραμπ).

Τα καλά νέα, όμως, σταματούν εδώ  και πολλά από τα προβλήματα των καιρών παραμένει αναπάντητο πως θα εξελιχτούν, με τα δείγματα γραφής του νέου προέδρου  (και πριν την εκλογή του, κατά τη μακρά θητεία του ως σημαντικό πρόσωπο του συστήματος που οδήγησε τις ΗΠΑ στη βαθύτερη κρίση της νέας ιστορίας τους, την οποία ο απελθών Τραμπ βεβαίως επέτεινε και οδήγησε ως τον έσχατο κίνδυνο της άτυπης πραξικοπηματικής ανωμαλίας) να μην είναι τα καλύτερα! Ήδη, τα δύο πρώτα θετικά διατάγματα Μπάιντεν (επιστροφής στον ΠΟΥ και στη συμφωνία των Παρισίων), αν μη τί άλλο, σηματοδοτούν μια «στροφή» των ΗΠΑ σε διεθνείς επιλογές, σχετικά με την πρόσληψη και κατανόηση του πλαισίου των πολιτικών πραγμάτων για τη νέα αμερικανική διοίκηση, με τα εσωτερικά προβλήματα στη χώρα, δημοκρατικά, οικονομικά, κοινωνικά κ.λπ., τα οποία είναι και τα βασικά αίτια για την (ευτυχώς πρόσκαιρη) επικράτηση της ακροδεξιάς του Τραμπ, να φαίνεται πως δεν αποτελούν προτεραιότητα για τον Μπάιντεν.

(Ένα παράδειγμα: Ένα ακόμη διάταγμα εσωτερικού πολιτικού ενδιαφέροντος, ένα διάταγμα αποκατάστασης του Obamacare, που ως γνωστόν ο Τραμπ στοχοθέτησε και έπληξε κατά προτεραιότητα κατά την προεδρία του -χωρίς να μπορέσει να το αποκαθηλώσει πλήρως, ευτυχώς- θα μπορούσε να συμπληρώνει τη συμβολική έναρξη της προεδρίας Μπάιντεν! Ένα νεύμα, δηλαδή, προς το εσωτερικό της χώρας του ότι η κοινωνική πτυχή θα αποτελέσει κεντρικό σημείο της επόμενης πολιτικής περιόδου στη χώρα, συμβάλλοντας στην προσπάθεια αποκατάστασης του έντονα διαταραγμένου κοινωνικού ιστού, επί του οποίου δομήθηκε το ακροδεξιό αφήγημα Τραμπ. Κι αυτό το βήμα, προς το εσωτερικό της χώρας του και σ’ αυτό το πεδίο πολιτικής, την κοινωνική συνοχή, μια συμβολική εναρκτήρια κίνηση, δεν το έκανε ο νέος αμερικανός πρόεδρος. Ελπίζω να το κάνει αμέσως στη συνέχεια!)

Βεβαίως, ο Τραμπ ποτέ δεν ήταν αίτιο της βαθιάς κρίσης που διέρχονται οι ΗΠΑ, αλλά σύμπτωμά της! Και τον βαθύτατο διχασμό των αμερικανών πολιτών δεν τον προκάλεσε ο Τραμπ, αλλά τον εκμεταλλεύτηκε και τον επέτεινε. Έτσι, θα αποδειχτεί ασύγγνωστη αφέλεια εάν τυχόν κατά την επόμενη περίοδο της προεδρίας Μπάιντεν δεν αναληφθεί συγκεκριμένη, οργανωμένη και κατά προτεραιότητα προσπάθεια εκλογίκευσης της ταξικής διάρθρωσης της αμερικανικής κοινωνίας και δικαιότερης κατανομής του διαθέσιμου πλούτου στο εσωτερικό της χώρας, καθώς και δημοκρατικής προόδου με απεγκλωβισμό από τις απολύτως ανελεύθερες ρυθμίσεις  που επέβαλε ο απευθείας πολιτικός πρόγονος του Τραμπ, ο Τζορτζ Μπους τζ., με αφορμή την 9/11. Αυτά είναι τα αίτια και αυτά οφείλεται προς τους αμερικανούς πολίτες από το Δημοκρατικό Κόμμα να αντιμετωπιστούν. Εννοώ μια αντίθετης φοράς -σε σύγκριση με του Τραμπ- επικέντρωση των Δημοκρατικών υπό τον Μπάιντεν στο ίδιο το σώμα της αμερικανικής δημοκρατίας, αντί του οικονομικού απομονωτισμού  που επέβαλε ο προ ημερών μόλις απελθών πρόεδρος, με την πρακτική του «κεφαλαιακού εθνικισμού» και των αλλεπάλληλων δασμών σε βάρος προϊόντων από άλλες χώρες, δασμών, που σε τελευταία ανάλυση τις αμερικανικές εταιρείες ευνόησαν και καθόλου τα πρόσθετα κέρδη τους δεν έφτασαν στον μέσο αμερικανό πολίτη. Και μιας αντεστραμμένης σε σύγκριση με του Τραμπ εικόνας της αμερικανικής δημοκρατίας, όπου οι μαύροι και λατινόφωνοι θα τους επιτραπεί ξανά να είναι ισότιμοι πολίτες της χώρας.

Για να γίνω απολύτως κατανοητός, ο Τραμπ υπήρξε το επιστέγασμα μιας μακράς πορείας παρακμής των ΗΠΑ, παρακμής πολιτικής ως προς τις δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά και απόρροιας του αδιέξοδου νεοφιλελευθερισμού στην οικονομία. Χαρακτηριστικά που αν δεν αρθούν τα προβλήματα θα παραμείνουν και θα διαιωνίζονται, προαναγγέλλοντας τον επόμενο επικίνδυνο αμερικανό πρόεδρο. Η προεδρία Μπάρακ Ομπάμα, που προηγήθηκε, μπορεί να ανέκοψε την καθοδική πορεία των ΗΠΑ, δημοκρατική και οικονομική, αλλά ασφαλώς δεν αποκατέστησε την τεράστια ζημιά που είχε ήδη γίνει -και νομίζω πως δεν το μπορούσε κιόλας να το κάνει αυτό. Έτσι, οι ατυχέστατες επιλογές των Δημοκρατικών, σε πρόσωπα και  πολιτικές προτεραιότητες, το 2017 είχαν ως συνέπεια την εκλογή Τραμπ.

Όμως -και αφού έχω ήδη πει πολλά για τον εσωτερικό των ΗΠΑ-, για το ζήτημα της προεδρίας Μπάιντεν κάθε αναφορά θα ήταν λειψή, αν δεν υπήρχε στο τραπέζι και η πτυχή του διεθνούς ρόλου των ΗΠΑ.

Στο πεδίο αυτό, πρέπει να υπενθυμίσω την προσεκτική προσπάθεια Ομπάμα για αποστασιοποίηση από τον τυχοδιωκτισμό του αμερικανικού άμεσου διεθνούς επεμβατισμού  των προκατόχων του. Μπορεί οι πρακτικές συνέπειες από τη μάλλον σιωπηρά μερική αμερικανική απόσυρση σε διάφορες περιοχές του πλανήτη (αλλά κυρίως στη Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και την περιοχή του Περσικού Κόλπου) να μην είχαν θετικά αποτελέσματα (π.χ. η κατάληξη της Αραβικής Άνοιξης), αλλά η προσπάθεια έγινε. Και πρέπει να υπογραμμίσω ότι προσωπική εκτίμησή μου είναι ότι η ευκαιρία για χειραφέτηση, ως προς τον διεθνή λόγο της, που προσέφερε η προεδρία Ομπάμα στην ΕΕ για ενεργότερο ρόλο στην περιοχή μας, είναι ένα από το μεγάλα στοιχεία του πρώην αμερικανού προέδρου, ανεξάρτητα από την παταγώδη αποτυχία των ευρωπαίων  να διαχειριστούν με στοιχειώδη σωφροσύνη την ευκαιρία που τους προσφέρθηκε στην περιοχή μας.

Θεωρώ ύψιστη ζημία για την παγκόσμια κοινότητα ότι αυτή η διεθνής στάση του Μπάρακ Ομπάμα υποκαταστάθηκε από την σχιζοφρενική και εξόφθαλμα νεο-τυχοδιωτική εξωτερική πολιτική Τραμπ, που από τις ασυνάρτητες και ανεύθυνες αποσύρσεις εν μία νυκτί από το Ιράκ και τα «μαλλιοτραβήγματα» με τον παρανοϊκό Κιμ, μέχρι τον αμερικανικό νεο-επεμβατισμό στη λατινική Αμερική και τη ζώνη του Ειρηνικού, γύρισαν την ανθρωπότητα πολύ πίσω.

Έτσι, όμως, ορίζεται και τί δέον γενέσθαι  στην εξωτερική πολιτική Μπάιντεν, μόλις τελειώσουν  οι δηλώσεις ικανοποίησης για τις εύκολες θετικές επιλογές στον ΠΟΥ και τη συμφωνία του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή!

(Και εννοώ, εδώ, μια συζήτηση για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ με τη νέα προεδρία που μόλις ξεκίνησε, με σοβαρότητα και συναίσθηση του ειδικού βάρους της αμερικανικής διπλωματίας για τις παγκόσμιες υποθέσεις, που είναι τεράστιο, αρέσει-δεν αρέσει σε πολλούς από μας αυτό. Δηλαδή, μια συζήτηση απαλλαγμένη από επαρχιώτικες προσεγγίσεις αναζήτησης του ποιά αμερικανική εξωτερική πολιτική θα ευνοούσε, για παράδειγμα, την Ελλάδα, που αφθονούν παρ’ ημίν, και ενώ απαράβατος κανόνας κατανόησης των παγκόσμιων συσχετισμών δύναμης και συνάγωγα παραγωγικής παρέμβασης σ’ αυτούς ανάλογα με τη δύναμη καθενός είναι ότι κάθε χώρα και πάντοτε θα (επιχειρεί να) προάγει κατά προτεραιότητα τα δικά της συμφέροντα. Δηλαδή, ελληνικές αναλύσεις και αναζητήσεις, που το μόνο που κάνουν είναι να πιστοποιούν το σύνδρομο ανασφάλειας και ανύπαρκτης αυτοπεποίθησης ως προς τον διεθνή λόγο της, που έχει εμπεδώσει ανάμεσά μας η σημερινή κυβέρνηση έργω και λόγω για τη χώρα μας. …Όπως εξ ίσου επαρχιώτικη, αφελή, αμετροεπή και μη παραγωγική θεωρώ την δήλωση που βλέπω πολύ συχνά μπροστά μου τις τελευταίες μέρες στους εγχώριους διαλόγους, ότι οι ΗΠΑ… δεν είναι δημοκρατία! Μια δήλωση, από πολίτες χώρας όπου τα περιστατικά Ινδαρρέ και πολλά άλλα ανάλογα αφθονούν και την ίδια ώρα η κυβέρνηση που παράγει τα περιστατικά αυτά επιβραβεύεται στις δημοσκοπήσεις,  δεδομένα που θα έπρεπε όλους να μας κάνουν πολύ προσεκτικότερους όταν αξιολογούμε τον εξ ορισμού πολύπλοκο και πολύχρωμο δημοκρατικό καμβά άλλων χωρών).

Γεγονός είναι ότι ο νέος αμερικανός πρόεδρος εν πολλοίς διαμόρφωσε προγραμματικά τις θέσεις και την εικόνα του, ετεροκαθοριζόμενος από τις θλιβερές πρωτοβουλίες του προκατόχου του. Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, όμως, ανάλογος ετεροκαθορισμός για τον Μπάιντεν είναι πολύ  πιο δύσκολη και σύνθετη υπόθεση για να παραχθεί ουσιαστικό δείγμα γραφής των προθέσεών του, ιδίως όσο η επανένταξη των ΗΠΑ στη Συμφωνία των Παρισίων και η επιστροφή της χώρας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, δεν μπορούν να συνιστούν «εξωτερική πολιτική», αλλά «κινήσεις». Και η απουσία σαφούς γραμμής εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από ‘δω και πέρα βοά και υπήρξε έκδηλη καθ' όλη την προεκλογική περίοδο, εν μέρει διότι η αποκαθήλωση του «τραμπισμού» ή η επιβίωσή του, ήταν το μεγάλο διακύβευμα αυτών των εκλογών. Με διακατέχει ο φόβος, ομολογώ, ότι  Μπάιντεν δύσκολα θα επαναπροσεγγίσει το στιλ εξωτερικής πολιτικής Ομπάμα και πλησιέστερα προς τις επιλογές της προεδρίας Τραμπ θα κινηθεί. Εύχομαι το αντίθετο!

Καλή επιτυχία, κύριε πρόεδρε των ΗΠΑ! (Κι αυτό δεν θα το ευχόμουν ποτέ στον απελθόντα)...

More in Διεθνή
Comments
Ο Μπάιντεν μετά την ορκωμοσία

Ο Μπάιντεν μετά την ορκωμοσία

Τώρα που στεγνώνει το μελάνι από το διάταγμα ανακήρυξης του Τζο Μπάιντεν σε 46ο πρόεδρο των ΗΠΑ, ευχή όλων μας είναι να δρομολογηθεί  μια σοβαρότερη και πιο υπεύθυνη συζήτηση σχετικά με το μέλλον του πλανήτη.

Ο νέος πρόεδρος δηλώνει διαθέσιμος τουλάχιστον για τέτοιον διάλογο και κατά τούτο ήδη μια καλύτερη μέρα έχει ξημερώσει στον κόσμο. Πολύ περισσότερο αφού ο Τζο Μπάιντεν λίγες μόλις ώρες μετά την ορκωμοσία του υπέγραψε δύο διατάγματα τεράστιας συμβολικής και πρακτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο επί Γης: τα διατάγματα επανένταξης των ΗΠΑ στη Συμφωνία των Παρισίων και επιστροφής της χώρας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. (Μικρότερης -αλλά πάντως όχι αμελητέας- σημασίας είναι και η δήλωση βουλήσεως της διοίκησής του να παραταθεί η ισχύς της συνθήκης με τη Ρωσία για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων New Start, που επίσης είχε καταγγείλει ο πολύ επικίνδυνος, όπως αποδείχτηκε, προκάτοχός του, Ντόναλντ Τραμπ).

Τα καλά νέα, όμως, σταματούν εδώ  και πολλά από τα προβλήματα των καιρών παραμένει αναπάντητο πως θα εξελιχτούν, με τα δείγματα γραφής του νέου προέδρου  (και πριν την εκλογή του, κατά τη μακρά θητεία του ως σημαντικό πρόσωπο του συστήματος που οδήγησε τις ΗΠΑ στη βαθύτερη κρίση της νέας ιστορίας τους, την οποία ο απελθών Τραμπ βεβαίως επέτεινε και οδήγησε ως τον έσχατο κίνδυνο της άτυπης πραξικοπηματικής ανωμαλίας) να μην είναι τα καλύτερα! Ήδη, τα δύο πρώτα θετικά διατάγματα Μπάιντεν (επιστροφής στον ΠΟΥ και στη συμφωνία των Παρισίων), αν μη τί άλλο, σηματοδοτούν μια «στροφή» των ΗΠΑ σε διεθνείς επιλογές, σχετικά με την πρόσληψη και κατανόηση του πλαισίου των πολιτικών πραγμάτων για τη νέα αμερικανική διοίκηση, με τα εσωτερικά προβλήματα στη χώρα, δημοκρατικά, οικονομικά, κοινωνικά κ.λπ., τα οποία είναι και τα βασικά αίτια για την (ευτυχώς πρόσκαιρη) επικράτηση της ακροδεξιάς του Τραμπ, να φαίνεται πως δεν αποτελούν προτεραιότητα για τον Μπάιντεν.

(Ένα παράδειγμα: Ένα ακόμη διάταγμα εσωτερικού πολιτικού ενδιαφέροντος, ένα διάταγμα αποκατάστασης του Obamacare, που ως γνωστόν ο Τραμπ στοχοθέτησε και έπληξε κατά προτεραιότητα κατά την προεδρία του -χωρίς να μπορέσει να το αποκαθηλώσει πλήρως, ευτυχώς- θα μπορούσε να συμπληρώνει τη συμβολική έναρξη της προεδρίας Μπάιντεν! Ένα νεύμα, δηλαδή, προς το εσωτερικό της χώρας του ότι η κοινωνική πτυχή θα αποτελέσει κεντρικό σημείο της επόμενης πολιτικής περιόδου στη χώρα, συμβάλλοντας στην προσπάθεια αποκατάστασης του έντονα διαταραγμένου κοινωνικού ιστού, επί του οποίου δομήθηκε το ακροδεξιό αφήγημα Τραμπ. Κι αυτό το βήμα, προς το εσωτερικό της χώρας του και σ’ αυτό το πεδίο πολιτικής, την κοινωνική συνοχή, μια συμβολική εναρκτήρια κίνηση, δεν το έκανε ο νέος αμερικανός πρόεδρος. Ελπίζω να το κάνει αμέσως στη συνέχεια!)

Βεβαίως, ο Τραμπ ποτέ δεν ήταν αίτιο της βαθιάς κρίσης που διέρχονται οι ΗΠΑ, αλλά σύμπτωμά της! Και τον βαθύτατο διχασμό των αμερικανών πολιτών δεν τον προκάλεσε ο Τραμπ, αλλά τον εκμεταλλεύτηκε και τον επέτεινε. Έτσι, θα αποδειχτεί ασύγγνωστη αφέλεια εάν τυχόν κατά την επόμενη περίοδο της προεδρίας Μπάιντεν δεν αναληφθεί συγκεκριμένη, οργανωμένη και κατά προτεραιότητα προσπάθεια εκλογίκευσης της ταξικής διάρθρωσης της αμερικανικής κοινωνίας και δικαιότερης κατανομής του διαθέσιμου πλούτου στο εσωτερικό της χώρας, καθώς και δημοκρατικής προόδου με απεγκλωβισμό από τις απολύτως ανελεύθερες ρυθμίσεις  που επέβαλε ο απευθείας πολιτικός πρόγονος του Τραμπ, ο Τζορτζ Μπους τζ., με αφορμή την 9/11. Αυτά είναι τα αίτια και αυτά οφείλεται προς τους αμερικανούς πολίτες από το Δημοκρατικό Κόμμα να αντιμετωπιστούν. Εννοώ μια αντίθετης φοράς -σε σύγκριση με του Τραμπ- επικέντρωση των Δημοκρατικών υπό τον Μπάιντεν στο ίδιο το σώμα της αμερικανικής δημοκρατίας, αντί του οικονομικού απομονωτισμού  που επέβαλε ο προ ημερών μόλις απελθών πρόεδρος, με την πρακτική του «κεφαλαιακού εθνικισμού» και των αλλεπάλληλων δασμών σε βάρος προϊόντων από άλλες χώρες, δασμών, που σε τελευταία ανάλυση τις αμερικανικές εταιρείες ευνόησαν και καθόλου τα πρόσθετα κέρδη τους δεν έφτασαν στον μέσο αμερικανό πολίτη. Και μιας αντεστραμμένης σε σύγκριση με του Τραμπ εικόνας της αμερικανικής δημοκρατίας, όπου οι μαύροι και λατινόφωνοι θα τους επιτραπεί ξανά να είναι ισότιμοι πολίτες της χώρας.

Για να γίνω απολύτως κατανοητός, ο Τραμπ υπήρξε το επιστέγασμα μιας μακράς πορείας παρακμής των ΗΠΑ, παρακμής πολιτικής ως προς τις δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά και απόρροιας του αδιέξοδου νεοφιλελευθερισμού στην οικονομία. Χαρακτηριστικά που αν δεν αρθούν τα προβλήματα θα παραμείνουν και θα διαιωνίζονται, προαναγγέλλοντας τον επόμενο επικίνδυνο αμερικανό πρόεδρο. Η προεδρία Μπάρακ Ομπάμα, που προηγήθηκε, μπορεί να ανέκοψε την καθοδική πορεία των ΗΠΑ, δημοκρατική και οικονομική, αλλά ασφαλώς δεν αποκατέστησε την τεράστια ζημιά που είχε ήδη γίνει -και νομίζω πως δεν το μπορούσε κιόλας να το κάνει αυτό. Έτσι, οι ατυχέστατες επιλογές των Δημοκρατικών, σε πρόσωπα και  πολιτικές προτεραιότητες, το 2017 είχαν ως συνέπεια την εκλογή Τραμπ.

Όμως -και αφού έχω ήδη πει πολλά για τον εσωτερικό των ΗΠΑ-, για το ζήτημα της προεδρίας Μπάιντεν κάθε αναφορά θα ήταν λειψή, αν δεν υπήρχε στο τραπέζι και η πτυχή του διεθνούς ρόλου των ΗΠΑ.

Στο πεδίο αυτό, πρέπει να υπενθυμίσω την προσεκτική προσπάθεια Ομπάμα για αποστασιοποίηση από τον τυχοδιωκτισμό του αμερικανικού άμεσου διεθνούς επεμβατισμού  των προκατόχων του. Μπορεί οι πρακτικές συνέπειες από τη μάλλον σιωπηρά μερική αμερικανική απόσυρση σε διάφορες περιοχές του πλανήτη (αλλά κυρίως στη Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και την περιοχή του Περσικού Κόλπου) να μην είχαν θετικά αποτελέσματα (π.χ. η κατάληξη της Αραβικής Άνοιξης), αλλά η προσπάθεια έγινε. Και πρέπει να υπογραμμίσω ότι προσωπική εκτίμησή μου είναι ότι η ευκαιρία για χειραφέτηση, ως προς τον διεθνή λόγο της, που προσέφερε η προεδρία Ομπάμα στην ΕΕ για ενεργότερο ρόλο στην περιοχή μας, είναι ένα από το μεγάλα στοιχεία του πρώην αμερικανού προέδρου, ανεξάρτητα από την παταγώδη αποτυχία των ευρωπαίων  να διαχειριστούν με στοιχειώδη σωφροσύνη την ευκαιρία που τους προσφέρθηκε στην περιοχή μας.

Θεωρώ ύψιστη ζημία για την παγκόσμια κοινότητα ότι αυτή η διεθνής στάση του Μπάρακ Ομπάμα υποκαταστάθηκε από την σχιζοφρενική και εξόφθαλμα νεο-τυχοδιωτική εξωτερική πολιτική Τραμπ, που από τις ασυνάρτητες και ανεύθυνες αποσύρσεις εν μία νυκτί από το Ιράκ και τα «μαλλιοτραβήγματα» με τον παρανοϊκό Κιμ, μέχρι τον αμερικανικό νεο-επεμβατισμό στη λατινική Αμερική και τη ζώνη του Ειρηνικού, γύρισαν την ανθρωπότητα πολύ πίσω.

Έτσι, όμως, ορίζεται και τί δέον γενέσθαι  στην εξωτερική πολιτική Μπάιντεν, μόλις τελειώσουν  οι δηλώσεις ικανοποίησης για τις εύκολες θετικές επιλογές στον ΠΟΥ και τη συμφωνία του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή!

(Και εννοώ, εδώ, μια συζήτηση για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ με τη νέα προεδρία που μόλις ξεκίνησε, με σοβαρότητα και συναίσθηση του ειδικού βάρους της αμερικανικής διπλωματίας για τις παγκόσμιες υποθέσεις, που είναι τεράστιο, αρέσει-δεν αρέσει σε πολλούς από μας αυτό. Δηλαδή, μια συζήτηση απαλλαγμένη από επαρχιώτικες προσεγγίσεις αναζήτησης του ποιά αμερικανική εξωτερική πολιτική θα ευνοούσε, για παράδειγμα, την Ελλάδα, που αφθονούν παρ’ ημίν, και ενώ απαράβατος κανόνας κατανόησης των παγκόσμιων συσχετισμών δύναμης και συνάγωγα παραγωγικής παρέμβασης σ’ αυτούς ανάλογα με τη δύναμη καθενός είναι ότι κάθε χώρα και πάντοτε θα (επιχειρεί να) προάγει κατά προτεραιότητα τα δικά της συμφέροντα. Δηλαδή, ελληνικές αναλύσεις και αναζητήσεις, που το μόνο που κάνουν είναι να πιστοποιούν το σύνδρομο ανασφάλειας και ανύπαρκτης αυτοπεποίθησης ως προς τον διεθνή λόγο της, που έχει εμπεδώσει ανάμεσά μας η σημερινή κυβέρνηση έργω και λόγω για τη χώρα μας. …Όπως εξ ίσου επαρχιώτικη, αφελή, αμετροεπή και μη παραγωγική θεωρώ την δήλωση που βλέπω πολύ συχνά μπροστά μου τις τελευταίες μέρες στους εγχώριους διαλόγους, ότι οι ΗΠΑ… δεν είναι δημοκρατία! Μια δήλωση, από πολίτες χώρας όπου τα περιστατικά Ινδαρρέ και πολλά άλλα ανάλογα αφθονούν και την ίδια ώρα η κυβέρνηση που παράγει τα περιστατικά αυτά επιβραβεύεται στις δημοσκοπήσεις,  δεδομένα που θα έπρεπε όλους να μας κάνουν πολύ προσεκτικότερους όταν αξιολογούμε τον εξ ορισμού πολύπλοκο και πολύχρωμο δημοκρατικό καμβά άλλων χωρών).

Γεγονός είναι ότι ο νέος αμερικανός πρόεδρος εν πολλοίς διαμόρφωσε προγραμματικά τις θέσεις και την εικόνα του, ετεροκαθοριζόμενος από τις θλιβερές πρωτοβουλίες του προκατόχου του. Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, όμως, ανάλογος ετεροκαθορισμός για τον Μπάιντεν είναι πολύ  πιο δύσκολη και σύνθετη υπόθεση για να παραχθεί ουσιαστικό δείγμα γραφής των προθέσεών του, ιδίως όσο η επανένταξη των ΗΠΑ στη Συμφωνία των Παρισίων και η επιστροφή της χώρας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, δεν μπορούν να συνιστούν «εξωτερική πολιτική», αλλά «κινήσεις». Και η απουσία σαφούς γραμμής εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από ‘δω και πέρα βοά και υπήρξε έκδηλη καθ' όλη την προεκλογική περίοδο, εν μέρει διότι η αποκαθήλωση του «τραμπισμού» ή η επιβίωσή του, ήταν το μεγάλο διακύβευμα αυτών των εκλογών. Με διακατέχει ο φόβος, ομολογώ, ότι  Μπάιντεν δύσκολα θα επαναπροσεγγίσει το στιλ εξωτερικής πολιτικής Ομπάμα και πλησιέστερα προς τις επιλογές της προεδρίας Τραμπ θα κινηθεί. Εύχομαι το αντίθετο!

Καλή επιτυχία, κύριε πρόεδρε των ΗΠΑ! (Κι αυτό δεν θα το ευχόμουν ποτέ στον απελθόντα)...

More in Διεθνή
Comments