Ο κοινωνικός ρατσισμός δεν θα εκλείψει αλλά να μου ζήσεις Κερατσίνι

Ο κοινωνικός ρατσισμός δεν θα εκλείψει αλλά να μου ζήσεις Κερατσίνι

Με όσες κρίσεις κι αν έρθει αντιμέτωπη η ελληνική πραγματικότητα ο ακραίος κοινωνικός ρατσισμός δεν θα εκλείψει. Ένα ακόμη ζωντανό παράδειγμα ετούτης της αποκαρδιωτικής κατάληξης οι δηλώσεις της Ι. Μάνδρου στο ΣΚΆΙ, η οποία με υποτιμητικό τόνο σχολίασε δημόσια ότι οι γυναίκες που ζουν στο Πέραμα και έχουν άνδρα ναυτεργάτη ξέρουν -ω του θαύματος- να μιλούν και να δείχνουν περιποιημένες.

Η Μάνδρου δεν εξέφρασε τίποτα παραπάνω από τα συνήθη αστικά αφηγήματα που μιλούν για τη διανόηση που -σχεδον αποκλειστικά- εκπορεύεται από το σύνολο των βορείων προαστίων. Στη συνέχεια, πιστή σε μια φαιδρή ενδυματολογική σταχυολόγηση από εκείνες που επιδίδεται η κάστα της, ταυτίζει το ντύσιμο της όχι μόνο με την κοινωνική της προέλευση αλλά υποτιμά ευθαρσώς και το μορφωτικό της επίπεδο, το οποίο -ω του θαύματος- δεν θυμίζει σε τίποτα την «ποταπή» καταγωγή της.

Με αυτή την πάγια ελιτίστικη και εμετική μάτια της μπουρζουαζίας δηλώνει εντυπωσιασμένη επειδή δεν συνηθίζεται σε ανθρώπους, οι οποίοι προέρχονται από χαμηλά κοινωνικά στρώματα, να ξεπερνούν τον πήχη μίας μέτριας έως πολύ κακής εμφάνισης, πόσω μάλλον όταν προέρχονται από «υποβαθμισμένες» περιοχές του αστικού ιστού. Η Μάνδρου μέσα από την ανάδειξη της Μάγδας Φύσσα ως εμβληματικής φιγούρας η οποία ξεχωρίζει από το μέσο όρο ειρωνεύεται κατάφωρα όλους εμάς που δεν καταγόμαστε από αυτοκρατορικά τζάκια και δεν έχουμε μπάρμπα στην Κορώνη. Ταυτίζει με αδέξιους, άξεστους και άτοπους συλλογισμούς την ενδυματολογική εμφάνιση ενός ανθρώπου με το ποιόν του και διανοίγει τον αξιακό της κώδικα για να χωρέσει κάποια που, αν και δεν ανήκει στον αριστοκρατικό της κύκλο, ξέρει να ντύνεται και να περιποιείται. Φυσικά και δεν την απασχολεί η τραγική εγκαρτέρηση με την οποία 7 χρόνια τώρα περιμένει την εκδίκαση του φονιά του γιου της. Φυσικά και δεν έχει να σχολιάσει τίποτα περί της αξιοθαύμαστης στάσης της με την οποία εδώ και τόσα χρόνια αποτελεί ένα από τα πιο περήφανα σύμβολα του αντιφασιστικού αγώνα.

Την Μάνδρου δεν την απασχολούν ζητήματα όπως το κοινωνικό αποτύπωμα μιας περιοχής και των κατοίκων της στον χρόνο, το πανανθρώπινο και καθολικό φαινόμενο της προσφυγιάς, ο ρόλος που διαδραματίζει στην Ιστορία ενός τόπου, πως εγχαράσσεται στις καρδιές των ανθρώπων μέσα από την ανάδυση και την ανάδειξη της συλλογικής μας μνήμης. Την Μάνδρου δεν την αφορά το δράμα του απομονωμένου, του παρία, του συνθλιμμένου πρόσφυγα, του φτωχού που χαμογελά, η τραγικότητα μιας μάνας να ανακράζει εξαντλημένη την απόφαση της δικαιοσύνης. Θέτει μονάχα τα διαχωριστικά όρια ανάμεσα στην υψηλή της κοινωνία και την «πλέμπα».

Όμως, κ. Μάνδρου,  οι άνθρωποι που από κοινωνικές κατασκευές εκπέσανε ξέρουν και να μιλάνε και να ντύνονται και να γράφουν και να κοιτάζουν τον άλλο στα μάτια και να πανηγυρίσουν «λιμανιώτικα» και αυθεντικά την ετυμηγορία του φονιά του γιου της και να διαολοστείλουν ηρωικά κάθε ξόανο του δημοσιογραφίστικου τόξου.

Και έτσι, μοιραία, η αριστοκρατική επιφάνεια, που αυτόχρημα και μέσω του λόγου σας επικαλείστε, παραμένει τωόντι στην επιφάνεια διότι είστε ανίκανη να σταθείτε στην ουσία.

More in Κοινωνία
Comments
Ο κοινωνικός ρατσισμός δεν θα εκλείψει αλλά να μου ζήσεις Κερατσίνι

Ο κοινωνικός ρατσισμός δεν θα εκλείψει αλλά να μου ζήσεις Κερατσίνι

Με όσες κρίσεις κι αν έρθει αντιμέτωπη η ελληνική πραγματικότητα ο ακραίος κοινωνικός ρατσισμός δεν θα εκλείψει. Ένα ακόμη ζωντανό παράδειγμα ετούτης της αποκαρδιωτικής κατάληξης οι δηλώσεις της Ι. Μάνδρου στο ΣΚΆΙ, η οποία με υποτιμητικό τόνο σχολίασε δημόσια ότι οι γυναίκες που ζουν στο Πέραμα και έχουν άνδρα ναυτεργάτη ξέρουν -ω του θαύματος- να μιλούν και να δείχνουν περιποιημένες.

Η Μάνδρου δεν εξέφρασε τίποτα παραπάνω από τα συνήθη αστικά αφηγήματα που μιλούν για τη διανόηση που -σχεδον αποκλειστικά- εκπορεύεται από το σύνολο των βορείων προαστίων. Στη συνέχεια, πιστή σε μια φαιδρή ενδυματολογική σταχυολόγηση από εκείνες που επιδίδεται η κάστα της, ταυτίζει το ντύσιμο της όχι μόνο με την κοινωνική της προέλευση αλλά υποτιμά ευθαρσώς και το μορφωτικό της επίπεδο, το οποίο -ω του θαύματος- δεν θυμίζει σε τίποτα την «ποταπή» καταγωγή της.

Με αυτή την πάγια ελιτίστικη και εμετική μάτια της μπουρζουαζίας δηλώνει εντυπωσιασμένη επειδή δεν συνηθίζεται σε ανθρώπους, οι οποίοι προέρχονται από χαμηλά κοινωνικά στρώματα, να ξεπερνούν τον πήχη μίας μέτριας έως πολύ κακής εμφάνισης, πόσω μάλλον όταν προέρχονται από «υποβαθμισμένες» περιοχές του αστικού ιστού. Η Μάνδρου μέσα από την ανάδειξη της Μάγδας Φύσσα ως εμβληματικής φιγούρας η οποία ξεχωρίζει από το μέσο όρο ειρωνεύεται κατάφωρα όλους εμάς που δεν καταγόμαστε από αυτοκρατορικά τζάκια και δεν έχουμε μπάρμπα στην Κορώνη. Ταυτίζει με αδέξιους, άξεστους και άτοπους συλλογισμούς την ενδυματολογική εμφάνιση ενός ανθρώπου με το ποιόν του και διανοίγει τον αξιακό της κώδικα για να χωρέσει κάποια που, αν και δεν ανήκει στον αριστοκρατικό της κύκλο, ξέρει να ντύνεται και να περιποιείται. Φυσικά και δεν την απασχολεί η τραγική εγκαρτέρηση με την οποία 7 χρόνια τώρα περιμένει την εκδίκαση του φονιά του γιου της. Φυσικά και δεν έχει να σχολιάσει τίποτα περί της αξιοθαύμαστης στάσης της με την οποία εδώ και τόσα χρόνια αποτελεί ένα από τα πιο περήφανα σύμβολα του αντιφασιστικού αγώνα.

Την Μάνδρου δεν την απασχολούν ζητήματα όπως το κοινωνικό αποτύπωμα μιας περιοχής και των κατοίκων της στον χρόνο, το πανανθρώπινο και καθολικό φαινόμενο της προσφυγιάς, ο ρόλος που διαδραματίζει στην Ιστορία ενός τόπου, πως εγχαράσσεται στις καρδιές των ανθρώπων μέσα από την ανάδυση και την ανάδειξη της συλλογικής μας μνήμης. Την Μάνδρου δεν την αφορά το δράμα του απομονωμένου, του παρία, του συνθλιμμένου πρόσφυγα, του φτωχού που χαμογελά, η τραγικότητα μιας μάνας να ανακράζει εξαντλημένη την απόφαση της δικαιοσύνης. Θέτει μονάχα τα διαχωριστικά όρια ανάμεσα στην υψηλή της κοινωνία και την «πλέμπα».

Όμως, κ. Μάνδρου,  οι άνθρωποι που από κοινωνικές κατασκευές εκπέσανε ξέρουν και να μιλάνε και να ντύνονται και να γράφουν και να κοιτάζουν τον άλλο στα μάτια και να πανηγυρίσουν «λιμανιώτικα» και αυθεντικά την ετυμηγορία του φονιά του γιου της και να διαολοστείλουν ηρωικά κάθε ξόανο του δημοσιογραφίστικου τόξου.

Και έτσι, μοιραία, η αριστοκρατική επιφάνεια, που αυτόχρημα και μέσω του λόγου σας επικαλείστε, παραμένει τωόντι στην επιφάνεια διότι είστε ανίκανη να σταθείτε στην ουσία.

More in Κοινωνία
Comments