Ο Δεκέμβρης ανήκει στις φωτιές του

Ο Δεκέμβρης ανήκει στις φωτιές του

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι, όταν ο Μπουκόφσκι έγραφε για τις φωτιές του Δεκέμβρη, είχε μελετήσει με εξιχνιαστική λεπτομέρεια τις έκπαγλες πτώσεις του ήλιου κατά τη δύση.

Ύστερα, επαγωγικά, με εκείνη την μαθηματική αλλά και οξεία διεισδυτική ματιά ενός λογοτέχνη, τοποθέτησε στρατηγικά τους «αναμμένους» ανθρώπους στο τελευταίο μήνα του έτους• εκεί ακριβώς όπου ξεσπάνε όσα τους πνίγουν - έντεκα μήνες μαζεμένοι, εκεί όπου ξεκινούν και τελματώνουν την έκρηξη τους για να καθαρίσει το «είναι» και να αρχίσει άχραντη η καινούργια χρονιά.

Και από την άλλη, δεν ξέρουμε αν εννοούσε και την εκτραχυμένη βία του κράτους καταστολής αντάμα με την αδυσώπητη μανία του να «κοκκινίζει» τα κορμιά μας  —όταν μιλούσε για ανθρώπους «αναμμένους».

Ούτε ήξερε, παρότι φύσει και θέσει αντισυμβατικός, αναρχικός και με ανυπότακτη έλξη για τον κόσμο του περιθωρίου, ότι η έκτη Δεκεμβρίου θα περάσει στην ιστορία ως μία ακόμα μαύρη σελίδα στη μετανεοτερική αφήγηση αυτού του τόπου, με τη δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού που σύχναζε «εκείνη την ώρα» στα Εξάρχεια.

Παρόλ’ αυτά ο Μπουκόφσκι σχολίασε με την οξεία περιγραφική και διεισδυτική ματιά ενός λογοτέχνη τα χρώματα της μοίρας που έμελλε να πάρει ο Δεκέμβρης. Χώρεσε σε δύο μόνο γραμμές όσα έντεκα μήνες βράζουν μέσα μας και περιμένουν την ιδανική στιγμή να εκραγούνε.

Κάθε Δεκέμβρη, θα σμίγουνε τα μελανά χρώματα της ιστορίας με τις πυρακτωμένες αντιστάσεις των «αναμμένων» απέναντι στο άδικο, μεταμφιεσμένο πάντα με την περιβολή της έννομης κρατικής ασφάλειας και προστασίας. Ένα υγρό πυρ ο Δεκέμβρης που τολμάει να εναντιώνεται και να βρίσκει τρόπους να πολεμάει την αστυνομική αυθαιρεσία, ψάχνοντας από κάδο σε κάδο για τη χαμένη απονομή δικαιοσύνης.

Απέναντι σε δικαστές που ανακάτεψαν ποινικούς κώδικες, σε ελαφρυντικά «σύννομου βίου», απέναντι στη ψυχεδέλεια της «τάξης και της ησυχίας», απέναντι στη λεκιασμένη με αίμα κατάχρηση της εξουσίας που δεν διστάζει να πυροβολεί στο ψαχνό δεκαπεντάχρονους «αντιφρονούντες», επειδή ονειρεύονταν μία νύχτα στα Εξάρχεια, απέναντι στον αφιονισμό των ειδικών φρουρών, απέναντι στους φαρισαϊσμούς των υπουργών Δημοσίας Τάξης που λογαριάζουνε ανήθικο φέουδο τους τη δικαιοσύνη,  κάνουμε υπομονή για να ανακράξουμε ενιστάμενοι το δίκιο του Αλέξη, το δικό μας δίκιο, το δίκιο κάθε αδύναμου, βγάζοντας από τα σπλάχνα μας όλα εκείνα που στριμώχτηκαν 11 μήνες σφηνωμένα στο λαιμό μας.
Όσο και αν μας περιχαρακώνουνε η χαμένη εφηβεία του Αλέξη Γρηγορόπουλου θα εξεγείρεται στους δρόμους αγριεμένη, θα αντιστέκεται στη φρίκη της κρατικής καταστολής και υπερ-εξουσίας, με λύσσα θα γαβγίζει στα αφεντικά της αρρωστημένης φιλαρχίας και θα παλεύει για όσα της στέρησε η σφαίρα ενός αμετάπειστου φασίστα.

More in Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος
Comments
Ο Δεκέμβρης ανήκει στις φωτιές του

Ο Δεκέμβρης ανήκει στις φωτιές του

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι, όταν ο Μπουκόφσκι έγραφε για τις φωτιές του Δεκέμβρη, είχε μελετήσει με εξιχνιαστική λεπτομέρεια τις έκπαγλες πτώσεις του ήλιου κατά τη δύση.

Ύστερα, επαγωγικά, με εκείνη την μαθηματική αλλά και οξεία διεισδυτική ματιά ενός λογοτέχνη, τοποθέτησε στρατηγικά τους «αναμμένους» ανθρώπους στο τελευταίο μήνα του έτους• εκεί ακριβώς όπου ξεσπάνε όσα τους πνίγουν - έντεκα μήνες μαζεμένοι, εκεί όπου ξεκινούν και τελματώνουν την έκρηξη τους για να καθαρίσει το «είναι» και να αρχίσει άχραντη η καινούργια χρονιά.

Και από την άλλη, δεν ξέρουμε αν εννοούσε και την εκτραχυμένη βία του κράτους καταστολής αντάμα με την αδυσώπητη μανία του να «κοκκινίζει» τα κορμιά μας  —όταν μιλούσε για ανθρώπους «αναμμένους».

Ούτε ήξερε, παρότι φύσει και θέσει αντισυμβατικός, αναρχικός και με ανυπότακτη έλξη για τον κόσμο του περιθωρίου, ότι η έκτη Δεκεμβρίου θα περάσει στην ιστορία ως μία ακόμα μαύρη σελίδα στη μετανεοτερική αφήγηση αυτού του τόπου, με τη δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού που σύχναζε «εκείνη την ώρα» στα Εξάρχεια.

Παρόλ’ αυτά ο Μπουκόφσκι σχολίασε με την οξεία περιγραφική και διεισδυτική ματιά ενός λογοτέχνη τα χρώματα της μοίρας που έμελλε να πάρει ο Δεκέμβρης. Χώρεσε σε δύο μόνο γραμμές όσα έντεκα μήνες βράζουν μέσα μας και περιμένουν την ιδανική στιγμή να εκραγούνε.

Κάθε Δεκέμβρη, θα σμίγουνε τα μελανά χρώματα της ιστορίας με τις πυρακτωμένες αντιστάσεις των «αναμμένων» απέναντι στο άδικο, μεταμφιεσμένο πάντα με την περιβολή της έννομης κρατικής ασφάλειας και προστασίας. Ένα υγρό πυρ ο Δεκέμβρης που τολμάει να εναντιώνεται και να βρίσκει τρόπους να πολεμάει την αστυνομική αυθαιρεσία, ψάχνοντας από κάδο σε κάδο για τη χαμένη απονομή δικαιοσύνης.

Απέναντι σε δικαστές που ανακάτεψαν ποινικούς κώδικες, σε ελαφρυντικά «σύννομου βίου», απέναντι στη ψυχεδέλεια της «τάξης και της ησυχίας», απέναντι στη λεκιασμένη με αίμα κατάχρηση της εξουσίας που δεν διστάζει να πυροβολεί στο ψαχνό δεκαπεντάχρονους «αντιφρονούντες», επειδή ονειρεύονταν μία νύχτα στα Εξάρχεια, απέναντι στον αφιονισμό των ειδικών φρουρών, απέναντι στους φαρισαϊσμούς των υπουργών Δημοσίας Τάξης που λογαριάζουνε ανήθικο φέουδο τους τη δικαιοσύνη,  κάνουμε υπομονή για να ανακράξουμε ενιστάμενοι το δίκιο του Αλέξη, το δικό μας δίκιο, το δίκιο κάθε αδύναμου, βγάζοντας από τα σπλάχνα μας όλα εκείνα που στριμώχτηκαν 11 μήνες σφηνωμένα στο λαιμό μας.
Όσο και αν μας περιχαρακώνουνε η χαμένη εφηβεία του Αλέξη Γρηγορόπουλου θα εξεγείρεται στους δρόμους αγριεμένη, θα αντιστέκεται στη φρίκη της κρατικής καταστολής και υπερ-εξουσίας, με λύσσα θα γαβγίζει στα αφεντικά της αρρωστημένης φιλαρχίας και θα παλεύει για όσα της στέρησε η σφαίρα ενός αμετάπειστου φασίστα.

More in Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος
Comments