Ο αυταρχισμός γεννά ένα νέο 1-1-4

Ο αυταρχισμός γεννά ένα νέο 1-1-4

Ως 1-1-4 ήταν γνωστό το κεντρικό σύνθημα υπέρ της διαφύλαξης των δημοκρατικών αξιών το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά την δεκαετία του 1960 από την φοιτητική νεολαία της ΕΔΑ και την Ένωση Κέντρου κατά της κυβέρνησης ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή και αργότερα από το ΠΑΜ κατά της δικτατορίας.

Το σύνθημα αναφερόταν στο άρθρο 114 του Συντάγματος του 1952, κατά το οποίο Ἡ τήρησις τοῦ παρόντος Συντάγματος ἀφιεροῦται εἰς τὸν πατριωτισμὸν τῶν Ἑλλήνων και το οποίο υπήρχε ήδη ως άρθρο στο Σύνταγμα από το 1844 (ως άρθρο 107).

Η χρήση του συνθήματος γινόταν έτσι ώστε να προασπίσει τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία ψήφου κατά τις υπάρχουσες προβλέψεις του Συντάγματος, ιδιαίτερα μετά τις εκλογές του 61΄ οι οποίες έγιναν γνωστές ως εκλογές βίας και νοθείας καθώς υπήρξαν ισχυρές κατηγορίες πως ο Καραμανλής χρησιμοποίησε τις δυνάμεις ασφαλείας προς επηρεασμό του εκλογικού αποτελέσματος και προς τρομοκράτηση των ψηφοφόρων του Κέντρου και της Αριστεράς.

Οι αγώνες του 1-1-4 έχουν έναν κοινό παρονομαστή σε σχέση με τα γεγονότα στην Νέα Σμύρνη αλλά και με το γενικότερο πλαίσιο διαμαρτυριών που έχει προκύψει τον τελευταίο καιρό έπειτα από μια σειρά από αντιδραστικούς νόμους και περιστατικά αυταρχισμού.

Η αστυνομική παρουσία στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, η αστυνομική καταστολή ως δόγμα κοινωνικής μεταμέλειας, τα περιστατικά αυθαιρεσίας στους κόλπους των σωμάτων ασφαλείας και η πίεση για παραπάνω δημοκρατία σε μια εποχή που παρατηρείται δημοκρατική οπισθοχώρηση αποτελούν τους άξονες των σύγχρονων κοινωνικών διαμαρτυριών.

Όπως τότε έτσι και τώρα, το τεράστιο πλήθος που συγκεντρώθηκε στο φιλήσυχο προάστιο της Αθήνας ενώνεται ιστορικά με τους φοιτητές του κινήματος του 1-1-4 και τους αγώνες τους.

Ακολούθως, στο μακρινό 1962, οι φοιτητές αλλά και πλειάδα ειρηνικών πολιτών συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα για να εναντιωθούν στις πρακτικές της αυταρχικής κυβέρνησης Καραμανλή, στο κράτος αστυφύλακα και στην πανεπιστημιακή ανελευθερία και ακαδημαϊκή υποβάθμιση που επικρατούσε.

Οι αντιδράσεις της κυβέρνησης Καραμανλή το 1962 αναλογικά με τις αντιδράσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 2021 παρουσιάζουν εξαιρετικές ομοιότητες κυρίως εξαιτίας της κοινής πολιτικής φύσης και κουλτούρας που χαρακτηρίζει την πολιτική ατζέντα και το πεδίο πολιτικής και κοινωνικής δράσης της τότε ΕΡΕ με την σημερινή ΝΔ.

Η κυβέρνηση Καραμανλή που αντιδρά με βίαιο και αυταρχικό τρόπο, εκφράζει σε απόλυτο βαθμό την λογική της μετεμφυλιακής κοινωνίας που βρίσκεται υπό τον κομμουνιστικό κίνδυνο.

Αυτός ο φόβος ήταν η κύρια αιτία γέννησης παρακρατικών ομάδων που σαν τα μανιτάρια ξεπηδούσανε μέσα από τον κρατικό μηχανισμό και τελικά επέφεραν τον θάνατο της ίδιας της δημοκρατίας και την σταδιακή μεταστροφή της μέχρι την χούντα.

Η λευκή τρομοκρατία που ασκήθηκε στον οποιοδήποτε πολίτη βρισκόταν απέναντι στην παράλογη κοινωνική κανονικότητα της μετεμφυλιακής Ελλάδας αφήνει ανεξίτηλο το στίγμα της στην ιστορία και πρέπει να αποτελεί παράδειγμα αυταρχικού και αντιδημοκρατικού ξεπεσμού.

Ο Καραμανλής το 1962, όπως ο Κ. Μητσοτάκης το 2021 λοιπόν, επένδυσε στην πόλωση και στην τεχνίτη δημιουργία εχθρών, ενώ μέσω του κοινωνικού αυτοματισμού προσπάθησαν αμφότεροι να καλλιεργήσουν την ιδέα της επικίνδυνης αριστεράς για την κοινωνική ειρήνη.

Αντιστοίχως στην σημερινή εποχή, η καταστολή κορυφώνεται καθώς το κράτος αστυφύλακας εδραιώνεται ξανά με αποτέλεσμα την έντονη αστυνομική βία και την κατάφορη παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών.

Η κοινωνική οργή λοιπόν που προέκυψε οδηγεί την κυβέρνηση σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο το οποίο εκδηλώνεται μέσω της αντιδραστικής και αντικοινωνικής πολιτικής της.

Τα δείγματα χαφιεδισμού, οι απειλές για περεταίρω αστυνομική καταπίεση και η καταστροφική διαχείρηση της πανδημίας που εξευγενίζεται από τα συστημικά ΜΜΕ αποτελούν χαρακτηριστικές περιπτώσεις κυβερνητικής σήψης.

Το κυβερνητικό διάγγελμα την Δευτέρα μετά την πορεία στην Νέα Σμύρνη όχι απλά αποτελεί προβληματική λογική αλλά φανερώνει και την διαστρεβλωμένη άποψη του πρωθυπουργού για την δημοκρατία, που αναπόσπαστο κομμάτι της αποτελεί η κοινωνική πίεση κάτι το οποίο φαίνεται να μην αναγνωρίζει.

Η θεωρία της διχόνοιας που προωθείται από την κυβέρνηση αποτελεί ένα εριστικό αφήγημα που προσπαθεί να δημιουργήσει τους ίδιους εσωτερικούς εχθρούς που όλες οι αυταρχικές κυβερνήσεις ανακαλύπτουν όταν βρίσκονται σε αδιέξοδο, ενώ όσο η λαϊκή πίεση αυξάνεται τόσο ο αποπροσανατολισμός θα μεγιστοποιείται.

Το ερώτημα που γεννάται μετά από την παραπάνω συσχέτιση είναι το εξής :

Μήπως τελικά η δημοκρατία στην χώρα πλέον ομοιάζει τρομακτικά με τις πιο σκοτεινές εποχές του ιστορικού πολιτικού παρελθόντος ή μήπως αρχίζουν να εμφανίζονται οι ίδιες δομικές συνθήκες που ευνοούν την ανάδυση ενός παρόμοιου πολιτικού αναχρονισμού με ένα πιο μοντέρνο πρόσημο;

More in Κοινωνία
Comments
Ο αυταρχισμός γεννά ένα νέο 1-1-4

Ο αυταρχισμός γεννά ένα νέο 1-1-4

Ως 1-1-4 ήταν γνωστό το κεντρικό σύνθημα υπέρ της διαφύλαξης των δημοκρατικών αξιών το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά την δεκαετία του 1960 από την φοιτητική νεολαία της ΕΔΑ και την Ένωση Κέντρου κατά της κυβέρνησης ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή και αργότερα από το ΠΑΜ κατά της δικτατορίας.

Το σύνθημα αναφερόταν στο άρθρο 114 του Συντάγματος του 1952, κατά το οποίο Ἡ τήρησις τοῦ παρόντος Συντάγματος ἀφιεροῦται εἰς τὸν πατριωτισμὸν τῶν Ἑλλήνων και το οποίο υπήρχε ήδη ως άρθρο στο Σύνταγμα από το 1844 (ως άρθρο 107).

Η χρήση του συνθήματος γινόταν έτσι ώστε να προασπίσει τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία ψήφου κατά τις υπάρχουσες προβλέψεις του Συντάγματος, ιδιαίτερα μετά τις εκλογές του 61΄ οι οποίες έγιναν γνωστές ως εκλογές βίας και νοθείας καθώς υπήρξαν ισχυρές κατηγορίες πως ο Καραμανλής χρησιμοποίησε τις δυνάμεις ασφαλείας προς επηρεασμό του εκλογικού αποτελέσματος και προς τρομοκράτηση των ψηφοφόρων του Κέντρου και της Αριστεράς.

Οι αγώνες του 1-1-4 έχουν έναν κοινό παρονομαστή σε σχέση με τα γεγονότα στην Νέα Σμύρνη αλλά και με το γενικότερο πλαίσιο διαμαρτυριών που έχει προκύψει τον τελευταίο καιρό έπειτα από μια σειρά από αντιδραστικούς νόμους και περιστατικά αυταρχισμού.

Η αστυνομική παρουσία στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, η αστυνομική καταστολή ως δόγμα κοινωνικής μεταμέλειας, τα περιστατικά αυθαιρεσίας στους κόλπους των σωμάτων ασφαλείας και η πίεση για παραπάνω δημοκρατία σε μια εποχή που παρατηρείται δημοκρατική οπισθοχώρηση αποτελούν τους άξονες των σύγχρονων κοινωνικών διαμαρτυριών.

Όπως τότε έτσι και τώρα, το τεράστιο πλήθος που συγκεντρώθηκε στο φιλήσυχο προάστιο της Αθήνας ενώνεται ιστορικά με τους φοιτητές του κινήματος του 1-1-4 και τους αγώνες τους.

Ακολούθως, στο μακρινό 1962, οι φοιτητές αλλά και πλειάδα ειρηνικών πολιτών συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα για να εναντιωθούν στις πρακτικές της αυταρχικής κυβέρνησης Καραμανλή, στο κράτος αστυφύλακα και στην πανεπιστημιακή ανελευθερία και ακαδημαϊκή υποβάθμιση που επικρατούσε.

Οι αντιδράσεις της κυβέρνησης Καραμανλή το 1962 αναλογικά με τις αντιδράσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 2021 παρουσιάζουν εξαιρετικές ομοιότητες κυρίως εξαιτίας της κοινής πολιτικής φύσης και κουλτούρας που χαρακτηρίζει την πολιτική ατζέντα και το πεδίο πολιτικής και κοινωνικής δράσης της τότε ΕΡΕ με την σημερινή ΝΔ.

Η κυβέρνηση Καραμανλή που αντιδρά με βίαιο και αυταρχικό τρόπο, εκφράζει σε απόλυτο βαθμό την λογική της μετεμφυλιακής κοινωνίας που βρίσκεται υπό τον κομμουνιστικό κίνδυνο.

Αυτός ο φόβος ήταν η κύρια αιτία γέννησης παρακρατικών ομάδων που σαν τα μανιτάρια ξεπηδούσανε μέσα από τον κρατικό μηχανισμό και τελικά επέφεραν τον θάνατο της ίδιας της δημοκρατίας και την σταδιακή μεταστροφή της μέχρι την χούντα.

Η λευκή τρομοκρατία που ασκήθηκε στον οποιοδήποτε πολίτη βρισκόταν απέναντι στην παράλογη κοινωνική κανονικότητα της μετεμφυλιακής Ελλάδας αφήνει ανεξίτηλο το στίγμα της στην ιστορία και πρέπει να αποτελεί παράδειγμα αυταρχικού και αντιδημοκρατικού ξεπεσμού.

Ο Καραμανλής το 1962, όπως ο Κ. Μητσοτάκης το 2021 λοιπόν, επένδυσε στην πόλωση και στην τεχνίτη δημιουργία εχθρών, ενώ μέσω του κοινωνικού αυτοματισμού προσπάθησαν αμφότεροι να καλλιεργήσουν την ιδέα της επικίνδυνης αριστεράς για την κοινωνική ειρήνη.

Αντιστοίχως στην σημερινή εποχή, η καταστολή κορυφώνεται καθώς το κράτος αστυφύλακας εδραιώνεται ξανά με αποτέλεσμα την έντονη αστυνομική βία και την κατάφορη παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών.

Η κοινωνική οργή λοιπόν που προέκυψε οδηγεί την κυβέρνηση σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο το οποίο εκδηλώνεται μέσω της αντιδραστικής και αντικοινωνικής πολιτικής της.

Τα δείγματα χαφιεδισμού, οι απειλές για περεταίρω αστυνομική καταπίεση και η καταστροφική διαχείρηση της πανδημίας που εξευγενίζεται από τα συστημικά ΜΜΕ αποτελούν χαρακτηριστικές περιπτώσεις κυβερνητικής σήψης.

Το κυβερνητικό διάγγελμα την Δευτέρα μετά την πορεία στην Νέα Σμύρνη όχι απλά αποτελεί προβληματική λογική αλλά φανερώνει και την διαστρεβλωμένη άποψη του πρωθυπουργού για την δημοκρατία, που αναπόσπαστο κομμάτι της αποτελεί η κοινωνική πίεση κάτι το οποίο φαίνεται να μην αναγνωρίζει.

Η θεωρία της διχόνοιας που προωθείται από την κυβέρνηση αποτελεί ένα εριστικό αφήγημα που προσπαθεί να δημιουργήσει τους ίδιους εσωτερικούς εχθρούς που όλες οι αυταρχικές κυβερνήσεις ανακαλύπτουν όταν βρίσκονται σε αδιέξοδο, ενώ όσο η λαϊκή πίεση αυξάνεται τόσο ο αποπροσανατολισμός θα μεγιστοποιείται.

Το ερώτημα που γεννάται μετά από την παραπάνω συσχέτιση είναι το εξής :

Μήπως τελικά η δημοκρατία στην χώρα πλέον ομοιάζει τρομακτικά με τις πιο σκοτεινές εποχές του ιστορικού πολιτικού παρελθόντος ή μήπως αρχίζουν να εμφανίζονται οι ίδιες δομικές συνθήκες που ευνοούν την ανάδυση ενός παρόμοιου πολιτικού αναχρονισμού με ένα πιο μοντέρνο πρόσημο;

More in Κοινωνία
Comments