Αναζήτηση ελευθερίας σε μια χώρα χωρίς διέξοδο

Αναζήτηση ελευθερίας σε μια χώρα χωρίς διέξοδο

•Αστυνομικοί χαστουκίζουν γυναίκα μπροστά στην κάμερα.

•Αστυνομικοί πατάνε με το μηχανάκι έναν περαστικό.

•Αστυνομικοί κλωτσούν με μανία μια άλλη γυναίκα.

•Αστυνομικοί εισέβαλαν στο κατάστημα ενός πολίτη και τον γρονθοκοπούν αδιάκοπα.

•Αστυνομικοί χτυπούν έναν άλλο άνθρωπο στην είσοδο της πολυκατοικίας του.

•Αστυνομικοί ακούγονται να ξεσπάνε σε απειλές εναντίον της ανθρώπινης ζωής πολιτών.

•Αστυνομικοί απαθανατίζονται στον φωτογραφικό φακό να κρατούν όπλο και σημαδεύουν.

Αυτά είναι κάποια από τα περιστατικά ΩΜΗΣ βίας και ΑΓΡΙΟΤΗΤΑΣ, που έγιναν χθες βράδυ στη Ν. Σμύρνη και κοινοποιήθηκαν στον κόσμο με τη βοήθεια των κινητών, και που δεν προβλήθηκαν σε κανένα από τα εξαγορασμένα κανάλια (πλην του Κόντρα). Να θυμίσω ότι ο λόγος της χθεσινής διαδήλωσης ήταν η ΑΝΑΙΤΙΑ επίθεση των αστυνομικών σε έναν νεαρό επί της πλατείας.

Παρ’ όλη την γενική και καθημερινή αστυνομική ασυδοσία, την οποία βιώνουμε και ζούμε σε αυτήν τη μαρτυρική χρονικότητα, η κοινή γνώμη και οι υποκινητές της στάθηκαν -και θα στέκονται- μονάχα στην εικόνα του τραυματισμένου αστυνομικού και αμέσως ξεκίνησαν να παίρνουν ίσες αποστάσεις από τα θύματα. Το διαδίκτυο κατακλύστηκε από τη φωτογραφία του χτυπημένου αστυνομικού και εκατομμύρια εξακτινωμένα «γιατί», «ντροπή σας», «I can’t breath» σκόρπισαν θυμωμένα στον αττικό ουρανό και αποζητούσαν ευθύνες. Με μια σημαντική διαφορά. Οι άνθρωποι που συνταράχτηκαν μπρος στη θέαση του χτυπημένου αστυνομικού είναι οι ίδιοι που αδιαφορούν επιμελώς για τα περιστατικά τυφλής βίας με ιθύνουσες τις αστυνομικές δυνάμεις και επιχειρηματολογούν συνήθως υπέρ τους, συγχωρώντας πάντα τις αγριότητές τους υπό το άλλοθι του «κάτι θα είχε προηγηθεί».

Κάπως έτσι ερχόμαστε στο ζουμί μιας καθυποταγμένης στις ιερές της αλυσίδες κοινωνίας, η οποία δεν έχει παρά να πειθαρχεί σχεδόν τυφλά και δογματικά στους κανόνες. Σε μια άτυπη ιεραρχία πραγμάτων και καταστάσεων, ο αστυνομικός είναι εκείνος που πάντα έχει δίκιο, που ξέρει τι κάνει, που φέρει την έννοια της αποκατάστασης του δικαίου, που ορίζει το σωστό και τιμωρεί το λάθος, που πάντα κρίνει και επεμβαίνει ορθά, που δεν διακατέχεται από λανθασμένη κρίση και που για να αντιδρά όπως αντιδρά κάτι έχει πυροδοτήσει δικαιολογημένα την οργή του και, συνεπώς, καλά κάνει.

Σε αυτήν την μικρόνοη και στενόμυαλη κοινωνική «εφαρμογή» το δικαίωμα του «ορθά πράττειν» το ασκεί μονάχα το επάγγελμα του αστυνομικού. Καμία σημασία δεν δίνουν αν τα στρατολογημένα σώματα της αστυνομίας έχουν ελλιπέστατη εκπαίδευση και χωρίς την παραμικρή υποψία ψυχολογικής διάγνωσης ξεσπούν μετά μανίας στον κόσμο που διεκδικεί, αντιλογεί και διαδηλώνει. Απεναντίας, ισχυροποιείται τόσο πολύ η καταστολή τους στα μάτια του κόσμου από τη στιγμή που αποτελούν κρατικό οργανισμό και άρα νομιμοποιούνται να ασκήσουν οποιαδήποτε μορφή βίας για να μνημονευθούν στο τέλος ως ήρωες απέναντι έναν κόσμο αναρχικών, πάσης φύσεως αριστερών και «μπαχαλάκηδων». Οι τελευταίοι εξάλλου, νομοτελειακά κυριαρχούνται από την ανώριμη νεανικότητά τους, από τις ανεφάρμοστες ιδέες τους και τις απονενοημένες πράξεις. Μόνη η εξουσία άγει.

Δυσκολεύομαι στ’ αλήθεια να συνειδητοποιήσω το μέγεθος το μέγεθος του συντηρητικού εσμού που μας περιβάλλει. Δεν μπορώ να πιστέψω πως το 2021 η κοινωνία σοκάρεται επιλεκτικά και συγκινείται μονάχα στην είδηση τραυματισμένου αστυνομικού και οτιδήποτε άλλο φανερώνει την ωμότητα της αστυνομικής βίας καθαγιάζεται κάτω από σκέψεις που μεταφέρουν αέναα την ευθύνη στο θύμα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτοί που δηλώνουν επικροτητές των αστυνομικών ενεργειών παίρνουν θέση στο δημόσιο διάλογο μόνο όταν λαβωθεί η κυρίαρχη τάξη των πραγμάτων που άφιλτρα πειθαρχούν και επιδοκιμάζουν. Δεν μπορώ να πιστέψω πως η εικόνα του νεκρού Ζακ Κωστόπουλου μέρα μεσημέρι δεν απασχόλησε κανένα προφίλ από αυτά των θερμόαιμων υπερασπιστών της ίσης απόστασης από τη βία και πως ο ξυλοδαρμός του Βασίλη Μάγγου από τους αστυνομικούς δεν σχολιάστηκε από κανένα στόμα που τώρα τολμάει να επιχειρηματολογεί κατά της.  Είναι συγκλονιστική η διαπίστωση της μονοδιάστατης και επιλεκτικής στήριξης θυμάτων, όταν η βία εκπορεύεται από την άλλη μεριά της κερκίδας και όχι εκφραστές της νομιμότητας. Και εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα. Η τυφλή εξάρτησή της στις ιερές αλυσίδες μιας απόλυτης και αδιαμφισβήτητης αρχής είναι ο λόγος που μονίμως θα στρατεύεται στο πλευρό του θύτη. Οι πολίτες ΧΩΡΙΣ κατασταλτική ιδιότητα δεν μπορούν να αποφασίσουν, να φέρουν απόψεις, να έχουν δίκιο, να αξιώνουν αλλαγές και κοινωνικές διεκδικήσεις. Οι πολίτες θα πρέπει να συνετίζονται και να συμμορφώνονται άρδην, πάντα  με άξονα το ιδεαλιστικό εργαλείο της μεταπολιτευτικής «τάξης και της ησυχίας». Οι πάσης φύσεως διαφωτισμοί και αποκλίνουσες συμπεριφορές θα τιμωρούνται.

Κλείνοντας, θέλω να μοιραστώ μια προσωπική εμπειρία από τη πορεία χθες το βράδυ. Την ώρα που είχε τελειώσει η διαδήλωση και φτάναμε στο ρεύμα προς Συγγρού, εκεί που σίγουροι πια πως δεν διατρέχαμε κίνδυνο, ένας στρατός από τους άνδρες της ΔΙΑΣ μας κεραυνοβολεί και μας πλησιάζει. Σαστίσαμε, ιδρώσαμε από άγχος και διαβολεμένα εξαφανιστήκαμε. Άλλοι τρέξαμε να κρυφτούμε στις πολυκατοικίες και στις πιλοτές και άλλοι πίσω από δέντρα. Την ίδια ώρα έπιασα τον εαυτό μου να δρα και να λειτουργεί σαν καταζητούμενος εγκληματίας, αναβιώνοντας τρομολαγνικά καθεστώτα άλλης εποχής στην οποία το να συμμετέχεις σε κάποια διαδήλωση συνιστά εγκληματική πράξη. Αν πιστεύετε, λοιπόν, ότι ο θεσμικός ρόλος της αστυνομίας είναι να μοιράζει καταστολές και να κατακλύζει τα σωθικά μας από ξυλιές και φόβο, λυπάμαι αλλά δεν θέλω να σας ξέρω.

Αν πάλι στο άκουσμα του «ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ» είστε από αυτούς που σκέφτεστε  «κάτι θα έχουν κάνει, για να το λένε», σας έχω νέα:

Η στείρα πειθαρχία σε οποιαδήποτε (απόλυτη) αρχή είναι εξίσου επικίνδυνη με την αποτύπωση τέτοιων ενστίκτων.

More in Κοινωνία
Comments
Αναζήτηση ελευθερίας σε μια χώρα χωρίς διέξοδο

Αναζήτηση ελευθερίας σε μια χώρα χωρίς διέξοδο

•Αστυνομικοί χαστουκίζουν γυναίκα μπροστά στην κάμερα.

•Αστυνομικοί πατάνε με το μηχανάκι έναν περαστικό.

•Αστυνομικοί κλωτσούν με μανία μια άλλη γυναίκα.

•Αστυνομικοί εισέβαλαν στο κατάστημα ενός πολίτη και τον γρονθοκοπούν αδιάκοπα.

•Αστυνομικοί χτυπούν έναν άλλο άνθρωπο στην είσοδο της πολυκατοικίας του.

•Αστυνομικοί ακούγονται να ξεσπάνε σε απειλές εναντίον της ανθρώπινης ζωής πολιτών.

•Αστυνομικοί απαθανατίζονται στον φωτογραφικό φακό να κρατούν όπλο και σημαδεύουν.

Αυτά είναι κάποια από τα περιστατικά ΩΜΗΣ βίας και ΑΓΡΙΟΤΗΤΑΣ, που έγιναν χθες βράδυ στη Ν. Σμύρνη και κοινοποιήθηκαν στον κόσμο με τη βοήθεια των κινητών, και που δεν προβλήθηκαν σε κανένα από τα εξαγορασμένα κανάλια (πλην του Κόντρα). Να θυμίσω ότι ο λόγος της χθεσινής διαδήλωσης ήταν η ΑΝΑΙΤΙΑ επίθεση των αστυνομικών σε έναν νεαρό επί της πλατείας.

Παρ’ όλη την γενική και καθημερινή αστυνομική ασυδοσία, την οποία βιώνουμε και ζούμε σε αυτήν τη μαρτυρική χρονικότητα, η κοινή γνώμη και οι υποκινητές της στάθηκαν -και θα στέκονται- μονάχα στην εικόνα του τραυματισμένου αστυνομικού και αμέσως ξεκίνησαν να παίρνουν ίσες αποστάσεις από τα θύματα. Το διαδίκτυο κατακλύστηκε από τη φωτογραφία του χτυπημένου αστυνομικού και εκατομμύρια εξακτινωμένα «γιατί», «ντροπή σας», «I can’t breath» σκόρπισαν θυμωμένα στον αττικό ουρανό και αποζητούσαν ευθύνες. Με μια σημαντική διαφορά. Οι άνθρωποι που συνταράχτηκαν μπρος στη θέαση του χτυπημένου αστυνομικού είναι οι ίδιοι που αδιαφορούν επιμελώς για τα περιστατικά τυφλής βίας με ιθύνουσες τις αστυνομικές δυνάμεις και επιχειρηματολογούν συνήθως υπέρ τους, συγχωρώντας πάντα τις αγριότητές τους υπό το άλλοθι του «κάτι θα είχε προηγηθεί».

Κάπως έτσι ερχόμαστε στο ζουμί μιας καθυποταγμένης στις ιερές της αλυσίδες κοινωνίας, η οποία δεν έχει παρά να πειθαρχεί σχεδόν τυφλά και δογματικά στους κανόνες. Σε μια άτυπη ιεραρχία πραγμάτων και καταστάσεων, ο αστυνομικός είναι εκείνος που πάντα έχει δίκιο, που ξέρει τι κάνει, που φέρει την έννοια της αποκατάστασης του δικαίου, που ορίζει το σωστό και τιμωρεί το λάθος, που πάντα κρίνει και επεμβαίνει ορθά, που δεν διακατέχεται από λανθασμένη κρίση και που για να αντιδρά όπως αντιδρά κάτι έχει πυροδοτήσει δικαιολογημένα την οργή του και, συνεπώς, καλά κάνει.

Σε αυτήν την μικρόνοη και στενόμυαλη κοινωνική «εφαρμογή» το δικαίωμα του «ορθά πράττειν» το ασκεί μονάχα το επάγγελμα του αστυνομικού. Καμία σημασία δεν δίνουν αν τα στρατολογημένα σώματα της αστυνομίας έχουν ελλιπέστατη εκπαίδευση και χωρίς την παραμικρή υποψία ψυχολογικής διάγνωσης ξεσπούν μετά μανίας στον κόσμο που διεκδικεί, αντιλογεί και διαδηλώνει. Απεναντίας, ισχυροποιείται τόσο πολύ η καταστολή τους στα μάτια του κόσμου από τη στιγμή που αποτελούν κρατικό οργανισμό και άρα νομιμοποιούνται να ασκήσουν οποιαδήποτε μορφή βίας για να μνημονευθούν στο τέλος ως ήρωες απέναντι έναν κόσμο αναρχικών, πάσης φύσεως αριστερών και «μπαχαλάκηδων». Οι τελευταίοι εξάλλου, νομοτελειακά κυριαρχούνται από την ανώριμη νεανικότητά τους, από τις ανεφάρμοστες ιδέες τους και τις απονενοημένες πράξεις. Μόνη η εξουσία άγει.

Δυσκολεύομαι στ’ αλήθεια να συνειδητοποιήσω το μέγεθος το μέγεθος του συντηρητικού εσμού που μας περιβάλλει. Δεν μπορώ να πιστέψω πως το 2021 η κοινωνία σοκάρεται επιλεκτικά και συγκινείται μονάχα στην είδηση τραυματισμένου αστυνομικού και οτιδήποτε άλλο φανερώνει την ωμότητα της αστυνομικής βίας καθαγιάζεται κάτω από σκέψεις που μεταφέρουν αέναα την ευθύνη στο θύμα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτοί που δηλώνουν επικροτητές των αστυνομικών ενεργειών παίρνουν θέση στο δημόσιο διάλογο μόνο όταν λαβωθεί η κυρίαρχη τάξη των πραγμάτων που άφιλτρα πειθαρχούν και επιδοκιμάζουν. Δεν μπορώ να πιστέψω πως η εικόνα του νεκρού Ζακ Κωστόπουλου μέρα μεσημέρι δεν απασχόλησε κανένα προφίλ από αυτά των θερμόαιμων υπερασπιστών της ίσης απόστασης από τη βία και πως ο ξυλοδαρμός του Βασίλη Μάγγου από τους αστυνομικούς δεν σχολιάστηκε από κανένα στόμα που τώρα τολμάει να επιχειρηματολογεί κατά της.  Είναι συγκλονιστική η διαπίστωση της μονοδιάστατης και επιλεκτικής στήριξης θυμάτων, όταν η βία εκπορεύεται από την άλλη μεριά της κερκίδας και όχι εκφραστές της νομιμότητας. Και εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα. Η τυφλή εξάρτησή της στις ιερές αλυσίδες μιας απόλυτης και αδιαμφισβήτητης αρχής είναι ο λόγος που μονίμως θα στρατεύεται στο πλευρό του θύτη. Οι πολίτες ΧΩΡΙΣ κατασταλτική ιδιότητα δεν μπορούν να αποφασίσουν, να φέρουν απόψεις, να έχουν δίκιο, να αξιώνουν αλλαγές και κοινωνικές διεκδικήσεις. Οι πολίτες θα πρέπει να συνετίζονται και να συμμορφώνονται άρδην, πάντα  με άξονα το ιδεαλιστικό εργαλείο της μεταπολιτευτικής «τάξης και της ησυχίας». Οι πάσης φύσεως διαφωτισμοί και αποκλίνουσες συμπεριφορές θα τιμωρούνται.

Κλείνοντας, θέλω να μοιραστώ μια προσωπική εμπειρία από τη πορεία χθες το βράδυ. Την ώρα που είχε τελειώσει η διαδήλωση και φτάναμε στο ρεύμα προς Συγγρού, εκεί που σίγουροι πια πως δεν διατρέχαμε κίνδυνο, ένας στρατός από τους άνδρες της ΔΙΑΣ μας κεραυνοβολεί και μας πλησιάζει. Σαστίσαμε, ιδρώσαμε από άγχος και διαβολεμένα εξαφανιστήκαμε. Άλλοι τρέξαμε να κρυφτούμε στις πολυκατοικίες και στις πιλοτές και άλλοι πίσω από δέντρα. Την ίδια ώρα έπιασα τον εαυτό μου να δρα και να λειτουργεί σαν καταζητούμενος εγκληματίας, αναβιώνοντας τρομολαγνικά καθεστώτα άλλης εποχής στην οποία το να συμμετέχεις σε κάποια διαδήλωση συνιστά εγκληματική πράξη. Αν πιστεύετε, λοιπόν, ότι ο θεσμικός ρόλος της αστυνομίας είναι να μοιράζει καταστολές και να κατακλύζει τα σωθικά μας από ξυλιές και φόβο, λυπάμαι αλλά δεν θέλω να σας ξέρω.

Αν πάλι στο άκουσμα του «ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ» είστε από αυτούς που σκέφτεστε  «κάτι θα έχουν κάνει, για να το λένε», σας έχω νέα:

Η στείρα πειθαρχία σε οποιαδήποτε (απόλυτη) αρχή είναι εξίσου επικίνδυνη με την αποτύπωση τέτοιων ενστίκτων.

More in Κοινωνία
Comments