Μεταξύ Αγνώστων : Η ιστορία του Χασάν μας υπενθυμίζει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Μεταξύ Αγνώστων : Η ιστορία του Χασάν μας υπενθυμίζει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Κατηφορίζοντας προς το αρχαιολογικό μουσείο Πειραιά, βρίσκεται η οδός Αλκιβιάδου, στο νούμερο 255 με περίμενε ο Χασάν που διατηρεί το μίνι μάρκετ (mother’s blessing), μια ιστορία με τον Χασάν που είχε δημοσιευθεί στο διαδίκτυο μερικές ημέρες πριν από την Κ. με έκανε να θέλω να γνωρίσω τον άνθρωπο που κρυβόταν πίσω από αυτή την όμορφη πράξη αγάπης και αλληλεγγύης, αυτή τη πράξη ελπίδας από τον άνθρωπο του διπλανού πεζοδρομίου, τον άγνωστο, τον ξένο.

Ο Χασάν ήρθε στην Ελλάδα το 2011 όταν ήταν μόλις 16 ετών, ταξίδεψε από την χώρα του το Μπαγκλαντές και έκανε μια μακριά διαδρομή μέχρι να φτάσει στα ελληνικά σύνορα, το ταξίδι του μου το περιέγραψε σαν μια καθημερινή μάχη ανάμεσα στην ζωή και τον θάνατο καθώς πολλοί συνταξιδιώτες του δεν τα κατάφεραν.

Κρύο, κακές συνθήκες διαβίωσης, πείνα ήταν μόνο μερικά από τα χαρακτηριστικά αυτής της περιπέτειας, πολλές φορές ο Χασάν μου ανέφερε ότι κάθε μέρα που περνούσε πίστευε ότι θα ήταν η τελευταία του, ότι δεν θα άντεχε ούτε εκείνος καθώς έβλεπε καθημερινά ανθρώπους να ξεψυχάνε και να μην τα καταφέρνουν, όμως βαθιά μέσα του η θέληση για μια καινούργια ζωή και η ανάγκη για ένα ασφαλέστερο μέλλον είχαν ριζώσει στο μυαλό του, όπως χαρακτηριστικά μου ανέφερε ήξερε ότι θα τα καταφέρει ότι και να γίνει, έπρεπε να τα καταφέρει για εκείνον και για την μητέρα του την οποία ήθελε να κάνει περήφανη και για την οποία μου μίλησε αρκετές φορές συγκινημένος.

Αναφερόμενος σε αυτή μου είπε: «όλα για εκείνη, πρέπει να αγαπάμε την μητέρα μας είναι το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο, χωρίς την μητέρα μας δεν θα υπήρχαμε εμείς».

Όταν ο Χασάν έφτασε στην Ελλάδα έμεινε μαζί με άλλα 5 άτομα στο κέντρο της Αθήνας, δούλευε 16 ώρες την ημέρα για να μπορέσει να ζήσει, οι ώρες που ξεκουραζόταν καθημερινά περιορίζονταν στις 3 με 4 το πολύ.

Καθώς τα χρήματα δεν περισσεύανε μερικές φορές το φαγητό ήταν πολυτέλεια,  όπως μου είπε : «το να πεινάς και να το νιώθεις είναι το πιο άσχημο συναίσθημα στο κόσμο, είναι κάτι το οποίο μακάρι να μην ζήσει ποτέ κανείς συνάνθρωπός μου, δεν ξέρω πως να στο περιγράψω» μου ανέφερε, «είναι σαν να πεθαίνεις αργά και να μην μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό, είναι σαν να τρώγεσαι μέσα σου»

O Χασάν πέρασε από πολλές δουλειές όπως βενζινάδικα και εστιατόρια οι άνθρωποι που συνάντησε του φέρθηκαν καλά και τον αγάπησαν, δεν φοβήθηκε ποτέ του μου είπε, δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό του ξένο, παρά μόνο έναν άνθρωπο που διεκδικούσε ότι και οι υπόλοιποι, πολλά όνειρα και μια ζωή αντάξια τους.

Όταν τον ρώτησα τι σημαίνει για αυτόν η λέξη ελευθερία, μου απάντησε : «η ελευθερία είναι συνώνυμη με την Ελλάδα, εδώ μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, να κάνω τα πάντα με γνώμονα την ελπίδα και όχι τον φόβο, να εκφράζομαι όπως επιθυμώ, για μένα ελευθερία είναι η γη της Ελλάδας.

Το 2017, η μητέρα του Χασάν διαγνώστηκε εκ νέου με καρκίνο, ο Χασάν με την βοήθεια ενός από τα αφεντικά του στο εστιατόριο που δούλευε στην Αθήνα βρήκε τα χρήματα για να την στηρίξει.

Ο Χασάν μου είπε ότι εκπλήρωσε ένα από τα όνειρα της και είναι περήφανος για αυτό, καθώς μαζί με τον αδερφό του ο οποίος δουλεύει στην Σ. Αραβία κατάφεραν να προσφέρουν ένα σπίτι στην μητέρα τους στο Μπαγκλαντές,  ώστε η οικογένεια να μένει μαζί και η μητέρα του να νιώθει παραπάνω ασφαλής, «ήταν ένα από τα όνειρα της να έχουμε ένα δικό μας σπίτι» μου ανέφερε.

Λίγο πριν πεθάνει η μητέρα του, ο Χασάν ήθελε να την επισκεφθεί μανιωδώς στο Μπαγκλαντές, ήθελε να την δει έστω και για μια τελευταία φορά, (ο Χασάν εκείνη την περίοδο είχε ροζ κάρτα, κάτι που ένα ταξίδι εκτός Ελλάδας καθιστούσε επικίνδυνη την επιστροφή του) εκείνη δεν τον άφησε όμως, του είπε πως άμα έρθει να την δει θα χαλάσει την ζωή του και θα βάλει τον εαυτό του σε μεγάλη περιπέτεια, «κάθισε στην Ελλάδα γιε μου, πάλεψε για την ζωή σου εκεί μην την χαλάσεις για μένα» του ανέφερε, «αν με αγαπάς να κάτσεις στην Ελλάδα».

Μερικές μέρες μετά, ο Χασάν πήρε τα απαραίτητα χαρτιά που του επέτρεπαν να ταξιδεύει χωρίς κανένα γραφειοκρατικό πρόβλημα, δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει την μητέρα του καθώς είχε καταλήξει δυο μέρες νωρίτερα, ένα από τα παράπονα του είναι ότι δεν πήγε να την επισκεφτεί στο νοσοκομείο, «γιατί δεν μου δώσαν τα χαρτιά μερικές μέρες πριν ; » μου ανέφερε με βλέμμα σκυθρωπό.

Ο Χασάν λίγο πριν την υγειονομική κρίση του covid-19 ήθελε να ανοίξει εστιατόριο καθώς πρόσφατα είχε αποκτήσει το δίπλωμα μαγειρικής που είχε θέσει σαν στόχο καιρό πριν, βέβαια τα σχέδια του άλλαξαν εξαιτίας της πανδημίας και άνοιξε το μίνι μάρκετ του, η ευλογία της μητέρας (mother’s blessing) έτσι το ονόμασε, όλα για εκείνη σκέφτηκα μου το είχε αναφέρει εξάλλου.

Στο μίνι μάρκετ του απασχολεί την Στέφανι μια νεαρή κοπέλα με καταγωγή από τις Φιλιππίνες.

Η Στέφανι μου ανέφερε πως είχε ανάγκη για δουλειά και ο Χασάν την προσέλαβε χωρίς δεύτερη σκέψη ήθελε να την βοηθήσει, όπως βοήθησε την Κ. όταν το είχε ανάγκη και όπως βοηθά σε καθημερινή βάση όλους τους συνάνθρωπους του που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση.

Ο Χασάν κρατά ένα τετράδιο όπου γράφει τα ονόματα των ανθρώπων που δεν μπορούν να πληρώσουν αμέσως τα προϊόντα που αγοράζουν, «θέλω να βοηθάω όσο πιο πολύ κόσμο γίνεται με όποιο τρόπο μπορώ» ανέφερε, «αυτό δεν είναι τίποτα» μου είπε, αν είχε παραπάνω ευχέρεια θα προσέφερε πολλά παραπάνω σημείωσε, όλα για τον άνθρωπο σκέφτηκα, ο Χασάν δεν παλεύει μόνο για τον εαυτό του, παλεύει για όλους μας ψιθύρισα, θέλει να μας αποδείξει ότι όποια και να είναι η ερώτηση η απάντηση πάντα θα είναι ο άνθρωπος.

Στον ελεύθερο χρόνο του ο Χασάν, μαγειρεύει, ακούει ελληνική μουσική και συναντιέται με τους φίλους του.

Ρώτησα τον Χασάν για το μέλλον και τα σχέδια του, μου είπε πως θέλει να ανοίξει το εστιατόριο που ανέφερε προηγουμένως με γεύσεις από όλο τον κόσμο και με τιμές που θα αντέχουν όλα τα πορτοφόλια, «να τρώει όλος ο κόσμος από μένα και να μην μένει κανείς νηστικός, θα έχω τα φαγητά μου μισή τιμή δεν με νοιάζει το κέρδος καθόλου, το κέρδος δεν είναι στα χρήματα» είπε.

Ο Χασάν αν και πιστεύει στο θεό, μου είπε πως όλοι οι θεοί είναι ίδιοι δεν έχει μεγάλη σημασία για εκείνον σε ποιόν πιστεύει κάποιος, «μπορεί εγώ να πιστεύω στον Αλλάχ αλλά αυτό δεν έχει καμία διαφορά σε σχέση με κάποιον άλλον που πιστεύει κάπου διαφορετικά, θεός σημαίνει αγάπη όποιος και αν είναι αυτός, οι άνθρωποι είμαστε όλοι ίδιοι, το ίδιο και οι θεοί μας» μου είπε.

Τέλος τον ρώτησα αν θα ήθελε να περάσει ένα μήνυμα μέσα από την συνέντευξη του, «να βοηθάνε οι άνθρωποι ο ένας τον άλλον είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, να έχουν όλοι οι άνθρωποι ψωμί να φάνε να μην υπάρχουν άνθρωποι χωρίς λεφτά που πεινάνε από την μια και από την άλλη άνθρωποι με πολλά λεφτά που δεν δίνουν τίποτα στους πεινασμένους αυτό δεν είναι σωστό είναι πολύ βάρβαρο, ότι έχεις και σου περισσεύει να το δίνεις, να μοιράζεσαι, να βοηθάς ακόμα και αν ο άλλος είναι άγνωστος, να μην υπάρξει άλλη αδικία, όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε», ανέφερε.

Ο Χασάν είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο άγνωστος, που συνήθως περνά απαρατήρητος, η έμπρακτη αλληλεγγύη που σου υπενθυμίζει συνεχώς τι στα αλήθεια είναι ο άνθρωπος, η απόδειξη ότι η μοίρα του ανθρώπινου είδους δεν είναι ένα ατελείωτο μαρτύριο που μοιάζει τρομακτικά με αυτό του Σίσυφου, αλλά μια διαδικασία κατά την οποία η αγάπη και η ηθική του πνεύματος σου δείχνει πάντα το δρόμο όποια εμπόδια και αν συναντάς.

Πόση ομορφιά κρύβεται τελικά σε ότι δεν εστιάζει εύκολα το μάτι.

Με αποχαιρέτησε με ένα πλατύ χαμόγελο που η μάσκα δεν μπόρεσε να συγκρατήσει μέσα στο ωμό της καλούπι.

Καθώς έφευγα σκέφτηκα πως η μητέρα του Χασάν είναι κάτι παραπάνω από περήφανη, την κουβαλά εξάλλου μέσα του.

Ο Γιώργος Σεφέρης έγραφε κάποτε : Σε αυτόν τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους, πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο όπου και να βρίσκεται.

*Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Κ. για την πολύτιμη βοήθεια και για την έμπνευση που μου έδωσε, δίχως την δημοσιευμένη ιστορία της η συνέντευξη δεν θα είχε πραγματοποιηθεί, την Στέφανι για την προσφορά της και τον Χασάν που μου άνοιξε τον κόσμο του.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε από τον Ρόδιο-Παύλο Τσαπάρα εκ μέρους του Real Politik.

More in Κοινωνία
Comments
Μεταξύ Αγνώστων : Η ιστορία του Χασάν μας υπενθυμίζει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Μεταξύ Αγνώστων : Η ιστορία του Χασάν μας υπενθυμίζει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Κατηφορίζοντας προς το αρχαιολογικό μουσείο Πειραιά, βρίσκεται η οδός Αλκιβιάδου, στο νούμερο 255 με περίμενε ο Χασάν που διατηρεί το μίνι μάρκετ (mother’s blessing), μια ιστορία με τον Χασάν που είχε δημοσιευθεί στο διαδίκτυο μερικές ημέρες πριν από την Κ. με έκανε να θέλω να γνωρίσω τον άνθρωπο που κρυβόταν πίσω από αυτή την όμορφη πράξη αγάπης και αλληλεγγύης, αυτή τη πράξη ελπίδας από τον άνθρωπο του διπλανού πεζοδρομίου, τον άγνωστο, τον ξένο.

Ο Χασάν ήρθε στην Ελλάδα το 2011 όταν ήταν μόλις 16 ετών, ταξίδεψε από την χώρα του το Μπαγκλαντές και έκανε μια μακριά διαδρομή μέχρι να φτάσει στα ελληνικά σύνορα, το ταξίδι του μου το περιέγραψε σαν μια καθημερινή μάχη ανάμεσα στην ζωή και τον θάνατο καθώς πολλοί συνταξιδιώτες του δεν τα κατάφεραν.

Κρύο, κακές συνθήκες διαβίωσης, πείνα ήταν μόνο μερικά από τα χαρακτηριστικά αυτής της περιπέτειας, πολλές φορές ο Χασάν μου ανέφερε ότι κάθε μέρα που περνούσε πίστευε ότι θα ήταν η τελευταία του, ότι δεν θα άντεχε ούτε εκείνος καθώς έβλεπε καθημερινά ανθρώπους να ξεψυχάνε και να μην τα καταφέρνουν, όμως βαθιά μέσα του η θέληση για μια καινούργια ζωή και η ανάγκη για ένα ασφαλέστερο μέλλον είχαν ριζώσει στο μυαλό του, όπως χαρακτηριστικά μου ανέφερε ήξερε ότι θα τα καταφέρει ότι και να γίνει, έπρεπε να τα καταφέρει για εκείνον και για την μητέρα του την οποία ήθελε να κάνει περήφανη και για την οποία μου μίλησε αρκετές φορές συγκινημένος.

Αναφερόμενος σε αυτή μου είπε: «όλα για εκείνη, πρέπει να αγαπάμε την μητέρα μας είναι το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο, χωρίς την μητέρα μας δεν θα υπήρχαμε εμείς».

Όταν ο Χασάν έφτασε στην Ελλάδα έμεινε μαζί με άλλα 5 άτομα στο κέντρο της Αθήνας, δούλευε 16 ώρες την ημέρα για να μπορέσει να ζήσει, οι ώρες που ξεκουραζόταν καθημερινά περιορίζονταν στις 3 με 4 το πολύ.

Καθώς τα χρήματα δεν περισσεύανε μερικές φορές το φαγητό ήταν πολυτέλεια,  όπως μου είπε : «το να πεινάς και να το νιώθεις είναι το πιο άσχημο συναίσθημα στο κόσμο, είναι κάτι το οποίο μακάρι να μην ζήσει ποτέ κανείς συνάνθρωπός μου, δεν ξέρω πως να στο περιγράψω» μου ανέφερε, «είναι σαν να πεθαίνεις αργά και να μην μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό, είναι σαν να τρώγεσαι μέσα σου»

O Χασάν πέρασε από πολλές δουλειές όπως βενζινάδικα και εστιατόρια οι άνθρωποι που συνάντησε του φέρθηκαν καλά και τον αγάπησαν, δεν φοβήθηκε ποτέ του μου είπε, δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό του ξένο, παρά μόνο έναν άνθρωπο που διεκδικούσε ότι και οι υπόλοιποι, πολλά όνειρα και μια ζωή αντάξια τους.

Όταν τον ρώτησα τι σημαίνει για αυτόν η λέξη ελευθερία, μου απάντησε : «η ελευθερία είναι συνώνυμη με την Ελλάδα, εδώ μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, να κάνω τα πάντα με γνώμονα την ελπίδα και όχι τον φόβο, να εκφράζομαι όπως επιθυμώ, για μένα ελευθερία είναι η γη της Ελλάδας.

Το 2017, η μητέρα του Χασάν διαγνώστηκε εκ νέου με καρκίνο, ο Χασάν με την βοήθεια ενός από τα αφεντικά του στο εστιατόριο που δούλευε στην Αθήνα βρήκε τα χρήματα για να την στηρίξει.

Ο Χασάν μου είπε ότι εκπλήρωσε ένα από τα όνειρα της και είναι περήφανος για αυτό, καθώς μαζί με τον αδερφό του ο οποίος δουλεύει στην Σ. Αραβία κατάφεραν να προσφέρουν ένα σπίτι στην μητέρα τους στο Μπαγκλαντές,  ώστε η οικογένεια να μένει μαζί και η μητέρα του να νιώθει παραπάνω ασφαλής, «ήταν ένα από τα όνειρα της να έχουμε ένα δικό μας σπίτι» μου ανέφερε.

Λίγο πριν πεθάνει η μητέρα του, ο Χασάν ήθελε να την επισκεφθεί μανιωδώς στο Μπαγκλαντές, ήθελε να την δει έστω και για μια τελευταία φορά, (ο Χασάν εκείνη την περίοδο είχε ροζ κάρτα, κάτι που ένα ταξίδι εκτός Ελλάδας καθιστούσε επικίνδυνη την επιστροφή του) εκείνη δεν τον άφησε όμως, του είπε πως άμα έρθει να την δει θα χαλάσει την ζωή του και θα βάλει τον εαυτό του σε μεγάλη περιπέτεια, «κάθισε στην Ελλάδα γιε μου, πάλεψε για την ζωή σου εκεί μην την χαλάσεις για μένα» του ανέφερε, «αν με αγαπάς να κάτσεις στην Ελλάδα».

Μερικές μέρες μετά, ο Χασάν πήρε τα απαραίτητα χαρτιά που του επέτρεπαν να ταξιδεύει χωρίς κανένα γραφειοκρατικό πρόβλημα, δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει την μητέρα του καθώς είχε καταλήξει δυο μέρες νωρίτερα, ένα από τα παράπονα του είναι ότι δεν πήγε να την επισκεφτεί στο νοσοκομείο, «γιατί δεν μου δώσαν τα χαρτιά μερικές μέρες πριν ; » μου ανέφερε με βλέμμα σκυθρωπό.

Ο Χασάν λίγο πριν την υγειονομική κρίση του covid-19 ήθελε να ανοίξει εστιατόριο καθώς πρόσφατα είχε αποκτήσει το δίπλωμα μαγειρικής που είχε θέσει σαν στόχο καιρό πριν, βέβαια τα σχέδια του άλλαξαν εξαιτίας της πανδημίας και άνοιξε το μίνι μάρκετ του, η ευλογία της μητέρας (mother’s blessing) έτσι το ονόμασε, όλα για εκείνη σκέφτηκα μου το είχε αναφέρει εξάλλου.

Στο μίνι μάρκετ του απασχολεί την Στέφανι μια νεαρή κοπέλα με καταγωγή από τις Φιλιππίνες.

Η Στέφανι μου ανέφερε πως είχε ανάγκη για δουλειά και ο Χασάν την προσέλαβε χωρίς δεύτερη σκέψη ήθελε να την βοηθήσει, όπως βοήθησε την Κ. όταν το είχε ανάγκη και όπως βοηθά σε καθημερινή βάση όλους τους συνάνθρωπους του που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση.

Ο Χασάν κρατά ένα τετράδιο όπου γράφει τα ονόματα των ανθρώπων που δεν μπορούν να πληρώσουν αμέσως τα προϊόντα που αγοράζουν, «θέλω να βοηθάω όσο πιο πολύ κόσμο γίνεται με όποιο τρόπο μπορώ» ανέφερε, «αυτό δεν είναι τίποτα» μου είπε, αν είχε παραπάνω ευχέρεια θα προσέφερε πολλά παραπάνω σημείωσε, όλα για τον άνθρωπο σκέφτηκα, ο Χασάν δεν παλεύει μόνο για τον εαυτό του, παλεύει για όλους μας ψιθύρισα, θέλει να μας αποδείξει ότι όποια και να είναι η ερώτηση η απάντηση πάντα θα είναι ο άνθρωπος.

Στον ελεύθερο χρόνο του ο Χασάν, μαγειρεύει, ακούει ελληνική μουσική και συναντιέται με τους φίλους του.

Ρώτησα τον Χασάν για το μέλλον και τα σχέδια του, μου είπε πως θέλει να ανοίξει το εστιατόριο που ανέφερε προηγουμένως με γεύσεις από όλο τον κόσμο και με τιμές που θα αντέχουν όλα τα πορτοφόλια, «να τρώει όλος ο κόσμος από μένα και να μην μένει κανείς νηστικός, θα έχω τα φαγητά μου μισή τιμή δεν με νοιάζει το κέρδος καθόλου, το κέρδος δεν είναι στα χρήματα» είπε.

Ο Χασάν αν και πιστεύει στο θεό, μου είπε πως όλοι οι θεοί είναι ίδιοι δεν έχει μεγάλη σημασία για εκείνον σε ποιόν πιστεύει κάποιος, «μπορεί εγώ να πιστεύω στον Αλλάχ αλλά αυτό δεν έχει καμία διαφορά σε σχέση με κάποιον άλλον που πιστεύει κάπου διαφορετικά, θεός σημαίνει αγάπη όποιος και αν είναι αυτός, οι άνθρωποι είμαστε όλοι ίδιοι, το ίδιο και οι θεοί μας» μου είπε.

Τέλος τον ρώτησα αν θα ήθελε να περάσει ένα μήνυμα μέσα από την συνέντευξη του, «να βοηθάνε οι άνθρωποι ο ένας τον άλλον είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, να έχουν όλοι οι άνθρωποι ψωμί να φάνε να μην υπάρχουν άνθρωποι χωρίς λεφτά που πεινάνε από την μια και από την άλλη άνθρωποι με πολλά λεφτά που δεν δίνουν τίποτα στους πεινασμένους αυτό δεν είναι σωστό είναι πολύ βάρβαρο, ότι έχεις και σου περισσεύει να το δίνεις, να μοιράζεσαι, να βοηθάς ακόμα και αν ο άλλος είναι άγνωστος, να μην υπάρξει άλλη αδικία, όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε», ανέφερε.

Ο Χασάν είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο άγνωστος, που συνήθως περνά απαρατήρητος, η έμπρακτη αλληλεγγύη που σου υπενθυμίζει συνεχώς τι στα αλήθεια είναι ο άνθρωπος, η απόδειξη ότι η μοίρα του ανθρώπινου είδους δεν είναι ένα ατελείωτο μαρτύριο που μοιάζει τρομακτικά με αυτό του Σίσυφου, αλλά μια διαδικασία κατά την οποία η αγάπη και η ηθική του πνεύματος σου δείχνει πάντα το δρόμο όποια εμπόδια και αν συναντάς.

Πόση ομορφιά κρύβεται τελικά σε ότι δεν εστιάζει εύκολα το μάτι.

Με αποχαιρέτησε με ένα πλατύ χαμόγελο που η μάσκα δεν μπόρεσε να συγκρατήσει μέσα στο ωμό της καλούπι.

Καθώς έφευγα σκέφτηκα πως η μητέρα του Χασάν είναι κάτι παραπάνω από περήφανη, την κουβαλά εξάλλου μέσα του.

Ο Γιώργος Σεφέρης έγραφε κάποτε : Σε αυτόν τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους, πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο όπου και να βρίσκεται.

*Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Κ. για την πολύτιμη βοήθεια και για την έμπνευση που μου έδωσε, δίχως την δημοσιευμένη ιστορία της η συνέντευξη δεν θα είχε πραγματοποιηθεί, την Στέφανι για την προσφορά της και τον Χασάν που μου άνοιξε τον κόσμο του.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε από τον Ρόδιο-Παύλο Τσαπάρα εκ μέρους του Real Politik.

More in Κοινωνία
Comments