Λαός οργισμένος, πρωθυπουργός έντρομος και ψοφοδεής

Λαός οργισμένος, πρωθυπουργός έντρομος και ψοφοδεής

H παταγώδης και ταυτόχρονα τραγική ως προς τις συνέπειές της για ολόκληρη τη χώρα κατάρρευση οιασδήποτε σχεδιασμένης προσπάθειας (αν ποτέ υπήρξε τέτοια, πέραν της αυταπόδεικτα εντασσόμενης σε πολιτικό σχέδιο, και όχι σε ουσιαστικά διασωστική προσπάθεια ζωών και περιουσιών) να αναχαιτιστούν οι φωτιές στην Εύβοια, σηματοδοτεί και την πανηγυρική διάλυση καθε εναπομένουσας έννοιας αξιοπιστίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ήδη στα κοινωνικά δίκτυα κυκλοφορούν εκατοντάδες φωτογραφίες ευβοέων πολιτών, που αγνοώντας την κάθε εκ του αποτελέσματος πλέον αποδεδειγμένη ως επικίνδυνη και απρόσφορη κατά των πυρκαγιών «εντολή εκκένωσης», αυτενήργησαν. Πήραν τον μεγάλο αγώνα διάσωσης περιουσιών και ανθρώπων στα χέρια τους, παραμερίζοντας τα κυβερνητικά στελέχη, που αντί να σβήνουν τις φλόγες βυσσοδομούσαν πολιτικά επικοινωνιακά σχέδια, και πέτυχαν τα τελευταία 24ωρα όσα δεν κατάφεραν οι υπουργοί επί 5 συναπτές ημέρες: να διασώσουν ζωές και έγγειες περιουσίες, κάτι που οι άτυχοι συμπολίτες τους δεν έπραξαν, επενδύοντας στην ελπίδα ότι θα υπήρχε κάποιος στοιχειώδης έστω σχεδιασμός μέριμνας προστασίας των περιουσιών τους, με αποτέλεσμα να καούν πολλές εκατοντάδες σπίτια. (...Και κρατήστε τον «μαύρο  λογαριασμό» ανοιχτό, διότι οι πληροφορίες λένε ότι ο τελικός απολογισμός της καταστροφής θα αποδειχτεί τόσο βαρύς, ώστε κατα συγκρατημένες εκτιμήσεις να ισούται ήδη σε κόστος με το 1/3 του πακέτου που υπερηφανευόταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ότι έφερε από το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ!)

Η αυτοοργάνωση των πολιτών στην Εύβοια, ως συνέπεια της αποδεδειγμένης ανεπάρκειας της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει ή έστω να μετριάσει τη ζημιά από τις φωτιές, ήδη ως πολιτικό φαινόμενο είναι μια επανάσταση! Επαναστάση ενεργοποίησης των επιβιωτικών ανακλαστικών των πολιτών, όταν η πολιτική ηγεσία που οι ίδιοι εξέλεξαν, αποδεικνύεται τόσο ανάξια και θλιβερή, ώστε  η απομάκρυνσή της να καθίσταται ανάγκη επιβίωσης όλης της υπόλοιπης κοινωνίας.

Η ανυπολόγιστη καταστροφή της Ελλάδας τα τελευταία δύο χρόνια, πρακτικά ως συνέχεια της προηγηθείσας περιόδου που ξεκίνησε το 2010 (και με μόνο σημάδι αντίρροπης ένδειξης την περίοδο 2015-2019, οπότε και ρυθμίστηκε θετικά ένα μεγάλο πρόβλημα στη διεθνή εικόνα της χώρας, το λεγόμενο «μακεδονικό», αλλά και η Ελλάδα κατόρθωσε να διαφύγει της μνημονιακής δεσποτείας), είναι αδύνατο να διέλθει της ιστορικής καταγραφής της, χωρίς σοβαρές αναδράσεις πολιτικού φορτίου.

Η οργή, ως εμπεδωμένη αίσθηση των πολιτών απέναντι στην ηγεσία του, δηλαδή όταν ο λαός στρέφεται κατά των πολιτικών ελίτ που ο ίδιος ανέδειξε και ως απόρροια πρόδηλης ανεπάρκειάς τους, αναμφίβολα είναι παράγων δρομολόγησης σοβαρών εξελίξεων. Αυτό που έχει σημασία σε τέτοιες συνθήκες, είναι η ανάγκη εγγύησης ότι οι εξελίξεις αυτές θα δρομολογηθούν παραγωγικά και θα παράγουν θετικά αποτελέσματα για τη χώρα, τους πολίτες και τη δημοκρατία, και δεν θα οδηγήσουν σε εκτροπές που μόνον εκτόνωση του θυμού υπηρετούν και συνήθως απ’ αυτές οφελούνται μειοψηφικές ακροδεξιές ομάδες, με όλες τις σοβαρές συνέπειες που συνεπάγεται τέτοια τυχόν εξέλιξη. Το σημείο αυτό έχει ήδη αναφυεί ως το κεντρικό ζητούμενο της επόμενης περιόδου, σαρώνοντας στο πέρασμά του κάθε αφελή -όπως αποδεικνύεται- επικοινωνιακή μέριμνα του Κυριάκου Μητσοτάκη και των συν αυτώ.

Σε τέτοιο περιβάλλον, οι αγωνιώδεις και μάλλον απελπισμένες προσπάθειες των κυβερνώντων να ανακαλύψουν εμπρηστές και γελοίες συνομοσίες με μεγεθυντικούς φακούς στα δάση που κάηκαν ή να διασπείρουν στημένα επικοινωνιακά σενάρια υπονόμευσης από ξένους πράκτορες, ακριβώς προς την κακή μεριά σπρώχνουν τις εξελίξεις. Κι αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο, καθώς έτσι επιβεβαιώνεται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρωτίστως μεριμνά για τη μετακύληση του θυμού των πολιτών σε δήθεν «εσωτερικούς αντιπάλους», και με μόνο σκοπό να αποφορτιστεί και να διοχετευτεί αλλού με κόστος δημοκρατικό η συσσωρευμένη κατά του ίδιου και των υπουργών του απαξία, όταν οι ευθύνες της κυβέρνησης βοούν και είναι αυταπόδεικτες. Άλλωστε, είναι δεδομένο ότι η ακροδεξιά, που πρωτίστως ευνοείται από τον παραλογισμό εναπόθεσης ευθυνών σε δήθεν «εσωτερικούς» εχθρούς της αριστεράς και σε πράκτορες ξένων  εχθρών μας, ψηφοθηρεί ανελέητα σε τέτοια κοινά, όπως δείχνουν οι εμπειρίες των μακεδονομάχων, του αντιμεταναστευτικού μίσους και της γένει στάσης της απέναντι στην πολιτική αριστερά.

Για να γίνει πιο εύκολα ορατή η διάκριση της αποτύπωσης του σημερινού και απολύτως πραγματικού θυμού, σε σύγκριση με τον εν πολλοίς κατασκευασμένο από τα απελθόντα το 2015 και εν αναμονή επανόδου τους στην εξουσία πολιτικά συστήματα, αρκεί να προσέξει κανένας τη βάση αιτιολόγησης της δήθεν οργής του 2015-2019, σε σύγκριση με τη σημερινή. Από τα πλασματικά δίλημματα που έθεσε η αντιπολίτευση του 2015 περί της δήθεν πρόθεσης της τότε ελληνικής κυβέρνησης να αποχωρήσει από την ΕΕ, ως τα αφημένα να καούν εκατοντάδες σπίτια συμπολιτών μας σήμερα, από τους ξυλοδαρμούς πολιτών μέρα-μεσημέρι από κρατικά όργανα ως τα σενάρια συνταγματικών περιορισμών των δημοκρατικών ελευθεριών σήμερα, από την παραχώρηση ζωτικού πεδίου διεκδικήσεων σε άνομες τουρκικές επιβουλές σε απαράγραπτα ελληνικά δικαιώματα ως την απάντηση σημερινού υπουργού ότι κακώς οι ευρωβουλευτές ρωτούν για εκκενώσεις προσφυγικών οικισμών στις ζώνες πυρός όταν την ίδια ώρα απειλούνται από τις φωτιές έλληνες, είναι μια μικρή μόνο γκάμα του συσωρευμένου θυμού κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αυτή η μικρή γκάμα, όμως, αρκεί για να αναδύεται ολοφάνερα απ’ όλ’ αυτά, ένα ελάχιστο δείγμα της εγκληματικά ανάξιας διακυβέρνησης, δηλαδή να τεκμηριώνεται ο βαθμός αληθείας της σημερινής εδραίας αίσθησης θυμού κατά της κυβέρνησης «επί του πραγματικού», σε πλήρη αντίστιξη με τον πλασματικό και δυσανάλογα προβεβλημένο και σε διαστροφή της αλήθειας υπερμεγεθυμένο θυμό κατά του ΣΥΡΙΖΑ, που δόμησαν τα από τότε εξαγορασμένα μέσα ενημέρωσης την περίοδο 2015-’19.

Μια κρίσιμη απόδειξη ότι όλα στην κυβερνητική αντίδραση στη μεγάλη καταστροφή από τις φωτιές εξαντλούνται στην «επικοινωνία» να αποκρυβούν οι ευθύνες τους, αντί επί μέρες να βρουν τρόπο να σταματήσουν τη φωτιά στην Εύβοια και να μεριμνήσουν για τη διάσωση περιουσιών αντί της ευκολίας των εκκενώσεων για να αντέχει η σύγκριση της γενικευμένης καταστροφής επί των ημερών τους με το Μάτι, είναι ότι στα κοινωνικά δίκτυα, που ως χθες λογοκρίνοταν μαζικά αναφορές (καθ’ απόλυτη υπερβολή) ως ανεπίτρεπτες αναρτήσεις που στόχευαν κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, αίφνης δόθηκε εντολή ανοχής στο «μητσοτάκη γαμιέσαι». Γιατί; Για να εκτονωθεί ακριβώς μέρος της συσσωρευμένης οργής κατά του πρωθυπουργού στα δεύτερου πολιτικού επιπέδου και αποτελεσματικότητας κοινωνικά δίκτυα, και να συρρικνωθεί όσο γίνεται η θηριώδης φθορά των κυβερνώντων.

Την ίδια ώρα, η στάση της αντιπολίτευσης στις φωτιές είναι το αντίστροφο υπόδειγμα πολιτικής, από τη στάση που τήρησε ο νεο-μητσοτακισμός στο Μάτι. Και μόνο για τον λόγο αυτό, η αντιπολίτευση αντικειμενικά αναδεικνύεται ως η «άλλη όψη» της πολιτικής, η θετική, όπου η άκαμπτη στις δημοκρατίες υποχρέωση άσκηση κριτικής, σε δοσολογία που δεν θα κλονίζει την όποια ικανότητα και ετοιμότητα αντίδρασης έχουν εξασφαλίσει οι κυβερνώντες κατά των πυρκαγιών, δημιουργεί βάσιμη ελπίδα παραγωγικής πολιτικά διόδου σε καλύτερες μέρες, αντί της τυφλής επένδυσης στην ακροδεξιά αιτιολόγηση της μεγάλης καταστροφής αποδίδοντας την σε «αριστερούς» υπονομευτές ή σε «ξένους πράκτορες».

Εδώ προκύπτει και μια δύσκολη άσκηση πολιτικής ισορροπίας για την αντιπολίτευση και δη και τη μείζονα: Η ένταση της κριτικής, εκτός του να μην δημιουργεί δυσκολίες στο κύριο σκοπό αντιμετώπισης της μεγάλης καταστροφής που ακόμη εξελίσσεται, οφείλει να είναι τόσο αυστηρή και σοβαρή ώστε να εκπροσωπεί πολιτικά τον συσσωρευμένο θυμό της κοινωνίας και να στοχεύει να μην αποσύρονται οι πολίτες από την πολιτική, ως τη μόνη δημοκρατική παραδεδεγμένη διαδικασία πολιτικής αντιπροσώπευσής τους, για να αποφεύγονται έτσι απελπισμένες και τελικά επικίνδυνες διέξοδοι σε ακροδεξιές αντιδράσεις.

Προσωπικά εκτιμώ ότι η αντιπολίτευση που ασκεί ο Τσίπρας εντός της μεγάλης καταστροφής, είναι ισορροπημένη και αρκούντως αποκαλυπτική των κυβερνητικών  ευθυνών και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι ευτύχημα γα την χώρα, που στενάζει κάτω από την ανυπολόγιστη ζημία της τελευταίας διετίας και με κορύφωση αυτές τις πυρκαγιές, η σημερινή αντιπολίτευση. Γιατί, επί τέλους, η στημένη και μεθοδευμένα φιλοκυβερνητική και με το αζημίωτο δήθεν πληροφόρηση των πολιτών κάμπτεται και δεν κυριαρχεί κάτι άλλο από την εικόνα της μεγάλης καταστροφής και οι ευθύνες για όσους την έφεραν, με επικεφαλής τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Δυστυχώς, ούτε αυτή τη φορά η χώρα θα αποφύγει τη διακυβέρνηση από έναν Μητσοτάκη, χωρίς να καταβάλλει για την εκδίωξή του το κόστος μιας εθνικής τραγωδίας.

More in Κυβέρνηση Μητσοτάκη
Comments
Λαός οργισμένος, πρωθυπουργός έντρομος και ψοφοδεής

Λαός οργισμένος, πρωθυπουργός έντρομος και ψοφοδεής

H παταγώδης και ταυτόχρονα τραγική ως προς τις συνέπειές της για ολόκληρη τη χώρα κατάρρευση οιασδήποτε σχεδιασμένης προσπάθειας (αν ποτέ υπήρξε τέτοια, πέραν της αυταπόδεικτα εντασσόμενης σε πολιτικό σχέδιο, και όχι σε ουσιαστικά διασωστική προσπάθεια ζωών και περιουσιών) να αναχαιτιστούν οι φωτιές στην Εύβοια, σηματοδοτεί και την πανηγυρική διάλυση καθε εναπομένουσας έννοιας αξιοπιστίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ήδη στα κοινωνικά δίκτυα κυκλοφορούν εκατοντάδες φωτογραφίες ευβοέων πολιτών, που αγνοώντας την κάθε εκ του αποτελέσματος πλέον αποδεδειγμένη ως επικίνδυνη και απρόσφορη κατά των πυρκαγιών «εντολή εκκένωσης», αυτενήργησαν. Πήραν τον μεγάλο αγώνα διάσωσης περιουσιών και ανθρώπων στα χέρια τους, παραμερίζοντας τα κυβερνητικά στελέχη, που αντί να σβήνουν τις φλόγες βυσσοδομούσαν πολιτικά επικοινωνιακά σχέδια, και πέτυχαν τα τελευταία 24ωρα όσα δεν κατάφεραν οι υπουργοί επί 5 συναπτές ημέρες: να διασώσουν ζωές και έγγειες περιουσίες, κάτι που οι άτυχοι συμπολίτες τους δεν έπραξαν, επενδύοντας στην ελπίδα ότι θα υπήρχε κάποιος στοιχειώδης έστω σχεδιασμός μέριμνας προστασίας των περιουσιών τους, με αποτέλεσμα να καούν πολλές εκατοντάδες σπίτια. (...Και κρατήστε τον «μαύρο  λογαριασμό» ανοιχτό, διότι οι πληροφορίες λένε ότι ο τελικός απολογισμός της καταστροφής θα αποδειχτεί τόσο βαρύς, ώστε κατα συγκρατημένες εκτιμήσεις να ισούται ήδη σε κόστος με το 1/3 του πακέτου που υπερηφανευόταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ότι έφερε από το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ!)

Η αυτοοργάνωση των πολιτών στην Εύβοια, ως συνέπεια της αποδεδειγμένης ανεπάρκειας της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει ή έστω να μετριάσει τη ζημιά από τις φωτιές, ήδη ως πολιτικό φαινόμενο είναι μια επανάσταση! Επαναστάση ενεργοποίησης των επιβιωτικών ανακλαστικών των πολιτών, όταν η πολιτική ηγεσία που οι ίδιοι εξέλεξαν, αποδεικνύεται τόσο ανάξια και θλιβερή, ώστε  η απομάκρυνσή της να καθίσταται ανάγκη επιβίωσης όλης της υπόλοιπης κοινωνίας.

Η ανυπολόγιστη καταστροφή της Ελλάδας τα τελευταία δύο χρόνια, πρακτικά ως συνέχεια της προηγηθείσας περιόδου που ξεκίνησε το 2010 (και με μόνο σημάδι αντίρροπης ένδειξης την περίοδο 2015-2019, οπότε και ρυθμίστηκε θετικά ένα μεγάλο πρόβλημα στη διεθνή εικόνα της χώρας, το λεγόμενο «μακεδονικό», αλλά και η Ελλάδα κατόρθωσε να διαφύγει της μνημονιακής δεσποτείας), είναι αδύνατο να διέλθει της ιστορικής καταγραφής της, χωρίς σοβαρές αναδράσεις πολιτικού φορτίου.

Η οργή, ως εμπεδωμένη αίσθηση των πολιτών απέναντι στην ηγεσία του, δηλαδή όταν ο λαός στρέφεται κατά των πολιτικών ελίτ που ο ίδιος ανέδειξε και ως απόρροια πρόδηλης ανεπάρκειάς τους, αναμφίβολα είναι παράγων δρομολόγησης σοβαρών εξελίξεων. Αυτό που έχει σημασία σε τέτοιες συνθήκες, είναι η ανάγκη εγγύησης ότι οι εξελίξεις αυτές θα δρομολογηθούν παραγωγικά και θα παράγουν θετικά αποτελέσματα για τη χώρα, τους πολίτες και τη δημοκρατία, και δεν θα οδηγήσουν σε εκτροπές που μόνον εκτόνωση του θυμού υπηρετούν και συνήθως απ’ αυτές οφελούνται μειοψηφικές ακροδεξιές ομάδες, με όλες τις σοβαρές συνέπειες που συνεπάγεται τέτοια τυχόν εξέλιξη. Το σημείο αυτό έχει ήδη αναφυεί ως το κεντρικό ζητούμενο της επόμενης περιόδου, σαρώνοντας στο πέρασμά του κάθε αφελή -όπως αποδεικνύεται- επικοινωνιακή μέριμνα του Κυριάκου Μητσοτάκη και των συν αυτώ.

Σε τέτοιο περιβάλλον, οι αγωνιώδεις και μάλλον απελπισμένες προσπάθειες των κυβερνώντων να ανακαλύψουν εμπρηστές και γελοίες συνομοσίες με μεγεθυντικούς φακούς στα δάση που κάηκαν ή να διασπείρουν στημένα επικοινωνιακά σενάρια υπονόμευσης από ξένους πράκτορες, ακριβώς προς την κακή μεριά σπρώχνουν τις εξελίξεις. Κι αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο, καθώς έτσι επιβεβαιώνεται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρωτίστως μεριμνά για τη μετακύληση του θυμού των πολιτών σε δήθεν «εσωτερικούς αντιπάλους», και με μόνο σκοπό να αποφορτιστεί και να διοχετευτεί αλλού με κόστος δημοκρατικό η συσσωρευμένη κατά του ίδιου και των υπουργών του απαξία, όταν οι ευθύνες της κυβέρνησης βοούν και είναι αυταπόδεικτες. Άλλωστε, είναι δεδομένο ότι η ακροδεξιά, που πρωτίστως ευνοείται από τον παραλογισμό εναπόθεσης ευθυνών σε δήθεν «εσωτερικούς» εχθρούς της αριστεράς και σε πράκτορες ξένων  εχθρών μας, ψηφοθηρεί ανελέητα σε τέτοια κοινά, όπως δείχνουν οι εμπειρίες των μακεδονομάχων, του αντιμεταναστευτικού μίσους και της γένει στάσης της απέναντι στην πολιτική αριστερά.

Για να γίνει πιο εύκολα ορατή η διάκριση της αποτύπωσης του σημερινού και απολύτως πραγματικού θυμού, σε σύγκριση με τον εν πολλοίς κατασκευασμένο από τα απελθόντα το 2015 και εν αναμονή επανόδου τους στην εξουσία πολιτικά συστήματα, αρκεί να προσέξει κανένας τη βάση αιτιολόγησης της δήθεν οργής του 2015-2019, σε σύγκριση με τη σημερινή. Από τα πλασματικά δίλημματα που έθεσε η αντιπολίτευση του 2015 περί της δήθεν πρόθεσης της τότε ελληνικής κυβέρνησης να αποχωρήσει από την ΕΕ, ως τα αφημένα να καούν εκατοντάδες σπίτια συμπολιτών μας σήμερα, από τους ξυλοδαρμούς πολιτών μέρα-μεσημέρι από κρατικά όργανα ως τα σενάρια συνταγματικών περιορισμών των δημοκρατικών ελευθεριών σήμερα, από την παραχώρηση ζωτικού πεδίου διεκδικήσεων σε άνομες τουρκικές επιβουλές σε απαράγραπτα ελληνικά δικαιώματα ως την απάντηση σημερινού υπουργού ότι κακώς οι ευρωβουλευτές ρωτούν για εκκενώσεις προσφυγικών οικισμών στις ζώνες πυρός όταν την ίδια ώρα απειλούνται από τις φωτιές έλληνες, είναι μια μικρή μόνο γκάμα του συσωρευμένου θυμού κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αυτή η μικρή γκάμα, όμως, αρκεί για να αναδύεται ολοφάνερα απ’ όλ’ αυτά, ένα ελάχιστο δείγμα της εγκληματικά ανάξιας διακυβέρνησης, δηλαδή να τεκμηριώνεται ο βαθμός αληθείας της σημερινής εδραίας αίσθησης θυμού κατά της κυβέρνησης «επί του πραγματικού», σε πλήρη αντίστιξη με τον πλασματικό και δυσανάλογα προβεβλημένο και σε διαστροφή της αλήθειας υπερμεγεθυμένο θυμό κατά του ΣΥΡΙΖΑ, που δόμησαν τα από τότε εξαγορασμένα μέσα ενημέρωσης την περίοδο 2015-’19.

Μια κρίσιμη απόδειξη ότι όλα στην κυβερνητική αντίδραση στη μεγάλη καταστροφή από τις φωτιές εξαντλούνται στην «επικοινωνία» να αποκρυβούν οι ευθύνες τους, αντί επί μέρες να βρουν τρόπο να σταματήσουν τη φωτιά στην Εύβοια και να μεριμνήσουν για τη διάσωση περιουσιών αντί της ευκολίας των εκκενώσεων για να αντέχει η σύγκριση της γενικευμένης καταστροφής επί των ημερών τους με το Μάτι, είναι ότι στα κοινωνικά δίκτυα, που ως χθες λογοκρίνοταν μαζικά αναφορές (καθ’ απόλυτη υπερβολή) ως ανεπίτρεπτες αναρτήσεις που στόχευαν κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, αίφνης δόθηκε εντολή ανοχής στο «μητσοτάκη γαμιέσαι». Γιατί; Για να εκτονωθεί ακριβώς μέρος της συσσωρευμένης οργής κατά του πρωθυπουργού στα δεύτερου πολιτικού επιπέδου και αποτελεσματικότητας κοινωνικά δίκτυα, και να συρρικνωθεί όσο γίνεται η θηριώδης φθορά των κυβερνώντων.

Την ίδια ώρα, η στάση της αντιπολίτευσης στις φωτιές είναι το αντίστροφο υπόδειγμα πολιτικής, από τη στάση που τήρησε ο νεο-μητσοτακισμός στο Μάτι. Και μόνο για τον λόγο αυτό, η αντιπολίτευση αντικειμενικά αναδεικνύεται ως η «άλλη όψη» της πολιτικής, η θετική, όπου η άκαμπτη στις δημοκρατίες υποχρέωση άσκηση κριτικής, σε δοσολογία που δεν θα κλονίζει την όποια ικανότητα και ετοιμότητα αντίδρασης έχουν εξασφαλίσει οι κυβερνώντες κατά των πυρκαγιών, δημιουργεί βάσιμη ελπίδα παραγωγικής πολιτικά διόδου σε καλύτερες μέρες, αντί της τυφλής επένδυσης στην ακροδεξιά αιτιολόγηση της μεγάλης καταστροφής αποδίδοντας την σε «αριστερούς» υπονομευτές ή σε «ξένους πράκτορες».

Εδώ προκύπτει και μια δύσκολη άσκηση πολιτικής ισορροπίας για την αντιπολίτευση και δη και τη μείζονα: Η ένταση της κριτικής, εκτός του να μην δημιουργεί δυσκολίες στο κύριο σκοπό αντιμετώπισης της μεγάλης καταστροφής που ακόμη εξελίσσεται, οφείλει να είναι τόσο αυστηρή και σοβαρή ώστε να εκπροσωπεί πολιτικά τον συσσωρευμένο θυμό της κοινωνίας και να στοχεύει να μην αποσύρονται οι πολίτες από την πολιτική, ως τη μόνη δημοκρατική παραδεδεγμένη διαδικασία πολιτικής αντιπροσώπευσής τους, για να αποφεύγονται έτσι απελπισμένες και τελικά επικίνδυνες διέξοδοι σε ακροδεξιές αντιδράσεις.

Προσωπικά εκτιμώ ότι η αντιπολίτευση που ασκεί ο Τσίπρας εντός της μεγάλης καταστροφής, είναι ισορροπημένη και αρκούντως αποκαλυπτική των κυβερνητικών  ευθυνών και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι ευτύχημα γα την χώρα, που στενάζει κάτω από την ανυπολόγιστη ζημία της τελευταίας διετίας και με κορύφωση αυτές τις πυρκαγιές, η σημερινή αντιπολίτευση. Γιατί, επί τέλους, η στημένη και μεθοδευμένα φιλοκυβερνητική και με το αζημίωτο δήθεν πληροφόρηση των πολιτών κάμπτεται και δεν κυριαρχεί κάτι άλλο από την εικόνα της μεγάλης καταστροφής και οι ευθύνες για όσους την έφεραν, με επικεφαλής τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Δυστυχώς, ούτε αυτή τη φορά η χώρα θα αποφύγει τη διακυβέρνηση από έναν Μητσοτάκη, χωρίς να καταβάλλει για την εκδίωξή του το κόστος μιας εθνικής τραγωδίας.

More in Κυβέρνηση Μητσοτάκη
Comments