"Χάθηκε η μπάλα"

"Χάθηκε η μπάλα"

Στα του κορονοϊού, είναι φανερό πια ότι "χάθηκε η μπάλα" στη διαχείριση της κρίσης, στην προσπάθεια να κρατήσουμε δυο καρπούζια: από τη μια την υγειονομική κρίση και από την άλλη την ανάγκη για επανεκκίνηση της οικονομίας μετά το lockdown. Προφανώς, κάποιοι αποφάσισαν να τα κρατήσουν αμφότερα κάτω από την ίδια μασχάλη με κίνδυνο να πέσουν και να σπάσουν και τα δυο.

Να πούμε εδώ, ότι η επανεκκίνηση της οικονομίας ήταν απαραίτητη και ότι κανείς δεν ήταν πρόθυμος να "πληρώσει" για εμάς τα σπασμένα της υγειονομικής κρίσης. Ήταν κάτι που έγινε εξ αρχής φανερό: οι βόρειοι εταίροι δεν είχαν καμιά θέληση να πληρώσουν και τη δική τους και τη δική μας κρίση και η όποια βοήθεια από την ΕΕ δεν θα ήταν περίπατος στο δάσος μια μέρα με καλό καιρό και τον λύκο να απουσιάζει. Αντίθετα, και βροχή θα είχε, και λύκο στο κατόπι μας, και λάσπη στο δρόμο, να μας εμποδίζει να τρέξουμε να σωθούμε.

Από τη δύσκολη αυτή συγκυρία έπρεπε να μας βγάλουν άνθρωποι, οι οποίοι αποδεικνύεται ότι δεν είχαν το σωστό σχέδιο: από τη μια το άνευ όρων άνοιγμα των συνόρων και η πρόσκληση στους τουρίστες με το σύνθημα "είμαστε καθαροί, ελάτε να μας λερώσετε" και από την άλλη η διαχείριση της (μεγάλης, είναι αλήθεια) της επιτυχίας του lockdown με αντιδράσεις παιδικής χαράς, όπου όλοι τρέχουν ανέμελοι παντού και αγκαλιάζονται με όλους, πρωτοστατούντων των κυβερνώντων, σπατάλησαν σύντομα το όποιο κεφάλαιο είχε συγκεντρωθεί.

Για να φτάσουμε εδώ που είμαστε, και να δοθεί ευκαιρία στους συνωμοσιολογούντες να πληθύνουν και να αποκτήσουν επιχειρήματα.

Γιατί, δεν μπορεί να λες ότι η έξαρση των κρουσμάτων δεν είναι εισαγόμενη, όταν τον πρώτο κρίσιμο καιρό ανοίγματος των συνόρων, δεν μετρούσες τίποτα, πουθενά και κανέναν. Όταν όποιος ήθελε έμπαινε (και έβγαινε), από τα σύνορα. Δεν μπορείς να διαφημίζεις "είμαστε καθαροί, ελάτε" ή να φωνάζεις "πάτε διακοπές, σας επιδοτούμε ακόμα και τα έξοδα" και εκ των υστέρων να γκρινιάζεις "μα, που πάτε, σταματήστε τα ταξίδια". Δεν μπορείς να είσαι τόσο αντιφατικός και μετά να αναζητάς άλλοθι στην ανυπαρξία ατομικής ευθύνης. Γιατί την επόμενη φορά, κύριε πονηρέ πολιτευτή μου, θα σε γιαουρτώσουν εκεί που ρητορεύεις, εκεί που χειροκροτάς το λαό, χωρίς να τον πιστεύεις (που λεει κι ο δικός σας, ο Νιόνιος). Και από τη δύσκολη κατάσταση στην οποία μόνος σου οδεύεις, δεν θα σε βγάλουν οι πληρωμένες καταχωρήσεις στα μέσα κάθε είδους.

Η κατάσταση λοιπόν είναι δύσκολη. Πόσο; Εγώ τουλάχιστον, δεν ξέρω. Όχι, δεν έχω εμπιστοσύνη στις στατιστικές των κρουσμάτων, το γιατί το έχω εξηγήσει από τον χειμώνα πέρυσι. Πολύ περισσότερο τώρα, που η λογική διενέργειας αλλά και το πλήθος των διαγνωστικών τεστ έχει αλλάξει.

Και τι κάνουμε, θα πείτε; Τα πάντα μόνοι μας. Φοράμε μάσκα παντού, όπου οι αποστάσεις δεν τηρούνται, μένουμε σπίτι όταν έχουμε ύποπτα συμπτώματα και ενημερώνουμε συναδέλφους ή όλους εκείνους με τους οποίους έχουμε έρθει σε επαφή, προσέχουμε. Όπου και όταν μπορούμε. Το ξέρω, δεν είναι πάντα εύκολο. Όχι για ανθρώπους που αναγκάζονται να συνωστίζονται σε ΜΜΜ, να εργάζονται σε χώρους όπου οι αποστάσεις δεν μπορούν να τηρηθούν, όπου οι συνθήκες είναι δραματικές. Το ξέρω. Ξέρω επίσης ότι οι δαπάνες προστασίας μπορεί να είναι σημαντικό ποσοστό του διαθέσιμου προϋπολογισμού πολλών, αλλά μόνοι μας θα παλέψουμε.
Και, ναι, σταθείτε απέναντι σε συμπεριφορές. Απαξιώστε ηθικά στάσεις και πράξεις που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία όλων. Όμως δεν υπάρχει κανένας λόγος αυτή η απαξίωση να αποκτά πρόσωπο ή να μας οδηγεί σε ταύτιση ολόκληρων ομάδων με λάθος συμπεριφορές. Μια τέτοια στάση έχει σχεδόν πάντα αντίθετα αποτελέσματα.

More in Υγεία
Comments
"Χάθηκε η μπάλα"

"Χάθηκε η μπάλα"

Στα του κορονοϊού, είναι φανερό πια ότι "χάθηκε η μπάλα" στη διαχείριση της κρίσης, στην προσπάθεια να κρατήσουμε δυο καρπούζια: από τη μια την υγειονομική κρίση και από την άλλη την ανάγκη για επανεκκίνηση της οικονομίας μετά το lockdown. Προφανώς, κάποιοι αποφάσισαν να τα κρατήσουν αμφότερα κάτω από την ίδια μασχάλη με κίνδυνο να πέσουν και να σπάσουν και τα δυο.

Να πούμε εδώ, ότι η επανεκκίνηση της οικονομίας ήταν απαραίτητη και ότι κανείς δεν ήταν πρόθυμος να "πληρώσει" για εμάς τα σπασμένα της υγειονομικής κρίσης. Ήταν κάτι που έγινε εξ αρχής φανερό: οι βόρειοι εταίροι δεν είχαν καμιά θέληση να πληρώσουν και τη δική τους και τη δική μας κρίση και η όποια βοήθεια από την ΕΕ δεν θα ήταν περίπατος στο δάσος μια μέρα με καλό καιρό και τον λύκο να απουσιάζει. Αντίθετα, και βροχή θα είχε, και λύκο στο κατόπι μας, και λάσπη στο δρόμο, να μας εμποδίζει να τρέξουμε να σωθούμε.

Από τη δύσκολη αυτή συγκυρία έπρεπε να μας βγάλουν άνθρωποι, οι οποίοι αποδεικνύεται ότι δεν είχαν το σωστό σχέδιο: από τη μια το άνευ όρων άνοιγμα των συνόρων και η πρόσκληση στους τουρίστες με το σύνθημα "είμαστε καθαροί, ελάτε να μας λερώσετε" και από την άλλη η διαχείριση της (μεγάλης, είναι αλήθεια) της επιτυχίας του lockdown με αντιδράσεις παιδικής χαράς, όπου όλοι τρέχουν ανέμελοι παντού και αγκαλιάζονται με όλους, πρωτοστατούντων των κυβερνώντων, σπατάλησαν σύντομα το όποιο κεφάλαιο είχε συγκεντρωθεί.

Για να φτάσουμε εδώ που είμαστε, και να δοθεί ευκαιρία στους συνωμοσιολογούντες να πληθύνουν και να αποκτήσουν επιχειρήματα.

Γιατί, δεν μπορεί να λες ότι η έξαρση των κρουσμάτων δεν είναι εισαγόμενη, όταν τον πρώτο κρίσιμο καιρό ανοίγματος των συνόρων, δεν μετρούσες τίποτα, πουθενά και κανέναν. Όταν όποιος ήθελε έμπαινε (και έβγαινε), από τα σύνορα. Δεν μπορείς να διαφημίζεις "είμαστε καθαροί, ελάτε" ή να φωνάζεις "πάτε διακοπές, σας επιδοτούμε ακόμα και τα έξοδα" και εκ των υστέρων να γκρινιάζεις "μα, που πάτε, σταματήστε τα ταξίδια". Δεν μπορείς να είσαι τόσο αντιφατικός και μετά να αναζητάς άλλοθι στην ανυπαρξία ατομικής ευθύνης. Γιατί την επόμενη φορά, κύριε πονηρέ πολιτευτή μου, θα σε γιαουρτώσουν εκεί που ρητορεύεις, εκεί που χειροκροτάς το λαό, χωρίς να τον πιστεύεις (που λεει κι ο δικός σας, ο Νιόνιος). Και από τη δύσκολη κατάσταση στην οποία μόνος σου οδεύεις, δεν θα σε βγάλουν οι πληρωμένες καταχωρήσεις στα μέσα κάθε είδους.

Η κατάσταση λοιπόν είναι δύσκολη. Πόσο; Εγώ τουλάχιστον, δεν ξέρω. Όχι, δεν έχω εμπιστοσύνη στις στατιστικές των κρουσμάτων, το γιατί το έχω εξηγήσει από τον χειμώνα πέρυσι. Πολύ περισσότερο τώρα, που η λογική διενέργειας αλλά και το πλήθος των διαγνωστικών τεστ έχει αλλάξει.

Και τι κάνουμε, θα πείτε; Τα πάντα μόνοι μας. Φοράμε μάσκα παντού, όπου οι αποστάσεις δεν τηρούνται, μένουμε σπίτι όταν έχουμε ύποπτα συμπτώματα και ενημερώνουμε συναδέλφους ή όλους εκείνους με τους οποίους έχουμε έρθει σε επαφή, προσέχουμε. Όπου και όταν μπορούμε. Το ξέρω, δεν είναι πάντα εύκολο. Όχι για ανθρώπους που αναγκάζονται να συνωστίζονται σε ΜΜΜ, να εργάζονται σε χώρους όπου οι αποστάσεις δεν μπορούν να τηρηθούν, όπου οι συνθήκες είναι δραματικές. Το ξέρω. Ξέρω επίσης ότι οι δαπάνες προστασίας μπορεί να είναι σημαντικό ποσοστό του διαθέσιμου προϋπολογισμού πολλών, αλλά μόνοι μας θα παλέψουμε.
Και, ναι, σταθείτε απέναντι σε συμπεριφορές. Απαξιώστε ηθικά στάσεις και πράξεις που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία όλων. Όμως δεν υπάρχει κανένας λόγος αυτή η απαξίωση να αποκτά πρόσωπο ή να μας οδηγεί σε ταύτιση ολόκληρων ομάδων με λάθος συμπεριφορές. Μια τέτοια στάση έχει σχεδόν πάντα αντίθετα αποτελέσματα.

More in Υγεία
Comments