Καταρρέει το κυβερνητικό αφήγημα περί «ατομικής ευθύνης»

Καταρρέει το κυβερνητικό αφήγημα περί «ατομικής ευθύνης»

Ολόκληρη η χώρα, όπως και η υφήλιος, έχει μπει στη δίνη μιας πρωτοφανούς έκτασης υγειονομικής κρίσης από την οποία κινδυνεύει το σύνολο της κοινωνίας αλλά περισσότερο οι ευπαθείς ομάδες.


Γιατί είναι τα πιο αδύναμα και φτωχά τμήματα του πληθυσμού που πλήττονται βαρύτερα, οι πρόσφυγες-μετανάστες, οι Ρομά, οι τρόφιμοι γηροκομείων, ψυχιατρείων και προνοιακών ιδρυμάτων, οι στρατιώτες, οι φυλακισμένοι, οι τοξικοεξαρτημένοι και οι άστεγοι.


Οι αρμόδιες αρχές της Πολιτείας ασχολήθηκαν με αυτές τις «κλειστές» κοινωνίες αφού θυμήθηκαν ότι κινδυνεύουν όπως και όλοι εμείς οι υπόλοιποι.
Λησμόνησαν φαίνεται ότι η πανδημία δεν κάνει διακρίσεις και πως η ενημέρωση και κυρίως τα πολλά τεστ αποτελούν την αποτελεσματικότερη πρόληψη.
Η μαζική εφαρμογή των τεστ σε πληθυσμό που δεν νοσεί και στο υγειονομικό προσωπικό έχει δοκιμαστεί σε άλλες χώρες ως εναλλακτική των περιοριστικών μέτρων.


Κεντρική πολιτική της κυβέρνησης  είναι η μετακύλιση της ευθύνης για τα δεινά που του συμβαίνουν στο άτομο, γιατί είναι άνεργος, γιατί αναγκάστηκε να γίνει μετανάστης, γιατί δεν έχει πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη.
Την ίδια ώρα, οι γιατροί και το υγειονομικό προσωπικό – οι οποίοι κατά τα άλλα χειροκροτούνται στα μπαλκόνια των πολυκατοικίων – καθημερινά καταγγέλλουν τις τεράστιες ελλείψεις στα νοσοκομεία, ζητώντας προσλήψεις, μάσκες και υλικό. Αντιθέτως, τα κονδύλια δίνονται για την ενίσχυση των ιδιωτικών κλινικών, που δεν επιτάσσονται, αλλά διπλοπληρώνονται.

Μόνο απαράδεκτη μπορεί να χαρακτηριστεί η έλλειψη στοιχειώδους μέριμνας και στοχευμένων μέτρων πρόληψης στις ομάδες ειδικής ευαλώτητας του πληθυσμού που ζουν επιπλέον σε συνθήκες μαζικής διαβίωσης και συγχρωτισμού.
Σημαίνουσα θέση στη σφαίρα των «αόρατων» έχουν οι φυλακισμένοι. Ανάμεσα στα πακέτα μέτρων ανά των κόσμο, τα κράτη έχουν κληθεί να διαχειριστούν και τους χώρους των φυλακών. Υπήρξαν εκείνα τα κράτη που επέλεξαν το μέτρο της αποσυμφόρησης δημιουργώντας έστω και ελάχιστο παραπάνω χώρο και επιτρέποντας την αξιοπρεπέστερη διαβίωση εντός και εκτός των τειχών και εκείνοι που απέκλεισαν τους αποκλεισμένους ακόμη περισσότερο με απαγόρευση αδειών και επισκεπτηρίων. Υπάρχει όμως πάντα και η χειρότερη επιλογή, η ελληνική πατέντα. Η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης περιοδεύει τον τελευταίο μήνα ανά τις φυλακές της χώρας. Πηγαίνουν από φυλακή σε φυλακή εμπαίζοντας τους κρατούμενους, μοιράζοντας υποσχέσεις αποσυμφόρησης οι  οποίες αν και εκφράστηκαν από την αρχή της καραντίνας, δεν έχουν λάβει μέχρι και σήμερα μορφή νόμου.


Οσον αφορά τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, η κυβέρνηση οφείλει άμεσα να προχωρήσει στην αποσυμφόρηση των Κέντρων Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) για τους αιτούντες άσυλο, ώστε να αποφευχθεί μία κρίση δημόσιας υγείας.
Χιλιάδες άτομα, συμπεριλαμβανομένων ηλικιωμένων, πασχόντων από χρόνιες παθήσεις, παιδιών – νεότατων και ασυνόδευτων, μεταξύ τους – εγκύων, νέων  μητέρων και ατόμων με αναπηρία, είναι παγιδευμένοι μέσα σε άθλιες συνθήκες επικίνδυνου συνωστισμού στα νησιά εν μέσω πανδημίας. Το να εξαναγκάζονται οι αιτούντες άσυλο να παραμένουν υπό συνθήκες που παραβιάζουν τα δικαιώματά τους και είναι επιζήμιες για την ευημερία, την υγεία και την αξιοπρέπειά τους είναι αδικαιολόγητο.


Το κυβερνητικό αφήγημα περί «ατομικής ευθύνης» καταρρέει μέρα με τη μέρα, μέτρο με το μέτρο, καθώς η Ν.Δ. προχωρά σε ολοένα και πιο σκληρή στάση εναντίων των μεταναστών που ζουν στις πόλεις, των προσφύγων και αιτούντων άσυλο που εξακολουθούν να διαμένουν στα υπερπλήρη στρατόπεδα και των αστέγων που προσπαθούν να βρουν κατάλυμα και προστασία από το κρύο και τον κορωνοϊό σε κλειστά σπίτια χωρίς να υπάρχει η παραμικρή  κρατική πρόνοια.
Όλοι πρέπει να αντιληφθούν την αξία της Ελευθερίας, ειδικά τώρα που αυτή έχει χαθεί, έστω και μέσα στην πολυτέλεια του σπιτιού μας. Όλοι πρέπει να καταλάβουν πως είναι ανεπίτρεπτο να λογαριάζεται η ανθρώπινη ζωή με βάση την τάξη στην οποία ανήκει καθένας. Όλοι πρέπει να μάθουν ότι επειδή δεν βλέπουν τις ευπαθείς ομάδες, δεν σημαίνει πως είναι ανύπαρκτοι.


Κάποιοι από εμάς ίσως να βρεθούμε στην ίδια θέση πολύ σύντομα και κάποιοι άλλοι δεν βρέθηκαν εκεί καθαρά από τύχη.


Αλληλεγγύη κλίμακας χρειαζόμαστε. Ενσυναίσθηση, συνείδηση ότι οι άνθρωποι δεν είναι ροές και κύματα ούτε βαρύ φορτίο, αλλά ψυχές με ανάγκες και δικαιώματα…

More in Υγεία
Comments
Καταρρέει το κυβερνητικό αφήγημα περί «ατομικής ευθύνης»

Καταρρέει το κυβερνητικό αφήγημα περί «ατομικής ευθύνης»

Ολόκληρη η χώρα, όπως και η υφήλιος, έχει μπει στη δίνη μιας πρωτοφανούς έκτασης υγειονομικής κρίσης από την οποία κινδυνεύει το σύνολο της κοινωνίας αλλά περισσότερο οι ευπαθείς ομάδες.


Γιατί είναι τα πιο αδύναμα και φτωχά τμήματα του πληθυσμού που πλήττονται βαρύτερα, οι πρόσφυγες-μετανάστες, οι Ρομά, οι τρόφιμοι γηροκομείων, ψυχιατρείων και προνοιακών ιδρυμάτων, οι στρατιώτες, οι φυλακισμένοι, οι τοξικοεξαρτημένοι και οι άστεγοι.


Οι αρμόδιες αρχές της Πολιτείας ασχολήθηκαν με αυτές τις «κλειστές» κοινωνίες αφού θυμήθηκαν ότι κινδυνεύουν όπως και όλοι εμείς οι υπόλοιποι.
Λησμόνησαν φαίνεται ότι η πανδημία δεν κάνει διακρίσεις και πως η ενημέρωση και κυρίως τα πολλά τεστ αποτελούν την αποτελεσματικότερη πρόληψη.
Η μαζική εφαρμογή των τεστ σε πληθυσμό που δεν νοσεί και στο υγειονομικό προσωπικό έχει δοκιμαστεί σε άλλες χώρες ως εναλλακτική των περιοριστικών μέτρων.


Κεντρική πολιτική της κυβέρνησης  είναι η μετακύλιση της ευθύνης για τα δεινά που του συμβαίνουν στο άτομο, γιατί είναι άνεργος, γιατί αναγκάστηκε να γίνει μετανάστης, γιατί δεν έχει πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη.
Την ίδια ώρα, οι γιατροί και το υγειονομικό προσωπικό – οι οποίοι κατά τα άλλα χειροκροτούνται στα μπαλκόνια των πολυκατοικίων – καθημερινά καταγγέλλουν τις τεράστιες ελλείψεις στα νοσοκομεία, ζητώντας προσλήψεις, μάσκες και υλικό. Αντιθέτως, τα κονδύλια δίνονται για την ενίσχυση των ιδιωτικών κλινικών, που δεν επιτάσσονται, αλλά διπλοπληρώνονται.

Μόνο απαράδεκτη μπορεί να χαρακτηριστεί η έλλειψη στοιχειώδους μέριμνας και στοχευμένων μέτρων πρόληψης στις ομάδες ειδικής ευαλώτητας του πληθυσμού που ζουν επιπλέον σε συνθήκες μαζικής διαβίωσης και συγχρωτισμού.
Σημαίνουσα θέση στη σφαίρα των «αόρατων» έχουν οι φυλακισμένοι. Ανάμεσα στα πακέτα μέτρων ανά των κόσμο, τα κράτη έχουν κληθεί να διαχειριστούν και τους χώρους των φυλακών. Υπήρξαν εκείνα τα κράτη που επέλεξαν το μέτρο της αποσυμφόρησης δημιουργώντας έστω και ελάχιστο παραπάνω χώρο και επιτρέποντας την αξιοπρεπέστερη διαβίωση εντός και εκτός των τειχών και εκείνοι που απέκλεισαν τους αποκλεισμένους ακόμη περισσότερο με απαγόρευση αδειών και επισκεπτηρίων. Υπάρχει όμως πάντα και η χειρότερη επιλογή, η ελληνική πατέντα. Η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης περιοδεύει τον τελευταίο μήνα ανά τις φυλακές της χώρας. Πηγαίνουν από φυλακή σε φυλακή εμπαίζοντας τους κρατούμενους, μοιράζοντας υποσχέσεις αποσυμφόρησης οι  οποίες αν και εκφράστηκαν από την αρχή της καραντίνας, δεν έχουν λάβει μέχρι και σήμερα μορφή νόμου.


Οσον αφορά τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, η κυβέρνηση οφείλει άμεσα να προχωρήσει στην αποσυμφόρηση των Κέντρων Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) για τους αιτούντες άσυλο, ώστε να αποφευχθεί μία κρίση δημόσιας υγείας.
Χιλιάδες άτομα, συμπεριλαμβανομένων ηλικιωμένων, πασχόντων από χρόνιες παθήσεις, παιδιών – νεότατων και ασυνόδευτων, μεταξύ τους – εγκύων, νέων  μητέρων και ατόμων με αναπηρία, είναι παγιδευμένοι μέσα σε άθλιες συνθήκες επικίνδυνου συνωστισμού στα νησιά εν μέσω πανδημίας. Το να εξαναγκάζονται οι αιτούντες άσυλο να παραμένουν υπό συνθήκες που παραβιάζουν τα δικαιώματά τους και είναι επιζήμιες για την ευημερία, την υγεία και την αξιοπρέπειά τους είναι αδικαιολόγητο.


Το κυβερνητικό αφήγημα περί «ατομικής ευθύνης» καταρρέει μέρα με τη μέρα, μέτρο με το μέτρο, καθώς η Ν.Δ. προχωρά σε ολοένα και πιο σκληρή στάση εναντίων των μεταναστών που ζουν στις πόλεις, των προσφύγων και αιτούντων άσυλο που εξακολουθούν να διαμένουν στα υπερπλήρη στρατόπεδα και των αστέγων που προσπαθούν να βρουν κατάλυμα και προστασία από το κρύο και τον κορωνοϊό σε κλειστά σπίτια χωρίς να υπάρχει η παραμικρή  κρατική πρόνοια.
Όλοι πρέπει να αντιληφθούν την αξία της Ελευθερίας, ειδικά τώρα που αυτή έχει χαθεί, έστω και μέσα στην πολυτέλεια του σπιτιού μας. Όλοι πρέπει να καταλάβουν πως είναι ανεπίτρεπτο να λογαριάζεται η ανθρώπινη ζωή με βάση την τάξη στην οποία ανήκει καθένας. Όλοι πρέπει να μάθουν ότι επειδή δεν βλέπουν τις ευπαθείς ομάδες, δεν σημαίνει πως είναι ανύπαρκτοι.


Κάποιοι από εμάς ίσως να βρεθούμε στην ίδια θέση πολύ σύντομα και κάποιοι άλλοι δεν βρέθηκαν εκεί καθαρά από τύχη.


Αλληλεγγύη κλίμακας χρειαζόμαστε. Ενσυναίσθηση, συνείδηση ότι οι άνθρωποι δεν είναι ροές και κύματα ούτε βαρύ φορτίο, αλλά ψυχές με ανάγκες και δικαιώματα…

More in Υγεία
Comments