Για τον Ζαχαρία, Ζακ, Zackie Oh

Για τον Ζαχαρία, Ζακ, Zackie Oh

Το νούμερο  69465268.. δεν το ξαναπήρα μετά τις 21 Σεπτεμβρίου 2018, ούτε με κάλεσε έκτοτε…  Πάνε πάνω από δύο χρόνια που ο Ζακ άφησε την τελευταία του πνοή  στην οδό Γλάδστωνος στην Ομόνοια. Για καιρό έμενε στις επαφές του κινητού μου, λες και με κάποιον μαγικό τρόπο θα χτυπούσε για να μου πει κάτι . Μετά μου έκλεψαν το κινητό και  νόμιζα ότι χάθηκε κι αυτό το νούμερο για να μην με στοιχειώνει άλλο πια. Όμως όχι, ήταν εκεί, στη δεύτερη κάρτα sim που έβαλα στην καινούργια συσκευή.
Δεν ξέρω τι θα ήθελε σήμερα να μου πει ο Ζαχαρίας…., ο δικός μου Ζαχαρίας που έκρυβε τη θλίψη του με χιούμορ, που τσαλακωνόταν χωρίς να τον νοιάζει , που είχε έναν τρόπο να σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά ακόμα και τις πιο δύσκολες ώρες. Το αγόρι που ξεδίπλωνε τη ζωή του σαν ανοιχτό βιβλίο, όχι μόνο στη ζωντανή βιβλιοθήκη. Ο δικός μου ο Ζαχαρίας που μου είχε υποσχεθεί ότι θα κάνει drag queen show όταν θα πεθάνω : «Μωρή πέθανε εσύ και μη σε νοιάζει,  θα τραγουδάω και θα σκορπάω τη στάχτη σου ανακατεμένη με glitter στους πέντε ανέμους». Αυτό θα ήταν το σωστό. Να πεθαίνουν πρώτα οι μεγαλύτερες και μετά οι νέες. Αυτό υπολόγιζα πως είναι και το πρέπον. Τα λέγαμε την ώρα που συζητούσαμε συγκλονισμένοι τον θάνατο άλλου νέου παιδιού στο Βερολίνο, καθισμένες στο τραπεζάκι του Beaver… Την ώρα που δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε αν ο Άρης θα ήθελε να ακυρώσουμε την εκδήλωση που ετοιμάζαμε ή αν θα ήθελε να γίνει. Είχε πλησιάσει πολύ ο θάνατος και τον μυρίζαμε αλλά δεν ξέραμε ποια λιγουρεύεται.
Νόμιζα, ότι λογικά εγώ θα είχα σειρά, γιατί εγώ φώναζα πάντα με διάφορες παραλλαγές ανάλογα με την περίσταση το πριβέ μου σύνθημα στα pride από το «Είμαστε λεσβίες κι είμαστε γριές κι απ’ τον ποδαρόδρομο θα πέσουμε ξερές» ως «… από το λιοπύρι θα πέσουμε νεκρές!».
Δεν έγινε έτσι. Δεν έγινε καθόλου έτσι. Αντίθετα  περπάτησα αρκετές φορές σε διαμαρτυρίες που είχαν να κάνουν με τον Ζακ και την άγρια δολοφονία του…
Ο Ζακ, αν με έβλεπε από κάπου, θα γελούσε που με είχε βάλει να κάνω το χειρότερό μου, το περπάτημα,  και θα μου έβγαζε τη γλώσσα. Αυτό το πειραχτήρι θα γελούσε στα σίγουρα.  Ο δικός μου ο Ζαχαρίας δεν είναι ήρωας με τον ίδιο τρόπο που τον βλέπουν ήρωα τα νέα παιδιά. Είναι εκείνο το μικρό αγόρι που στενοχωριόταν που δεν το είχαν καλέσει στο καλοκαιρινό  πάρτι στο χωριό του τέσσερα καλοκαίρια πριν, γιατί θα ήταν η ψυχή του πάρτι, είναι η μάνα του Σνούπυ που έψαχνε με αγωνία να τον βρει όταν έκανε την επανάστασή του και ξεπόρτισε, είναι ο φίλος που θα σχολιάζαμε  inbox αποτελέσματα εκλογών, ομοφοβικές επιθέσεις ,  δράσεις και αντιδράσεις , πάρτι και τραγούδια …
Έχουν χυθεί τόνοι μελάνι και έχουν γραφτεί άπειρα κείμενα για τον Ζακ, τη Zakie Oh και λίγα μόνο για τον Ζαχαρία.  Αυτό το αγόρι, που αν ήταν άλλη στη θέση του, θα ήταν το πρώτο που θα ζητούσε από όλες μας, να είμαστε εκεί και να φωνάξουμε ότι τα σώματά μας έχουν αξία. Όπως το έκανε κάθε φορά…
Δύο χρόνια και κάτι, στις 21 Οκτωβρίου του 2020, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας καλείται να αποδώσει ευθύνες για τη δολοφονία του.  Ο δικός μου ο Ζαχαρίας αν με έπαιρνε τηλέφωνο θα μου έλεγε: «Μην το αφήσεις να περάσει έτσι. Μην το αφήσεις να ξεχαστεί. Κάνε ότι περνάει από το χέρι σου να πληρώσουν οι ένοχοι. Όχι για μένα , εγώ πάει,  έφυγα… για τις άλλες που έμειναν  πίσω. Για να περπατάνε χωρίς φόβο με το κεφάλι ψηλά και τα τακούνια τους στον δρόμο....»    Ο Ζαχαρίας, ο Ζακ, η Zakie Oh μας περιμένει έξω από τα δικαστήρια στη Δέγλερη την Τετάρτη! Για μένα είναι κάπως σαν ραντεβού…

More in Ανθρωπινα δικαιωματα
Comments
Για τον Ζαχαρία, Ζακ, Zackie Oh

Για τον Ζαχαρία, Ζακ, Zackie Oh

Το νούμερο  69465268.. δεν το ξαναπήρα μετά τις 21 Σεπτεμβρίου 2018, ούτε με κάλεσε έκτοτε…  Πάνε πάνω από δύο χρόνια που ο Ζακ άφησε την τελευταία του πνοή  στην οδό Γλάδστωνος στην Ομόνοια. Για καιρό έμενε στις επαφές του κινητού μου, λες και με κάποιον μαγικό τρόπο θα χτυπούσε για να μου πει κάτι . Μετά μου έκλεψαν το κινητό και  νόμιζα ότι χάθηκε κι αυτό το νούμερο για να μην με στοιχειώνει άλλο πια. Όμως όχι, ήταν εκεί, στη δεύτερη κάρτα sim που έβαλα στην καινούργια συσκευή.
Δεν ξέρω τι θα ήθελε σήμερα να μου πει ο Ζαχαρίας…., ο δικός μου Ζαχαρίας που έκρυβε τη θλίψη του με χιούμορ, που τσαλακωνόταν χωρίς να τον νοιάζει , που είχε έναν τρόπο να σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά ακόμα και τις πιο δύσκολες ώρες. Το αγόρι που ξεδίπλωνε τη ζωή του σαν ανοιχτό βιβλίο, όχι μόνο στη ζωντανή βιβλιοθήκη. Ο δικός μου ο Ζαχαρίας που μου είχε υποσχεθεί ότι θα κάνει drag queen show όταν θα πεθάνω : «Μωρή πέθανε εσύ και μη σε νοιάζει,  θα τραγουδάω και θα σκορπάω τη στάχτη σου ανακατεμένη με glitter στους πέντε ανέμους». Αυτό θα ήταν το σωστό. Να πεθαίνουν πρώτα οι μεγαλύτερες και μετά οι νέες. Αυτό υπολόγιζα πως είναι και το πρέπον. Τα λέγαμε την ώρα που συζητούσαμε συγκλονισμένοι τον θάνατο άλλου νέου παιδιού στο Βερολίνο, καθισμένες στο τραπεζάκι του Beaver… Την ώρα που δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε αν ο Άρης θα ήθελε να ακυρώσουμε την εκδήλωση που ετοιμάζαμε ή αν θα ήθελε να γίνει. Είχε πλησιάσει πολύ ο θάνατος και τον μυρίζαμε αλλά δεν ξέραμε ποια λιγουρεύεται.
Νόμιζα, ότι λογικά εγώ θα είχα σειρά, γιατί εγώ φώναζα πάντα με διάφορες παραλλαγές ανάλογα με την περίσταση το πριβέ μου σύνθημα στα pride από το «Είμαστε λεσβίες κι είμαστε γριές κι απ’ τον ποδαρόδρομο θα πέσουμε ξερές» ως «… από το λιοπύρι θα πέσουμε νεκρές!».
Δεν έγινε έτσι. Δεν έγινε καθόλου έτσι. Αντίθετα  περπάτησα αρκετές φορές σε διαμαρτυρίες που είχαν να κάνουν με τον Ζακ και την άγρια δολοφονία του…
Ο Ζακ, αν με έβλεπε από κάπου, θα γελούσε που με είχε βάλει να κάνω το χειρότερό μου, το περπάτημα,  και θα μου έβγαζε τη γλώσσα. Αυτό το πειραχτήρι θα γελούσε στα σίγουρα.  Ο δικός μου ο Ζαχαρίας δεν είναι ήρωας με τον ίδιο τρόπο που τον βλέπουν ήρωα τα νέα παιδιά. Είναι εκείνο το μικρό αγόρι που στενοχωριόταν που δεν το είχαν καλέσει στο καλοκαιρινό  πάρτι στο χωριό του τέσσερα καλοκαίρια πριν, γιατί θα ήταν η ψυχή του πάρτι, είναι η μάνα του Σνούπυ που έψαχνε με αγωνία να τον βρει όταν έκανε την επανάστασή του και ξεπόρτισε, είναι ο φίλος που θα σχολιάζαμε  inbox αποτελέσματα εκλογών, ομοφοβικές επιθέσεις ,  δράσεις και αντιδράσεις , πάρτι και τραγούδια …
Έχουν χυθεί τόνοι μελάνι και έχουν γραφτεί άπειρα κείμενα για τον Ζακ, τη Zakie Oh και λίγα μόνο για τον Ζαχαρία.  Αυτό το αγόρι, που αν ήταν άλλη στη θέση του, θα ήταν το πρώτο που θα ζητούσε από όλες μας, να είμαστε εκεί και να φωνάξουμε ότι τα σώματά μας έχουν αξία. Όπως το έκανε κάθε φορά…
Δύο χρόνια και κάτι, στις 21 Οκτωβρίου του 2020, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας καλείται να αποδώσει ευθύνες για τη δολοφονία του.  Ο δικός μου ο Ζαχαρίας αν με έπαιρνε τηλέφωνο θα μου έλεγε: «Μην το αφήσεις να περάσει έτσι. Μην το αφήσεις να ξεχαστεί. Κάνε ότι περνάει από το χέρι σου να πληρώσουν οι ένοχοι. Όχι για μένα , εγώ πάει,  έφυγα… για τις άλλες που έμειναν  πίσω. Για να περπατάνε χωρίς φόβο με το κεφάλι ψηλά και τα τακούνια τους στον δρόμο....»    Ο Ζαχαρίας, ο Ζακ, η Zakie Oh μας περιμένει έξω από τα δικαστήρια στη Δέγλερη την Τετάρτη! Για μένα είναι κάπως σαν ραντεβού…

More in Ανθρωπινα δικαιωματα
Comments