Για ποιους πρέπει να γίνει η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ -  Προοδευτική Συμμαχία;

Για ποιους πρέπει να γίνει η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία;

Η πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα να εξαγγείλει την διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ, και να απευθύνει ένα προσκλητήριο ενότητας σε όλους τους προοδευτικούς πολίτες, δεν έγινε ούτε σε ιστορικό κενό, ούτε αποτελεί μία πρωτοβουλία χωρίς ιδεολογικό περιεχόμενο, που ήθελε να εξυπηρετήσει πρόσκαιρους εκλογικού σκοπούς.

Η ανάγκη για διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ, έρχεται να απαντήσει σε μία ιστορική αναγκαιότητα που προέκυψε τέσσερα κομβικά για το πολιτικό σύστημα γεγονότα:

  1. Την συντηρητική μεταστροφή του ΠΑΣΟΚ που μετεξελίχθηκε, σε μία από τις βασικές συνιστώσες της συντήρησης στην χώρα μας.
  2. Την φτωχοποίηση της κοινωνίας που επέφερε η οικονομική πολιτική της δεξιάς της περιόδου Καραμανλή, που είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή μνημονίων και την περαιτέρω επιδείνωση όλων των οικονομικών δεικτών.
  3. Την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, το 2015, που ήταν αποτέλεσμα των δύο παραπάνω, αλλά κυρίως της πολιτικής ευφυΐας του Αλέξη Τσίπρα, να κάνει τον προοδευτικό κόσμο να πιστέψει ότι υπάρχει και άλλη εναλλακτική λύση, που μπορεί να έχει προοδευτικό πρόσημο. Και το πέτυχε.
  4. Την ανάγκη απάντησης, στην νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση που στην περίπτωση της χώρας μας συνέπτυξε το πιο ακραίο μέτωπο διαπλοκής επιχειρηματικών συμφερόντων και κομματικών συσχετισμών, προκειμένου να ανακόψει την προσπάθεια προοδευτικής διακυβέρνησης.

Δυστυχώς, το κόμμα δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει, τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις και κυρίως την εκλογική άνοδο που οδήγησε στην ανάληψη της ευθύνης της διακυβέρνησης της χώρας. Δεν μπόρεσε να υποστηρίξει το κυβερνητικό έργο, αλλά ούτε και να αναπτύξει και να κάνει κτήμα της κοινωνίας το συνολικό πλαίσιο των φιλολαϊκών πολιτικών που πραγματικά υλοποιήθηκαν κατά την διακυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι αδυναμίες αυτές φάνηκαν ακόμη πιο ξεκάθαρα, όταν το κόμμα βρέθηκε προ πολλαπλών εκλογών, όπου παρατηρήσαμε επιλογές σε δημοτικό και περιφερειακό επίπεδο να μην καταφέρνουν να αντιστοιχηθούν ούτε στο 1/5 της εκλογικής απήχησης που είχε το κόμμα, στις αντίστοιχες κάλπες των γενικών εκλογών.

Έκτοτε ο ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ κινείται στο επίπεδο της εσωτερικής αναδιοργάνωσης, με ένα φοβικό σύνδρομο που σε αδρές γραμμές περιγράφεται ως «Ο φόβος της ΠΑΣΟΚοποίησης». Στο βαθμό που αυτός ο φόβος αφορά στον κίνδυνο σοσιαλδημοκρατικής μετάλλαξης, οι αιτιάσεις είναι σεβαστές, πλην όμως ανεδαφικές, διότι το σύνολο των μελών και στελεχών, που προέρχονται από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και εντάχθηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ, αποχώρησαν από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ΚΙΝ.ΑΛ κλπ, ακριβώς λόγω της κυρίαρχης αυτής αντίθεσης που είχαν.

Ας είμαστε λοιπόν ειλικρινείς.

Ο φόβος, δεν είναι η «συντηρητική μετάλλαξη». Είναι, ότι πλέον η προοδευτική παράταξη θα έχει ξανά ένα κόμμα που δεν θα πιστεύει σε τυφλά μέτωπα, αλλά θα συγκροτεί πλατειές προοδευτικές πλειοψηφίες στη βάση συγκεκριμένων ιδεολογικών χαρακτηριστικών. Ένα ακόμα που δεν θα είναι χωρισμένο σε τιμάρια. Μία παράταξη, που θα είναι περήφανη για τις νέες νίκες της και όχι για τις περήφανες ήττες της. Μια παράταξη που θα έχει ισχυρή αγκύρωση στην κοινωνία, στον κόσμο της εργασίας, στους επιστήμονες στη νεολαία. Ένα κόμμα που θα είναι ανοιχτό στο νέο και στην πρωτοπορία, που θα αναζητά νέες πολιτικές ο οποίες θα απαντάνε στα σύγχρονα ερωτήματα. Ένα ακόμα που θα έχει ιδεολογικούς αντιπάλους, αλλά όχι ταξικούς εχθρούς. Ένα κόμμα που θα μπορεί να κάνει αυτοκριτική, προκειμένου να διορθώσει τα λάθη του και να απαντήσει με ευθύτητα και ειλικρίνεια στα ερωτήματα των πολιτών.

Ένα κόμμα που θα συνομιλεί με το σύνολο των πολιτών αυτής της Πατρίδας .

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα κόμματα δεν υπάρχουν χάριν της ύπαρξης τους. Υπάρχουν μόνο όταν ανταποκρίνονται και απαντούν σε συγκεκριμένες κοινωνικές και εθνικές ανάγκες. Υπάρχουν βέβαια και τα κόμματα που υπερασπίζονται την άποψη, ότι το κόμμα αξίζει να υπάρχει  και μόνο για το λόγο του να υπερασπίζεται την καθαρότητα της ιδεολογίας του, και ως τέτοιο να αποτελεί την πρωτοπορία που θα καθοδηγεί τις μάζες.

Συμφωνώ με αυτή την άποψη, αλλά δεν την αποδέχομαι γιατί δεν είμαι υπέρμαχος του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού», αλλά αριστερός που υπερασπίζεται τις αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Υπάρχει άλλωστε, το ΚΚΕ για τους θιασώτες αυτών των προσεγγίσεων, για μία τέτοια λειτουργία του κόμματος στην κοινωνία.

Και εν τέλει, νομίζω ότι αυτά τα θέματα έχουν λυθεί ιστορικά.

More in Πολιτική
Comments
Για ποιους πρέπει να γίνει η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ -  Προοδευτική Συμμαχία;

Για ποιους πρέπει να γίνει η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία;

Η πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα να εξαγγείλει την διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ, και να απευθύνει ένα προσκλητήριο ενότητας σε όλους τους προοδευτικούς πολίτες, δεν έγινε ούτε σε ιστορικό κενό, ούτε αποτελεί μία πρωτοβουλία χωρίς ιδεολογικό περιεχόμενο, που ήθελε να εξυπηρετήσει πρόσκαιρους εκλογικού σκοπούς.

Η ανάγκη για διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ, έρχεται να απαντήσει σε μία ιστορική αναγκαιότητα που προέκυψε τέσσερα κομβικά για το πολιτικό σύστημα γεγονότα:

  1. Την συντηρητική μεταστροφή του ΠΑΣΟΚ που μετεξελίχθηκε, σε μία από τις βασικές συνιστώσες της συντήρησης στην χώρα μας.
  2. Την φτωχοποίηση της κοινωνίας που επέφερε η οικονομική πολιτική της δεξιάς της περιόδου Καραμανλή, που είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή μνημονίων και την περαιτέρω επιδείνωση όλων των οικονομικών δεικτών.
  3. Την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, το 2015, που ήταν αποτέλεσμα των δύο παραπάνω, αλλά κυρίως της πολιτικής ευφυΐας του Αλέξη Τσίπρα, να κάνει τον προοδευτικό κόσμο να πιστέψει ότι υπάρχει και άλλη εναλλακτική λύση, που μπορεί να έχει προοδευτικό πρόσημο. Και το πέτυχε.
  4. Την ανάγκη απάντησης, στην νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση που στην περίπτωση της χώρας μας συνέπτυξε το πιο ακραίο μέτωπο διαπλοκής επιχειρηματικών συμφερόντων και κομματικών συσχετισμών, προκειμένου να ανακόψει την προσπάθεια προοδευτικής διακυβέρνησης.

Δυστυχώς, το κόμμα δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει, τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις και κυρίως την εκλογική άνοδο που οδήγησε στην ανάληψη της ευθύνης της διακυβέρνησης της χώρας. Δεν μπόρεσε να υποστηρίξει το κυβερνητικό έργο, αλλά ούτε και να αναπτύξει και να κάνει κτήμα της κοινωνίας το συνολικό πλαίσιο των φιλολαϊκών πολιτικών που πραγματικά υλοποιήθηκαν κατά την διακυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι αδυναμίες αυτές φάνηκαν ακόμη πιο ξεκάθαρα, όταν το κόμμα βρέθηκε προ πολλαπλών εκλογών, όπου παρατηρήσαμε επιλογές σε δημοτικό και περιφερειακό επίπεδο να μην καταφέρνουν να αντιστοιχηθούν ούτε στο 1/5 της εκλογικής απήχησης που είχε το κόμμα, στις αντίστοιχες κάλπες των γενικών εκλογών.

Έκτοτε ο ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ κινείται στο επίπεδο της εσωτερικής αναδιοργάνωσης, με ένα φοβικό σύνδρομο που σε αδρές γραμμές περιγράφεται ως «Ο φόβος της ΠΑΣΟΚοποίησης». Στο βαθμό που αυτός ο φόβος αφορά στον κίνδυνο σοσιαλδημοκρατικής μετάλλαξης, οι αιτιάσεις είναι σεβαστές, πλην όμως ανεδαφικές, διότι το σύνολο των μελών και στελεχών, που προέρχονται από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και εντάχθηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ, αποχώρησαν από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ΚΙΝ.ΑΛ κλπ, ακριβώς λόγω της κυρίαρχης αυτής αντίθεσης που είχαν.

Ας είμαστε λοιπόν ειλικρινείς.

Ο φόβος, δεν είναι η «συντηρητική μετάλλαξη». Είναι, ότι πλέον η προοδευτική παράταξη θα έχει ξανά ένα κόμμα που δεν θα πιστεύει σε τυφλά μέτωπα, αλλά θα συγκροτεί πλατειές προοδευτικές πλειοψηφίες στη βάση συγκεκριμένων ιδεολογικών χαρακτηριστικών. Ένα ακόμα που δεν θα είναι χωρισμένο σε τιμάρια. Μία παράταξη, που θα είναι περήφανη για τις νέες νίκες της και όχι για τις περήφανες ήττες της. Μια παράταξη που θα έχει ισχυρή αγκύρωση στην κοινωνία, στον κόσμο της εργασίας, στους επιστήμονες στη νεολαία. Ένα κόμμα που θα είναι ανοιχτό στο νέο και στην πρωτοπορία, που θα αναζητά νέες πολιτικές ο οποίες θα απαντάνε στα σύγχρονα ερωτήματα. Ένα ακόμα που θα έχει ιδεολογικούς αντιπάλους, αλλά όχι ταξικούς εχθρούς. Ένα κόμμα που θα μπορεί να κάνει αυτοκριτική, προκειμένου να διορθώσει τα λάθη του και να απαντήσει με ευθύτητα και ειλικρίνεια στα ερωτήματα των πολιτών.

Ένα κόμμα που θα συνομιλεί με το σύνολο των πολιτών αυτής της Πατρίδας .

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα κόμματα δεν υπάρχουν χάριν της ύπαρξης τους. Υπάρχουν μόνο όταν ανταποκρίνονται και απαντούν σε συγκεκριμένες κοινωνικές και εθνικές ανάγκες. Υπάρχουν βέβαια και τα κόμματα που υπερασπίζονται την άποψη, ότι το κόμμα αξίζει να υπάρχει  και μόνο για το λόγο του να υπερασπίζεται την καθαρότητα της ιδεολογίας του, και ως τέτοιο να αποτελεί την πρωτοπορία που θα καθοδηγεί τις μάζες.

Συμφωνώ με αυτή την άποψη, αλλά δεν την αποδέχομαι γιατί δεν είμαι υπέρμαχος του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού», αλλά αριστερός που υπερασπίζεται τις αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Υπάρχει άλλωστε, το ΚΚΕ για τους θιασώτες αυτών των προσεγγίσεων, για μία τέτοια λειτουργία του κόμματος στην κοινωνία.

Και εν τέλει, νομίζω ότι αυτά τα θέματα έχουν λυθεί ιστορικά.

More in Πολιτική
Comments