Γελοία παράσταση προς τιμή των ιθαγενών

Γελοία παράσταση προς τιμή των ιθαγενών

Μια θλιβερή πολιτική παράσταση έλαβε χώρα πριν μερικές ώρες στη χώρα μας με την ευκαιρία της 40ης επετείου από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και μετέπειτα και ως σήμερα ΕΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση και η ευρωπαϊκή ηγεσία σχεδόν στο σύνολό τους επιβεβαίωσαν το οραματικό και πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο πρακτικά έχουν περιέλθει η ίδια η ΕΕ στις σχέσεις της με τα συστατικά κράτη-μέλη της και συγκεκριμένα και κατά λυπηρή πρωτοκαθεδρία οι ελληνοευρωπαϊκές σχέσεις. Πιο τρανή απόδειξη αυτού του αδιεξόδου από το γεγονός ότι το πολιτικό αποτύπωμα των εορταστικών εκδηλώσεων υπήρξε δραματικά διχαστικό ως προς το περιεχόμενο και την μέθοδο απεύθυνσής του προς τους έλληνες πολίτες, δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Και πριν τεκμηριώσω όσα λέγω θεωρώ αναγκαίο να επαναλάβω εδώ κάτι που έχω διασαφηνίσει κι άλλες φορές: παραμένω πιστός υποστηρικτής του ευρωπαϊκού ενοποιητικού αυτοσκοπού και πιστεύω με όλες τις δυνάμεις μου ότι το εγχείρημα παραμένει ιδρυτικά «ευγενές» (ως διακηρυγμένος  σκοπός άμβλυνσης αντιθέσεων μεταξύ καταστροφικών για την ήπειρο εθνικισμών, που προκάλεσαν υπό το ναζιστικό και φασιστικό προσωπείο πολέμους  με εκατομμύρια νεκρούς), αλλά και οραματικά ισχυρό και ελπιδοφόρο για τους πληθυσμούς της Ευρώπης. Όχι, όμως με τέτοιο τρόπο!

Αφήνω ότι η επέτειος χρησιμοποιήθηκε απροσχημάτιστα από τον έλληνα πρωθυπουργό για να ποινικοποιήσει πολιτικά απόψεις στρεφόμενος κατά ιδεολογιών, κομμάτων και παρατάξεων, αντί να αξιοποιήσει την επέτειο για να αμβλύνει αντιθέσεις ανάμεσά μας.

Αφήνω ότι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας (με γνωστό πόσο σέβομαι τον θεσμό στο πρόσωπό της και αποφεύγω να σχολιάσω διαφορές αναφορές και πράξεις της, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), κατά την ομιλία της περίπου χειρίστηκε, εκούσα-άκουσα, όσους συμπολίτες μας διατηρούν επιφυλάξεις και σκεπτικισμό για το ενοποιητικό εγχείρημα, περίπου κάτι σαν «προβληματικούς πολίτες», ενώ όφειλε να τους αντιμετωπίσει ως αναπόσπαστο μέρος μιας ούτως ή άλλως μακροπρόθεσμης  και εκ των πραγμάτων αμφιλεγόμενης υπόθεσης, με την ελπίδα όλων μας να έχει ευτυχή κατάληξη.

Αφήνω τη θλιθερή εντύπωση της κολακείας με «καθρεφτάκια προς καθυστερημένους ιθαγενείς», που άφησαν οι αναφορές φον ντερ Λάιεν, με υποσχέσεις για πιστώσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης, το οποίο όχι μόνο καθυστερεί ανεπίτρεπτα ενώ οι οικονομίες στενάζουν υπό την πανδημία, αλλά και δεν πρόκειται για «δώρα» προς την πτωχή Ελλάδα  αλλά είναι υποχρέωση της ΕΕ προς τα κράτη-μέλη.

Αφήνω ότι η ευρωπαϊκή ηγεσία ανέχτηκε τις αήθειες του έλληνα πρωθυπουργού, αντί να τηρήσει σαφείς αποστάσεις από τις ακραία διχαστικές απόψεις του, υπηρετώντας την ουσία του ευρωπαϊκού ενοποιητικού σκοπού, την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετέτρεψε σε φθηνό ενδοπολιτικό και μικροπολιτικό ζήτημα.

Αφήνω ότι και οι εκ των υστέρων αντιδράσεις επιβεβαιώνουν ότι η στάση του έλληνα πρωθυπουργού έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και από μεριάς παρατάξεων πέραν της πολιτικής αριστεράς.

Αφήνω ότι το εν γένει σκηνικό του γιορτασμού της επετείου απέπνεε την εικόνα σχέσεων πολλαπλώς εξαρτώμενου κρατικού παράγοντα, της Ελλάδας εν προκειμένω, από υπερεθνικό οργανισμό, την ΕΕ, αντί να υπογραμμίζει την ισοτιμία του κράτους-μέλους.

Αφήνω, τέλος, ότι ο γιορτασμός της επετείου, αντί να ήταν ευκαιρία για περισυλλογή και προβληματισμό τόσο στην Αθήνα όσο και στις Βρυξέλλες, ακριβώς ένεκα του ότι αφορούσε σε κράτος-μέλος που προκάλεσε θύελλα  γεγονότων ευρύτερου ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος επί σχεδόν μία δεκαετία, μετέπεσε σε προακατασκευασμένο επικοινωνιακό υμνητικό πανηγυράκι υπερ των κυβερνώντων.

Εκείνο που θα μείνει στην ιστορία ως παράδειγμα προς αποφυγή για τη θέση και το κύρος της Ελλάδας εντός της ΕΕ, δηλαδή είναι «κακή κληρονομιά» για τις επόμενες γενιές, είναι ότι η ελληνική πολιτειακή και πολιτική ηγεσία, δεν είχε ούτε μία λέξη να πει για:

-την αποδεδειγμένα πλέον και με απόλυτη ευθύνη της ΕΕ «καταστροφική διάσωση» της ελληνικής οικονομίας 2010-2019, που μείωσε το ΑΕΠ της χώρας μας κατά 25%, εκτόξευσε το εξωτερικό χρέος της σε διαστημικά επίπεδα και μας κατέστησε «προστατευόμενο μέρος» του ενοποιητικού σκοπού, αντί για ισότιμο κράτος-εταίρο, φτωχοποίησε μεγάλο αριθμό ελλήνων, και με μόνο λόγο για την καταστροφή αυτή να μην «ταλαιπωρηθεί» δημοσιονομικά ο συσσωρευμένος πλούτος των πλούσιων χωρών-μελών της ΕΕ, και

-την τεράστια ανοχή της ΕΕ, πρακτικά και σε επίπεδο επιρροής στις διεθνείς ισορροπίες, απέναντι στις ακραίες αμφισβητήσεις θεμελιωδών κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας από χώρα μη μέλος, δηλαδή την Τουρκία.

Ελληνικές πολιτικές ηγεσίες που δεν αντιλαμβάνονται στοιχειωδώς το χρέος τους να αναφερθούν σ’ αυτά, όχι μόνο γιατί απηχούν εμπεδωμένες απόψεις τεράστιου αριθμού συμπολιτών μας, αλλά κυρίως διότι εντάσσονται στο αυτονόητο πλαίσιο υποχρεώσεων  οποιασδήποτε ελληνικής πολιτικής ηγεσίας να προάγει με πράξεις και αναφορές της τα συμφέροντα της χώρας ,είναι ανάξιες και ελάχιστου αναστήματος.

Ασφαλώς μετά το γελοίο αυτό πανηγύρι οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι με μια ανάσα ανακούφισης από την «αναγκαστική επίσκεψη στους βαρβάρους», θα μπήκαν στο αεροπλάνο και θα επέστρεψαν για να συνεχίσουν τη δουλειά τους: να επιβάλλουν επειγόντως κυρώσεις στον δικτάτορα Λουκασένκο, ενώ οι τουρκικές έρευνες σε ελληνική και κυπριακή ΑΟΖ θα ξεχνιούνται και η Τουρκία θα προναγγέλλει ανενόχλητη και νέες έρευνες στις ίδιες περιοχές.

More in πολιτική
Comments
Γελοία παράσταση προς τιμή των ιθαγενών

Γελοία παράσταση προς τιμή των ιθαγενών

Μια θλιβερή πολιτική παράσταση έλαβε χώρα πριν μερικές ώρες στη χώρα μας με την ευκαιρία της 40ης επετείου από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και μετέπειτα και ως σήμερα ΕΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση και η ευρωπαϊκή ηγεσία σχεδόν στο σύνολό τους επιβεβαίωσαν το οραματικό και πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο πρακτικά έχουν περιέλθει η ίδια η ΕΕ στις σχέσεις της με τα συστατικά κράτη-μέλη της και συγκεκριμένα και κατά λυπηρή πρωτοκαθεδρία οι ελληνοευρωπαϊκές σχέσεις. Πιο τρανή απόδειξη αυτού του αδιεξόδου από το γεγονός ότι το πολιτικό αποτύπωμα των εορταστικών εκδηλώσεων υπήρξε δραματικά διχαστικό ως προς το περιεχόμενο και την μέθοδο απεύθυνσής του προς τους έλληνες πολίτες, δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Και πριν τεκμηριώσω όσα λέγω θεωρώ αναγκαίο να επαναλάβω εδώ κάτι που έχω διασαφηνίσει κι άλλες φορές: παραμένω πιστός υποστηρικτής του ευρωπαϊκού ενοποιητικού αυτοσκοπού και πιστεύω με όλες τις δυνάμεις μου ότι το εγχείρημα παραμένει ιδρυτικά «ευγενές» (ως διακηρυγμένος  σκοπός άμβλυνσης αντιθέσεων μεταξύ καταστροφικών για την ήπειρο εθνικισμών, που προκάλεσαν υπό το ναζιστικό και φασιστικό προσωπείο πολέμους  με εκατομμύρια νεκρούς), αλλά και οραματικά ισχυρό και ελπιδοφόρο για τους πληθυσμούς της Ευρώπης. Όχι, όμως με τέτοιο τρόπο!

Αφήνω ότι η επέτειος χρησιμοποιήθηκε απροσχημάτιστα από τον έλληνα πρωθυπουργό για να ποινικοποιήσει πολιτικά απόψεις στρεφόμενος κατά ιδεολογιών, κομμάτων και παρατάξεων, αντί να αξιοποιήσει την επέτειο για να αμβλύνει αντιθέσεις ανάμεσά μας.

Αφήνω ότι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας (με γνωστό πόσο σέβομαι τον θεσμό στο πρόσωπό της και αποφεύγω να σχολιάσω διαφορές αναφορές και πράξεις της, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), κατά την ομιλία της περίπου χειρίστηκε, εκούσα-άκουσα, όσους συμπολίτες μας διατηρούν επιφυλάξεις και σκεπτικισμό για το ενοποιητικό εγχείρημα, περίπου κάτι σαν «προβληματικούς πολίτες», ενώ όφειλε να τους αντιμετωπίσει ως αναπόσπαστο μέρος μιας ούτως ή άλλως μακροπρόθεσμης  και εκ των πραγμάτων αμφιλεγόμενης υπόθεσης, με την ελπίδα όλων μας να έχει ευτυχή κατάληξη.

Αφήνω τη θλιθερή εντύπωση της κολακείας με «καθρεφτάκια προς καθυστερημένους ιθαγενείς», που άφησαν οι αναφορές φον ντερ Λάιεν, με υποσχέσεις για πιστώσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης, το οποίο όχι μόνο καθυστερεί ανεπίτρεπτα ενώ οι οικονομίες στενάζουν υπό την πανδημία, αλλά και δεν πρόκειται για «δώρα» προς την πτωχή Ελλάδα  αλλά είναι υποχρέωση της ΕΕ προς τα κράτη-μέλη.

Αφήνω ότι η ευρωπαϊκή ηγεσία ανέχτηκε τις αήθειες του έλληνα πρωθυπουργού, αντί να τηρήσει σαφείς αποστάσεις από τις ακραία διχαστικές απόψεις του, υπηρετώντας την ουσία του ευρωπαϊκού ενοποιητικού σκοπού, την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετέτρεψε σε φθηνό ενδοπολιτικό και μικροπολιτικό ζήτημα.

Αφήνω ότι και οι εκ των υστέρων αντιδράσεις επιβεβαιώνουν ότι η στάση του έλληνα πρωθυπουργού έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και από μεριάς παρατάξεων πέραν της πολιτικής αριστεράς.

Αφήνω ότι το εν γένει σκηνικό του γιορτασμού της επετείου απέπνεε την εικόνα σχέσεων πολλαπλώς εξαρτώμενου κρατικού παράγοντα, της Ελλάδας εν προκειμένω, από υπερεθνικό οργανισμό, την ΕΕ, αντί να υπογραμμίζει την ισοτιμία του κράτους-μέλους.

Αφήνω, τέλος, ότι ο γιορτασμός της επετείου, αντί να ήταν ευκαιρία για περισυλλογή και προβληματισμό τόσο στην Αθήνα όσο και στις Βρυξέλλες, ακριβώς ένεκα του ότι αφορούσε σε κράτος-μέλος που προκάλεσε θύελλα  γεγονότων ευρύτερου ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος επί σχεδόν μία δεκαετία, μετέπεσε σε προακατασκευασμένο επικοινωνιακό υμνητικό πανηγυράκι υπερ των κυβερνώντων.

Εκείνο που θα μείνει στην ιστορία ως παράδειγμα προς αποφυγή για τη θέση και το κύρος της Ελλάδας εντός της ΕΕ, δηλαδή είναι «κακή κληρονομιά» για τις επόμενες γενιές, είναι ότι η ελληνική πολιτειακή και πολιτική ηγεσία, δεν είχε ούτε μία λέξη να πει για:

-την αποδεδειγμένα πλέον και με απόλυτη ευθύνη της ΕΕ «καταστροφική διάσωση» της ελληνικής οικονομίας 2010-2019, που μείωσε το ΑΕΠ της χώρας μας κατά 25%, εκτόξευσε το εξωτερικό χρέος της σε διαστημικά επίπεδα και μας κατέστησε «προστατευόμενο μέρος» του ενοποιητικού σκοπού, αντί για ισότιμο κράτος-εταίρο, φτωχοποίησε μεγάλο αριθμό ελλήνων, και με μόνο λόγο για την καταστροφή αυτή να μην «ταλαιπωρηθεί» δημοσιονομικά ο συσσωρευμένος πλούτος των πλούσιων χωρών-μελών της ΕΕ, και

-την τεράστια ανοχή της ΕΕ, πρακτικά και σε επίπεδο επιρροής στις διεθνείς ισορροπίες, απέναντι στις ακραίες αμφισβητήσεις θεμελιωδών κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας από χώρα μη μέλος, δηλαδή την Τουρκία.

Ελληνικές πολιτικές ηγεσίες που δεν αντιλαμβάνονται στοιχειωδώς το χρέος τους να αναφερθούν σ’ αυτά, όχι μόνο γιατί απηχούν εμπεδωμένες απόψεις τεράστιου αριθμού συμπολιτών μας, αλλά κυρίως διότι εντάσσονται στο αυτονόητο πλαίσιο υποχρεώσεων  οποιασδήποτε ελληνικής πολιτικής ηγεσίας να προάγει με πράξεις και αναφορές της τα συμφέροντα της χώρας ,είναι ανάξιες και ελάχιστου αναστήματος.

Ασφαλώς μετά το γελοίο αυτό πανηγύρι οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι με μια ανάσα ανακούφισης από την «αναγκαστική επίσκεψη στους βαρβάρους», θα μπήκαν στο αεροπλάνο και θα επέστρεψαν για να συνεχίσουν τη δουλειά τους: να επιβάλλουν επειγόντως κυρώσεις στον δικτάτορα Λουκασένκο, ενώ οι τουρκικές έρευνες σε ελληνική και κυπριακή ΑΟΖ θα ξεχνιούνται και η Τουρκία θα προναγγέλλει ανενόχλητη και νέες έρευνες στις ίδιες περιοχές.

More in πολιτική
Comments