Φοιτητές για εξ αποστάσεως εκπαίδευση: "Γίναμε μαύρα τετράγωνα σε έναν μαύρο καμβά"

Φοιτητές για εξ αποστάσεως εκπαίδευση: "Γίναμε μαύρα τετράγωνα σε έναν μαύρο καμβά"

Της Νικολέτας Βρέκα

Η νέα τάξη των πραγμάτων έχει εκτοπίσει τους φοιτητές εδώ και δύο ακαδημαϊκά εξάμηνα από τον γνώριμο πανεπιστημιακό χώρο και τους έχει βάλει μπροστά από μια οθόνη στα σπίτια τους. Η δια ζώσης διδασκαλία έχει δώσει από τον Μάρτιο του 2020 τη σκυτάλη στην εξ αποστάσεως, με αρκετά προβλήματα, ανισότητες και δυσκολίες που "προέκυψαν", ενώ ταυτόχρονα και μια διαπίστωση για τα θετικά και αναντικατάστατα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ζωντανής παρουσίας και επαφής με την πανεπιστημιακή κοινότητα.

Φοιτητές από διαφορετικά τμήματα και πόλεις μιλούν στο Real Politik για την εδώ και σχεδόν ένα έτος εξ αποστάσεως εκπαίδευση –αντί της δια ζώσης- εκφράζοντας τους προβληματισμούς τους, αναφερόμενοι οι περισσότεροι στα αρνητικά αυτής της κατάστασης, αλλά και σε ορισμένα θετικά που προέκυψαν σε κάποιους εξ αυτών.

Ελίζα, τελειόφοιτη, Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ, ΑΠΘ

«Το δια ζώσης μάθημα είναι πιο άμεσο και χωρίς πρόβλημα σύνδεσης»

Σίγουρα δεν ήθελα να περάσω τα τελευταία εξάμηνα φοίτησής μου διαδικτυακά. Μου λείπει το να βρίσκομαι στο πανεπιστήμιο, να μιλάω με τους συμφοιτητές και τους καθηγητής από κοντά, να πηγαίνω στη βιβλιοθήκη. Η αλληλεπίδραση είναι πολύ διαφορετικήμε τα εξ αποστάσεως μαθήματα.

Παρόλο που το πανεπιστήμιο κατάφερε να αντεπεξέλθει γρήγορα και αρκετά αποτελεσματικά στο κομμάτι της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, εξακολουθώ να προτιμώ το μάθημα δια ζώσης, το οποίο είναι πιο άμεσο και δεν υπάρχει πρόβλημα σύνδεσης!

Θωμάς, 3ο έτος, Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, Πολυτεχνείο Κρήτης

«Ευτυχώς δεν πήγαν χαμένοι οι κόποι και οι σπουδές των φοιτητών»

Η αλήθεια είναι ότι η τηλεκπαίδευση είναι μια δύσκολη διαδικασία τόσο για τους καθηγητές όσο και για τους φοιτητές. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν υπήρχε εμπειρία και από τις δυο πλευρές και ούτε χρόνος για να γίνει η μετάβαση σταδιακά. Το θετικό, βέβαια, είναι ότι οι σπουδές και οι κόποι των φοιτητών δεν πήγαν χαμένα λόγω της συνέχειας του ακαδημαϊκού εξάμηνου μέσω τηλεκπαίδευσης. Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, η εξ αποστάσεως διδασκαλία δε συγκρίνεται με τη δια ζώσης και την αλληλεπίδραση με την φυσική παρουσία των μαθητών και διδασκόντων.

Αντώνης, 3ο έτος, Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας, ΑΠΘ

«Γίναμε μαύρα τετράγωνα σε έναν μαύρο καμβά, που δε γνωρίζει από χαμόγελα και ανθρώπους»

Είναι αλήθεια πως σε λίγο καιρό θα κλείσουμε δύο εξάμηνα αποχής από το «φυσικό» μας χώρο, αυτόν του Πανεπιστημίου. Κι ενώ θα πίστευε κανείς πως η μεταφορά από ένα φυσικό σε ένα ψηφιακό περιβάλλον θα εξοικονομούσε τον πολύτιμο χρόνο που χάνουμε κατά τις άσκοπες και ταλαίπωρες μετακινήσεις στη Θεσσαλονίκη, θα διαψευδόταν βλέποντας τη θλιβερή μας πραγματικότητα. Οι ακαδημαϊκές διαλέξεις στηρίζονται στον άμεσο διάλογο, στη ενεργή διάδραση και κυκλική αλληλόδραση μεταξύ των συνδιαλεγομένων, κάτι που καταργείται με την ψηφιοποίησή τους και την απόσπαση των οργανικών μελών παραγωγής, προαγωγής και αμφισβήτησης της γνώσης από το ενιαίο πανεπιστημιακό σώμα. Προς αποφυγήν σύγχυσης μεταξύ των φωνών μας, καλούμαστε να διάγουμε ολόκληρα τρίωρα στη σίγαση, σιωπηλά.

Οι συμφοιτητές/τριες μου έγιναν τώρα μαύρα τετράγωνα σε έναν μαύρο καμβά ο οποίος δεν γνωρίζει από χαμόγελα ή ανθρώπους, ίσως μάλιστα και να αναιρεί το ρόλο τους. Και αν το φαινόμενο φαντάζει καθολικό, θεωρώ πως ο καθένας μας το βιώνει μόνος του με τις δικές του απώλειες και εφόδια. Γιατί αν εξαιρέσουμε την εξάρτηση από μία οθόνη, τα κενά μνήμης που παρουσιάζουμε με το διαρκή περισπασμό από μηνύματα και λαμπάκια που αναβοσβήνουν, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η προσβασιμότητα όλων των συμφοιτητών μου θεωρείται δεδομένη κι ας μην είναι. Φοιτητές που στερούνται το αναφαίρετο δικαίωμα στην παιδεία και δεν γίνεται τίποτα γι’ αυτό. Εξετάσεις που προσπαθούν να μιμηθούν την αξιοκρατία και τις συνθήκες των δια ζώσης, στις οποίες οι καθηγητές ξεχνάνε πως έχουν να κάνουν με υποκείμενα πίσω από μία οθόνη.

Σε λίγες μέρες δίνω το πρώτο μάθημα γι’ αυτή την εξεταστική με το άγχος να είναι ιδιαίτερα αυξημένο. «Θα γίνει τώρα διακοπή ρεύματος, θα μπορέσω να συγκεντρωθώ κοιτώντας άλλες 60 οθόνες μπροστά μου, θα μου φτάσει ο δυσανάλογα κατανεμημένος χρόνος;» αποτελούν μερικές από τις ανησυχίες μου. Όταν τελικά επιστρέψουμε στο Πανεπιστήμιο, στη ψευδαίσθηση που πολλοί ονομάζουν κανονικότητα, θα πρέπει να θυμόμαστε πως η κανονικότητα είναι το τώρα και ῥεῖ, όπως τα πάντα ῥεῖ. Τι κάναμε όμως οι φοιτητές, το διδακτικό προσωπικό και το Πανεπιστήμιο γι’ αυτό;

Μαρία, μεταπτυχιακή φοιτήτρια, Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών, ΕΚΠΑ

«Υπάρχουν και θετικά στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση, ωστόσο και δυσκολίες»

Είναι περίεργο το συναίσθημα του να κάνεις μάθημα εξ αποστάσεως αντί για δια ζώσης, όταν ουσιαστικά όλη σου τη ζωή έχεις συνηθίσει να διδάσκεσαι ένα μάθημα με φυσική παρουσία. Βέβαια, υπάρχουν πολλά θετικά σε αυτού του είδους την εκπαίδευση, καθώς γλυτώνεις σίγουρα πολύ χρόνο από τις μετακινήσεις και η παρακολούθηση είναι πιο εύκολη και χαλαρή. Ωστόσο, οι πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή σε κουράζουν και υπάρχει δυσκολία στην επικοινωνία και δεν είναι ίδια η αλληλεπίδραση μεταξύ φοιτητή και καθηγητή.

Αργυρώ, 4ο έτος, Τμήμα Νομικής, ΑΠΘ

«Είναι κουραστικό να βρισκόμαστε συνεχώς μπροστά από μια οθόνη»

Καταρχάς, αναγνωρίζω τη μέγιστη προσπάθεια που καταβάλλουν οι καθηγητές ώστε τα μαθήματα να πραγματοποιούνται όσο το δυνατόν πιο ομαλά, καθώς είναι σίγουρα μια πρωτόγνωρη κατάσταση για όλους μας. Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι ότι οι εκδοτικοί οίκοι στέλνουν τα συγγράμματα λίγο πριν παρέλθει η προθεσμία που έχει δοθεί από τον ΕΥΔΟΞΟ, με αποτέλεσμα να καθυστερούν ακόμη περισσότερο να παραδοθούν από τις μεταφορικές εταιρίες. Επομένως, ένα μεγάλο πρόβλημα με τα μαθήματα εξ αποστάσεως είναι το ότι δεν έχουμε πρόσβαση στη βιβλιοθήκη, ούτε μπορούμε να παραλάβουμε οι ίδιοι τα συγγράμματα. Σίγουρα, υπάρχουν και ψυχολογικές επιπτώσεις εφόσον στερούμαστε τη φοιτητική ζωή, ενώ είναι και κουραστικό να βρισκόμαστε συνέχεια μπροστά στον υπολογιστή. Μας λείπει η αλλαγή παραστάσεων…

Ελένη, 5ο έτος, Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πολυτεχνείο Κρήτης

«Έχω δυσκολευτεί αλλά και βολευτεί ταυτόχρονα με την εξ αποστάσεως διδασκαλία»

Μπορώ να πω πως έχω δυσκολευτεί αλλά και έχω βολευτεί με τα εξ αποστάσεως μαθήματα, που πραγματοποιούνται κατ’ αυτόν τον τρόπο εδώ και σχεδόν ένα έτος. Είναι μεν δύσκολο γιατί έχουμε σχεδιαστικά μαθήματα οπότε δεν ευνοεί ο υπολογιστής στο να κάνουμε σχέδια στο χέρι και να επικοινωνούμε με τον κατάλληλο τρόπο με τους καθηγητές, ωστόσο είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μαθήματα από άλλες σχολές και αυτό είναι καλό και κάτι που ειδάλλως δεν θα ήταν εφικτό.

Παντελής, 1ο έτος, Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

«Δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τη Σχολή που πέρασα και τους συμφοιτητές μου»

Για μένα ήταν λίγο διαφορετικά τα πράγματα διότι είμαι πρωτοετής φοιτητής· δεν υπήρξε δηλαδή κάποιο θέμα στην κατανόηση της ύλης ή στη διαδικασία, καθώς και τους τελευταίους μήνες της τρίτης Λυκείου τα μαθήματα διεξάγονταν διαδικτυακά, όποτε το είχα συνηθίσει. Το μεγαλύτερο θέμα που αντιμετώπισα είχε να κάνει με τη γνωριμία με τους καινούργιους συμφοιτητές μου, καθώς η σχολή μου είναι και σε διαφορετική πόλη από αυτήν που διαμένω, όποτε δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω το Πανεπιστήμιο και να συναναστραφώ με τα παιδιά σε αυτό.

Αγγελική, 2ο έτος, Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών, ΑΠΘ

«Δε νιώθω ότι είμαι μέλος μιας κοινότητας»

Εγώ βρίσκομαι στην προνομιούχο θέση να έχω τον απαραίτητο εξοπλισμό και τον προσωπικό χώρο, που μου επιτρέπουν να συμμετάσχω ομαλά στα διαδικτυακά μαθήματα. Δεν μπορώ να πω όμως ότι αυτό ισχύει για το σύνολο των φοιτητών. Δε νομίζω ότι είναι έτσι για όλους. Συμβαίνει, επίσης, να φοιτώ σε τμήμα όπου τεχνολογικά μέσα και εξοπλισμός χρησιμοποιούνταν ήδη σε μεγάλο βαθμό από φοιτητές και καθηγητές. Δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς είναι το μάθημα σε σχολές όπου η ευχέρεια με την τεχνολογία δεν υπάρχει. Το εξ αποστάσεως μάθημα δεν πλησιάζει σε καμία περίπτωση την ποιότητα του μαθήματος που θα γινόταν με τη φυσική παρουσία μας μέσα στις σχολές.

Κάτι που με πειράζει όμως εξίσου πολύ με όσα ανέφερα είναι ότι δε νοιώθω ότι είμαι μέλος μίας κοινότητας. Πριν μερικά χρόνια, ανυπομονούσα να βρεθώ στους χώρους του πανεπιστημίου γιατί φανταζόμουν ένα ζεστό περιβάλλον, όπου θα αποκτούσα επαφή με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, θα εκτιθόμουν σε ιδέες και θα μοιραζόμουν ιδέες. Και όντως, κατά τη διάρκεια του εξαμήνου που πρόλαβα να βρεθώ μέσα στη σχολή πριν την πανδημία, είδα ότι έτσι περίπου είναι τα πράγματα. Δεν μπόρεσα όμως να προσαρμοστώ εύκολα στον χώρο και δεν πρόλαβα να νοιώσω καμία οικειότητα με τους ανθρώπους γύρω μου. Τώρα, και μέχρι την επιστροφή μας στις δια ζώσης διαδικασίες, αισθάνομαι ότι χάνω την ευκαιρία να ζήσω τη φοιτητική εμπειρία την οποία θέλω.

More in Δημόσια Παιδεία
Comments
Φοιτητές για εξ αποστάσεως εκπαίδευση: "Γίναμε μαύρα τετράγωνα σε έναν μαύρο καμβά"

Φοιτητές για εξ αποστάσεως εκπαίδευση: "Γίναμε μαύρα τετράγωνα σε έναν μαύρο καμβά"

Της Νικολέτας Βρέκα

Η νέα τάξη των πραγμάτων έχει εκτοπίσει τους φοιτητές εδώ και δύο ακαδημαϊκά εξάμηνα από τον γνώριμο πανεπιστημιακό χώρο και τους έχει βάλει μπροστά από μια οθόνη στα σπίτια τους. Η δια ζώσης διδασκαλία έχει δώσει από τον Μάρτιο του 2020 τη σκυτάλη στην εξ αποστάσεως, με αρκετά προβλήματα, ανισότητες και δυσκολίες που "προέκυψαν", ενώ ταυτόχρονα και μια διαπίστωση για τα θετικά και αναντικατάστατα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ζωντανής παρουσίας και επαφής με την πανεπιστημιακή κοινότητα.

Φοιτητές από διαφορετικά τμήματα και πόλεις μιλούν στο Real Politik για την εδώ και σχεδόν ένα έτος εξ αποστάσεως εκπαίδευση –αντί της δια ζώσης- εκφράζοντας τους προβληματισμούς τους, αναφερόμενοι οι περισσότεροι στα αρνητικά αυτής της κατάστασης, αλλά και σε ορισμένα θετικά που προέκυψαν σε κάποιους εξ αυτών.

Ελίζα, τελειόφοιτη, Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ, ΑΠΘ

«Το δια ζώσης μάθημα είναι πιο άμεσο και χωρίς πρόβλημα σύνδεσης»

Σίγουρα δεν ήθελα να περάσω τα τελευταία εξάμηνα φοίτησής μου διαδικτυακά. Μου λείπει το να βρίσκομαι στο πανεπιστήμιο, να μιλάω με τους συμφοιτητές και τους καθηγητής από κοντά, να πηγαίνω στη βιβλιοθήκη. Η αλληλεπίδραση είναι πολύ διαφορετικήμε τα εξ αποστάσεως μαθήματα.

Παρόλο που το πανεπιστήμιο κατάφερε να αντεπεξέλθει γρήγορα και αρκετά αποτελεσματικά στο κομμάτι της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, εξακολουθώ να προτιμώ το μάθημα δια ζώσης, το οποίο είναι πιο άμεσο και δεν υπάρχει πρόβλημα σύνδεσης!

Θωμάς, 3ο έτος, Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, Πολυτεχνείο Κρήτης

«Ευτυχώς δεν πήγαν χαμένοι οι κόποι και οι σπουδές των φοιτητών»

Η αλήθεια είναι ότι η τηλεκπαίδευση είναι μια δύσκολη διαδικασία τόσο για τους καθηγητές όσο και για τους φοιτητές. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν υπήρχε εμπειρία και από τις δυο πλευρές και ούτε χρόνος για να γίνει η μετάβαση σταδιακά. Το θετικό, βέβαια, είναι ότι οι σπουδές και οι κόποι των φοιτητών δεν πήγαν χαμένα λόγω της συνέχειας του ακαδημαϊκού εξάμηνου μέσω τηλεκπαίδευσης. Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, η εξ αποστάσεως διδασκαλία δε συγκρίνεται με τη δια ζώσης και την αλληλεπίδραση με την φυσική παρουσία των μαθητών και διδασκόντων.

Αντώνης, 3ο έτος, Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας, ΑΠΘ

«Γίναμε μαύρα τετράγωνα σε έναν μαύρο καμβά, που δε γνωρίζει από χαμόγελα και ανθρώπους»

Είναι αλήθεια πως σε λίγο καιρό θα κλείσουμε δύο εξάμηνα αποχής από το «φυσικό» μας χώρο, αυτόν του Πανεπιστημίου. Κι ενώ θα πίστευε κανείς πως η μεταφορά από ένα φυσικό σε ένα ψηφιακό περιβάλλον θα εξοικονομούσε τον πολύτιμο χρόνο που χάνουμε κατά τις άσκοπες και ταλαίπωρες μετακινήσεις στη Θεσσαλονίκη, θα διαψευδόταν βλέποντας τη θλιβερή μας πραγματικότητα. Οι ακαδημαϊκές διαλέξεις στηρίζονται στον άμεσο διάλογο, στη ενεργή διάδραση και κυκλική αλληλόδραση μεταξύ των συνδιαλεγομένων, κάτι που καταργείται με την ψηφιοποίησή τους και την απόσπαση των οργανικών μελών παραγωγής, προαγωγής και αμφισβήτησης της γνώσης από το ενιαίο πανεπιστημιακό σώμα. Προς αποφυγήν σύγχυσης μεταξύ των φωνών μας, καλούμαστε να διάγουμε ολόκληρα τρίωρα στη σίγαση, σιωπηλά.

Οι συμφοιτητές/τριες μου έγιναν τώρα μαύρα τετράγωνα σε έναν μαύρο καμβά ο οποίος δεν γνωρίζει από χαμόγελα ή ανθρώπους, ίσως μάλιστα και να αναιρεί το ρόλο τους. Και αν το φαινόμενο φαντάζει καθολικό, θεωρώ πως ο καθένας μας το βιώνει μόνος του με τις δικές του απώλειες και εφόδια. Γιατί αν εξαιρέσουμε την εξάρτηση από μία οθόνη, τα κενά μνήμης που παρουσιάζουμε με το διαρκή περισπασμό από μηνύματα και λαμπάκια που αναβοσβήνουν, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η προσβασιμότητα όλων των συμφοιτητών μου θεωρείται δεδομένη κι ας μην είναι. Φοιτητές που στερούνται το αναφαίρετο δικαίωμα στην παιδεία και δεν γίνεται τίποτα γι’ αυτό. Εξετάσεις που προσπαθούν να μιμηθούν την αξιοκρατία και τις συνθήκες των δια ζώσης, στις οποίες οι καθηγητές ξεχνάνε πως έχουν να κάνουν με υποκείμενα πίσω από μία οθόνη.

Σε λίγες μέρες δίνω το πρώτο μάθημα γι’ αυτή την εξεταστική με το άγχος να είναι ιδιαίτερα αυξημένο. «Θα γίνει τώρα διακοπή ρεύματος, θα μπορέσω να συγκεντρωθώ κοιτώντας άλλες 60 οθόνες μπροστά μου, θα μου φτάσει ο δυσανάλογα κατανεμημένος χρόνος;» αποτελούν μερικές από τις ανησυχίες μου. Όταν τελικά επιστρέψουμε στο Πανεπιστήμιο, στη ψευδαίσθηση που πολλοί ονομάζουν κανονικότητα, θα πρέπει να θυμόμαστε πως η κανονικότητα είναι το τώρα και ῥεῖ, όπως τα πάντα ῥεῖ. Τι κάναμε όμως οι φοιτητές, το διδακτικό προσωπικό και το Πανεπιστήμιο γι’ αυτό;

Μαρία, μεταπτυχιακή φοιτήτρια, Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών, ΕΚΠΑ

«Υπάρχουν και θετικά στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση, ωστόσο και δυσκολίες»

Είναι περίεργο το συναίσθημα του να κάνεις μάθημα εξ αποστάσεως αντί για δια ζώσης, όταν ουσιαστικά όλη σου τη ζωή έχεις συνηθίσει να διδάσκεσαι ένα μάθημα με φυσική παρουσία. Βέβαια, υπάρχουν πολλά θετικά σε αυτού του είδους την εκπαίδευση, καθώς γλυτώνεις σίγουρα πολύ χρόνο από τις μετακινήσεις και η παρακολούθηση είναι πιο εύκολη και χαλαρή. Ωστόσο, οι πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή σε κουράζουν και υπάρχει δυσκολία στην επικοινωνία και δεν είναι ίδια η αλληλεπίδραση μεταξύ φοιτητή και καθηγητή.

Αργυρώ, 4ο έτος, Τμήμα Νομικής, ΑΠΘ

«Είναι κουραστικό να βρισκόμαστε συνεχώς μπροστά από μια οθόνη»

Καταρχάς, αναγνωρίζω τη μέγιστη προσπάθεια που καταβάλλουν οι καθηγητές ώστε τα μαθήματα να πραγματοποιούνται όσο το δυνατόν πιο ομαλά, καθώς είναι σίγουρα μια πρωτόγνωρη κατάσταση για όλους μας. Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι ότι οι εκδοτικοί οίκοι στέλνουν τα συγγράμματα λίγο πριν παρέλθει η προθεσμία που έχει δοθεί από τον ΕΥΔΟΞΟ, με αποτέλεσμα να καθυστερούν ακόμη περισσότερο να παραδοθούν από τις μεταφορικές εταιρίες. Επομένως, ένα μεγάλο πρόβλημα με τα μαθήματα εξ αποστάσεως είναι το ότι δεν έχουμε πρόσβαση στη βιβλιοθήκη, ούτε μπορούμε να παραλάβουμε οι ίδιοι τα συγγράμματα. Σίγουρα, υπάρχουν και ψυχολογικές επιπτώσεις εφόσον στερούμαστε τη φοιτητική ζωή, ενώ είναι και κουραστικό να βρισκόμαστε συνέχεια μπροστά στον υπολογιστή. Μας λείπει η αλλαγή παραστάσεων…

Ελένη, 5ο έτος, Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πολυτεχνείο Κρήτης

«Έχω δυσκολευτεί αλλά και βολευτεί ταυτόχρονα με την εξ αποστάσεως διδασκαλία»

Μπορώ να πω πως έχω δυσκολευτεί αλλά και έχω βολευτεί με τα εξ αποστάσεως μαθήματα, που πραγματοποιούνται κατ’ αυτόν τον τρόπο εδώ και σχεδόν ένα έτος. Είναι μεν δύσκολο γιατί έχουμε σχεδιαστικά μαθήματα οπότε δεν ευνοεί ο υπολογιστής στο να κάνουμε σχέδια στο χέρι και να επικοινωνούμε με τον κατάλληλο τρόπο με τους καθηγητές, ωστόσο είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μαθήματα από άλλες σχολές και αυτό είναι καλό και κάτι που ειδάλλως δεν θα ήταν εφικτό.

Παντελής, 1ο έτος, Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

«Δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τη Σχολή που πέρασα και τους συμφοιτητές μου»

Για μένα ήταν λίγο διαφορετικά τα πράγματα διότι είμαι πρωτοετής φοιτητής· δεν υπήρξε δηλαδή κάποιο θέμα στην κατανόηση της ύλης ή στη διαδικασία, καθώς και τους τελευταίους μήνες της τρίτης Λυκείου τα μαθήματα διεξάγονταν διαδικτυακά, όποτε το είχα συνηθίσει. Το μεγαλύτερο θέμα που αντιμετώπισα είχε να κάνει με τη γνωριμία με τους καινούργιους συμφοιτητές μου, καθώς η σχολή μου είναι και σε διαφορετική πόλη από αυτήν που διαμένω, όποτε δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω το Πανεπιστήμιο και να συναναστραφώ με τα παιδιά σε αυτό.

Αγγελική, 2ο έτος, Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών, ΑΠΘ

«Δε νιώθω ότι είμαι μέλος μιας κοινότητας»

Εγώ βρίσκομαι στην προνομιούχο θέση να έχω τον απαραίτητο εξοπλισμό και τον προσωπικό χώρο, που μου επιτρέπουν να συμμετάσχω ομαλά στα διαδικτυακά μαθήματα. Δεν μπορώ να πω όμως ότι αυτό ισχύει για το σύνολο των φοιτητών. Δε νομίζω ότι είναι έτσι για όλους. Συμβαίνει, επίσης, να φοιτώ σε τμήμα όπου τεχνολογικά μέσα και εξοπλισμός χρησιμοποιούνταν ήδη σε μεγάλο βαθμό από φοιτητές και καθηγητές. Δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς είναι το μάθημα σε σχολές όπου η ευχέρεια με την τεχνολογία δεν υπάρχει. Το εξ αποστάσεως μάθημα δεν πλησιάζει σε καμία περίπτωση την ποιότητα του μαθήματος που θα γινόταν με τη φυσική παρουσία μας μέσα στις σχολές.

Κάτι που με πειράζει όμως εξίσου πολύ με όσα ανέφερα είναι ότι δε νοιώθω ότι είμαι μέλος μίας κοινότητας. Πριν μερικά χρόνια, ανυπομονούσα να βρεθώ στους χώρους του πανεπιστημίου γιατί φανταζόμουν ένα ζεστό περιβάλλον, όπου θα αποκτούσα επαφή με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, θα εκτιθόμουν σε ιδέες και θα μοιραζόμουν ιδέες. Και όντως, κατά τη διάρκεια του εξαμήνου που πρόλαβα να βρεθώ μέσα στη σχολή πριν την πανδημία, είδα ότι έτσι περίπου είναι τα πράγματα. Δεν μπόρεσα όμως να προσαρμοστώ εύκολα στον χώρο και δεν πρόλαβα να νοιώσω καμία οικειότητα με τους ανθρώπους γύρω μου. Τώρα, και μέχρι την επιστροφή μας στις δια ζώσης διαδικασίες, αισθάνομαι ότι χάνω την ευκαιρία να ζήσω τη φοιτητική εμπειρία την οποία θέλω.

More in Δημόσια Παιδεία
Comments