Ένα μικρό σχόλιο σχετικά με την υπόθεση της πατέντας

Ένα μικρό σχόλιο σχετικά με την υπόθεση της πατέντας

Λίγες ώρες πριν γραφτούν αυτές οι γραμμές ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ Fed, Τζερόμ Πάουελ, σε μια πολυσήμαντη παρέμβασή του επισήμανε τους κινδύνους που αναδύονται από την πρακτική παραχώρησης πολλών δισ. δολ. από ιδιώτες επενδυτές σε μετοχές, εταιρικά ομόλογα και κρυπτονομίσματα, διοχετεύοντας εν μέσω πανδημίας και οικονομικής κρίσης τεράστιο πλούτο σε εταιρείες "λευκής επιταγής", που ονομάζονται SPAC. Η λεκτική μπορεί να διαφέρει αλλά η ουσία βρίσκεται στο ότι ο κεντρικός εκπρόσωπος του αμερικανικού δημοσίου σε ζητήματα νομισματοπιστωτικής πολιτικής, ουσιαστικά μιλάει για τις νέες «φούσκες» που δομούν οι ιδιώτες επενδυτές, στη Μέκκα των καπιταλιστικών κερδοσκοπικών συστημάτων.

Το περιστατικό συμπίπτει με την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προειδοποίηση παραγόντων του παγκόσμιου οικονομικού σκηνικού, που από μεριάς τους προειδοποιούν για τις «τουριστικές φούσκες» του φετινού καλοκαιριού, με πιθανές σοβαρότατες συνέπειες για τις οικονομίες των χωρών που στηρίζονται στο τουριστικό «προϊόν» και με αρνητικές συνεπαγωγες επιπτώσεις στον υγειονομικό τομέα εν μέσω πανδημίας.

Και λίγες μερες νωρίτερα ο αμερικανός πρόεδρος με προσωπική αναφορά του ζήτησε την άρση του συστήματος της λεγόμενης «πατέντας» για τα εμβόλια κατά του κορονοϊού. Κάνοντας έτσι θρύψαλα ένα από το βασικά σημεία νομιμοποίησης των υπερκερδών που επί δεκαετίες συσσωρεύουν ιδιώτες, εδώ και μερικά χρόνια με προφανείς και μεγάλες συνέπειες για τις κοινωνίες, τόσο σχετικά με τη δίκαια κατανομή του πλούτου στο εσωτερικό τους, που παράγει δημοκρατικές αποσταθεροποιήσεις, όσο και με τη συστηματική γενική απαξίωση του λεγόμενου «κοινωνικού κράτους», ως της μεγαλύτερης ίσως κατάκτησης του δυτικού δημοκρατικού μοντέλου.

Τί συμβαίνει λοιπόν; Έγιναν αίφνης οι κορυφαίοι ταγοί του καπιταλισμού σοσιαλιστές; Οι ως σήμερα συνεπέστεροι πολιτικοί εκπρόσωποι της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην οικονομία, και δη και σε αντίπαλη σχέση με τον οικονομικό ρόλο του δημόσιου τομέα, ξαφνικά ανακάλυψαν τα καλά του μαρξιστικού τρόπου ανάγνωσης και ανάλυσης των οικονομικών διαδικασιών και των ταξικών αντιπαλοτήτων, ως χρήσιμη μέθοδο αναζήτησης των βέλτιστων λύσεων, σ’ ένα παγκόσμιο μοντέλο που στις μέρες μας σαφώς κλονίζεται;

Η συζήτηση ετούτη και τα ερωτήματα που εκπηγάζουν απ’ αυτή, είναι μεγάλη, μόλις ξεκίνησε στις ουσιαστικές πτυχές της και θα εξελιχθεί τα επόμενα πολλά χρόνια, ως ότου καταλήξει ο κόσμος μας στις νέες σταθερές που θα ορίσουν τον 21ο αιώνα. Πάντως, ας πούμε μόνον εδώ ότι ποτέ στην ιστορία δεν έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο οι υποστηρικτές βασικών θεωριών πολιτικής και οικονομίας που δοκίμασαν μάλιστα οι ίδιοι εμπράκτως τις σύνταγές τους στις κοινωνίες της εποχής τους, δεν μεταπήδησαν ως διά μαγείας στις αντίπερα όχθες ιδεών των καιρών τους. Εδώ, επομένως, δεν υπάρχει κάτι άλλο από μια ανταπόκριση των σημερινών πολιτικών ηγεσιών, στις απαιτήσεις των ολοφάνερων αναγκών του σήμερα. Δεν είναι, δηλαδή, μια αντιπαράθεση κάποιων ιδεολογικών συστημάτων, αλλά απλή προσχώρηση πολιτικών ηγεσιών στο αήττητο μέτωπο της λογικής! Όσο κι αν πιστεύει κανένας σ’ ένα σύστημα ιδεών, όταν η πραγματικότητα μαρτυρεί ηχηρά τα σφάλματα αυτών των ιδεών στην πρακτική εφαρμογή τους, τότε πώς να συνεχίσεις να επιμένεις στις λάθος λύσεις; Αν το κάνεις, η εγκατάλειψή σου από τα κοινωνικά κοινά είναι αναπόφευκτη και απλά γίνεται ζήτημα χρόνου με προαναγγελθείσα έκβαση την ήττα σου.

Ας αφήσουμε λοιπόν τη μεγάλη συζήτηση για αργότερα, σε άλλες αναλύσεις, που θα είναι πολλές στη συνέχεια, και θα παραταταθούν για πολύ καιρό.  Ας μείνουμε, επομένως, μόνο στο γιατί ο θέσει «αρχηγός» του παγκόσμιου καπιταλισμού, ζητάει τώρα την άρση του συστήματος των πατεντών στα εμβόλια κατά του κορονοϊού.

Ελπίζω, λοιπόν, να έγινε φανερό από τα όσα ανέφερα παραπάνω ότι εδώ δεν πρόκειται για μια σοσιαλιστική στροφή του Μπάιντεν, αλλά για την προσχώρησή του στο αυτονόητο: Αν οι πολιτικές ηγεσίες πράγματι επιθυμούν την υγειονομική θωράκιση των κοινωνιών απέναντι στην πανδημία (και αναμφίβολα το επιθυμούν), τότε οι πατέντες στα εμβόλια δεν βοηθούν στον σκοπό, αλλά εμποδίζουν! Και το εμπόδιο αυτό πρέπει να παρακαμφθεί.

Ωστόσο, παραμένει ένα σημείο αδιασαφήνιστο: Πώς γίνεται κάποιες πολιτικές ηγεσίες αλλά και μεγάλα πολιτικά κοινά που στοιβάζονται πίσω τους, να συνεχίζουν να αρνούνται την προσχώρηση στο παγκόσμιο εμβολιακό μέτωπο της λογικής; Πόσο ιδεοληπτικές και μοιραίες για τις επόμενες γενιές είναι οι ομάδες πολιτικών και πολιτών, που προσποιούνται ότι η εποχή του αυτονόητου δεν έχει φτάσει, αν και όλα είναι πια πεντακάθαρα; Τί ευθύνη και απέναντι κυρίως στα παιδιά στα εγγόνια τους αναδέχονται όλοι αυτοί, εμμένοντας στο σφάλμα, αν και γνωρίζουν την πραγματικότητα;

Κλείνοντας, λοιπόν, εδώ αυτό το σύντομο σχόλιο, να επισημάνω ότι η άρση των πατεντών στα εμβόλια κατά του κορονοϊού είναι το σημαντικότερο βήμα της ανθρωπότητας προς την οριζόντια υγειονομική θωράκιση των ανθρώπων. Θωράκιση, που είτε θα είναι οριζόντια και με όρους επιδίωξης ισοτιμίας ως προς την πρόσβαση όλων μας στα εμβόλια, είτε, αν όχι, δηλαδή αν διατηρηθεί το σύστημα της πατέντας, παγίως οι πληβείοι ανεμβολίαστοι ένεκα της μη πρόσβασής τους σε εμβόλια, αν και θα επιθυμούσαν, θα ξαναφέρνει το κακό έξω από την πόρτα μας.

More in Πατέντα Εμβολίων
Comments
Ένα μικρό σχόλιο σχετικά με την υπόθεση της πατέντας

Ένα μικρό σχόλιο σχετικά με την υπόθεση της πατέντας

Λίγες ώρες πριν γραφτούν αυτές οι γραμμές ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ Fed, Τζερόμ Πάουελ, σε μια πολυσήμαντη παρέμβασή του επισήμανε τους κινδύνους που αναδύονται από την πρακτική παραχώρησης πολλών δισ. δολ. από ιδιώτες επενδυτές σε μετοχές, εταιρικά ομόλογα και κρυπτονομίσματα, διοχετεύοντας εν μέσω πανδημίας και οικονομικής κρίσης τεράστιο πλούτο σε εταιρείες "λευκής επιταγής", που ονομάζονται SPAC. Η λεκτική μπορεί να διαφέρει αλλά η ουσία βρίσκεται στο ότι ο κεντρικός εκπρόσωπος του αμερικανικού δημοσίου σε ζητήματα νομισματοπιστωτικής πολιτικής, ουσιαστικά μιλάει για τις νέες «φούσκες» που δομούν οι ιδιώτες επενδυτές, στη Μέκκα των καπιταλιστικών κερδοσκοπικών συστημάτων.

Το περιστατικό συμπίπτει με την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προειδοποίηση παραγόντων του παγκόσμιου οικονομικού σκηνικού, που από μεριάς τους προειδοποιούν για τις «τουριστικές φούσκες» του φετινού καλοκαιριού, με πιθανές σοβαρότατες συνέπειες για τις οικονομίες των χωρών που στηρίζονται στο τουριστικό «προϊόν» και με αρνητικές συνεπαγωγες επιπτώσεις στον υγειονομικό τομέα εν μέσω πανδημίας.

Και λίγες μερες νωρίτερα ο αμερικανός πρόεδρος με προσωπική αναφορά του ζήτησε την άρση του συστήματος της λεγόμενης «πατέντας» για τα εμβόλια κατά του κορονοϊού. Κάνοντας έτσι θρύψαλα ένα από το βασικά σημεία νομιμοποίησης των υπερκερδών που επί δεκαετίες συσσωρεύουν ιδιώτες, εδώ και μερικά χρόνια με προφανείς και μεγάλες συνέπειες για τις κοινωνίες, τόσο σχετικά με τη δίκαια κατανομή του πλούτου στο εσωτερικό τους, που παράγει δημοκρατικές αποσταθεροποιήσεις, όσο και με τη συστηματική γενική απαξίωση του λεγόμενου «κοινωνικού κράτους», ως της μεγαλύτερης ίσως κατάκτησης του δυτικού δημοκρατικού μοντέλου.

Τί συμβαίνει λοιπόν; Έγιναν αίφνης οι κορυφαίοι ταγοί του καπιταλισμού σοσιαλιστές; Οι ως σήμερα συνεπέστεροι πολιτικοί εκπρόσωποι της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην οικονομία, και δη και σε αντίπαλη σχέση με τον οικονομικό ρόλο του δημόσιου τομέα, ξαφνικά ανακάλυψαν τα καλά του μαρξιστικού τρόπου ανάγνωσης και ανάλυσης των οικονομικών διαδικασιών και των ταξικών αντιπαλοτήτων, ως χρήσιμη μέθοδο αναζήτησης των βέλτιστων λύσεων, σ’ ένα παγκόσμιο μοντέλο που στις μέρες μας σαφώς κλονίζεται;

Η συζήτηση ετούτη και τα ερωτήματα που εκπηγάζουν απ’ αυτή, είναι μεγάλη, μόλις ξεκίνησε στις ουσιαστικές πτυχές της και θα εξελιχθεί τα επόμενα πολλά χρόνια, ως ότου καταλήξει ο κόσμος μας στις νέες σταθερές που θα ορίσουν τον 21ο αιώνα. Πάντως, ας πούμε μόνον εδώ ότι ποτέ στην ιστορία δεν έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο οι υποστηρικτές βασικών θεωριών πολιτικής και οικονομίας που δοκίμασαν μάλιστα οι ίδιοι εμπράκτως τις σύνταγές τους στις κοινωνίες της εποχής τους, δεν μεταπήδησαν ως διά μαγείας στις αντίπερα όχθες ιδεών των καιρών τους. Εδώ, επομένως, δεν υπάρχει κάτι άλλο από μια ανταπόκριση των σημερινών πολιτικών ηγεσιών, στις απαιτήσεις των ολοφάνερων αναγκών του σήμερα. Δεν είναι, δηλαδή, μια αντιπαράθεση κάποιων ιδεολογικών συστημάτων, αλλά απλή προσχώρηση πολιτικών ηγεσιών στο αήττητο μέτωπο της λογικής! Όσο κι αν πιστεύει κανένας σ’ ένα σύστημα ιδεών, όταν η πραγματικότητα μαρτυρεί ηχηρά τα σφάλματα αυτών των ιδεών στην πρακτική εφαρμογή τους, τότε πώς να συνεχίσεις να επιμένεις στις λάθος λύσεις; Αν το κάνεις, η εγκατάλειψή σου από τα κοινωνικά κοινά είναι αναπόφευκτη και απλά γίνεται ζήτημα χρόνου με προαναγγελθείσα έκβαση την ήττα σου.

Ας αφήσουμε λοιπόν τη μεγάλη συζήτηση για αργότερα, σε άλλες αναλύσεις, που θα είναι πολλές στη συνέχεια, και θα παραταταθούν για πολύ καιρό.  Ας μείνουμε, επομένως, μόνο στο γιατί ο θέσει «αρχηγός» του παγκόσμιου καπιταλισμού, ζητάει τώρα την άρση του συστήματος των πατεντών στα εμβόλια κατά του κορονοϊού.

Ελπίζω, λοιπόν, να έγινε φανερό από τα όσα ανέφερα παραπάνω ότι εδώ δεν πρόκειται για μια σοσιαλιστική στροφή του Μπάιντεν, αλλά για την προσχώρησή του στο αυτονόητο: Αν οι πολιτικές ηγεσίες πράγματι επιθυμούν την υγειονομική θωράκιση των κοινωνιών απέναντι στην πανδημία (και αναμφίβολα το επιθυμούν), τότε οι πατέντες στα εμβόλια δεν βοηθούν στον σκοπό, αλλά εμποδίζουν! Και το εμπόδιο αυτό πρέπει να παρακαμφθεί.

Ωστόσο, παραμένει ένα σημείο αδιασαφήνιστο: Πώς γίνεται κάποιες πολιτικές ηγεσίες αλλά και μεγάλα πολιτικά κοινά που στοιβάζονται πίσω τους, να συνεχίζουν να αρνούνται την προσχώρηση στο παγκόσμιο εμβολιακό μέτωπο της λογικής; Πόσο ιδεοληπτικές και μοιραίες για τις επόμενες γενιές είναι οι ομάδες πολιτικών και πολιτών, που προσποιούνται ότι η εποχή του αυτονόητου δεν έχει φτάσει, αν και όλα είναι πια πεντακάθαρα; Τί ευθύνη και απέναντι κυρίως στα παιδιά στα εγγόνια τους αναδέχονται όλοι αυτοί, εμμένοντας στο σφάλμα, αν και γνωρίζουν την πραγματικότητα;

Κλείνοντας, λοιπόν, εδώ αυτό το σύντομο σχόλιο, να επισημάνω ότι η άρση των πατεντών στα εμβόλια κατά του κορονοϊού είναι το σημαντικότερο βήμα της ανθρωπότητας προς την οριζόντια υγειονομική θωράκιση των ανθρώπων. Θωράκιση, που είτε θα είναι οριζόντια και με όρους επιδίωξης ισοτιμίας ως προς την πρόσβαση όλων μας στα εμβόλια, είτε, αν όχι, δηλαδή αν διατηρηθεί το σύστημα της πατέντας, παγίως οι πληβείοι ανεμβολίαστοι ένεκα της μη πρόσβασής τους σε εμβόλια, αν και θα επιθυμούσαν, θα ξαναφέρνει το κακό έξω από την πόρτα μας.

More in Πατέντα Εμβολίων
Comments