Εμείς και οι άλλοι

Εμείς και οι άλλοι

Ο Β.Ι. Λένιν είχε πει πως «υπάρχουν δεκαετίες στις οποίες τίποτα δεν συμβαίνει και υπάρχουν εβδομάδες στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες».

Αν προσπαθήσει κανείς να φέρει στο μυαλό του τις τελευταίες εκλογές που έγιναν στη χώρα μας, θα νομίζει πως έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Κι όμως ούτε δύο χρόνια δεν έχουν περάσει από εκείνη την τριπλή εκλογική αναμέτρηση του 2019.

Είναι από τις λίγες φορές που ένα εκλογικό αποτέλεσμα άφησε ικανοποιημένους τους κύριους πολιτικούς αντιπάλους. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός σχηματίζοντας μία αυτοδύναμη κυβέρνηση, πέτυχε μία εμφατική νίκη στις ευρωεκλογές ενώ σάρωσε σε δήμους και περιφέρεις. Η Φώφη Γεννηματά είδε το Κίνημα Αλλαγής να γίνεται η τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη στη Βουλή. Ο Αλέξης Τσίπρας από την άλλη, είδε το κόμμα του να χάνει μεν στις ευρωεκλογές με μία ήττα όμως που σε αθλητικούς όρους μπορεί να χαρακτηριστεί ως διδακτική. Οι ευρωεκλογές του 2019 ήταν για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ η έναρξη του οράματος της Προοδευτικής Συμμαχίας. Η προοπτική του εγχειρήματος της Προοδευτικής Συμμαχίας, η συσπείρωση ως αποτέλεσμα της ήττας καθώς και η πιο «συνειδητή» ψήφος των εθνικών εκλογών οδήγησαν στην ήττα – νίκη της 7ης Ιουλίου 2019. Φυσικά υπήρξε και η συντριβή των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε, ενώ η ατμόσφαιρα έδειχνε ήττα με μεγάλη διαφορά, να χαλάσει το…πίτσα πάρτυ της ΝΔ συγκεντρώνοντας ένα ποσοστό της τάξης του 31,5%. Μετά το δημοψήφισμα του 2015 και την ολική αναπροσαρμογή της πολιτικής του κόμματος που το ακολούθησε, την απώλεια του 1/3 του κόμματος που αποχώρησε για άλλες πολιτείες, την εφαρμογή ενός ακόμα μνημονίου και φυσικά τη Συμφωνία των Πρεσπών το 31,5% ήταν ένα πρωτόγνωρο εκλογικό αποτέλεσμα την τελευταία μνημονιακή δεκαετία. Με αυτό το αποτέλεσμα ο Αλέξης Τσίπρας έγινε ο ξεκάθαρος και αναμφισβήτητος ηγέτης τόσο στον Αριστερό όσο και στο Δημοκρατικό χώρο συσπειρώνοντας γύρω από το πρόσωπό του την πλειοψηφία των κοινωνικών δυνάμεων που συναρμολογούσαν το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ. Ως φυσικό επακόλουθο ήρθε και η απόφαση – εξαγγελία για την διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία ώστε να μπορέσει αυτή η συσπείρωση δυνάμεων να λάβει μορφή στέρεη και όχι να εμφανίζεται μόνο στην κάλπη μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια.

Από την εξαγγελία εκείνη μέχρι σήμερα έχουν συμβεί πολλά. Η εργαλειοποίηση των προσφύγων από την Τουρκία του Ερντογάν και η μαζική προώθησή τους στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο. Ο ιός Covid-19 που εξελίχθηκε σε μια πανδημία η οποία άλλαξε την «κανονικότητά» μας, χωρίς ακόμα να έχει καταπολεμηθεί. Το κλίμα συνεχούς έντασης με την γείτονα χώρα αλλά και η διαρκής διαβούλευση για τα υγειονομικά και οικονομικά μέτρα που θα μας βοηθήσουν να επανεκκινήσουμε τις ζωές μας με ασφάλεια. Η πολυπόθητη διεύρυνση πήγε αρκετά πίσω. Ίσως να ήταν αναπόφευκτο. Το μόνο σίγουρο είναι πως σε όλο αυτό το διάστημα ο υπάρχων κομματικός οργανισμός του ΣΥΡΙΖΑ ζυγίσθηκε, μετρήθηκε και βρέθηκε ελλιπής. Η δυναμική του εγχειρήματος της Προοδευτικής Συμμαχίας ατόνησε τόσο λόγω της νέας κανονικότητας του Covid-19 όσο και λόγω αυτών που εντός ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκαν από την αρχή απέναντι στην προοπτική δημιουργίας μίας μεγάλης, πολυσυλλεκτικής και κυρίαρχης πολιτικής δύναμης.

Θα ήταν ίσως δίκαιη η επιμονή των συγκεκριμένων να βρίσκονται απέναντι τόσο από τον Αλέξη Τσίπρα όσο και από την συντριπτική πλειοψηφία όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία αν είχαν να αντιπαρατάξουν έργα και ημέρες αντάξια ενός κόμματος κυβερνητικού προσανατολισμού. Δυστυχώς δεν έχουν. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 στελέχη του παραδοσιακού ΣΥΡΙΖΑ που είχαν την ευθύνη για την προετοιμασία της εκλογικής μάχης κατάφεραν να αφήσουν το κόμμα με μία μόνο περιφέρεια, της οποίας μάλιστα ο περιφερειάρχης ΔΕΝ προέρχεται από το ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και στη δεύτερη περιφέρεια στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ρεαλιστικές προοπτικές επικράτησης, ο περιφερειάρχης θα ήταν, ομοίως, μη προερχόμενος από το ΣΥΡΙΖΑ ενώ στις εθνικές εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας «τράβηξε κουπί» μόνος του, με ενέργειες όπως η συνέντευξη στον ΣΚΑΪ.

Απέναντι σε μία κυβέρνηση, που ήταν ίσως από τις καλύτερα προετοιμασμένες για να αναλάβει τη διακυβέρνηση, με διαδοχικές κρίσεις στη αρχή της θητείας της στις οποίες ενήργησε γρήγορα και αποφασιστικά κερδίζοντας την θετική άποψη των πολιτών αλλά και που φρόντισε να «πετσώσει» τα εγχώρια ΜΜΕ κερδίζοντας την απόλυτη στήριξή τους, ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε μια εικόνα διάλυσης χωρίς στρατηγική, σχέδιο και συντονισμό με διαδοχικά πολιτικά αυτογκόλ όπως η στοχοποίηση του Σωτήρη Τσιόδρα. Ο Αλέξης Τσίπρας αφέθηκε έτσι ακάλυπτος απέναντι στο πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Σήμερα η πραγματικότητα εντός του ΣΥΡΙΖΑ συνοψίζεται στη λογική «Εμείς και οι Άλλοι». Λογικές καθεστωτικές, πρακτικές κομματικής γραφειοκρατίας και νοοτροπίες καμαρίλας είναι καθημερινό φαινόμενο στην κομματική καθημερινότητα. Τα παραδείγματα πολλά και οι καταγγελίες ακόμα περισσότερες. Κοψίματα υποψηφίων μελών από τοπικές οργανώσεις, εξέταση πρότερου «έντιμου» πολιτικού βίου μέχρι και απαίτηση δήλωσης πολιτικής μετάνοιας. Όλα αυτά από ανθρώπους χωρίς επαφή με την κοινωνία, που πιστεύουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ έφθασε στην κυβέρνηση επειδή ο ελληνικός λαός ξαφνικά ασπάστηκε τα πιστεύω τους και όχι επειδή αποτέλεσε έναν προοδευτικό πόλο που συσπείρωσε ψηφοφόρους αηδιασμένους (δικαίως ή αδίκως) από ένα σαθρό πολιτικό κατεστημένο. Μπροστά στην αλήθεια όμως δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μας. Η αλήθεια είναι πως γλυκάθηκαν με τα πρωτόγνωρα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια. Γλυκάθηκαν τόσο που έγιναν ακριβώς σαν αυτούς που κατηγορούσαν. Καρεκλοκένταυροι.

Εκείνο που όμως είναι πραγματικά απογοητευτικό για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία είναι ο ρόλος των νέων ανθρώπων. Θα περίμενε κανείς από ενεργούς νέους με προοδευτική σκέψη να αγκαλιάσουν αυτή την προσπάθεια διεύρυνσης που ξεκίνησε ο Αλέξης Τσίπρας. Μέσα σε ένα διεθνές πλαίσιο όπου η αριστερή στροφή κεντροαριστερών πολιτικών σχημάτων τείνει να παγιωθεί, όπου κινήματα της Σοσιαλδημοκρατίας, της Αριστεράς και της Οικολογίας δημιουργούν κοινά μέτωπα δράσης απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει συνειδητά να περιχαρακώσει αυτήν την προσπάθεια. Φυσικά είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου που ανήκει σε μία συλλογικότητα να ανησυχεί για το μέλλον της και να προσπαθεί να την προστατεύσει από όσους επιθυμούν να την αλλοιώσουν. Από την άλλη, μία κομματική νεολαία με 500 μέλη πανελλαδικά και μία φοιτητική παράταξη την οποία στηρίζει το 1,48% των φοιτητών στα ελληνικά πανεπιστήμια όταν το κόμμα στο οποίο και οι δύο πρόσκεινται καταγράφει ποσοστά της τάξης του 37% στους νέους, δεν έχει να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της αλλοίωσης διότι απλούστατα δεν ενδιαφέρεται κανείς να τις αλλοιώσει.

Θα πρέπει όμως και ο πρόεδρος και εμπνευστής του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, Αλέξης Τσίπρας, να καταλάβει το πραγματικό διακύβευμα της μετεξέλιξης του κόμματος του σε ένα νέο, ανοιχτό προοδευτικό κόμμα με σεβασμό τόσο στην ιστορία όσο και στην πορεία κάθε μέλους ή τάσης αλλά με κεντρικό άξονα το αύριο, όχι το χτες. Θα πρέπει να αρχίσει να επεμβαίνει δυναμικά απέναντι σε όλους αυτούς που συστηματικά υπονομεύουν και τον ίδιο και την προοπτική της Προοδευτικής Συμμαχίας. Θα πρέπει να αντιληφθεί πως όσοι έχουν στρατευθεί στο κάλεσμα του, δεν το έκαναν επειδή γοητεύονται από το σημερινό ΣΥΡΙΖΑ αλλά από την προοπτική του μετασχηματισμού του. Η σημασία άλλωστε της ύπαρξης ενός ισχυρού κομματικού φορέα που θα λειτουργεί ως ασπίδα σε όποιον μπορεί να το εμπνεύσει έχει ιστορικά αποδειχθεί στην περίπτωση του Ανδρέα Παπανδρέου μετά το «Βρώμικο ’89». Από την άλλη πλευρά, η εκκωφαντική σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις πρόσφατες αθλιότητες περί της «βίλας του Τσίπρα» επίσης δείχνει την αδυναμία του σημερινού φορέα να ορθώσει ανάστημα μπροστά στους αντιπάλους του. Οι ασκήσεις εσωκομματικής ισορροπίας και η παθητική ουδετερότητα δεν ταιριάζουν σε μεγάλους πολιτικούς ηγέτες και αυτό είναι το τεστ που ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να υποβάλει τον εαυτό του.

Καθ’ όλο το ιστορικό γίγνεσθαι η μεγάλη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη κυριάρχησε πολιτικά όταν κατάφερε να συσπειρώσει κοινά από το Κέντρο ως την Αριστερά συνδυάζοντας τα στοιχεία ενός καθαρά λαϊκού, μαζικού κόμματος με την πολιτική φυσιογνωμία μεγάλων ηγετών. Από την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών του Ελευθέριου Βενιζέλου και την Ελλάδα «της δουλειάς και της λευτεριάς» του ΕΑΜ ως την Ελλάδα της λαϊκής κυριαρχίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης του Ανδρέα Παπανδρέου. Η ανάγκη για τη συγκρότηση ενός φορέα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι πιο επιτακτική από ποτέ, διότι η πατρίδα μας εμφανίζει έντονα σημάδια εθνικής, οικονομικής και δημογραφικής παρακμής. Να είναι σίγουροι όσοι σήμερα αντιμάχονται την δημιουργία ενός τέτοιου φορέα πως όταν η ώρα έρθει να μετρήσουμε δυνάμεις, αυτές θα μετρηθούν ανά χιλιάδες. Όχι ανά δεκάδες… και κάτι ψιλά.

Άλλωστε όπως επίσης είπε ο Β.Ι. Λένιν:

«Εμείς αρχίσαμε, ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε»
More in Πολιτική
Comments
Εμείς και οι άλλοι

Εμείς και οι άλλοι

Ο Β.Ι. Λένιν είχε πει πως «υπάρχουν δεκαετίες στις οποίες τίποτα δεν συμβαίνει και υπάρχουν εβδομάδες στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες».

Αν προσπαθήσει κανείς να φέρει στο μυαλό του τις τελευταίες εκλογές που έγιναν στη χώρα μας, θα νομίζει πως έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Κι όμως ούτε δύο χρόνια δεν έχουν περάσει από εκείνη την τριπλή εκλογική αναμέτρηση του 2019.

Είναι από τις λίγες φορές που ένα εκλογικό αποτέλεσμα άφησε ικανοποιημένους τους κύριους πολιτικούς αντιπάλους. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός σχηματίζοντας μία αυτοδύναμη κυβέρνηση, πέτυχε μία εμφατική νίκη στις ευρωεκλογές ενώ σάρωσε σε δήμους και περιφέρεις. Η Φώφη Γεννηματά είδε το Κίνημα Αλλαγής να γίνεται η τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη στη Βουλή. Ο Αλέξης Τσίπρας από την άλλη, είδε το κόμμα του να χάνει μεν στις ευρωεκλογές με μία ήττα όμως που σε αθλητικούς όρους μπορεί να χαρακτηριστεί ως διδακτική. Οι ευρωεκλογές του 2019 ήταν για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ η έναρξη του οράματος της Προοδευτικής Συμμαχίας. Η προοπτική του εγχειρήματος της Προοδευτικής Συμμαχίας, η συσπείρωση ως αποτέλεσμα της ήττας καθώς και η πιο «συνειδητή» ψήφος των εθνικών εκλογών οδήγησαν στην ήττα – νίκη της 7ης Ιουλίου 2019. Φυσικά υπήρξε και η συντριβή των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε, ενώ η ατμόσφαιρα έδειχνε ήττα με μεγάλη διαφορά, να χαλάσει το…πίτσα πάρτυ της ΝΔ συγκεντρώνοντας ένα ποσοστό της τάξης του 31,5%. Μετά το δημοψήφισμα του 2015 και την ολική αναπροσαρμογή της πολιτικής του κόμματος που το ακολούθησε, την απώλεια του 1/3 του κόμματος που αποχώρησε για άλλες πολιτείες, την εφαρμογή ενός ακόμα μνημονίου και φυσικά τη Συμφωνία των Πρεσπών το 31,5% ήταν ένα πρωτόγνωρο εκλογικό αποτέλεσμα την τελευταία μνημονιακή δεκαετία. Με αυτό το αποτέλεσμα ο Αλέξης Τσίπρας έγινε ο ξεκάθαρος και αναμφισβήτητος ηγέτης τόσο στον Αριστερό όσο και στο Δημοκρατικό χώρο συσπειρώνοντας γύρω από το πρόσωπό του την πλειοψηφία των κοινωνικών δυνάμεων που συναρμολογούσαν το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ. Ως φυσικό επακόλουθο ήρθε και η απόφαση – εξαγγελία για την διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία ώστε να μπορέσει αυτή η συσπείρωση δυνάμεων να λάβει μορφή στέρεη και όχι να εμφανίζεται μόνο στην κάλπη μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια.

Από την εξαγγελία εκείνη μέχρι σήμερα έχουν συμβεί πολλά. Η εργαλειοποίηση των προσφύγων από την Τουρκία του Ερντογάν και η μαζική προώθησή τους στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο. Ο ιός Covid-19 που εξελίχθηκε σε μια πανδημία η οποία άλλαξε την «κανονικότητά» μας, χωρίς ακόμα να έχει καταπολεμηθεί. Το κλίμα συνεχούς έντασης με την γείτονα χώρα αλλά και η διαρκής διαβούλευση για τα υγειονομικά και οικονομικά μέτρα που θα μας βοηθήσουν να επανεκκινήσουμε τις ζωές μας με ασφάλεια. Η πολυπόθητη διεύρυνση πήγε αρκετά πίσω. Ίσως να ήταν αναπόφευκτο. Το μόνο σίγουρο είναι πως σε όλο αυτό το διάστημα ο υπάρχων κομματικός οργανισμός του ΣΥΡΙΖΑ ζυγίσθηκε, μετρήθηκε και βρέθηκε ελλιπής. Η δυναμική του εγχειρήματος της Προοδευτικής Συμμαχίας ατόνησε τόσο λόγω της νέας κανονικότητας του Covid-19 όσο και λόγω αυτών που εντός ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκαν από την αρχή απέναντι στην προοπτική δημιουργίας μίας μεγάλης, πολυσυλλεκτικής και κυρίαρχης πολιτικής δύναμης.

Θα ήταν ίσως δίκαιη η επιμονή των συγκεκριμένων να βρίσκονται απέναντι τόσο από τον Αλέξη Τσίπρα όσο και από την συντριπτική πλειοψηφία όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία αν είχαν να αντιπαρατάξουν έργα και ημέρες αντάξια ενός κόμματος κυβερνητικού προσανατολισμού. Δυστυχώς δεν έχουν. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 στελέχη του παραδοσιακού ΣΥΡΙΖΑ που είχαν την ευθύνη για την προετοιμασία της εκλογικής μάχης κατάφεραν να αφήσουν το κόμμα με μία μόνο περιφέρεια, της οποίας μάλιστα ο περιφερειάρχης ΔΕΝ προέρχεται από το ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και στη δεύτερη περιφέρεια στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ρεαλιστικές προοπτικές επικράτησης, ο περιφερειάρχης θα ήταν, ομοίως, μη προερχόμενος από το ΣΥΡΙΖΑ ενώ στις εθνικές εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας «τράβηξε κουπί» μόνος του, με ενέργειες όπως η συνέντευξη στον ΣΚΑΪ.

Απέναντι σε μία κυβέρνηση, που ήταν ίσως από τις καλύτερα προετοιμασμένες για να αναλάβει τη διακυβέρνηση, με διαδοχικές κρίσεις στη αρχή της θητείας της στις οποίες ενήργησε γρήγορα και αποφασιστικά κερδίζοντας την θετική άποψη των πολιτών αλλά και που φρόντισε να «πετσώσει» τα εγχώρια ΜΜΕ κερδίζοντας την απόλυτη στήριξή τους, ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε μια εικόνα διάλυσης χωρίς στρατηγική, σχέδιο και συντονισμό με διαδοχικά πολιτικά αυτογκόλ όπως η στοχοποίηση του Σωτήρη Τσιόδρα. Ο Αλέξης Τσίπρας αφέθηκε έτσι ακάλυπτος απέναντι στο πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Σήμερα η πραγματικότητα εντός του ΣΥΡΙΖΑ συνοψίζεται στη λογική «Εμείς και οι Άλλοι». Λογικές καθεστωτικές, πρακτικές κομματικής γραφειοκρατίας και νοοτροπίες καμαρίλας είναι καθημερινό φαινόμενο στην κομματική καθημερινότητα. Τα παραδείγματα πολλά και οι καταγγελίες ακόμα περισσότερες. Κοψίματα υποψηφίων μελών από τοπικές οργανώσεις, εξέταση πρότερου «έντιμου» πολιτικού βίου μέχρι και απαίτηση δήλωσης πολιτικής μετάνοιας. Όλα αυτά από ανθρώπους χωρίς επαφή με την κοινωνία, που πιστεύουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ έφθασε στην κυβέρνηση επειδή ο ελληνικός λαός ξαφνικά ασπάστηκε τα πιστεύω τους και όχι επειδή αποτέλεσε έναν προοδευτικό πόλο που συσπείρωσε ψηφοφόρους αηδιασμένους (δικαίως ή αδίκως) από ένα σαθρό πολιτικό κατεστημένο. Μπροστά στην αλήθεια όμως δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μας. Η αλήθεια είναι πως γλυκάθηκαν με τα πρωτόγνωρα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια. Γλυκάθηκαν τόσο που έγιναν ακριβώς σαν αυτούς που κατηγορούσαν. Καρεκλοκένταυροι.

Εκείνο που όμως είναι πραγματικά απογοητευτικό για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία είναι ο ρόλος των νέων ανθρώπων. Θα περίμενε κανείς από ενεργούς νέους με προοδευτική σκέψη να αγκαλιάσουν αυτή την προσπάθεια διεύρυνσης που ξεκίνησε ο Αλέξης Τσίπρας. Μέσα σε ένα διεθνές πλαίσιο όπου η αριστερή στροφή κεντροαριστερών πολιτικών σχημάτων τείνει να παγιωθεί, όπου κινήματα της Σοσιαλδημοκρατίας, της Αριστεράς και της Οικολογίας δημιουργούν κοινά μέτωπα δράσης απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει συνειδητά να περιχαρακώσει αυτήν την προσπάθεια. Φυσικά είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου που ανήκει σε μία συλλογικότητα να ανησυχεί για το μέλλον της και να προσπαθεί να την προστατεύσει από όσους επιθυμούν να την αλλοιώσουν. Από την άλλη, μία κομματική νεολαία με 500 μέλη πανελλαδικά και μία φοιτητική παράταξη την οποία στηρίζει το 1,48% των φοιτητών στα ελληνικά πανεπιστήμια όταν το κόμμα στο οποίο και οι δύο πρόσκεινται καταγράφει ποσοστά της τάξης του 37% στους νέους, δεν έχει να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της αλλοίωσης διότι απλούστατα δεν ενδιαφέρεται κανείς να τις αλλοιώσει.

Θα πρέπει όμως και ο πρόεδρος και εμπνευστής του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, Αλέξης Τσίπρας, να καταλάβει το πραγματικό διακύβευμα της μετεξέλιξης του κόμματος του σε ένα νέο, ανοιχτό προοδευτικό κόμμα με σεβασμό τόσο στην ιστορία όσο και στην πορεία κάθε μέλους ή τάσης αλλά με κεντρικό άξονα το αύριο, όχι το χτες. Θα πρέπει να αρχίσει να επεμβαίνει δυναμικά απέναντι σε όλους αυτούς που συστηματικά υπονομεύουν και τον ίδιο και την προοπτική της Προοδευτικής Συμμαχίας. Θα πρέπει να αντιληφθεί πως όσοι έχουν στρατευθεί στο κάλεσμα του, δεν το έκαναν επειδή γοητεύονται από το σημερινό ΣΥΡΙΖΑ αλλά από την προοπτική του μετασχηματισμού του. Η σημασία άλλωστε της ύπαρξης ενός ισχυρού κομματικού φορέα που θα λειτουργεί ως ασπίδα σε όποιον μπορεί να το εμπνεύσει έχει ιστορικά αποδειχθεί στην περίπτωση του Ανδρέα Παπανδρέου μετά το «Βρώμικο ’89». Από την άλλη πλευρά, η εκκωφαντική σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις πρόσφατες αθλιότητες περί της «βίλας του Τσίπρα» επίσης δείχνει την αδυναμία του σημερινού φορέα να ορθώσει ανάστημα μπροστά στους αντιπάλους του. Οι ασκήσεις εσωκομματικής ισορροπίας και η παθητική ουδετερότητα δεν ταιριάζουν σε μεγάλους πολιτικούς ηγέτες και αυτό είναι το τεστ που ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να υποβάλει τον εαυτό του.

Καθ’ όλο το ιστορικό γίγνεσθαι η μεγάλη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη κυριάρχησε πολιτικά όταν κατάφερε να συσπειρώσει κοινά από το Κέντρο ως την Αριστερά συνδυάζοντας τα στοιχεία ενός καθαρά λαϊκού, μαζικού κόμματος με την πολιτική φυσιογνωμία μεγάλων ηγετών. Από την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών του Ελευθέριου Βενιζέλου και την Ελλάδα «της δουλειάς και της λευτεριάς» του ΕΑΜ ως την Ελλάδα της λαϊκής κυριαρχίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης του Ανδρέα Παπανδρέου. Η ανάγκη για τη συγκρότηση ενός φορέα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι πιο επιτακτική από ποτέ, διότι η πατρίδα μας εμφανίζει έντονα σημάδια εθνικής, οικονομικής και δημογραφικής παρακμής. Να είναι σίγουροι όσοι σήμερα αντιμάχονται την δημιουργία ενός τέτοιου φορέα πως όταν η ώρα έρθει να μετρήσουμε δυνάμεις, αυτές θα μετρηθούν ανά χιλιάδες. Όχι ανά δεκάδες… και κάτι ψιλά.

Άλλωστε όπως επίσης είπε ο Β.Ι. Λένιν:

«Εμείς αρχίσαμε, ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε»
More in Πολιτική
Comments