Είναι η ψηφιακή γεωργία η νέα φεουδαρχία;

Είναι η ψηφιακή γεωργία η νέα φεουδαρχία;

Ο φεουδαρχικός κόσμος, με τις σχέσεις εξάρτησης που συνδέονται με το καθεστώς γαιοκτησίας, δημιουργήθηκε γύρω στο έτος 1000, μέσα από μια σειρά οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών στο προηγούμενο σύστημα, που βάση του είχε το μονάρχη. Η πραγματική βάση της Φεουδαρχίας είναι η ανταλλαγή των υπηρεσιών του υποτελή έναντι κάποιου ευεργετήματος από τον άρχοντα. Κατά κανόνα το φέουδο είναι γη, και αυτό τοποθετεί τη φεουδαρχία στην αγροτική της βάση, δηλώνοντας ότι είναι καταρχήν ένα σύστημα κατοχής και εκμετάλλευσης της γης. Νέες αγροτικές τεχνικές και εργαλεία, εκχερσώσεις και νέες καλλιέργειες κατά τον 12ο αιώνα, έφεραν μια τεχνολογική πρόοδο που προκάλεσε κοινωνιολογικές ανακατατάξεις στην αγροτική ύπαιθρο. Η αυξημένη παραγωγή και η κερδοφορία που έφερε η πρόοδος οδήγησε σε διάκριση μεταξύ των καλλιεργητών που χρησιμοποιούσαν τα νέα μέσα παραγωγής και τους απλούς χειρώνακτες καλλιεργητές.

Από τον 12ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας έχουν συντελεστεί τεράστιες τεχνολογικές επαναστάσεις οι οποίες έχουν προκαλέσει μεταξύ άλλων αλλαγές στον τρόπο και τις μεθόδους παραγωγής και καλλιέργειας τροφίμων. Σήμερα βρισκόμαστε στην 4η Βιομηχανική επανάσταση, η οποία χαρακτηρίζεται από τον ταχύτατο ψηφιακό μετασχηματισμών όλων των διαδικασιών. Δημιουργείται ωστόσο το ερώτημα σε ποιους απευθύνονται τα νέα εργαλεία παρακολούθησης και επιτάχυνσης της παραγωγής και αν έχει όλος ο γεωργικός πληθυσμός πρόσβαση σε αυτά.

Η καινοτομία και η τεχνολογία έχουν προχωρήσει, και πολλές λύσεις εφαρμόζονται ήδη στην αγροτική παραγωγή, κυρίως από τις μεγάλες επιχειρήσεις. Οι εφαρμογές αγροτικής τεχνολογίας (Agricultural Technology – AgTech) έχουν ήδη συμβάλει στην αύξηση της παραγωγικότητας της γεωργίας και στη μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος. Οι επενδύσεις στην τεχνολογία επικεντρώνονται αυτή τη στιγμή στο πρώτο στάδιο της αλυσίδας αξίας, δηλαδή στην παραγωγή, με στόχο τη βελτίωση της διαχείρισης και λειτουργίας των γεωργικών εκμεταλλεύσεων και τη μεγιστοποίηση των αποδόσεων.

Ταυτόχρονα, το μέγεθος και η πολυπλοκότητα των προκλήσεων και των ανισοτήτων, απαιτούν ισχυρά πλαίσια συνεργασίας μεταξύ των παραγωγών, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των μεγαλύτερων εταιρειών, της ακαδημαϊκής κοινότητας, των ρυθμιστικών οργάνων, καθώς και των εμπόρων λιανικής και των καταναλωτών. Ειδάλλως οι κίνδυνοι αύξησης των ανισοτήτων είναι ορατοί. Για παράδειγμα, τον προηγούμενο μήνα στην Ινδία, εκατομμύρια αγρότες, συμμετέχουν σε διαδηλώσεις για μήνες απέναντι στις προθέσεις της κυβέρνησης της χώρας, να επιβάλλει μεταρρυθμίσεις που θα τους έθεταν «στο έλεος» τεράστιων επιχειρήσεων. Οι κινητοποιήσεις εκφράζουν την οργή σχετικά με την εξαγορά του συστήματος τροφίμων από ορισμένες, εκ των μεγαλύτερων εταιρειών τεχνολογίας στον Κόσμο. Για παράδειγμα, στην Κίνα, η Alibaba, ηγείται ενός μεγάλου «κύματος» επενδύσεων και εξαγορών, δαπανώντας, πρόσφατα, 3.6 δισεκατομμύρια δολάρια, ώστε να αποκτήσει τη μεγαλύτερη αλυσίδα υπεραγορών της χώρας. Αντίστοιχα, στην Ινδία, παρόμοιες κινήσεις γίνονται από εταιρείες όπως η Amazon και η Facebook, μέσα από τη «δίοδο» του ηλεκτρονικού εμπορίου, με στόχο να εξαγοράσουν τη διανομή και αποθήκευση φαγητού, σε συνεργασία φυσικά με τους μεγιστάνες της Ινδίας και με την στήριξη της κυβέρνησης της χώρας.

Οι φιλοδοξίες των ψηφιακών κολοσσών, όπως η Facebook και η Google, δεν αφορούν μόνο την Κίνα και την Ινδία, αλλά, αντίθετα, είναι παγκόσμιες και επεκτείνονται συνεχώς σε κάθε είδους πτυχή του συστήματος τροφίμων, συμπεριλαμβανομένης και της «ψηφιακής γεωργίας». Ενώ λοιπόν, για μερικούς, οι συγκεκριμένες φιλοδοξίες, είναι ένας τρόπος να εισαχθούν νέες τεχνολογίες στο χώρο της Γεωργίας, η τεχνολογία σχηματίζεται και διαμορφώνεται από τα χρήματα και τη δύναμη. Τόσο τα χρήματα όμως, όσο και η δύναμη, αποτελούν χαρακτηριστικά, που απολαμβάνουν, οι σημερινές μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες.

Ψηφιακοί κολοσσοί όπως η Microsoft, η Amazon και η IBM, συνεχώς, ασχολούνται, με το πως θα καταφέρουν να αναπτύξουν μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες, για να συλλέξουν τεράστιες ποσότητες δεδομένων σχετικά με τον τομέα της γεωργίας, έτσι ώστε, σε συνδυασμό με τους αλγόριθμους που θα δημιουργήσουν (ή έχουν ήδη δημιουργήσει), να παρέχουν στους καλλιεργητές δεδομένα για την κατάσταση που βρίσκεται η σοδειά τους, σε πραγματικό χρόνο. Επιθυμούν να παρέχουν στους γεωργούς, μια ανάλυση, ανά πάσα στιγμή, που θα δείχνει την ανάπτυξη των καρπών τους, το κατά πόσο η παραγωγή τους κινδυνεύει από ζωύφια και αρρώστιες, εάν η καλλιέργεια τους χρειάζεται νερό, συσχετίζοντας παράλληλα τα συγκεκριμένα δεδομένα, με τις μετεωρολογικές προβλέψεις (που ενδεχομένως να έχει συνέπειες στις σοδειές).

Παράλληλα, ο FAO, κατόπιν αιτήματος των μελών του, δημιούργησε τη Διεθνή Πλατφόρμα Ψηφιακών Τροφίμων και Γεωργίας, έναν ευέλικτο, ελαφρύ και συναινετικό μηχανισμό συντονισμού με εθελοντική συμμετοχή. Στόχος του είναι να παρέχει ένα περιεκτικό, πολυμερές φόρουμ για τον εντοπισμό και την ανταλλαγή τρόπων με τους οποίους οι παγκόσμιοι τομείς τροφίμων και γεωργίας μπορούν να εκμεταλλευτούν ψηφιακά εργαλεία που κυμαίνονται από το ηλεκτρονικό εμπόριο και τα βιβλία συναλλαγών blockchain έως τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης για βελτιωμένο έλεγχο παρασίτων και γενετική καλλιέργειας, όπως καθώς και εργαλεία που επιτρέπουν τη βελτιστοποιημένη διαχείριση των φυσικών πόρων και έγκαιρη προειδοποίηση για απειλές για την επισιτιστική ασφάλεια.

Οι πλατφόρμες αυτές, εστιάζουν στη συμμόρφωση των αγροτών. Στόχο έχουν να κάνουν τους καλλιεργητές, να αγοράζουν οτιδήποτε τους προτείνει η εταιρεία χρησιμοποιώντας πιστωτικές κάρτες (με υψηλά επιτόκια), προτρέποντας τους να κάνουν τις απαραίτητες ενέργειες (σύμφωνα με τα όσα θα επιβάλλει η εταιρεία), ώστε να «ασφαλίσουν» τους καρπούς τους (πληρώνοντας) και έπειτα, ώστε να πουλήσουν τους καρπούς τους στην εταιρεία (σε μη-διαπραγματεύσιμη τιμή). Έπειτα από αυτή τη διαδικασία, ασφαλώς, οι καλλιεργητές θα πληρώνονται, όμως μέσα από τα ψηφιακά δίκτυα πληρωμών που θα έχουν δημιουργήσει οι εταιρείες (ως αποτέλεσμα, οι εταιρείες τεχνολογιών, δε θα έχουν καμία επιβάρυνση ως προς τις πληρωμές).

Η συγκεκριμένη δυνατότητα ασφαλώς, θα ήταν ακόμα πιο βοηθητική για τους γεωργούς, εάν υπήρχαν τεράστιες εκτάσεις, όπου καλλιεργείται ένας καρπός, καθώς η συλλογή δεδομένων θα ήταν πολύ ευκολότερη. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για περισσότερα από 500 εκατομμύρια νοικοκυριά, ανά την υφήλιο, τα οποία κατέχουν μικρές εκτάσεις Γης, και αυτήν την στιγμή, παράγουν το μεγαλύτερο ποσοστό φαγητού στον πλανήτη. Για τα νοικοκυριά αυτά, η πραγματικότητα είναι διαφορετική, καθώς συνήθως, βρίσκονται σε περιοχές όπου, η συλλογή δεδομένων είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Φυσικά την αξία των παραγόμενων προϊόντων την προσφέρουν οι εργάτες και μόνο οι εργάτες, αφού αξία παράγει μόνο η καλλιέργεια της γης κι όχι η ιδιοκτησία ή η ενοικίαση. «Κάθε γαιοπρόσοδος είναι υπεραξία, προϊόν υπερεργασίας»

Στην πραγματικότητα, η «ψηφιακή γεωργία», δημιουργείται, πάνω στην ανάπτυξη ενός κεντρικού παραγωγικού συστήματος, το οποίο θα εφοδιάζει τις μεγάλες εταιρείες με τρόφιμα, και θα αντικαθιστά τους μικρούς καλλιεργητές, οι οποίοι, για πολλά χρόνια, είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, στο να παρέχουν στους καταναλωτές, τα προϊόντα από τις σοδειές τους ή θα τους κάνει νέους δουλοπάροικους. Ο ρόλος του Κράτους  θα πρέπει να είναι στιβαρός απέναντι στις εκμεταλλευτικές πρακτικές των ψηφιακών κολοσσών. Οι κυβερνήσεις πρέπει να θεσπίσουν πολιτικές που θα επιτρέπουν τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και προηγμένων τεχνολογιών από όλους και να ενθαρρύνουν την καινοτομία για την ανάπτυξη νέων τεχνολογικών λύσεων. Θα πρέπει, επίσης, να υποστηρίξουν τις μικρές επιχειρήσεις που πρωτοπορούν, παρέχοντάς τους ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση. Από τη μεριά της η ακαδημαϊκή κοινότητα θα πρέπει να παρέχει πρόσβαση στα ερευνητικά αποτελέσματα, καθώς και να ενημερώνει και να εκπαιδεύει τις νέες γενιές σχετικά με το οικοσύστημα, τον ρόλο των προηγμένων τεχνολογιών και της τεχνητής νοημοσύνης.

More in Κοινωνία
Comments
Είναι η ψηφιακή γεωργία η νέα φεουδαρχία;

Είναι η ψηφιακή γεωργία η νέα φεουδαρχία;

Ο φεουδαρχικός κόσμος, με τις σχέσεις εξάρτησης που συνδέονται με το καθεστώς γαιοκτησίας, δημιουργήθηκε γύρω στο έτος 1000, μέσα από μια σειρά οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών στο προηγούμενο σύστημα, που βάση του είχε το μονάρχη. Η πραγματική βάση της Φεουδαρχίας είναι η ανταλλαγή των υπηρεσιών του υποτελή έναντι κάποιου ευεργετήματος από τον άρχοντα. Κατά κανόνα το φέουδο είναι γη, και αυτό τοποθετεί τη φεουδαρχία στην αγροτική της βάση, δηλώνοντας ότι είναι καταρχήν ένα σύστημα κατοχής και εκμετάλλευσης της γης. Νέες αγροτικές τεχνικές και εργαλεία, εκχερσώσεις και νέες καλλιέργειες κατά τον 12ο αιώνα, έφεραν μια τεχνολογική πρόοδο που προκάλεσε κοινωνιολογικές ανακατατάξεις στην αγροτική ύπαιθρο. Η αυξημένη παραγωγή και η κερδοφορία που έφερε η πρόοδος οδήγησε σε διάκριση μεταξύ των καλλιεργητών που χρησιμοποιούσαν τα νέα μέσα παραγωγής και τους απλούς χειρώνακτες καλλιεργητές.

Από τον 12ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας έχουν συντελεστεί τεράστιες τεχνολογικές επαναστάσεις οι οποίες έχουν προκαλέσει μεταξύ άλλων αλλαγές στον τρόπο και τις μεθόδους παραγωγής και καλλιέργειας τροφίμων. Σήμερα βρισκόμαστε στην 4η Βιομηχανική επανάσταση, η οποία χαρακτηρίζεται από τον ταχύτατο ψηφιακό μετασχηματισμών όλων των διαδικασιών. Δημιουργείται ωστόσο το ερώτημα σε ποιους απευθύνονται τα νέα εργαλεία παρακολούθησης και επιτάχυνσης της παραγωγής και αν έχει όλος ο γεωργικός πληθυσμός πρόσβαση σε αυτά.

Η καινοτομία και η τεχνολογία έχουν προχωρήσει, και πολλές λύσεις εφαρμόζονται ήδη στην αγροτική παραγωγή, κυρίως από τις μεγάλες επιχειρήσεις. Οι εφαρμογές αγροτικής τεχνολογίας (Agricultural Technology – AgTech) έχουν ήδη συμβάλει στην αύξηση της παραγωγικότητας της γεωργίας και στη μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος. Οι επενδύσεις στην τεχνολογία επικεντρώνονται αυτή τη στιγμή στο πρώτο στάδιο της αλυσίδας αξίας, δηλαδή στην παραγωγή, με στόχο τη βελτίωση της διαχείρισης και λειτουργίας των γεωργικών εκμεταλλεύσεων και τη μεγιστοποίηση των αποδόσεων.

Ταυτόχρονα, το μέγεθος και η πολυπλοκότητα των προκλήσεων και των ανισοτήτων, απαιτούν ισχυρά πλαίσια συνεργασίας μεταξύ των παραγωγών, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των μεγαλύτερων εταιρειών, της ακαδημαϊκής κοινότητας, των ρυθμιστικών οργάνων, καθώς και των εμπόρων λιανικής και των καταναλωτών. Ειδάλλως οι κίνδυνοι αύξησης των ανισοτήτων είναι ορατοί. Για παράδειγμα, τον προηγούμενο μήνα στην Ινδία, εκατομμύρια αγρότες, συμμετέχουν σε διαδηλώσεις για μήνες απέναντι στις προθέσεις της κυβέρνησης της χώρας, να επιβάλλει μεταρρυθμίσεις που θα τους έθεταν «στο έλεος» τεράστιων επιχειρήσεων. Οι κινητοποιήσεις εκφράζουν την οργή σχετικά με την εξαγορά του συστήματος τροφίμων από ορισμένες, εκ των μεγαλύτερων εταιρειών τεχνολογίας στον Κόσμο. Για παράδειγμα, στην Κίνα, η Alibaba, ηγείται ενός μεγάλου «κύματος» επενδύσεων και εξαγορών, δαπανώντας, πρόσφατα, 3.6 δισεκατομμύρια δολάρια, ώστε να αποκτήσει τη μεγαλύτερη αλυσίδα υπεραγορών της χώρας. Αντίστοιχα, στην Ινδία, παρόμοιες κινήσεις γίνονται από εταιρείες όπως η Amazon και η Facebook, μέσα από τη «δίοδο» του ηλεκτρονικού εμπορίου, με στόχο να εξαγοράσουν τη διανομή και αποθήκευση φαγητού, σε συνεργασία φυσικά με τους μεγιστάνες της Ινδίας και με την στήριξη της κυβέρνησης της χώρας.

Οι φιλοδοξίες των ψηφιακών κολοσσών, όπως η Facebook και η Google, δεν αφορούν μόνο την Κίνα και την Ινδία, αλλά, αντίθετα, είναι παγκόσμιες και επεκτείνονται συνεχώς σε κάθε είδους πτυχή του συστήματος τροφίμων, συμπεριλαμβανομένης και της «ψηφιακής γεωργίας». Ενώ λοιπόν, για μερικούς, οι συγκεκριμένες φιλοδοξίες, είναι ένας τρόπος να εισαχθούν νέες τεχνολογίες στο χώρο της Γεωργίας, η τεχνολογία σχηματίζεται και διαμορφώνεται από τα χρήματα και τη δύναμη. Τόσο τα χρήματα όμως, όσο και η δύναμη, αποτελούν χαρακτηριστικά, που απολαμβάνουν, οι σημερινές μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες.

Ψηφιακοί κολοσσοί όπως η Microsoft, η Amazon και η IBM, συνεχώς, ασχολούνται, με το πως θα καταφέρουν να αναπτύξουν μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες, για να συλλέξουν τεράστιες ποσότητες δεδομένων σχετικά με τον τομέα της γεωργίας, έτσι ώστε, σε συνδυασμό με τους αλγόριθμους που θα δημιουργήσουν (ή έχουν ήδη δημιουργήσει), να παρέχουν στους καλλιεργητές δεδομένα για την κατάσταση που βρίσκεται η σοδειά τους, σε πραγματικό χρόνο. Επιθυμούν να παρέχουν στους γεωργούς, μια ανάλυση, ανά πάσα στιγμή, που θα δείχνει την ανάπτυξη των καρπών τους, το κατά πόσο η παραγωγή τους κινδυνεύει από ζωύφια και αρρώστιες, εάν η καλλιέργεια τους χρειάζεται νερό, συσχετίζοντας παράλληλα τα συγκεκριμένα δεδομένα, με τις μετεωρολογικές προβλέψεις (που ενδεχομένως να έχει συνέπειες στις σοδειές).

Παράλληλα, ο FAO, κατόπιν αιτήματος των μελών του, δημιούργησε τη Διεθνή Πλατφόρμα Ψηφιακών Τροφίμων και Γεωργίας, έναν ευέλικτο, ελαφρύ και συναινετικό μηχανισμό συντονισμού με εθελοντική συμμετοχή. Στόχος του είναι να παρέχει ένα περιεκτικό, πολυμερές φόρουμ για τον εντοπισμό και την ανταλλαγή τρόπων με τους οποίους οι παγκόσμιοι τομείς τροφίμων και γεωργίας μπορούν να εκμεταλλευτούν ψηφιακά εργαλεία που κυμαίνονται από το ηλεκτρονικό εμπόριο και τα βιβλία συναλλαγών blockchain έως τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης για βελτιωμένο έλεγχο παρασίτων και γενετική καλλιέργειας, όπως καθώς και εργαλεία που επιτρέπουν τη βελτιστοποιημένη διαχείριση των φυσικών πόρων και έγκαιρη προειδοποίηση για απειλές για την επισιτιστική ασφάλεια.

Οι πλατφόρμες αυτές, εστιάζουν στη συμμόρφωση των αγροτών. Στόχο έχουν να κάνουν τους καλλιεργητές, να αγοράζουν οτιδήποτε τους προτείνει η εταιρεία χρησιμοποιώντας πιστωτικές κάρτες (με υψηλά επιτόκια), προτρέποντας τους να κάνουν τις απαραίτητες ενέργειες (σύμφωνα με τα όσα θα επιβάλλει η εταιρεία), ώστε να «ασφαλίσουν» τους καρπούς τους (πληρώνοντας) και έπειτα, ώστε να πουλήσουν τους καρπούς τους στην εταιρεία (σε μη-διαπραγματεύσιμη τιμή). Έπειτα από αυτή τη διαδικασία, ασφαλώς, οι καλλιεργητές θα πληρώνονται, όμως μέσα από τα ψηφιακά δίκτυα πληρωμών που θα έχουν δημιουργήσει οι εταιρείες (ως αποτέλεσμα, οι εταιρείες τεχνολογιών, δε θα έχουν καμία επιβάρυνση ως προς τις πληρωμές).

Η συγκεκριμένη δυνατότητα ασφαλώς, θα ήταν ακόμα πιο βοηθητική για τους γεωργούς, εάν υπήρχαν τεράστιες εκτάσεις, όπου καλλιεργείται ένας καρπός, καθώς η συλλογή δεδομένων θα ήταν πολύ ευκολότερη. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για περισσότερα από 500 εκατομμύρια νοικοκυριά, ανά την υφήλιο, τα οποία κατέχουν μικρές εκτάσεις Γης, και αυτήν την στιγμή, παράγουν το μεγαλύτερο ποσοστό φαγητού στον πλανήτη. Για τα νοικοκυριά αυτά, η πραγματικότητα είναι διαφορετική, καθώς συνήθως, βρίσκονται σε περιοχές όπου, η συλλογή δεδομένων είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Φυσικά την αξία των παραγόμενων προϊόντων την προσφέρουν οι εργάτες και μόνο οι εργάτες, αφού αξία παράγει μόνο η καλλιέργεια της γης κι όχι η ιδιοκτησία ή η ενοικίαση. «Κάθε γαιοπρόσοδος είναι υπεραξία, προϊόν υπερεργασίας»

Στην πραγματικότητα, η «ψηφιακή γεωργία», δημιουργείται, πάνω στην ανάπτυξη ενός κεντρικού παραγωγικού συστήματος, το οποίο θα εφοδιάζει τις μεγάλες εταιρείες με τρόφιμα, και θα αντικαθιστά τους μικρούς καλλιεργητές, οι οποίοι, για πολλά χρόνια, είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, στο να παρέχουν στους καταναλωτές, τα προϊόντα από τις σοδειές τους ή θα τους κάνει νέους δουλοπάροικους. Ο ρόλος του Κράτους  θα πρέπει να είναι στιβαρός απέναντι στις εκμεταλλευτικές πρακτικές των ψηφιακών κολοσσών. Οι κυβερνήσεις πρέπει να θεσπίσουν πολιτικές που θα επιτρέπουν τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και προηγμένων τεχνολογιών από όλους και να ενθαρρύνουν την καινοτομία για την ανάπτυξη νέων τεχνολογικών λύσεων. Θα πρέπει, επίσης, να υποστηρίξουν τις μικρές επιχειρήσεις που πρωτοπορούν, παρέχοντάς τους ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση. Από τη μεριά της η ακαδημαϊκή κοινότητα θα πρέπει να παρέχει πρόσβαση στα ερευνητικά αποτελέσματα, καθώς και να ενημερώνει και να εκπαιδεύει τις νέες γενιές σχετικά με το οικοσύστημα, τον ρόλο των προηγμένων τεχνολογιών και της τεχνητής νοημοσύνης.

More in Κοινωνία
Comments