Είμαστε υπεύθυνοι γι αυτά που λέμε, όχι γι αυτά που καταλαβαίνετε

Είμαστε υπεύθυνοι γι αυτά που λέμε, όχι γι αυτά που καταλαβαίνετε

Τότε που η Νέα Δημοκρατία ήταν αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά λίγο-πολύ όλοι βλέπαμε ότι βρίσκεται σε τροχιά διακυβέρνησης, υπήρχε μια μεγάλη συζήτηση (στα όρια του λιβανίσματος) σχετικά με το πόσο καλή δουλειά γίνεται στο επικοινωνιακό της κομμάτι. Και ήταν αλήθεια. Αυτό που θέλει ένας υπεύθυνος επικοινωνίας για τον “πελάτη” του είναι να ακούγεται, να ακούγεται πολύ και κυρίως να θέτει εκείνος την ατζέντα του δημόσιου διαλόγου. Όλα αυτά η ΝΔ τα πέτυχε και με το παραπάνω. Αρκεί αυτό για να μπορούν να χαρακτηρίζονται “γκουρού” της επικοινωνίας; Σαφώς και όχι.

Όταν έχεις τη συντριπτική πλειοψηφία των media να παίζουν τη γραμμή σου, όταν οι περισσότεροι των συμπολιτευόμενων δημοσιογράφων (τον κατοχυρώνω τον όρο – μην το δω γραμμένο αλλού) έχουν προσωπικές σχέσεις με μέλη της κυβέρνησης ή ακόμα κι όταν μοιράζεις χρήμα στα ΜΜΕ χωρίς να χρειάζεται (καλησπέρα κύριε Πέτσα μου), ε σόρυ κιόλας, αλλά πρέπει να είσαι και λίγο άμπαλος για να μην φαίνεσαι παιχταράς στην επικοινωνία.

Δεν είναι όλοι δημοσιογράφοι, διαφημιστές, μαρκετίστες ή επικοινωνιολόγοι. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους πολίτες να αντιληφθούν πώς παίζεται το παιχνίδι. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να εξηγήσουμε. Να το κάνουμε λιανά. Να τους πάρουμε από το νηπιαγωγείο και να τους πάμε στο πανεπιστήμιο που θα έλεγε κι ο Λάκης στο “Φτάσαμε” του αείμνηστου Σταύρου Τσιώλη.

Παρακολουθώντας τις ειδήσεις σε ένα τηλεοπτικό κανάλι, δεν είναι σίγουρο ότι κάποιος θα βγει μπροστά στην κάμερα για να σου πει ψέμματα. Είναι όμως σίγουρο ότι θα σου περιγράψει μια μισή αλήθεια ή τέλος πάντων την αλήθεια από μια πλευρά που θα ρίχνει σκιές στις υπόλοιπες πλευρές της ίδιας αλήθειας.

Όπως όταν βγάζεις σέλφι. Αν η κάμερα είναι από κάτω, φαίνεσαι σαν να έχεις προγούλι, ενώ στον καθρέφτη δεν βλέπεις κάτι τέτοιο. Αν τραβήξεις από ψηλά τη φωτογραφία, θα παρατηρήσεις ότι έχεις μαύρους κύκλους, ήξερες ότι έχεις, αλλά δεν ήταν τόσο έντονοι. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σε ένα δελτίο ειδήσεων. Απλά στη δική τους περίπτωση, έχουν βρει την τέλεια γωνία, έχουν μάθει πάρα πολύ καλό photoshop για να σβήνουν τις όποιες ατέλειες και χάρη στην κυβερνητική χρηματοδότηση έχουν αγοράσει κάποιους από τους ακριβότερους και ποιοτικότερους φακούς.

Τα media είναι υπεύθυνα για όλα όσα λένε. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για όσα καταλαβαίνουμε. Αυτά τα δύο δεν συμπίπτουν απαραίτητα. Για την ακρίβεια, όλο αυτό το λιβάνισμα που παρατηρούμε καθημερινά είναι αποτέλεσμα της απόκλισης μεταξύ των όσων περιγράφουν και των όσων αντιλαμβανόμαστε.

Παρακολουθήσαμε τον κύριο Τσιόδρα να μας λέει ότι δεν μπορεί το κράτος να αγοράσει μέσα μαζικής μεταφοράς, οπότε πρέπει να υπομείνουμε τη σαρδελοποίηση εν μέσω πανδημίας. Κάποιοι λοιπόν στα social media και κάποιοι από τη θέση που έχουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, μιλήσαμε ή γράψαμε εναντίον της πολιτικής ιδιότητας του κυρίου Τσιόδρα είτε αυτή αποκτήθηκε με τη θέλησή του είτε του επιβλήθηκε. Πώς αναπαρήγαγαν την “είδηση” τα mainstream media; Ίσως τα θυμάστε κάποιοι. “Επίθεση ΣΥΡΙΖΑ στον Τσιόδρα”, “Επίθεση στην επιστήμη”, “Επίθεση, επίθεση, επίθεση”. Συνέβη κάτι τέτοιο; Σαφώς και όχι. Έχει σημασία τι συνέβη; Σαφώς και όχι. Σημασία έχει τι θα δεις αν γκουγκλάρεις την είδηση ή τι θα θυμάται η μάνα σου που είδε κάπως ξώφαλτσα την είδηση. Ξέρεις τι θα θυμάται; Την επίθεση στον Τσιόδρα.

Παρακολουθήσαμε στο δελτίο του Mega την κυρία Ράνια Τζίμα να δείχνει στη μασκότ της κυβέρνησης και αντιπρόεδρο της ΝΔ, το βίντεο με όλα όσα είπε για το άνοιγμα του τουρισμού και τη σαφή σύνδεσή του με το δεύτερο κύμα της πανδημίας στη χώρα μας. Εκείνος υπερασπίστηκε τον εαυτό του υποστηρίζοντας ότι τόσο η κυρία Τζίμα όσο και οι τηλεθεατές, είμαστε ηλίθιοι. Γιατί το έκανε αυτό; Γιατί για πρώτη φορά από την πολιτική του εφηβεία - τότε που ήταν μόνο μια γραφική ακροδεξιά καρικατούρα και όχι ένας σοβαρός δεξιός και ισότιμος συνομιλητής - εμφανίστηκε κάποιος δημοσιογράφος που στάθηκε σε αυτό που είπε ο υπουργός και όχι σε αυτό που θα ήθελε να αντιληφθούμε.

Αυτή είναι η αχίλλειος πτέρνα της κυβερνητικής προπαγάνδας. Δεν χρειάζεται να αναδεικνύουμε τα ψέμματα, γιατί πολλές φορές δεν είναι καν ψέμματα, αλλά μια καλοφωτισμένη πλευρά της πολύπλευρης πραγματικότητας. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ακούμε καλά τι μας λένε και να ψάχνουμε να βρούμε τις πλευρές που έχουν σκιά. Υπάρχουν, είναι πολλές και υπάρχει λόγος που δεν φωτίζονται. Ακόμα κι ένα μικρό λαμπάκι, ίσως την κάνει τη δουλίτσα.

More in Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Comments
Είμαστε υπεύθυνοι γι αυτά που λέμε, όχι γι αυτά που καταλαβαίνετε

Είμαστε υπεύθυνοι γι αυτά που λέμε, όχι γι αυτά που καταλαβαίνετε

Τότε που η Νέα Δημοκρατία ήταν αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά λίγο-πολύ όλοι βλέπαμε ότι βρίσκεται σε τροχιά διακυβέρνησης, υπήρχε μια μεγάλη συζήτηση (στα όρια του λιβανίσματος) σχετικά με το πόσο καλή δουλειά γίνεται στο επικοινωνιακό της κομμάτι. Και ήταν αλήθεια. Αυτό που θέλει ένας υπεύθυνος επικοινωνίας για τον “πελάτη” του είναι να ακούγεται, να ακούγεται πολύ και κυρίως να θέτει εκείνος την ατζέντα του δημόσιου διαλόγου. Όλα αυτά η ΝΔ τα πέτυχε και με το παραπάνω. Αρκεί αυτό για να μπορούν να χαρακτηρίζονται “γκουρού” της επικοινωνίας; Σαφώς και όχι.

Όταν έχεις τη συντριπτική πλειοψηφία των media να παίζουν τη γραμμή σου, όταν οι περισσότεροι των συμπολιτευόμενων δημοσιογράφων (τον κατοχυρώνω τον όρο – μην το δω γραμμένο αλλού) έχουν προσωπικές σχέσεις με μέλη της κυβέρνησης ή ακόμα κι όταν μοιράζεις χρήμα στα ΜΜΕ χωρίς να χρειάζεται (καλησπέρα κύριε Πέτσα μου), ε σόρυ κιόλας, αλλά πρέπει να είσαι και λίγο άμπαλος για να μην φαίνεσαι παιχταράς στην επικοινωνία.

Δεν είναι όλοι δημοσιογράφοι, διαφημιστές, μαρκετίστες ή επικοινωνιολόγοι. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους πολίτες να αντιληφθούν πώς παίζεται το παιχνίδι. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να εξηγήσουμε. Να το κάνουμε λιανά. Να τους πάρουμε από το νηπιαγωγείο και να τους πάμε στο πανεπιστήμιο που θα έλεγε κι ο Λάκης στο “Φτάσαμε” του αείμνηστου Σταύρου Τσιώλη.

Παρακολουθώντας τις ειδήσεις σε ένα τηλεοπτικό κανάλι, δεν είναι σίγουρο ότι κάποιος θα βγει μπροστά στην κάμερα για να σου πει ψέμματα. Είναι όμως σίγουρο ότι θα σου περιγράψει μια μισή αλήθεια ή τέλος πάντων την αλήθεια από μια πλευρά που θα ρίχνει σκιές στις υπόλοιπες πλευρές της ίδιας αλήθειας.

Όπως όταν βγάζεις σέλφι. Αν η κάμερα είναι από κάτω, φαίνεσαι σαν να έχεις προγούλι, ενώ στον καθρέφτη δεν βλέπεις κάτι τέτοιο. Αν τραβήξεις από ψηλά τη φωτογραφία, θα παρατηρήσεις ότι έχεις μαύρους κύκλους, ήξερες ότι έχεις, αλλά δεν ήταν τόσο έντονοι. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σε ένα δελτίο ειδήσεων. Απλά στη δική τους περίπτωση, έχουν βρει την τέλεια γωνία, έχουν μάθει πάρα πολύ καλό photoshop για να σβήνουν τις όποιες ατέλειες και χάρη στην κυβερνητική χρηματοδότηση έχουν αγοράσει κάποιους από τους ακριβότερους και ποιοτικότερους φακούς.

Τα media είναι υπεύθυνα για όλα όσα λένε. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για όσα καταλαβαίνουμε. Αυτά τα δύο δεν συμπίπτουν απαραίτητα. Για την ακρίβεια, όλο αυτό το λιβάνισμα που παρατηρούμε καθημερινά είναι αποτέλεσμα της απόκλισης μεταξύ των όσων περιγράφουν και των όσων αντιλαμβανόμαστε.

Παρακολουθήσαμε τον κύριο Τσιόδρα να μας λέει ότι δεν μπορεί το κράτος να αγοράσει μέσα μαζικής μεταφοράς, οπότε πρέπει να υπομείνουμε τη σαρδελοποίηση εν μέσω πανδημίας. Κάποιοι λοιπόν στα social media και κάποιοι από τη θέση που έχουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, μιλήσαμε ή γράψαμε εναντίον της πολιτικής ιδιότητας του κυρίου Τσιόδρα είτε αυτή αποκτήθηκε με τη θέλησή του είτε του επιβλήθηκε. Πώς αναπαρήγαγαν την “είδηση” τα mainstream media; Ίσως τα θυμάστε κάποιοι. “Επίθεση ΣΥΡΙΖΑ στον Τσιόδρα”, “Επίθεση στην επιστήμη”, “Επίθεση, επίθεση, επίθεση”. Συνέβη κάτι τέτοιο; Σαφώς και όχι. Έχει σημασία τι συνέβη; Σαφώς και όχι. Σημασία έχει τι θα δεις αν γκουγκλάρεις την είδηση ή τι θα θυμάται η μάνα σου που είδε κάπως ξώφαλτσα την είδηση. Ξέρεις τι θα θυμάται; Την επίθεση στον Τσιόδρα.

Παρακολουθήσαμε στο δελτίο του Mega την κυρία Ράνια Τζίμα να δείχνει στη μασκότ της κυβέρνησης και αντιπρόεδρο της ΝΔ, το βίντεο με όλα όσα είπε για το άνοιγμα του τουρισμού και τη σαφή σύνδεσή του με το δεύτερο κύμα της πανδημίας στη χώρα μας. Εκείνος υπερασπίστηκε τον εαυτό του υποστηρίζοντας ότι τόσο η κυρία Τζίμα όσο και οι τηλεθεατές, είμαστε ηλίθιοι. Γιατί το έκανε αυτό; Γιατί για πρώτη φορά από την πολιτική του εφηβεία - τότε που ήταν μόνο μια γραφική ακροδεξιά καρικατούρα και όχι ένας σοβαρός δεξιός και ισότιμος συνομιλητής - εμφανίστηκε κάποιος δημοσιογράφος που στάθηκε σε αυτό που είπε ο υπουργός και όχι σε αυτό που θα ήθελε να αντιληφθούμε.

Αυτή είναι η αχίλλειος πτέρνα της κυβερνητικής προπαγάνδας. Δεν χρειάζεται να αναδεικνύουμε τα ψέμματα, γιατί πολλές φορές δεν είναι καν ψέμματα, αλλά μια καλοφωτισμένη πλευρά της πολύπλευρης πραγματικότητας. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ακούμε καλά τι μας λένε και να ψάχνουμε να βρούμε τις πλευρές που έχουν σκιά. Υπάρχουν, είναι πολλές και υπάρχει λόγος που δεν φωτίζονται. Ακόμα κι ένα μικρό λαμπάκι, ίσως την κάνει τη δουλίτσα.

More in Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Comments