Η ζωή του Τζορτζ Φλόιντ άξιζε

Η ζωή του Τζορτζ Φλόιντ άξιζε

Στις 28 Δεκεμβρίου του 2009 ο Μικαέλ Μπλεζ ένας εικοσιπεντάχρονος γάλλος πολίτης με καταγωγή από τη Μαρτινίκα, συλλαμβάνεται από τέσσερεις άνδρες της ασφάλειας ενός μεγάλου σούπερ μάρκετ στη Λυών επειδή προσπαθούσε να κλέψει μερικές μπύρες. Τον οδηγούν σε έναν χώρο για ανάκριση απ’ όπου ο άτυχος νεαρός δεν θα βγει ποτέ ζωντανός. Ο εισαγγελέας της υπόθεσης βλέποντας το βίντεο του κλειστού κυκλώματος δήλωσε σοκαρισμένος ότι «είναι απαράδεκτο να πεθαίνει κανείς για μερικά κουτάκια μπύρας». Το γεγονός ήρθε στην επικαιρότητα πολύ αργότερα με την έκδοση ενός βιβλίου με τίτλο «Αυτό που εγώ ονομάζω λήθη» του Λωράν Μωβινιέ προκαλώντας πολλές αντιδράσεις στη γαλλική κοινωνία.

Την ίδια χρονιά ο Στέφανο Κούκι, ένας τριαντάχρονος ιταλός συλλαμβάνεται στη Ρώμη για κατοχή ναρκωτικών. Κατά τη σύλληψη του ξυλοκοπείται βάναυσα και μετά από μερικές μέρες πεθαίνει από εσωτερική αιμορραγία. Χρειάστηκαν δέκα χρόνια δικαστικών αγώνων και καμπάνια ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης από την αδερφή του Ιλάρια Κούκι για να αναγνωρίσει το ιταλικό κράτος και η δικαιοσύνη ότι ο θάνατος του Στέφανο ήταν αποτέλεσμα του ξυλοδαρμού που υπέστη από τους καραμπινιέρι.

Στις 25 Μαΐου 2020 ο σαραντεξάχρονος αφροαμερικανός ο Τζορτζ Φλόιντ συνελήφθη στη Μινεάπολη των ΗΠΑ έξω από μίνι μάρκετ επειδή φέρεται να χρησιμοποίησε ένα πλαστό χαρτονόμισμα χαμηλής αξίας. Έμεινε για 8 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα πεσμένος στο έδαφος με χειροπέδες στα χέρια και το γόνατο ενός αστυνομικού να πιέζει ασφυκτικά τον λαιμό του. Διερχόμενοι μάρτυρες κατέγραψαν το αποτρόπαιο γεγονός στα κινητά τους τηλέφωνα και εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο είδαν το βίντεο όπου ο Φλόιντ προφέρει με δυσκολία τις τελευταίες του λέξεις «Δεν μπορώ να αναπνεύσω», «Μαμά», «Μη με σκοτώσετε». Η δολοφονία του Τζόρτζ Φλόιντ προκάλεσε ένα πρωτοφανές παγκόσμιο κίνημα διαμαρτυρίας υπέρ της απονομής δικαιοσύνης και της προστασίας της ζωής των αφροαμερικανών και των άλλων μειονοτήτων.

Στη χώρα μας παρόμοια δραματικά περιστατικά είχαμε τα τελευταία χρόνια με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και πιο πρόσφατα του Ζακ Κωστόπουλου, για τον θάνατο του οποίου παραπέμπονται στη δικαιοσύνη έξι άτομα η δίκη των οποίων έχει οριστεί για τις 21 Οκτωβρίου 2020.

Προκύπτει το εύλογο ερώτημα πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια γεγονότα σε χώρες με μεγάλη δημοκρατική παράδοση και εμπεδωμένο κράτος δικαίου.

Τα εγκληματολογικά στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι τα άτομα που βρίσκονται στο κοινωνικό περιθώριο ή θεωρούνται για διάφορους λόγους πιο ευάλωτα, είναι πιο πιθανό να γίνουν θύματα βίας και διακρίσεων και αυτό συμβαίνει κυρίως στις κοινωνίες όπου παρατηρείται υποχώρηση του κράτους δικαίου και εξασθένιση των θεσμικών αντιβάρων ελέγχου της κρατικής εξουσίας.  Όπως θα έλεγε και ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν, όταν η θεσμική ισορροπία των λειτουργιών του κράτους ανατρέπεται μπροστά σε μικρές και μεγάλες καταστάσεις εξαίρεσης, κάποιες κατηγορίες ανθρώπων για διάφορους λόγους μετατρέπονται σταδιακά σε σύγχρονους «homo sacer», δηλαδή σε απροστάτευτα άτομα που κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να πέσουν θύματα, διακρίσεων, διώξεων και βασανισμών.

Το σύνθημα «no justice no peace» που κυριαρχεί αυτές τις μέρες σε διάφορες πόλεις του κόσμου αποτυπώνει με πολύ εύστοχο τρόπο την κρίση των σύγχρονων δημοκρατιών, καθώς μας υπενθυμίζει κάτι πολύ βασικό για την ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, ότι δηλαδή δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική γαλήνη χωρίς δικαιοσύνη. Το οποίο σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική δημοκρατία χωρίς αμερόληπτη δικαιοσύνη και πραγματική ισότητα.

Η δολοφονία του Φλόιντ, ευαισθητοποίησε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο και θα μπορούσε να αποτελέσει το έναυσμα για έναν κόσμο πιο δίκαιο όπου οι ζωές όλων των ανθρώπων θα αντιμετωπίζονται με τον ίδιο σεβασμό και θα χαίρουν της ίδιας προστασίας χωρίς διακρίσεις οποιασδήποτε μορφής. Η ζωή του Τζωρτζ Φλόιντ άξιζε.

More in Ανθρωπινα δικαιωματα
Comments
Η ζωή του Τζορτζ Φλόιντ άξιζε

Η ζωή του Τζορτζ Φλόιντ άξιζε

Στις 28 Δεκεμβρίου του 2009 ο Μικαέλ Μπλεζ ένας εικοσιπεντάχρονος γάλλος πολίτης με καταγωγή από τη Μαρτινίκα, συλλαμβάνεται από τέσσερεις άνδρες της ασφάλειας ενός μεγάλου σούπερ μάρκετ στη Λυών επειδή προσπαθούσε να κλέψει μερικές μπύρες. Τον οδηγούν σε έναν χώρο για ανάκριση απ’ όπου ο άτυχος νεαρός δεν θα βγει ποτέ ζωντανός. Ο εισαγγελέας της υπόθεσης βλέποντας το βίντεο του κλειστού κυκλώματος δήλωσε σοκαρισμένος ότι «είναι απαράδεκτο να πεθαίνει κανείς για μερικά κουτάκια μπύρας». Το γεγονός ήρθε στην επικαιρότητα πολύ αργότερα με την έκδοση ενός βιβλίου με τίτλο «Αυτό που εγώ ονομάζω λήθη» του Λωράν Μωβινιέ προκαλώντας πολλές αντιδράσεις στη γαλλική κοινωνία.

Την ίδια χρονιά ο Στέφανο Κούκι, ένας τριαντάχρονος ιταλός συλλαμβάνεται στη Ρώμη για κατοχή ναρκωτικών. Κατά τη σύλληψη του ξυλοκοπείται βάναυσα και μετά από μερικές μέρες πεθαίνει από εσωτερική αιμορραγία. Χρειάστηκαν δέκα χρόνια δικαστικών αγώνων και καμπάνια ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης από την αδερφή του Ιλάρια Κούκι για να αναγνωρίσει το ιταλικό κράτος και η δικαιοσύνη ότι ο θάνατος του Στέφανο ήταν αποτέλεσμα του ξυλοδαρμού που υπέστη από τους καραμπινιέρι.

Στις 25 Μαΐου 2020 ο σαραντεξάχρονος αφροαμερικανός ο Τζορτζ Φλόιντ συνελήφθη στη Μινεάπολη των ΗΠΑ έξω από μίνι μάρκετ επειδή φέρεται να χρησιμοποίησε ένα πλαστό χαρτονόμισμα χαμηλής αξίας. Έμεινε για 8 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα πεσμένος στο έδαφος με χειροπέδες στα χέρια και το γόνατο ενός αστυνομικού να πιέζει ασφυκτικά τον λαιμό του. Διερχόμενοι μάρτυρες κατέγραψαν το αποτρόπαιο γεγονός στα κινητά τους τηλέφωνα και εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο είδαν το βίντεο όπου ο Φλόιντ προφέρει με δυσκολία τις τελευταίες του λέξεις «Δεν μπορώ να αναπνεύσω», «Μαμά», «Μη με σκοτώσετε». Η δολοφονία του Τζόρτζ Φλόιντ προκάλεσε ένα πρωτοφανές παγκόσμιο κίνημα διαμαρτυρίας υπέρ της απονομής δικαιοσύνης και της προστασίας της ζωής των αφροαμερικανών και των άλλων μειονοτήτων.

Στη χώρα μας παρόμοια δραματικά περιστατικά είχαμε τα τελευταία χρόνια με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και πιο πρόσφατα του Ζακ Κωστόπουλου, για τον θάνατο του οποίου παραπέμπονται στη δικαιοσύνη έξι άτομα η δίκη των οποίων έχει οριστεί για τις 21 Οκτωβρίου 2020.

Προκύπτει το εύλογο ερώτημα πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια γεγονότα σε χώρες με μεγάλη δημοκρατική παράδοση και εμπεδωμένο κράτος δικαίου.

Τα εγκληματολογικά στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι τα άτομα που βρίσκονται στο κοινωνικό περιθώριο ή θεωρούνται για διάφορους λόγους πιο ευάλωτα, είναι πιο πιθανό να γίνουν θύματα βίας και διακρίσεων και αυτό συμβαίνει κυρίως στις κοινωνίες όπου παρατηρείται υποχώρηση του κράτους δικαίου και εξασθένιση των θεσμικών αντιβάρων ελέγχου της κρατικής εξουσίας.  Όπως θα έλεγε και ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν, όταν η θεσμική ισορροπία των λειτουργιών του κράτους ανατρέπεται μπροστά σε μικρές και μεγάλες καταστάσεις εξαίρεσης, κάποιες κατηγορίες ανθρώπων για διάφορους λόγους μετατρέπονται σταδιακά σε σύγχρονους «homo sacer», δηλαδή σε απροστάτευτα άτομα που κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να πέσουν θύματα, διακρίσεων, διώξεων και βασανισμών.

Το σύνθημα «no justice no peace» που κυριαρχεί αυτές τις μέρες σε διάφορες πόλεις του κόσμου αποτυπώνει με πολύ εύστοχο τρόπο την κρίση των σύγχρονων δημοκρατιών, καθώς μας υπενθυμίζει κάτι πολύ βασικό για την ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, ότι δηλαδή δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική γαλήνη χωρίς δικαιοσύνη. Το οποίο σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική δημοκρατία χωρίς αμερόληπτη δικαιοσύνη και πραγματική ισότητα.

Η δολοφονία του Φλόιντ, ευαισθητοποίησε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο και θα μπορούσε να αποτελέσει το έναυσμα για έναν κόσμο πιο δίκαιο όπου οι ζωές όλων των ανθρώπων θα αντιμετωπίζονται με τον ίδιο σεβασμό και θα χαίρουν της ίδιας προστασίας χωρίς διακρίσεις οποιασδήποτε μορφής. Η ζωή του Τζωρτζ Φλόιντ άξιζε.

More in Ανθρωπινα δικαιωματα
Comments