Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία

Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία

Με κλειστές σχολές προχωρούν σε διαβουλεύσεις το Υπουργείο Παιδείας και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για την υλοποίηση του σχεδίου τοποθέτησης πανεπιστημιακής αστυνομίας. Από την εξίσωση σχετικά με τη λήψη μίας τέτοιας απόφασης φαίνεται ότι εξωθείται το μεγαλύτερο κομμάτι της ακαδημαϊκής κοινότητας, οι ίδιοι οι φοιτητές, οι οποίοι δεδομένων των κλειστών σχολών δεν μπορούν να συνεδριάσουν όπως υπό πρότερες, φυσιολογικές συνθήκες. Ωστόσο, ήδη, παρατηρούνται οι πρώτες αντιδράσεις από Φοιτητικούς Συλλόγους. Παράλληλα, σειρά πρυτανικών αρχών και πανεπιστημιακών έχουν ήδη θέσει την εναντίωσή τους.

Τρεις είναι οι άξονες επί των οποίων κινούνται οι προωθούμενες διατάξεις:

  • Η σύσταση ειδικής Ομάδας Προστασίας Πανεπιστημιακού Ιδρύματος (Ο.Π.Π.Ι.)
  • Η σύσταση δομών και τη διεύρυνση των μέτρων ασφαλείας στο χώρο του πανεπιστημίου, συμπεριλαμβανομένης της ελεγχόμενης εισόδου στα ΑΕΙ
  • Η ενίσχυση διατάξεων του πειθαρχικού και του ποινικού Δικαίου.

Επί της αρχής, θα έλεγε κανείς ότι σε μία περίοδο όπως αυτή που διανύουμε, μόνο μέλημα της εκάστοτε κυβέρνησης θα έπρεπε να είναι η διαχείριση της πανδημίας μέσω της ενίσχυσης του δημοσίου συστήματος υγείας και της κοινωνικής μέριμνας για τις πληττόμενες μερίδες του πληθυσμού. Δεδομένης μάλιστα αυτής ακριβώς της ιδιαίτερης συγκυρίας, δεν θα έπρεπε να παράγεται  νομοθετικό έργο που δεν αφορά αυστηρά την επίτευξη του ανωτέρω σκοπού, ειδικά στο βαθμό που η κοινωνία δεν μπορεί να πάρει θέση για τα εκάστοτε νομοθετικά σχέδια όπως θα μπορούσες υπό φυσιολογικές συνθήκες. Η κυβέρνηση, ωστόσο, όχι μόνο δεν κινείται κατά το προαναφερόμενο πλαίσιο, πολύ περισσότερο φαίνεται να εκμεταλλεύεται τις συγκεκριμένες συνθήκες για να υλοποιήσει, χωρίς πολλές αντιδράσεις, την πολιτική της ατζέντα.

Επί της ουσίας, ως καίριο ζήτημα τίθεται ο τρόπος με τον οποίο θα διαμορφωθεί η εκπαιδευτική διαδικασία και ο χαρακτήρας του Πανεπιστημίου με την εφαρμογή αυτού του μέτρου. Η φύση και ο χαρακτήρας της αστυνομίας ως κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους, είναι η πρώτη και κύρια ανασφάλεια που μπορεί να εντοπιστεί. Που ξεκινάει και που τελειώνει η αστυνομική αυθαιρεσία; Η εμπειρία της πανδημίας θα έπρεπε να είναι αρκετή για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα.

Τι παρέμβαση θα υπάρχει στις συλλογικές διαδικασίες των Φοιτητικών Συλλόγων, του συλλογικού θεσμικού μέσου προάσπισης των συμφερόντων των φοιτητών και φοιτητριών; Εάν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι αποφασίσουν να διαμαρτυρηθούν για ζητήματα που τους αφορούν με το μέσο της κατάληψης, επειδή μέχρι τότε δεν τους έχει δοθεί άλλο βήμα προάσπισης των συμφερόντων τους, θα μπορεί να παρέμβει η αστυνομία; Όσο για την κάρτα εισόδου, τι θα γίνεται με τις περιπτώσεις αστυνομικής αυθαιρεσίας όπου το σώμα αυτό αστυνόμευσης δεν θα αφήνει κάποιον φοιτητή να μπει στη σχολή του, επειδή απλώς δεν τους αρέσει το ύφος του ή επειδή τόλμησε να τους φέρει αντίρρηση για οποιονδήποτε λόγο; Ποιος θα εποπτεύει αυτά τα περιστατικά και πως θα αντιμετωπίζονται. Τίθεται, κοινώς, βασικό ζήτημα Δημοκρατίας και καθορισμού του τρόπου με τον οποίο το πιο μαζικό μέρος του πανεπιστημίου, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, θα υπάρχουν εντός του.

Με την τοποθέτηση αστυνομικού σώματος στις σχολές επιδιώκεται παράλληλα και η ενίσχυση των διατάξεων του πειθαρχικού και ποινικού Δικαίου. Θα επιστρέψουμε, δηλαδή, στις εποχές εκείνες όπου εάν οι φοιτητές διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους, έφερναν αντίρρηση σε κάποιο καθηγητή, αιτούνταν την αποπομπή καθηγητή που φέρει φασιστικές αντιλήψεις, στοχοποιούνταν και έφεραν διώξεις εις βάρος τους. Το Πανεπιστήμιο όμως δεν –μπορεί να- είναι απλά ένας χώρος παρακολούθησης μαθημάτων. Αυτό που επιδιώκεται με τα εν λόγω μέτρα, είναι η προσπάθεια μετασχηματισμού του Πανεπιστημίου από χώρο διάδρασης, κοινωνικοποίησης και συλλογικής δράσης σε έναν αποστειρωμένο χώρο παθητικής παρακολούθησης μαθημάτων που θα μπορεί να διαμορφώσει και την αντίστοιχη παθητική κοινωνία την επαύριο.

Εν κατακλείδι, σε συνέχεια των κυβερνητικών επιλογών της Νέας Δημοκρατίας για την Παιδεία μέσω της κατάργησης του ασύλου, η τοποθέτηση πανεπιστημιακής αστυνομίας στα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν στοχεύει σε οτιδήποτε άλλο πέρα από την υποδαύλιση του Δημοκρατικού χαρακτήρα του Δημοσίου Πανεπιστημίου. Δεν στοχεύει σε οτιδήποτε άλλο πέρα από τον έλεγχο των συλλογικών διαδικασιών των Φοιτητικών Συλλόγων και των διεκδικήσεων που μπορεί να αρθρώνονται από φοιτητές και εργαζομένους για καλύτερους όρους σπουδών και εργασίας. Αυτό που χρειάζεται η τριτοβάθμια εκπαίδευση και οι σχολές δεν είναι αστυνομία, είναι αύξηση του μόνιμου διοικητικού (φύλαξη, καθαριότητα) και εκπαιδευτικού προσωπικού. Οι 1000 αστυνομικοί, λοιπόν, ας γίνουν προσλήψεις προκειμένου να καλυφθούν τα οργανικά κενά που έχουν δημιουργήσει οι χρόνιες πολιτικές υποβάθμισης του Δημοσίου Πανεπιστημίου.

More in Κοινωνία
Comments
Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία

Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία

Με κλειστές σχολές προχωρούν σε διαβουλεύσεις το Υπουργείο Παιδείας και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για την υλοποίηση του σχεδίου τοποθέτησης πανεπιστημιακής αστυνομίας. Από την εξίσωση σχετικά με τη λήψη μίας τέτοιας απόφασης φαίνεται ότι εξωθείται το μεγαλύτερο κομμάτι της ακαδημαϊκής κοινότητας, οι ίδιοι οι φοιτητές, οι οποίοι δεδομένων των κλειστών σχολών δεν μπορούν να συνεδριάσουν όπως υπό πρότερες, φυσιολογικές συνθήκες. Ωστόσο, ήδη, παρατηρούνται οι πρώτες αντιδράσεις από Φοιτητικούς Συλλόγους. Παράλληλα, σειρά πρυτανικών αρχών και πανεπιστημιακών έχουν ήδη θέσει την εναντίωσή τους.

Τρεις είναι οι άξονες επί των οποίων κινούνται οι προωθούμενες διατάξεις:

  • Η σύσταση ειδικής Ομάδας Προστασίας Πανεπιστημιακού Ιδρύματος (Ο.Π.Π.Ι.)
  • Η σύσταση δομών και τη διεύρυνση των μέτρων ασφαλείας στο χώρο του πανεπιστημίου, συμπεριλαμβανομένης της ελεγχόμενης εισόδου στα ΑΕΙ
  • Η ενίσχυση διατάξεων του πειθαρχικού και του ποινικού Δικαίου.

Επί της αρχής, θα έλεγε κανείς ότι σε μία περίοδο όπως αυτή που διανύουμε, μόνο μέλημα της εκάστοτε κυβέρνησης θα έπρεπε να είναι η διαχείριση της πανδημίας μέσω της ενίσχυσης του δημοσίου συστήματος υγείας και της κοινωνικής μέριμνας για τις πληττόμενες μερίδες του πληθυσμού. Δεδομένης μάλιστα αυτής ακριβώς της ιδιαίτερης συγκυρίας, δεν θα έπρεπε να παράγεται  νομοθετικό έργο που δεν αφορά αυστηρά την επίτευξη του ανωτέρω σκοπού, ειδικά στο βαθμό που η κοινωνία δεν μπορεί να πάρει θέση για τα εκάστοτε νομοθετικά σχέδια όπως θα μπορούσες υπό φυσιολογικές συνθήκες. Η κυβέρνηση, ωστόσο, όχι μόνο δεν κινείται κατά το προαναφερόμενο πλαίσιο, πολύ περισσότερο φαίνεται να εκμεταλλεύεται τις συγκεκριμένες συνθήκες για να υλοποιήσει, χωρίς πολλές αντιδράσεις, την πολιτική της ατζέντα.

Επί της ουσίας, ως καίριο ζήτημα τίθεται ο τρόπος με τον οποίο θα διαμορφωθεί η εκπαιδευτική διαδικασία και ο χαρακτήρας του Πανεπιστημίου με την εφαρμογή αυτού του μέτρου. Η φύση και ο χαρακτήρας της αστυνομίας ως κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους, είναι η πρώτη και κύρια ανασφάλεια που μπορεί να εντοπιστεί. Που ξεκινάει και που τελειώνει η αστυνομική αυθαιρεσία; Η εμπειρία της πανδημίας θα έπρεπε να είναι αρκετή για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα.

Τι παρέμβαση θα υπάρχει στις συλλογικές διαδικασίες των Φοιτητικών Συλλόγων, του συλλογικού θεσμικού μέσου προάσπισης των συμφερόντων των φοιτητών και φοιτητριών; Εάν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι αποφασίσουν να διαμαρτυρηθούν για ζητήματα που τους αφορούν με το μέσο της κατάληψης, επειδή μέχρι τότε δεν τους έχει δοθεί άλλο βήμα προάσπισης των συμφερόντων τους, θα μπορεί να παρέμβει η αστυνομία; Όσο για την κάρτα εισόδου, τι θα γίνεται με τις περιπτώσεις αστυνομικής αυθαιρεσίας όπου το σώμα αυτό αστυνόμευσης δεν θα αφήνει κάποιον φοιτητή να μπει στη σχολή του, επειδή απλώς δεν τους αρέσει το ύφος του ή επειδή τόλμησε να τους φέρει αντίρρηση για οποιονδήποτε λόγο; Ποιος θα εποπτεύει αυτά τα περιστατικά και πως θα αντιμετωπίζονται. Τίθεται, κοινώς, βασικό ζήτημα Δημοκρατίας και καθορισμού του τρόπου με τον οποίο το πιο μαζικό μέρος του πανεπιστημίου, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, θα υπάρχουν εντός του.

Με την τοποθέτηση αστυνομικού σώματος στις σχολές επιδιώκεται παράλληλα και η ενίσχυση των διατάξεων του πειθαρχικού και ποινικού Δικαίου. Θα επιστρέψουμε, δηλαδή, στις εποχές εκείνες όπου εάν οι φοιτητές διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους, έφερναν αντίρρηση σε κάποιο καθηγητή, αιτούνταν την αποπομπή καθηγητή που φέρει φασιστικές αντιλήψεις, στοχοποιούνταν και έφεραν διώξεις εις βάρος τους. Το Πανεπιστήμιο όμως δεν –μπορεί να- είναι απλά ένας χώρος παρακολούθησης μαθημάτων. Αυτό που επιδιώκεται με τα εν λόγω μέτρα, είναι η προσπάθεια μετασχηματισμού του Πανεπιστημίου από χώρο διάδρασης, κοινωνικοποίησης και συλλογικής δράσης σε έναν αποστειρωμένο χώρο παθητικής παρακολούθησης μαθημάτων που θα μπορεί να διαμορφώσει και την αντίστοιχη παθητική κοινωνία την επαύριο.

Εν κατακλείδι, σε συνέχεια των κυβερνητικών επιλογών της Νέας Δημοκρατίας για την Παιδεία μέσω της κατάργησης του ασύλου, η τοποθέτηση πανεπιστημιακής αστυνομίας στα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν στοχεύει σε οτιδήποτε άλλο πέρα από την υποδαύλιση του Δημοκρατικού χαρακτήρα του Δημοσίου Πανεπιστημίου. Δεν στοχεύει σε οτιδήποτε άλλο πέρα από τον έλεγχο των συλλογικών διαδικασιών των Φοιτητικών Συλλόγων και των διεκδικήσεων που μπορεί να αρθρώνονται από φοιτητές και εργαζομένους για καλύτερους όρους σπουδών και εργασίας. Αυτό που χρειάζεται η τριτοβάθμια εκπαίδευση και οι σχολές δεν είναι αστυνομία, είναι αύξηση του μόνιμου διοικητικού (φύλαξη, καθαριότητα) και εκπαιδευτικού προσωπικού. Οι 1000 αστυνομικοί, λοιπόν, ας γίνουν προσλήψεις προκειμένου να καλυφθούν τα οργανικά κενά που έχουν δημιουργήσει οι χρόνιες πολιτικές υποβάθμισης του Δημοσίου Πανεπιστημίου.

More in Κοινωνία
Comments