Η παγκοσμιοποιημένη αμηχανία των Βρυξελλών

Η παγκοσμιοποιημένη αμηχανία των Βρυξελλών

Οι κουρασμένες και καθυστερημένες ευρωπαϊκές αντιδράσεις ενόχλησης από τη συμφωνία AUKUS (Australia-United Kingdom-United States) για την περιοχή του Ινδικού Ωκεανού και του Ειρηνικού Ωκεανού, επιβεβαιώνουν αυτό που από καιρό πολλοί υποστηρίζουμε: ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και 20 χρόνια (δηλαδή περίπου από την απόφαση προαγωγής του ενοποιητικού προτάγματός της με όχημα αποκλειστικά το ενιαίο νόμισμα και εντεύθεν), έχει χάσει έδαφος στις παγκόσμιες εξελίξεις. Έδαφος που δύσκολα πια θα αναπληρωθεί κατά τις επόμενες δεκαετίες.

Περισσότερο ενδεικτική στιγμή αυτης της έκδηλης ανημπόριας, ως της επίσημης αντίδρασης της ΕΕ, η ρητή ομολογία του προφανέστατα ανεπαρκούς Μπορέλ: «Δεν είχαμε (ως ΕΕ) ενημερωθεί για την τριμερή συμφωνία AUKUS»! Δήλωση, που σε κάθε περίπτωση δείχει ότι στις Βρυξέλλες αντιλαμβάνονται την παγκοσμιότητα των παραμέτρων που διαμορφώνουν το διεθνές σκηνικό ως άθροισμα μιας σειράς από γινάτια και όχι ως απόρροια μιας ρεαλιστικής αποτύπωσης των ισχυόντων συσχετισμών δύναμης. Ο κ. Μπορέλ, επιφανέστατος εκπρόσωπος μιας ευρωπαϊκής νομενκλατούρας μοιραίων μετριοτήτων, ασφαλώς δεν κατανοεί καν ότι δουλειά του δεν είναι να μας ανακοινώνει το αυτονόητο και αυτό που όλοι ξέρουμε (δηλαδή ότι η ΕΕ μένει πίσω στις παγκόσμιες εξελίξεις), αλλά, αντίθετα, δουλειά του είναι να μας δώσει εξηγήσεις γιατί συμβαίνει αυτό…

Παράλληλα, η μόνη παγκοσμίως υπολογίσιμη χώρα στην ΕΕ, δηλαδή η Γαλλία, προχωρώντας αυτόνομα σε σειρά σημαντικών κινήσεων αντίδρασης στην AUKUS (με σημαντικότερη την προειδοποίηση του Παρισιού προς ΗΠΑ και Βρετανία ότι η αγνόηση της γαλλικής δύναμης στον Ειρηνικό και τον Ινδικό θα έχει συνέπειες στη συνοχή του ΝΑΤΟ), επιβεβαιώνει πλήρως αυτό που ήδη εντόπισα: Η ΕΕ ως γεωπολιτική ολότητα και διεθνής οντότητα δεν μπορεί να θεωρείται σοβαρός παγκόσμιος «παίκτης».

Την ώρα που ο κόσμος αλλάζει δραματικά η εξωτερική πολιτική των Βρυξελλών εξαντλείται σε τεταρτεύουσας σημασίας διεθνείς υποθέσεις: τη Λευκορωσία και τον Ναβάλνι. Για τις οποίες, βεβαίως, καλώς αντιδρά έντονα η ΕΕ, αλλά πόρρω απέχουν του θεωρηθούν σοβαρές παρεμβάσεις στην παγκόσμια σκηνή. Αντίθετα, οι ευρωπαϊκές κινήσεις στο μόνο θέμα που συνιστά υπόθεση παγκόσμιου ενδιαφέροντος στην εγγύς περιοχή, δηλαδή τη νοτιανατολική Μεσόγειο, παραμένουν δέσμιες του φόβου της Τουρκίας λόγω του προσφυγικού-μεταναστευτικού και του ξεπερασμένου φιλοτουρκισμού του Βερολίνου, και μάλιστα σε βάρος του πιστότερου εταίρου της ΕΕ, της Ελλάδας, χώρας-μέλους και δη και υπό συνθήκες νεοεξαρτησιακής πρόσδεσης.

Παράλληλα, επίσης, η προεκλογική ατζέντα στη Γερμανία, ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ, επισφραγίζει ακριβώς την πρόσδεση του ευρωπαϊκού ενοποιητικού προτάγματος σε μια παρακμιακή οπτική για το μέλλον: τα κόμματα στο γερμανικό πολιτικό σκηνικό προεκλογικά συνεχίζουν μονότονα να διασταυρώνουν τα ξίφη τους για την παράταση της περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής, ή όχι, και το προσφυγικό-μεταναστευτικό, μακριά από οποιαδήποτε σοβαρή αναφορά σε μια ενδιαφέρουσα και βιώσιμη διεθνή στρατηγική. Κάτι φληναφήματα του Σολτς για μια νέα «οστπολιτίκ», φυσικά θα προκαλούσαν τα μειδιάματα του Βίλι Μπραντ! Πώς να διαμορφωθεί σε τέτοιες συνθήκες σύγχρονη διεθνής στρατηγική της ΕΕ, με τη Γερμανία επίμονο βαρίδι και με εμμονές επί της ακολουθητέας ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής;

Τέλος, επί πλέον προς επίρρωση της ανεπάρκειας της ΕΕ, το γεγονός ότι το «μαύρο πρόβατο» της υπόθεσης, η Βρετανία, αποδεικνύεται ισχυρότερος διεθνής παράγων από τις Βρυξέλλες. Τις Βρυξέλλες, οι οποίες για το Brexit εξάντλησαν τη διαπραγματευτική δεινότητα των στελεχών τους σε τιμωρητικές διαβουλεύσεις σχετικά με τους δασμούς και τις τελωνειακές διελεύσεις στη Β. Ιρλανδία και τη Σκωτία, παραβλέποντας τις βαρύτατες για την Ευρώπη γεωπολιτικές συνέπειες της αποχώρησης των βρετανών και αποφεύγοντας κάθε διάλογο σχετικά μ’ αυτή τη μείζονα υπόθεση. Διερωτώμαι: Στη διαπραγμάτευση για το Brexit δεν κρίθηκε από τους εκπροσώπους των Βρυξελλών άξια λόγου η επιζήτηση μιας συμφωνίας ΕΕ-Βρετανίας σε επίπεδο γεωπολιτικής και στρατιωτικής συνεργασίας; Η αγνόηση μιας πυρηνικής δύναμης και με αντικειμενικά παγκόσμιο ρόλο -λόγω της αποστωμένης πλην ακόμη υπαρκτής βρετανικής κοινοπολιτείας, είναι ένδειξη της ισχύος της ΕΕ, ή μήπως απόδειξη της ένδειάς της ακόμη και να καταγράψει τις παγκόσμιες εξελίξεις -πολλώ μάλλον να τις παρακολουθήσει; Διερωτώμαι ακόμη: Δεν είχε η ΕΕ την ισχύ να ζητήσει και να λάβει τη δέσμευση του Λονδίνου ότι σε περιπτώσεις κινήσεων με ολοφάνερα παγκόσμιες συνέπειες θα παρέχεται αλληλοενημέρωση, ώστε τουλαχιστον ο κ. Μπορέλ να μην έμενε σαν το κακομαθημένο παιδί που κανένας δεν του δίνει σημασία;

Σε τέτοιες συνθήκες το «επανδρυτικό» αίτημα για την ΕΕ είναι το απόλυτο πρόταγμα για την επόμενη περίοδο. Είναι φανερό ότι η ΕΕ έχει εξαντλήσει κάθε δυναμική που θα μπορούσε να προσδώσει στον ενοποιητικό σκοπό το ενιαίο νόμισμα. Χωρίς αμφιβολία, η ενωμένη Ευρώπη χρειάζεται ως γεωπολιτικό οξυγόνο ένα «ντεκαβάζ» στη στρατηγική της. Εκταμιεύοντας ό,τι θετικό πρόσφερε το ευρώ και βουτώντας στα βαθιά μιας διεργασίας ουσιαστικής πολιτικής ενοποίησης. Τόσο στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όσο και στα ζητήματα δημοκρατίας (και μακριά από τις ανοησίες φον ντερ Λάιεν-Σχοινά περί "ευρωπαϊκού τρόπου ζωής"). Θα χρειαστούν ίσως 2-3 δεκαετίες για να το πετύχει, αλλά χωρίς αυτό η παρακμή θα επιβεβαιωθεί.

Δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα το κάνουν, αλλά είμαι αναγκασμένος να το εντοπίσω ως αναγκαιότητα του κοινού μέλλοντός μας…

More in Διεθνή
Comments
Η παγκοσμιοποιημένη αμηχανία των Βρυξελλών

Η παγκοσμιοποιημένη αμηχανία των Βρυξελλών

Οι κουρασμένες και καθυστερημένες ευρωπαϊκές αντιδράσεις ενόχλησης από τη συμφωνία AUKUS (Australia-United Kingdom-United States) για την περιοχή του Ινδικού Ωκεανού και του Ειρηνικού Ωκεανού, επιβεβαιώνουν αυτό που από καιρό πολλοί υποστηρίζουμε: ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και 20 χρόνια (δηλαδή περίπου από την απόφαση προαγωγής του ενοποιητικού προτάγματός της με όχημα αποκλειστικά το ενιαίο νόμισμα και εντεύθεν), έχει χάσει έδαφος στις παγκόσμιες εξελίξεις. Έδαφος που δύσκολα πια θα αναπληρωθεί κατά τις επόμενες δεκαετίες.

Περισσότερο ενδεικτική στιγμή αυτης της έκδηλης ανημπόριας, ως της επίσημης αντίδρασης της ΕΕ, η ρητή ομολογία του προφανέστατα ανεπαρκούς Μπορέλ: «Δεν είχαμε (ως ΕΕ) ενημερωθεί για την τριμερή συμφωνία AUKUS»! Δήλωση, που σε κάθε περίπτωση δείχει ότι στις Βρυξέλλες αντιλαμβάνονται την παγκοσμιότητα των παραμέτρων που διαμορφώνουν το διεθνές σκηνικό ως άθροισμα μιας σειράς από γινάτια και όχι ως απόρροια μιας ρεαλιστικής αποτύπωσης των ισχυόντων συσχετισμών δύναμης. Ο κ. Μπορέλ, επιφανέστατος εκπρόσωπος μιας ευρωπαϊκής νομενκλατούρας μοιραίων μετριοτήτων, ασφαλώς δεν κατανοεί καν ότι δουλειά του δεν είναι να μας ανακοινώνει το αυτονόητο και αυτό που όλοι ξέρουμε (δηλαδή ότι η ΕΕ μένει πίσω στις παγκόσμιες εξελίξεις), αλλά, αντίθετα, δουλειά του είναι να μας δώσει εξηγήσεις γιατί συμβαίνει αυτό…

Παράλληλα, η μόνη παγκοσμίως υπολογίσιμη χώρα στην ΕΕ, δηλαδή η Γαλλία, προχωρώντας αυτόνομα σε σειρά σημαντικών κινήσεων αντίδρασης στην AUKUS (με σημαντικότερη την προειδοποίηση του Παρισιού προς ΗΠΑ και Βρετανία ότι η αγνόηση της γαλλικής δύναμης στον Ειρηνικό και τον Ινδικό θα έχει συνέπειες στη συνοχή του ΝΑΤΟ), επιβεβαιώνει πλήρως αυτό που ήδη εντόπισα: Η ΕΕ ως γεωπολιτική ολότητα και διεθνής οντότητα δεν μπορεί να θεωρείται σοβαρός παγκόσμιος «παίκτης».

Την ώρα που ο κόσμος αλλάζει δραματικά η εξωτερική πολιτική των Βρυξελλών εξαντλείται σε τεταρτεύουσας σημασίας διεθνείς υποθέσεις: τη Λευκορωσία και τον Ναβάλνι. Για τις οποίες, βεβαίως, καλώς αντιδρά έντονα η ΕΕ, αλλά πόρρω απέχουν του θεωρηθούν σοβαρές παρεμβάσεις στην παγκόσμια σκηνή. Αντίθετα, οι ευρωπαϊκές κινήσεις στο μόνο θέμα που συνιστά υπόθεση παγκόσμιου ενδιαφέροντος στην εγγύς περιοχή, δηλαδή τη νοτιανατολική Μεσόγειο, παραμένουν δέσμιες του φόβου της Τουρκίας λόγω του προσφυγικού-μεταναστευτικού και του ξεπερασμένου φιλοτουρκισμού του Βερολίνου, και μάλιστα σε βάρος του πιστότερου εταίρου της ΕΕ, της Ελλάδας, χώρας-μέλους και δη και υπό συνθήκες νεοεξαρτησιακής πρόσδεσης.

Παράλληλα, επίσης, η προεκλογική ατζέντα στη Γερμανία, ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ, επισφραγίζει ακριβώς την πρόσδεση του ευρωπαϊκού ενοποιητικού προτάγματος σε μια παρακμιακή οπτική για το μέλλον: τα κόμματα στο γερμανικό πολιτικό σκηνικό προεκλογικά συνεχίζουν μονότονα να διασταυρώνουν τα ξίφη τους για την παράταση της περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής, ή όχι, και το προσφυγικό-μεταναστευτικό, μακριά από οποιαδήποτε σοβαρή αναφορά σε μια ενδιαφέρουσα και βιώσιμη διεθνή στρατηγική. Κάτι φληναφήματα του Σολτς για μια νέα «οστπολιτίκ», φυσικά θα προκαλούσαν τα μειδιάματα του Βίλι Μπραντ! Πώς να διαμορφωθεί σε τέτοιες συνθήκες σύγχρονη διεθνής στρατηγική της ΕΕ, με τη Γερμανία επίμονο βαρίδι και με εμμονές επί της ακολουθητέας ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής;

Τέλος, επί πλέον προς επίρρωση της ανεπάρκειας της ΕΕ, το γεγονός ότι το «μαύρο πρόβατο» της υπόθεσης, η Βρετανία, αποδεικνύεται ισχυρότερος διεθνής παράγων από τις Βρυξέλλες. Τις Βρυξέλλες, οι οποίες για το Brexit εξάντλησαν τη διαπραγματευτική δεινότητα των στελεχών τους σε τιμωρητικές διαβουλεύσεις σχετικά με τους δασμούς και τις τελωνειακές διελεύσεις στη Β. Ιρλανδία και τη Σκωτία, παραβλέποντας τις βαρύτατες για την Ευρώπη γεωπολιτικές συνέπειες της αποχώρησης των βρετανών και αποφεύγοντας κάθε διάλογο σχετικά μ’ αυτή τη μείζονα υπόθεση. Διερωτώμαι: Στη διαπραγμάτευση για το Brexit δεν κρίθηκε από τους εκπροσώπους των Βρυξελλών άξια λόγου η επιζήτηση μιας συμφωνίας ΕΕ-Βρετανίας σε επίπεδο γεωπολιτικής και στρατιωτικής συνεργασίας; Η αγνόηση μιας πυρηνικής δύναμης και με αντικειμενικά παγκόσμιο ρόλο -λόγω της αποστωμένης πλην ακόμη υπαρκτής βρετανικής κοινοπολιτείας, είναι ένδειξη της ισχύος της ΕΕ, ή μήπως απόδειξη της ένδειάς της ακόμη και να καταγράψει τις παγκόσμιες εξελίξεις -πολλώ μάλλον να τις παρακολουθήσει; Διερωτώμαι ακόμη: Δεν είχε η ΕΕ την ισχύ να ζητήσει και να λάβει τη δέσμευση του Λονδίνου ότι σε περιπτώσεις κινήσεων με ολοφάνερα παγκόσμιες συνέπειες θα παρέχεται αλληλοενημέρωση, ώστε τουλαχιστον ο κ. Μπορέλ να μην έμενε σαν το κακομαθημένο παιδί που κανένας δεν του δίνει σημασία;

Σε τέτοιες συνθήκες το «επανδρυτικό» αίτημα για την ΕΕ είναι το απόλυτο πρόταγμα για την επόμενη περίοδο. Είναι φανερό ότι η ΕΕ έχει εξαντλήσει κάθε δυναμική που θα μπορούσε να προσδώσει στον ενοποιητικό σκοπό το ενιαίο νόμισμα. Χωρίς αμφιβολία, η ενωμένη Ευρώπη χρειάζεται ως γεωπολιτικό οξυγόνο ένα «ντεκαβάζ» στη στρατηγική της. Εκταμιεύοντας ό,τι θετικό πρόσφερε το ευρώ και βουτώντας στα βαθιά μιας διεργασίας ουσιαστικής πολιτικής ενοποίησης. Τόσο στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όσο και στα ζητήματα δημοκρατίας (και μακριά από τις ανοησίες φον ντερ Λάιεν-Σχοινά περί "ευρωπαϊκού τρόπου ζωής"). Θα χρειαστούν ίσως 2-3 δεκαετίες για να το πετύχει, αλλά χωρίς αυτό η παρακμή θα επιβεβαιωθεί.

Δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα το κάνουν, αλλά είμαι αναγκασμένος να το εντοπίσω ως αναγκαιότητα του κοινού μέλλοντός μας…

More in Διεθνή
Comments