Η ώρα της κρίσης

Η ώρα της κρίσης

Την ημέρα που η κυβέρνηση στο πλαίσιο των μέτρων για τη αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού επέβαλε καθολική απαγόρευση κυκλοφορίας ένας καλός φίλος μου έστειλε το εξής μήνυμα: «Κατανοώ φυσικά τους λόγους της απαγόρευσης αλλά στο άκουσμα της είδησης δεν κατάφερα να μη βάλω τα κλάματα».

Αυτή η φράση νομίζω ότι είναι ενδεικτική της κατάστασης που βρισκόμαστε όλες και όλοι. Προφανώς κατανοούμε την ανάγκη του lock down και εφαρμόζουμε ως υπεύθυνοι πολίτες τα μέτρα και τις συστάσεις των ειδικών όμως δεν παύουμε να προβληματιζόμαστε και να ανησυχούμε για τον τρόπο με τον οποίο οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την πρωτοφανή κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που δημιούργησε η παγκόσμια πανδημία.

Η Δημοκρατία ως γνωστόν είναι δύσκολο σπορ και ανάμεσα στους κανόνες της υπάρχει και η λεγόμενη αρχή της αναλογικότητας η οποία υποχρεώνει την εκάστοτε κυβέρνηση πριν επιβάλει οποιαδήποτε κύρωση ή περιορισμό δικαιώματος στους πολίτες να εξαντλήσει πρώτα κάθε δυνατότητα επίτευξης του επιδιωκόμενου σκοπού με ηπιότερα μέτρα. Ο σκοπός στην προκειμένη περίπτωση είναι η προστασία της δημόσιας υγείας. Κι εδώ ανοίγει η μεγάλη συζήτηση και δεν εννοώ νομικά, στην παρούσα τουλάχιστον, φάση. Αν κάποια από τα έκτακτα μέτρα που επιβλήθηκαν είναι αντισυνταγματικά ή όχι θα κριθεί αργότερα από την επιστήμη και τα αρμόδια θεσμικά όργανα.

Μεγαλύτερη αξία τούτες τις δύσκολες ώρες θεωρώ ότι έχει η πολιτική συζήτηση και πιο συγκεκριμένα για το τι έκαναν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για να προετοιμάσουν τα συστήματα υγείας και πολιτικής προστασίας τους για το ενδεχόμενο μιας πανδημίας αφενός και αφετέρου για το τι θα κάνει η ΕΕ στο εξής για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της παγκόσμιας ύφεσης που έχει αρχίσει να διαφαίνεται ήδη στον ορίζοντα.

Ως προς το πρώτο σκέλος της συζήτησης τα πράγματα είναι λίγο πολύ γνωστά. Οι πολιτικές λιτότητας και αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας που εφαρμόζει η ΕΕ τις τελευταίες δυο δεκαετίες στέρησαν σημαντικούς πόρους από τη δημόσια υγεία και επέφεραν σταδιακή αποδυνάμωση των εθνικών συστημάτων υγείας. Ως προς το τι μέλλει γενέσθαι κάποιοι βιάστηκαν να μιλήσουν για επιστροφή στο μοντέλο του Κεϋνσιανισμού και της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας του δευτέρου μισού του 20ου αιώνα όμως οι μέχρι τώρα ενδείξεις δεν προμηνύουν κάτι τέτοιο.

Στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής της ΕΕ δεν στάθηκε δυνατό να υπάρξει κείμενο κοινής αποδοχής για το σχέδιο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης από την πανδημία. Ιταλία και Ισπανία, οι δυο πιο βαριά χτυπημένες από τον κορονοϊό χώρες, απείλησαν με βέτο σε κάθε απόφαση που δεν θα περιλαμβάνει την προοπτική δημιουργίας ενός κοινού ευρωπαϊκού ομολόγου (το λεγόμενο corona bond) το οποίο θα επιτρέψει στις πληττόμενες χώρες να εφαρμόσουν άμεσα αντιυφεσιακές πολιτικές ανάπτυξης και στήριξης του εισοδήματος των πολιτών τους.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός φεύγοντας από τις Βρυξέλλες δήλωσε πως αν δεν υπάρξει σύντομα ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή απάντηση απέναντι στη δυσβάσταχτη οικονομική κρίση που προκαλεί η πανδημία η Ιταλία θα αναγκαστεί να προχωρήσει μόνη της.

Όλα δείχνουν λοιπόν ότι η στιγμή της μεγάλης κρίσης για την Ευρώπη πλησιάζει και το δίλημμα τίθεται πλέον με τον πιο δραματικό τρόπο: ή θα προχωρήσουμε όλοι μαζί με αλληλεγγύη και δέσμευση για μια ευρωπαϊκή πολιτική ένωση ή θα εισέλθουμε σε ένα επικίνδυνο σπιράλ φτώχειας, εσωστρέφειας και έξαρσης των εθνικισμών με όλους τους κινδύνους που αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τους λαούς της Ευρώπης και τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής.

Αν ο κύριος Μητσοτάκης δεν μπορεί, αν τον υπερβαίνει η πραγματικότητα, να το δηλώσει ανοιχτά. Να συγκαλέσει το Συμβούλιο...

Posted by Alexis Tsipras on Friday, 6 November 2020
More in Covid 19
Comments
Η ώρα της κρίσης

Η ώρα της κρίσης

Την ημέρα που η κυβέρνηση στο πλαίσιο των μέτρων για τη αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού επέβαλε καθολική απαγόρευση κυκλοφορίας ένας καλός φίλος μου έστειλε το εξής μήνυμα: «Κατανοώ φυσικά τους λόγους της απαγόρευσης αλλά στο άκουσμα της είδησης δεν κατάφερα να μη βάλω τα κλάματα».

Αυτή η φράση νομίζω ότι είναι ενδεικτική της κατάστασης που βρισκόμαστε όλες και όλοι. Προφανώς κατανοούμε την ανάγκη του lock down και εφαρμόζουμε ως υπεύθυνοι πολίτες τα μέτρα και τις συστάσεις των ειδικών όμως δεν παύουμε να προβληματιζόμαστε και να ανησυχούμε για τον τρόπο με τον οποίο οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την πρωτοφανή κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που δημιούργησε η παγκόσμια πανδημία.

Η Δημοκρατία ως γνωστόν είναι δύσκολο σπορ και ανάμεσα στους κανόνες της υπάρχει και η λεγόμενη αρχή της αναλογικότητας η οποία υποχρεώνει την εκάστοτε κυβέρνηση πριν επιβάλει οποιαδήποτε κύρωση ή περιορισμό δικαιώματος στους πολίτες να εξαντλήσει πρώτα κάθε δυνατότητα επίτευξης του επιδιωκόμενου σκοπού με ηπιότερα μέτρα. Ο σκοπός στην προκειμένη περίπτωση είναι η προστασία της δημόσιας υγείας. Κι εδώ ανοίγει η μεγάλη συζήτηση και δεν εννοώ νομικά, στην παρούσα τουλάχιστον, φάση. Αν κάποια από τα έκτακτα μέτρα που επιβλήθηκαν είναι αντισυνταγματικά ή όχι θα κριθεί αργότερα από την επιστήμη και τα αρμόδια θεσμικά όργανα.

Μεγαλύτερη αξία τούτες τις δύσκολες ώρες θεωρώ ότι έχει η πολιτική συζήτηση και πιο συγκεκριμένα για το τι έκαναν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για να προετοιμάσουν τα συστήματα υγείας και πολιτικής προστασίας τους για το ενδεχόμενο μιας πανδημίας αφενός και αφετέρου για το τι θα κάνει η ΕΕ στο εξής για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της παγκόσμιας ύφεσης που έχει αρχίσει να διαφαίνεται ήδη στον ορίζοντα.

Ως προς το πρώτο σκέλος της συζήτησης τα πράγματα είναι λίγο πολύ γνωστά. Οι πολιτικές λιτότητας και αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας που εφαρμόζει η ΕΕ τις τελευταίες δυο δεκαετίες στέρησαν σημαντικούς πόρους από τη δημόσια υγεία και επέφεραν σταδιακή αποδυνάμωση των εθνικών συστημάτων υγείας. Ως προς το τι μέλλει γενέσθαι κάποιοι βιάστηκαν να μιλήσουν για επιστροφή στο μοντέλο του Κεϋνσιανισμού και της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας του δευτέρου μισού του 20ου αιώνα όμως οι μέχρι τώρα ενδείξεις δεν προμηνύουν κάτι τέτοιο.

Στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής της ΕΕ δεν στάθηκε δυνατό να υπάρξει κείμενο κοινής αποδοχής για το σχέδιο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης από την πανδημία. Ιταλία και Ισπανία, οι δυο πιο βαριά χτυπημένες από τον κορονοϊό χώρες, απείλησαν με βέτο σε κάθε απόφαση που δεν θα περιλαμβάνει την προοπτική δημιουργίας ενός κοινού ευρωπαϊκού ομολόγου (το λεγόμενο corona bond) το οποίο θα επιτρέψει στις πληττόμενες χώρες να εφαρμόσουν άμεσα αντιυφεσιακές πολιτικές ανάπτυξης και στήριξης του εισοδήματος των πολιτών τους.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός φεύγοντας από τις Βρυξέλλες δήλωσε πως αν δεν υπάρξει σύντομα ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή απάντηση απέναντι στη δυσβάσταχτη οικονομική κρίση που προκαλεί η πανδημία η Ιταλία θα αναγκαστεί να προχωρήσει μόνη της.

Όλα δείχνουν λοιπόν ότι η στιγμή της μεγάλης κρίσης για την Ευρώπη πλησιάζει και το δίλημμα τίθεται πλέον με τον πιο δραματικό τρόπο: ή θα προχωρήσουμε όλοι μαζί με αλληλεγγύη και δέσμευση για μια ευρωπαϊκή πολιτική ένωση ή θα εισέλθουμε σε ένα επικίνδυνο σπιράλ φτώχειας, εσωστρέφειας και έξαρσης των εθνικισμών με όλους τους κινδύνους που αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τους λαούς της Ευρώπης και τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής.

Αν ο κύριος Μητσοτάκης δεν μπορεί, αν τον υπερβαίνει η πραγματικότητα, να το δηλώσει ανοιχτά. Να συγκαλέσει το Συμβούλιο...

Posted by Alexis Tsipras on Friday, 6 November 2020
More in Covid 19
Comments