Η επιβολή προστίμων σε μαθητές εξαφάνισε την ελπίδα

Η επιβολή προστίμων σε μαθητές εξαφάνισε την ελπίδα

Ύστερα από την ανακοίνωση της υπουργού παιδείας σχετικά με την ίδρυση ενός ακόμη σώματος της αστυνομίας -ετούτη τη φορά στα πανεπιστήμια- μία ακόμη αντιεκπαιδευτική και πάντα καμουφλαρισμένη με με τα όρια της «προστασίας του δημοσίου συμφέροντος» ρύθμισης κάνει την εμφάνισή της από το στόμα της υφυπουργού παιδείας. Η κ. Μακρή μετά περισσής σθεναρότητας και χωρίς ίχνος δισταγμού προανήγγειλε πρόστιμα σε μαθητές (!) που δεν θα γυρίζουν σπίτι τους μετά το πέρας των μαθημάτων αλλά θα συναντούν την παρέα τους στις πλατείες.

Προσπαθώ με κόπο να ξεπεράσω το σοκ της είδησης και να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Στην τάξη εκείνη, μάλιστα, κατά την οποία εν μέσω πανδημίας το καλοκαίρι εκδόθηκε εγκύκλιος από την κυβέρνηση σχετικά με την αύξηση των μαθητών ανά τμήμα από 22 σε 25.  Στην τάξη εκείνη που, πέρα του εθιμοτυπικού πια αντισηπτικού, δεν έχει γίνει καμία άλλη ουσιαστική προσπάθεια για αποφυγή του συγχρωτισμού, εφαρμογή σχεδιασμένου εκπαιδευτικού προγράμματος για την αντιμετώπιση της πανδημίας, εφαρμογή υγειονομικών ελέγχων. Αντί ίασης και συνταγμένων μέτρων πρόληψης μονάχα κάτι σκεδασμένες δηλώσεις χωρίς καμιά πρακτική υλοποίηση, αδιαφορία για τον δύσκολο αγώνα των εκπαιδευτικών, μάσκες σε μέγεθος που επαληθεύει τη γενικότερη απαθή στάση, και τώρα εκείνο το παραϊατρικό βάλσαμο το οποίο «γιατρεύει» υπό τον μανδύα της καταστολής κάθε κοινωνία: η αστυνομία.

Δεν είναι μόνο προβληματική η διαλάληση προστίμων σε μικρά παιδιά αλλά συνιστά αδιαβούλευτα μια πρακτική που αγνοεί -ή κάνει ότι αγνοεί- κάθε παιδαγωγική συνθήκη. Μακριά από κάθε ηθικό κώδικα, αγνοώντας τις ψυχολογικές επιπτώσεις και συνέπειες που δημιουργεί η τιμωρία -και μάλιστα μετά χρημάτων- στην καρδιά ενός μικρού παιδιού, αλλά και την επικόλληση μίας «παράνομης» ταμπέλας και συμπεριφοράς τη στιγμή κατά την οποία δεν πράττει τίποτα το έκνομο ή παραβατικό, μεγεθύνουν τα ψυχικά τραύματα σε μία ήδη ανεπούλωτη ψυχική περίοδο για μικρούς και μεγάλους.

Η επιβολή προστίμων στη μαθητική κοινότητα αποτελεί κατάδηλη βαρβαρότητα της εξουσίας επιβαλλόμενη πάνω στο πιο ακίνδυνο και τρυφερό της κομμάτι. Ήταν, όμως, αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς τη συλλογιστική πολιτική περί καταστολής της εκπαιδευτικής κοινότητας εν συνόλω και την εγκαθίδρυση των 1.000 ειδικών φρουρών στα πανεπιστήμια της χώρας. Οι εκφραστές της συρρικνέουσας δημοκρατίας εξάλλου, αποδεικνύουν απροκάλυπτα τις αντιεκπαιδευτικές τους διαθέσεις, θρέφοντας με όποια νομοθετική ρύθμιση σκαρφιστούν ή βρεθεί μπροστά τους το κράτος τιμωρίας, συμμόρφωσης και καταστολής.

Νεανικές ανησυχίες, βόλτες, εξεγέρσεις επαναστατικές θα ανήκουν στο παρελθόν. Οι άσκοπες μετακινήσεις και συγκεντρώσεις στις πλατείες, στα σπίτια φίλων, στις γειτονιές, θα είναι διά νόμου απαγορευτικές. Οι μαθητές οι οποίοι αργούνε να γυρίσουν στο σπίτι θα τιμωρούνται. Οι φοιτητές οι οποίοι οραματίζονται έναν κόσμο απαγκιστρωμένο από κάθε έννοια καταναγκασμού και εξουσίας θα συλλαμβάνονται.

Πόσο ζοφερή και σκοτεινή αυτή η επιβαλλόμενη και ακραιφνής κατασπάραξη της νεολαίας, μαθητικής και φοιτητικής, που όχι μόνο μας γυρίζει σε άλλες εποχές αλλά μας κάνει να στραφούμε αδιαμφισβήτητα στο πλευρό και την υπεράσπισή της. Η πανάκεια της αστυνομικής επιβολής απέναντι σε ό,τι δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με εξορθολόγηση, εκτίμηση της κατάστασης και διάλογο, συνιστά πρακτική εποχών που δεν θέλουμε να ξαναδούμε. Το αίσθημα της πειθαρχίας και της ενοχής γύρω από την κηλίδωση της ατομική μας ευθύνης, το οποίο διασπείρει η κυβέρνηση, αποδεικνύεται μέρα τη μέρα ότι ξεπερνά τη διασπορά του ιού. Η ολοένα και αυξανόμενη στρατολόγηση της αστυνομίας για καθετί κοινωνικά «προβληματικό» έρχεται να καταπαύσει τις θύελλες που ξέρει ότι θα θερίσει.

Μόνη παρηγοριά τα «ΟΧΙ» και οι αγώνες μας.

More in Παιδεία
Comments
Η επιβολή προστίμων σε μαθητές εξαφάνισε την ελπίδα

Η επιβολή προστίμων σε μαθητές εξαφάνισε την ελπίδα

Ύστερα από την ανακοίνωση της υπουργού παιδείας σχετικά με την ίδρυση ενός ακόμη σώματος της αστυνομίας -ετούτη τη φορά στα πανεπιστήμια- μία ακόμη αντιεκπαιδευτική και πάντα καμουφλαρισμένη με με τα όρια της «προστασίας του δημοσίου συμφέροντος» ρύθμισης κάνει την εμφάνισή της από το στόμα της υφυπουργού παιδείας. Η κ. Μακρή μετά περισσής σθεναρότητας και χωρίς ίχνος δισταγμού προανήγγειλε πρόστιμα σε μαθητές (!) που δεν θα γυρίζουν σπίτι τους μετά το πέρας των μαθημάτων αλλά θα συναντούν την παρέα τους στις πλατείες.

Προσπαθώ με κόπο να ξεπεράσω το σοκ της είδησης και να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Στην τάξη εκείνη, μάλιστα, κατά την οποία εν μέσω πανδημίας το καλοκαίρι εκδόθηκε εγκύκλιος από την κυβέρνηση σχετικά με την αύξηση των μαθητών ανά τμήμα από 22 σε 25.  Στην τάξη εκείνη που, πέρα του εθιμοτυπικού πια αντισηπτικού, δεν έχει γίνει καμία άλλη ουσιαστική προσπάθεια για αποφυγή του συγχρωτισμού, εφαρμογή σχεδιασμένου εκπαιδευτικού προγράμματος για την αντιμετώπιση της πανδημίας, εφαρμογή υγειονομικών ελέγχων. Αντί ίασης και συνταγμένων μέτρων πρόληψης μονάχα κάτι σκεδασμένες δηλώσεις χωρίς καμιά πρακτική υλοποίηση, αδιαφορία για τον δύσκολο αγώνα των εκπαιδευτικών, μάσκες σε μέγεθος που επαληθεύει τη γενικότερη απαθή στάση, και τώρα εκείνο το παραϊατρικό βάλσαμο το οποίο «γιατρεύει» υπό τον μανδύα της καταστολής κάθε κοινωνία: η αστυνομία.

Δεν είναι μόνο προβληματική η διαλάληση προστίμων σε μικρά παιδιά αλλά συνιστά αδιαβούλευτα μια πρακτική που αγνοεί -ή κάνει ότι αγνοεί- κάθε παιδαγωγική συνθήκη. Μακριά από κάθε ηθικό κώδικα, αγνοώντας τις ψυχολογικές επιπτώσεις και συνέπειες που δημιουργεί η τιμωρία -και μάλιστα μετά χρημάτων- στην καρδιά ενός μικρού παιδιού, αλλά και την επικόλληση μίας «παράνομης» ταμπέλας και συμπεριφοράς τη στιγμή κατά την οποία δεν πράττει τίποτα το έκνομο ή παραβατικό, μεγεθύνουν τα ψυχικά τραύματα σε μία ήδη ανεπούλωτη ψυχική περίοδο για μικρούς και μεγάλους.

Η επιβολή προστίμων στη μαθητική κοινότητα αποτελεί κατάδηλη βαρβαρότητα της εξουσίας επιβαλλόμενη πάνω στο πιο ακίνδυνο και τρυφερό της κομμάτι. Ήταν, όμως, αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς τη συλλογιστική πολιτική περί καταστολής της εκπαιδευτικής κοινότητας εν συνόλω και την εγκαθίδρυση των 1.000 ειδικών φρουρών στα πανεπιστήμια της χώρας. Οι εκφραστές της συρρικνέουσας δημοκρατίας εξάλλου, αποδεικνύουν απροκάλυπτα τις αντιεκπαιδευτικές τους διαθέσεις, θρέφοντας με όποια νομοθετική ρύθμιση σκαρφιστούν ή βρεθεί μπροστά τους το κράτος τιμωρίας, συμμόρφωσης και καταστολής.

Νεανικές ανησυχίες, βόλτες, εξεγέρσεις επαναστατικές θα ανήκουν στο παρελθόν. Οι άσκοπες μετακινήσεις και συγκεντρώσεις στις πλατείες, στα σπίτια φίλων, στις γειτονιές, θα είναι διά νόμου απαγορευτικές. Οι μαθητές οι οποίοι αργούνε να γυρίσουν στο σπίτι θα τιμωρούνται. Οι φοιτητές οι οποίοι οραματίζονται έναν κόσμο απαγκιστρωμένο από κάθε έννοια καταναγκασμού και εξουσίας θα συλλαμβάνονται.

Πόσο ζοφερή και σκοτεινή αυτή η επιβαλλόμενη και ακραιφνής κατασπάραξη της νεολαίας, μαθητικής και φοιτητικής, που όχι μόνο μας γυρίζει σε άλλες εποχές αλλά μας κάνει να στραφούμε αδιαμφισβήτητα στο πλευρό και την υπεράσπισή της. Η πανάκεια της αστυνομικής επιβολής απέναντι σε ό,τι δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με εξορθολόγηση, εκτίμηση της κατάστασης και διάλογο, συνιστά πρακτική εποχών που δεν θέλουμε να ξαναδούμε. Το αίσθημα της πειθαρχίας και της ενοχής γύρω από την κηλίδωση της ατομική μας ευθύνης, το οποίο διασπείρει η κυβέρνηση, αποδεικνύεται μέρα τη μέρα ότι ξεπερνά τη διασπορά του ιού. Η ολοένα και αυξανόμενη στρατολόγηση της αστυνομίας για καθετί κοινωνικά «προβληματικό» έρχεται να καταπαύσει τις θύελλες που ξέρει ότι θα θερίσει.

Μόνη παρηγοριά τα «ΟΧΙ» και οι αγώνες μας.

More in Παιδεία
Comments