Η Ελλάδα επισήμως αδύναμη χώρα (Κυριάκος Μητσοτάκης εκτός των τειχών…)

Η Ελλάδα επισήμως αδύναμη χώρα (Κυριάκος Μητσοτάκης εκτός των τειχών…)

Μέσα σε λίγες μέρες έλαβαν χώρα δύο γεγονότα, άκρως σημαντικά για τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας και αρκούντως αποκαλυπτικά του βαθμού επικινδυνότητας της εξωτερικής πολιτικής μας επί Κυριάκου Μητσοτάκη: Η ομιλία του πρωθυπουργού στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και η ελληνο-γαλλική συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής αλληλεγγύης.

Στην πρώτη περίπτωση, ο Κυριάκος Μητσοτάκη απέτυχε να αποφύγει την εικόνα ηγέτη μιας αδύναμης και ασήμαντης χώρας. Στις ομιλίες τους στην αίθουσα συνεδριάσεων της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού κατά κανόνα οι ηγέτες της υφηλίου μιλούν για τα περιφερειακά προβλήματα της χώρας τους και αναφέρονται στις παγκόσμιες εξελίξεις, επιχειρώντας να αποτυπώσουν κάποιον ευρύτερο ρόλο για την πατρίδα τους. Συνήθως, μάλιστα, για τα μάτια των έμπειρων διπλωματών, το κατά πόσο ο ηγέτης μιας χώρας που εκφωνεί ομιλία στη Γενική Συνέλευση επιτυγχάνει να έχει κάτι άξιο λόγου να αρθρώσει για το παγκόσμιο σκηνικό, είναι και το σημαντικότερο κριτήριο αξιολόγησης της ισχύος της χώρας και της ίδιας της ηγεσίας της. Κάπως έτσι, μικρές χώρες (ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ομιλίες του Τσε και του Φιντέλ που υπήρξαν ιστορικά γεγονότα γενικότερης επιρροής στο παγκόσμιο σκηνικό) αξιοποίησαν τις συνόδους της Γενικής Συνέλευσης για να αποκομίσουν μεγάλης αξίας επιτυχίες και τεράστιας σημασίας διεθνείς νομιμοποιήσεις για τις πατρίδες τους.

Φυσικά, τίποτα τέτοιο δεν συνέβη με την ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη! Τετριμμένες γενικολογίες, που διατηρώ βάσιμες αμφιβολίες αν άκουσε κανένας ή έστω πρόσεξε λιγάκι στον κόσμο μας ή και στην Ελλάδα, με εξαίρεση την εγχώρια μιντιακή δικτατορία καθαγιασμού κάθε ανοησίας του ντόπιου «ηγέτη». Ακόμη χειρότερα, και στις αναφορές του στα περιφερειακά ζητήματα της ευρωπαϊκής, μεσογειακής και βαλκανικής γεωπολιτικής υπόστασης της Ελλάδας (καθόλου αμελητέου βάρους και στα τρία εν λόγω πεδία) οι αναφορές του Κυριάκου Μητσοτάκη, υπήρξαν ενδεικτική ομολογία ότι η χώρα μας είναι ένας ανίσχυρος διεθνής παράγων.

Απέμεινε, λοιπόν, η -καθ’ όλα δίκαιη, κατά τα άλλα- επίθεση στην Τουρκία ως σημείο αναφοράς της ομιλίας Κυριάκου Μητσοτάκη στο κατά τεκμήριο σημαντικότερο διεθνές γεγονός της χρονιάς. Μόνον που κι εδώ έκανε λάθος! Διότι ασφαλώς ένα μέρος της ομιλίας σ’ αυτές τις περιπτώσεις αφιερώνεται στην αποκάλυψη των στρατηγικά επιθετικών κινήτρων της γείτονος. ΄Ένα άλλο μέρος, όμως, το σημαντικότερο και αυτό που θα ανέμενε με ενδιαφέρον η διεθνής κοινότητα, είναι να δώσει ο εκπρόσωπος της Ελλάδας ενδείξεις  του τρόπου αντίδρασης στην επιθετικότητα της άλλης πλευράς. Και τέτοιο σημείο ουδέποτε εκφωνήθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Διότι, φυσικά, βιώσιμος και αποτελεσματικός τρόπος αντίδρασης της Ελλάδας στις αλλεπάλληλες πειρατικού τύπου τουρκικές ενέργειες στην περιοχή μας, δεν είναι να ομνύεις στη διεθνή νομιμότητα, αν δεν εξαντλείς στο πεδίο των δυνατοτήτων σου κάθε δυνατότητα να την επιβάλλεις και να αρκείσαι σε γενικολογίες αλά ΕΕ, σε μια αντικειμενικά φιλοτουρκική ανοχή στις πειρατίες.

Ως προς τον διεθνή ρόλο της Ελλάδας (και τούτο σε μια περίοδο που λόγω του 2021 και του πρόσφατου της Συμφωνίας των Πρεσπών η χώρα μας θα είχε αρκετά να πει), πραγματική ανούσια κενολογία. Αποκαλυπτική απολύτως της ανύπαρκτης αυτοπεποίθησης της Ελλάδας ως κυρίαρχου κράτους στον σημερινό κόσμο, αλλά και τραγικά σημειωτική του επαρχιώτικου και εθνομανιακού και ενδοπαθούς τρόπου, με τον οποίο η σημερινή κυβέρνηση αντιλαμβάνεται το ευρύτερης σημασίας ιστορικά σημαίνον γεγονός της ελληνικής επανάστασης ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, μία από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Φοβάμαι πως οι άλλες χώρες περισσότερο και πιο ουσιαστικά τιμούν τη 200η επέτειο, παρά η ίδια η κυβέρνηση της Ελλάδας…

Η αναφορά μου στη θλιβερή παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον ΟΗΕ θα ήταν ελλιπής, αν δεν αναφερόμουν και στην επάλληλη αλλά καθόλου παράλληλη εμφάνιση του έλληνα υπουργού Εξωτερικών στην ίδια Γενική Συνέλευση. Εμφάνιση, που δεν θα χρειαζόταν κανένα εξασκημένο στη διεθνή διπλωματία μάτι, για να διαπιστωθεί ότι ήταν σαν δραστηριότητες υπουργού Εξωτερικών …άλλης χώρας. Αν στην Αθήνα έχουν την εντύπωση ότι τέτοια «παραδοξότητα» διέλαθε της προσοχής των διπλωματών όλου του κόσμου, πλανώνται πλάνην οικτράν!

Ας δούμε τώρα λίγα πράγματα για την ελληνο-γαλλική αμυντική συμφωνία. Για την οποία ως προς το στρατιωτικό μέρος της δεν θα είχα πολλά να πω εξ αγνοίας, ει μη μόνον ότι η οργάνωση και ο εξοπλισμός των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, ως ισορροπημένο μέρος της γενικής πολιτικής, οικονομικής και γεωπολιτικής ταυτότητας της Ελλάδας ως κυρίαρχης χώρας, είναι αναγκαστική συνθήκη στοιχειωδώς αποτελεσματικής λειτουργίας του κράτους, σε δαπάνη και επιβαρύνσεις αντίστοιχες με τον αμυντικό σκοπό. Ισχύουν αυτοί οι όροι για την ελληνο-γαλλική συμφωνία;  Τούτο υπό την κρίση αρμοδιότερων!...

Ως προς την εξαίρεση, όμως, της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ από τη συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής αλληλεγγύης τα πράγματα είναι σοβαρά!

Για δύο λόγους: Πρώτον, διότι η συμφωνία δεν υπογράφτηκε κάποια ανύποπτη στιγμή, αλλά ακριβώς σε περίοδο επανειλημμένης, σαφέστατης και πρακτικά διαπιστώσιμης παραβίασης των ελληνικών δικαιωμάτων από την Τουρκία. Δεύτερον, διότι έχει προηγηθεί αντίδραση της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης, η οποία εξ αντικειμένου έχει παραδώσει χώρο διεκδίκησης στην επιθετικότητα της Άγκυρας τόσο στην υφαλοκρηπίδα όσο και στην ΑΟΖ (περιστατικά ερευνών τουρκικών σκαφών εντός της ζώνης των εκ δικαιωμάτων του διεθνούς δικαίου απορρεόντων δυνητικών χωρικών υδάτων μας  12 μίλια ανατολικά της Κρήτης).

Η ελληνο-γαλλική συμφωνία, επομένως, αντί να επανορθώνει τις συνέπειες των αυταπόδεικτα εσφαλμένων κινήσεων Κυριάκου Μητσοτάκη στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ (αν ήταν τα σφάλματα ενδεχομένως αυτά στιγμιαία ή τυχόν προϊόν δυσμενούς σε βάρος μας συσχετισμού δυνάμεων τις ημέρες των τουρκικών ερευνών ανατολικά της Κρήτης), τις επιβεβαιώνει (τις συνέπειες αυτές)! Αντί, δηλαδή, η ελληνο-γαλλική συμφωνία να ήταν η ευκαιρία να επιχειρηθεί η ανάκτηση του χώρου διεκδίκησης που παραχωρήθηκε στην Τουρκία από την κυβέρνηση Μητσοτάκη στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, επαναλήφθηκε και νομιμοποιήθηκε περαιτέρω αυτός ο χώρος τουρκικών διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδας.

Δεν ισχυρίζομαι ότι υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ είναι αντίστοιχης έκτασης πεδίο ενάσκησης ελληνικών δικαιωμάτων, όπως τα χωρικά ύδατα. Όμως, είτε η Ελλάδα έχει ασκήσει το δικαίωμά της να τα επεκτείνει στα 12 μίλια (ανατολικά της Κρήτης, και όχι μόνο), είτε όχι, και επειδή αυτό το δυνητικό ελληνικό δικαίωμα είναι μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση και αναφαίρετο, δεν μπορεί καμιά άλλη χώρα να κέκτηται δικαιώματα και υπό την οποιαδήποτε επιχειρηματολογία στη θαλάσσια ζώνη μεταξύ των 6 και των 12 μιλών από τις ελληνικές ακτές, ηπειρωτικές και νησιωτικές!

Κλείνω με μια επισήμανση: Ουδέν γελοιότερον των λεονταρισμών μιας αδύναμης χώρας μπροστά σε μια ισχυρότερη! Ανέξοδες και αναποτελεσματικές «μαγκιές», εθνομανιακής εσωτερικής και μικροκομματικής πολιτικής απεύθυνσης, όπως η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι η Ελλάδα δεν χαράσσει την εξωτερική πολιτική της λαμβάνοντας υπόψη τις τουρκικές διεκδικήσεις, προσβάλλει τη νοημοσύνη μας και εκθέτει τη χώρα μας ως μη σοβαρό κράτος. Ιδίως όταν λίγες μέρες νωρίτερα ο πρωθυπουργός στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ έχει εκφωνήσει ομιλία, στην οποία δήλωσε ότι η Τουρκία είναι το βασικό (αν όχι το μόνο) σημείο που λαμβάνεται υπόψη για την εξωτερική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Δουλειά του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να κάνει την Ελλάδα ισχυρότερη και να την επαναφέρει τουλάχιστον στο σκηνικό έμπρακτων τουρκικών διεκδικήσεων που παρέλαβε και από το οποίο έκανε βήματα προς τα πίσω. Δουλειά του σίγουρα δεν είναι να αγρεύει εσωκομματικά κοινά στην εθνόπληκτη εγχώρια ακροδεξιά στην πλάτη των μεγάλων ελληνικών δικαιωμάτων στις θαλάσσιες ζώνες.

More in Αρθρογραφία
Comments
Η Ελλάδα επισήμως αδύναμη χώρα (Κυριάκος Μητσοτάκης εκτός των τειχών…)

Η Ελλάδα επισήμως αδύναμη χώρα (Κυριάκος Μητσοτάκης εκτός των τειχών…)

Μέσα σε λίγες μέρες έλαβαν χώρα δύο γεγονότα, άκρως σημαντικά για τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας και αρκούντως αποκαλυπτικά του βαθμού επικινδυνότητας της εξωτερικής πολιτικής μας επί Κυριάκου Μητσοτάκη: Η ομιλία του πρωθυπουργού στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και η ελληνο-γαλλική συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής αλληλεγγύης.

Στην πρώτη περίπτωση, ο Κυριάκος Μητσοτάκη απέτυχε να αποφύγει την εικόνα ηγέτη μιας αδύναμης και ασήμαντης χώρας. Στις ομιλίες τους στην αίθουσα συνεδριάσεων της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού κατά κανόνα οι ηγέτες της υφηλίου μιλούν για τα περιφερειακά προβλήματα της χώρας τους και αναφέρονται στις παγκόσμιες εξελίξεις, επιχειρώντας να αποτυπώσουν κάποιον ευρύτερο ρόλο για την πατρίδα τους. Συνήθως, μάλιστα, για τα μάτια των έμπειρων διπλωματών, το κατά πόσο ο ηγέτης μιας χώρας που εκφωνεί ομιλία στη Γενική Συνέλευση επιτυγχάνει να έχει κάτι άξιο λόγου να αρθρώσει για το παγκόσμιο σκηνικό, είναι και το σημαντικότερο κριτήριο αξιολόγησης της ισχύος της χώρας και της ίδιας της ηγεσίας της. Κάπως έτσι, μικρές χώρες (ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ομιλίες του Τσε και του Φιντέλ που υπήρξαν ιστορικά γεγονότα γενικότερης επιρροής στο παγκόσμιο σκηνικό) αξιοποίησαν τις συνόδους της Γενικής Συνέλευσης για να αποκομίσουν μεγάλης αξίας επιτυχίες και τεράστιας σημασίας διεθνείς νομιμοποιήσεις για τις πατρίδες τους.

Φυσικά, τίποτα τέτοιο δεν συνέβη με την ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη! Τετριμμένες γενικολογίες, που διατηρώ βάσιμες αμφιβολίες αν άκουσε κανένας ή έστω πρόσεξε λιγάκι στον κόσμο μας ή και στην Ελλάδα, με εξαίρεση την εγχώρια μιντιακή δικτατορία καθαγιασμού κάθε ανοησίας του ντόπιου «ηγέτη». Ακόμη χειρότερα, και στις αναφορές του στα περιφερειακά ζητήματα της ευρωπαϊκής, μεσογειακής και βαλκανικής γεωπολιτικής υπόστασης της Ελλάδας (καθόλου αμελητέου βάρους και στα τρία εν λόγω πεδία) οι αναφορές του Κυριάκου Μητσοτάκη, υπήρξαν ενδεικτική ομολογία ότι η χώρα μας είναι ένας ανίσχυρος διεθνής παράγων.

Απέμεινε, λοιπόν, η -καθ’ όλα δίκαιη, κατά τα άλλα- επίθεση στην Τουρκία ως σημείο αναφοράς της ομιλίας Κυριάκου Μητσοτάκη στο κατά τεκμήριο σημαντικότερο διεθνές γεγονός της χρονιάς. Μόνον που κι εδώ έκανε λάθος! Διότι ασφαλώς ένα μέρος της ομιλίας σ’ αυτές τις περιπτώσεις αφιερώνεται στην αποκάλυψη των στρατηγικά επιθετικών κινήτρων της γείτονος. ΄Ένα άλλο μέρος, όμως, το σημαντικότερο και αυτό που θα ανέμενε με ενδιαφέρον η διεθνής κοινότητα, είναι να δώσει ο εκπρόσωπος της Ελλάδας ενδείξεις  του τρόπου αντίδρασης στην επιθετικότητα της άλλης πλευράς. Και τέτοιο σημείο ουδέποτε εκφωνήθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Διότι, φυσικά, βιώσιμος και αποτελεσματικός τρόπος αντίδρασης της Ελλάδας στις αλλεπάλληλες πειρατικού τύπου τουρκικές ενέργειες στην περιοχή μας, δεν είναι να ομνύεις στη διεθνή νομιμότητα, αν δεν εξαντλείς στο πεδίο των δυνατοτήτων σου κάθε δυνατότητα να την επιβάλλεις και να αρκείσαι σε γενικολογίες αλά ΕΕ, σε μια αντικειμενικά φιλοτουρκική ανοχή στις πειρατίες.

Ως προς τον διεθνή ρόλο της Ελλάδας (και τούτο σε μια περίοδο που λόγω του 2021 και του πρόσφατου της Συμφωνίας των Πρεσπών η χώρα μας θα είχε αρκετά να πει), πραγματική ανούσια κενολογία. Αποκαλυπτική απολύτως της ανύπαρκτης αυτοπεποίθησης της Ελλάδας ως κυρίαρχου κράτους στον σημερινό κόσμο, αλλά και τραγικά σημειωτική του επαρχιώτικου και εθνομανιακού και ενδοπαθούς τρόπου, με τον οποίο η σημερινή κυβέρνηση αντιλαμβάνεται το ευρύτερης σημασίας ιστορικά σημαίνον γεγονός της ελληνικής επανάστασης ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, μία από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Φοβάμαι πως οι άλλες χώρες περισσότερο και πιο ουσιαστικά τιμούν τη 200η επέτειο, παρά η ίδια η κυβέρνηση της Ελλάδας…

Η αναφορά μου στη θλιβερή παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον ΟΗΕ θα ήταν ελλιπής, αν δεν αναφερόμουν και στην επάλληλη αλλά καθόλου παράλληλη εμφάνιση του έλληνα υπουργού Εξωτερικών στην ίδια Γενική Συνέλευση. Εμφάνιση, που δεν θα χρειαζόταν κανένα εξασκημένο στη διεθνή διπλωματία μάτι, για να διαπιστωθεί ότι ήταν σαν δραστηριότητες υπουργού Εξωτερικών …άλλης χώρας. Αν στην Αθήνα έχουν την εντύπωση ότι τέτοια «παραδοξότητα» διέλαθε της προσοχής των διπλωματών όλου του κόσμου, πλανώνται πλάνην οικτράν!

Ας δούμε τώρα λίγα πράγματα για την ελληνο-γαλλική αμυντική συμφωνία. Για την οποία ως προς το στρατιωτικό μέρος της δεν θα είχα πολλά να πω εξ αγνοίας, ει μη μόνον ότι η οργάνωση και ο εξοπλισμός των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, ως ισορροπημένο μέρος της γενικής πολιτικής, οικονομικής και γεωπολιτικής ταυτότητας της Ελλάδας ως κυρίαρχης χώρας, είναι αναγκαστική συνθήκη στοιχειωδώς αποτελεσματικής λειτουργίας του κράτους, σε δαπάνη και επιβαρύνσεις αντίστοιχες με τον αμυντικό σκοπό. Ισχύουν αυτοί οι όροι για την ελληνο-γαλλική συμφωνία;  Τούτο υπό την κρίση αρμοδιότερων!...

Ως προς την εξαίρεση, όμως, της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ από τη συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής αλληλεγγύης τα πράγματα είναι σοβαρά!

Για δύο λόγους: Πρώτον, διότι η συμφωνία δεν υπογράφτηκε κάποια ανύποπτη στιγμή, αλλά ακριβώς σε περίοδο επανειλημμένης, σαφέστατης και πρακτικά διαπιστώσιμης παραβίασης των ελληνικών δικαιωμάτων από την Τουρκία. Δεύτερον, διότι έχει προηγηθεί αντίδραση της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης, η οποία εξ αντικειμένου έχει παραδώσει χώρο διεκδίκησης στην επιθετικότητα της Άγκυρας τόσο στην υφαλοκρηπίδα όσο και στην ΑΟΖ (περιστατικά ερευνών τουρκικών σκαφών εντός της ζώνης των εκ δικαιωμάτων του διεθνούς δικαίου απορρεόντων δυνητικών χωρικών υδάτων μας  12 μίλια ανατολικά της Κρήτης).

Η ελληνο-γαλλική συμφωνία, επομένως, αντί να επανορθώνει τις συνέπειες των αυταπόδεικτα εσφαλμένων κινήσεων Κυριάκου Μητσοτάκη στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ (αν ήταν τα σφάλματα ενδεχομένως αυτά στιγμιαία ή τυχόν προϊόν δυσμενούς σε βάρος μας συσχετισμού δυνάμεων τις ημέρες των τουρκικών ερευνών ανατολικά της Κρήτης), τις επιβεβαιώνει (τις συνέπειες αυτές)! Αντί, δηλαδή, η ελληνο-γαλλική συμφωνία να ήταν η ευκαιρία να επιχειρηθεί η ανάκτηση του χώρου διεκδίκησης που παραχωρήθηκε στην Τουρκία από την κυβέρνηση Μητσοτάκη στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, επαναλήφθηκε και νομιμοποιήθηκε περαιτέρω αυτός ο χώρος τουρκικών διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδας.

Δεν ισχυρίζομαι ότι υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ είναι αντίστοιχης έκτασης πεδίο ενάσκησης ελληνικών δικαιωμάτων, όπως τα χωρικά ύδατα. Όμως, είτε η Ελλάδα έχει ασκήσει το δικαίωμά της να τα επεκτείνει στα 12 μίλια (ανατολικά της Κρήτης, και όχι μόνο), είτε όχι, και επειδή αυτό το δυνητικό ελληνικό δικαίωμα είναι μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση και αναφαίρετο, δεν μπορεί καμιά άλλη χώρα να κέκτηται δικαιώματα και υπό την οποιαδήποτε επιχειρηματολογία στη θαλάσσια ζώνη μεταξύ των 6 και των 12 μιλών από τις ελληνικές ακτές, ηπειρωτικές και νησιωτικές!

Κλείνω με μια επισήμανση: Ουδέν γελοιότερον των λεονταρισμών μιας αδύναμης χώρας μπροστά σε μια ισχυρότερη! Ανέξοδες και αναποτελεσματικές «μαγκιές», εθνομανιακής εσωτερικής και μικροκομματικής πολιτικής απεύθυνσης, όπως η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι η Ελλάδα δεν χαράσσει την εξωτερική πολιτική της λαμβάνοντας υπόψη τις τουρκικές διεκδικήσεις, προσβάλλει τη νοημοσύνη μας και εκθέτει τη χώρα μας ως μη σοβαρό κράτος. Ιδίως όταν λίγες μέρες νωρίτερα ο πρωθυπουργός στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ έχει εκφωνήσει ομιλία, στην οποία δήλωσε ότι η Τουρκία είναι το βασικό (αν όχι το μόνο) σημείο που λαμβάνεται υπόψη για την εξωτερική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Δουλειά του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να κάνει την Ελλάδα ισχυρότερη και να την επαναφέρει τουλάχιστον στο σκηνικό έμπρακτων τουρκικών διεκδικήσεων που παρέλαβε και από το οποίο έκανε βήματα προς τα πίσω. Δουλειά του σίγουρα δεν είναι να αγρεύει εσωκομματικά κοινά στην εθνόπληκτη εγχώρια ακροδεξιά στην πλάτη των μεγάλων ελληνικών δικαιωμάτων στις θαλάσσιες ζώνες.

More in Αρθρογραφία
Comments