Διαστροφική Ρουλέτα

Διαστροφική Ρουλέτα

"We are on a rock travelling around 1 of 100 billion stars. Our species is 1 over half a billion that have ever existed. Our chances of being born are about 1 in 400 trillion. You 're not special, but you are fucking lucky. Enjoy your amazing life. You'll never exist again."

-Τι μας λέει εδώ ο Gervais; Λέει πως ζούμε σ' έναν βράχο που ταξιδεύει γύρω από ένα αστέρι. Ένα από τα 100 (100 με 200 για ν' ακριβολογούμε) δισεκατομμύρια αστέρια του Γαλαξία μας. Μας θυμίζει πως το είδος μας είναι ένα μόνο από το μισό δισεκατομμύριο των ειδών που έχουν υπάρξει σ 'αυτόν τον πλανήτη, και πως οι πιθανότητες γέννησης για τον καθέναν από μας είναι περίπου μία στα 400 τρισεκατομμύρια των πιθανοτήτων. Όλοι εμείς που περπατάμε λοιπόν εδώ γύρω, δεν είμαστε κάτι το ιδιαίτερο ή το ξεχωριστό. Έχουμε απλώς σταθεί αδιανόητα (ας μην το μεταφράσω κατά λέξη) τυχεροί. Μας προτρέπει, εν τέλει, να επιδιώκουμε ν' απολαμβάνουμε τη σύντομη και πολύτιμη ζωή μας, καθώς δε θα υπάρξουμε ποτέ ξανά (τώρα δε θα καταπιαστούμε εδώ με το ζήτημα περί αιώνιας ζωής στον Παράδεισο ή την Κόλαση, την μετεμψύχωση ή όποιο άλλο θρησκευτικό ή πνευματικό "πιστεύω", καθ' ότι δεν έχουμε καμία διάθεση να μπλεχτούμε σε παραψυχολογικά πλοκάμια στην προκειμένη φάση. Θα επιλέξουμε να σταθούμε στην επιστημονική οπτική της πραγματικότητας).

Πέντε απλές γραμμούλες. Πράγματα αυτονόητα από χρόνια, θα πει κάποιος. "Όχι και τόσο αυτονόητα" θ' απαντήσω με τη σειρά μου σ' αυτόν τον κάποιον.

-Και τι θα πει δηλαδή "αυτονόητο";

-"Αυτονόητο : ολοφάνερο, αυταπόδεικτο, δεδομένο. Αυτό που για να το κατανοήσει κάποιος δεν απαιτείται καμία περαιτέρω προσπάθεια ή επεξήγηση".

Τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ όλο και πιο συχνά, πως η λέξη αυτή είναι μια λέξη φάντασμα. Έτος 2021. Ακόμα και σήμερα συναντώ ανθρώπους που θεωρούν πως το αρσενικό του ανθρώπινου είδους διαθέτει ένα πλευρό λιγότερο, καθώς το εν λόγω πλευρό χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία του θηλυκού. Ανθρώπους που υποστηρίζουν με πάθος πως υπάρχει λαός με διαφορετικό DNA από τους υπόλοιπους (ονόματα να μη λέμε) ως αποτέλεσμα της υπεροχής του. Που θα έκοβαν στην κυριολεξία το χέρι τους, υποστηρίζοντας με απόλυτη βεβαιότητα την πεποίθηση πως δεν υφίσταται εξωγήινη ζωή πουθενά στο σύμπαν, καθώς ο αυτός ο βράχος μας είναι ολάκερος ο κόσμος, δημιουργήθηκε σε επτά μέρες και that's all folks.

Στο ίδιο μοτίβο, αμέτρητοι άνθρωποι γύρω μας είναι απόλυτα πεπεισμένοι πως όλο αυτό που βιώνουμε τώρα αποτελεί μέρος ενός σχεδίου εξόντωσης κάποιου συγκεκριμένου εκλεκτού λαού-ή της ανθρωπότητας γενικότερα-ή ακόμα ακόμα πως κάποιοι εξωγήινοι (οι οποίοι όμως δεν υφίστανται αφού δεν υπάρχουν εξωγήινοι) φύτεψαν τούτον τον ιό για να μας εξαλείψουν.

-Και ποιός πιστεύεις πως είναι ο λόγος για όλ' αυτά; Είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι αγράμματοι ή αφελείς;

-Όχι, δεν είναι τόσο απλό. Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό είναι πιο περίπλοκοι και εντέχνως περιπλεγμένοι μεταξύ τους.

Δυστυχώς το εξωφρενικό της υπόθεσης δε σταματά εδώ: Φαντάσου πως υπάρχει τεράστια μερίδα ανθρώπων τούτης χώρας, που υποστηρίζει με σθένος πως κυλούν όλα ρολόι και το κατά δύναμιν. Πως οι κυβερνώντες χειρίζονται την κρίση αυτή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, μας έχουν ήδη γλιτώσει από αμέτρητα δεινά, παλεύουν ψυχή τε και σώματι για το καλύτερο για μας, οφείλουμε να προσευχόμαστε καθημερινά για την υγεία και την ευημερία τους και να ευχόμαστε να ναι καλά οι άνθρωποι εκεί που είναι (στις βίλες, τα εξοχικά τους ή σε κάποιο γεύμα στην Ικαρία πίνοντας κρασί-ή τσίπουρο, όρκο δεν παίρνω- ατενίζοντας τη θάλασσα), ώστε να συνεχίσουν να φέρνουν εις πέρας το θεάρεστο λειτούργημά τους.

-Ε δε μπορεί να ισχύει αυτό που λες τώρα, εδώ σίγουρα υπερβάλλεις.

-Καθόλου δεν υπερβάλλω, και λίγα λέω για την ακρίβεια. Μάλιστα, αν κάνεις και μόνος σου μια μίνι έρευνα θα διαπιστώσεις πως ως επί το πλείστον ,πρόκειται στην ουσία για τους ίδιους ανθρώπους που πιστεύουν όσα αναφέρθηκαν από την αρχή αυτής της κουβέντας. Είναι επίσης οι ίδιοι-συνήθως- που ακολουθώντας τυφλά τα θρησκευτικά τους πιστεύω είναι πεπεισμένοι πως η Θεία Κοινωνία τους καθιστά υπερ-ήρωες απέναντι στον οποιονδήποτε ιό, πως οφείλουμε ν' αγαπάμε και να νοιαζόμαστε όλους τους συνανθρώπους μας, αρκεί να μας βολεύει, και αρκούνται στο να φυτοζωούν δουλεύοντας σαν σκλάβοι από το πρωί μέχρι το βράδυ για να θεωρούν πως ζουν.

-Σταμάτα μη λες άλλα, έχω αρχίσει να φουντώνω! Φαντάζομαι πόσο εξοργισμένη θα νιώθεις και 'συ μαζί τους.

-Εδώ που τα λέμε κι αν θέλω να 'μαι απόλυτα ειλικρινής, όσο εξωφρενικές κι αν θεωρώ όλες αυτές τις αντιλήψεις, μέσα μου δε μπορώ να κατηγορήσω μέχρι τέλους εκείνους τους ίδιους που τις υιοθετούν. Θα ήμουν άδικη.

-Τώρα η αλήθεια είναι πως δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοείς.

-Δε σ' αδικώ. Ας το σκεφτούμε λιγάκι μαζί. Είσαι λοιπόν ένας απ' αυτούς που κάνουν την εμφάνισή τους σε τούτον εδώ τον κόσμο. Αυτόματα θεωρείς τον εαυτό σου αδιανόητα τυχερό, σωστά;

-Σωστά. Αφού αυτό το είπαμε ήδη, όλοι όσοι κάνουμε το πέρασμά μας από τον πλανήτη γη πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας τρομερά τυχερούς.

-Σε πρώτη φάση σαφώς, μαζί σου. Αν αρχίσουμε όμως να εισχωρούμε λίγο περισσότερο στην ουσία θ' αντιληφθούμε πως η διαπίστωση αυτή, έτσι στεγνή, είναι αρκετά υπεραπλουστευμένη.

-Και πάλι σε χάνω, πώς το εννοείς δηλαδή αυτό;

-Τι θα 'λεγες να φτιάξουμε στα γρήγορα ένα σύντομο κόμικ και να το ξεφυλλίσουμε εδώ παρέα;

-Μ' αρέσει αυτή η ιδέα, πάντα είναι καλή ώρα για ένα κόμικ.

-Το ήξερα πως θα σου αρέσει. Ορίστε λοιπόν η πρώτη σελίδα. Οικεία εικόνα, ένα γεράκι που πετάει, περήφανο κι επιβλητικό, με το γεύμα του γραπωμένο στα νύχια του. Ας αποχαιρετήσουμε κάπου εδώ για πάντα τον φίλο μας το ποντίκι σε πρώτη φάση.

-Νομίζω αρχίζω ήδη να καταλαβαίνω το σκεπτικό σου. Μάλλον δε μπορούμε να θεωρήσουμε το ίδιο τυχερούς τους δύο ήρωες της πρώτης σελίδας μας.

-Πολύ σωστά. Ιδίως αν θυμηθούμε πως το γεράκι είναι ένα από τα ζώα της κορυφής της πυραμίδας, καθώς στην ουσία δεν κινδυνεύει από κάποιον εχθρό του ζωικού βασιλείου. Εκτός από τον άνθρωπο δηλαδή. Γύρισε τη σελίδα.

-Α μια πολική αρκούδα ακροβατεί σ 'ένα μικρό κομμάτι πάγου που επιπλέει στο νερό! Κλασική σκηνή αυτή.

-Ναι έχουμε συνηθίσει τόσο να τη βλέπουμε και είναι παράλληλα τόσο μακριά μας, που δε μας κάνει πια καμία ιδιαίτερη αίσθηση. Εδώ η έρμη η αρκούδα στάθηκε άτυχη κυρίως ως προς το χρονικό διάστημα στο οποίο της έκατσε να γεννηθεί. Στην επόμενη σελίδα τι βλέπεις;

-Αχ, μικρά γατάκια μαζί με τη μαμά τους! Τι γλυκό! Ω όχι περίμενε...τι είναι εκείνη η κοκκινόμαυρη μάζα στη μέση του δρόμου; Οκ, δεν ήταν απαραίτητη τώρα αυτή η σπλατεριά.

-Να γεννηθείς αδέσποτο γατί στο κέντρο μιας πόλης ε; 99,9% καταδικασμένος. Παρακάτω;

-Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς βλέπω εδώ. Ένα σκουλήκι θαμμένο στο χώμα, ένα τζιτζίκι, και παραδίπλα άλλη μια σπλατεριά. Δεν πολυβγάζω νόημα να σου πω την αλήθεια.

-Ναι αυτή είναι μια απ΄τις περιπτώσεις εκείνες της τύχης που σε κάνουν έξω φρενών. Το αγαπημένο μας τζιτζίκι που λες, θα ζήσει αρχικά έως και δεκαεφτά χρόνια χωμένο στο υπέδαφος σαν σκουλήκι . Όταν πια βγει στην επιφάνεια, θα σκαρφαλώσει στα ωραία καταπράσινα δέντρα, θα βγάλει φτερά και ευθύς αμέσως θ 'αρχίσει αυτό το υπέροχο τραγούδι του, που έχουμε τόσο απόλυτα συνδεδεμένο με τα καλοκαίρια μας (και δεν είναι άλλο από την προσπάθειά του για τη διαιώνιση του είδους φυσικά). Μόνο που, μόλις ακούς τζιτζίκι να τραγουδάει, να 'χεις στο νου σου πως έχει ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τον φίλο μας καθώς δεν του απομένουν παρά ελάχιστες εβδομάδες ζωής (κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση κι αν δεν προσγειωθεί κατά λάθος πάνω στο τραπέζι ή στο χέρι σου με αποτέλεσμα να το λιώσεις μια ώρα αρχύτερα). Φαντάσου το δηλαδή, να περάσεις δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια θαμμένος στο χώμα, για να προλάβεις να ζήσεις στην επιφάνεια μετρημένες μέρες, ίσα για να αναπαραχθείς (θα μου πεις τουλάχιστον αυτό έχει τη γλύκα του) και πριν προλάβεις να κάνεις καν αυτό να σε λιώσει μια παντόφλα. Ε πόσο πιο τραγικό να γίνει;

-Α πολύ ωραία. Και τώρα κάθε φορά που ακούω τζιτζίκι, θα πενθώ παράλληλα.

-Δεν πειράζει, τουλάχιστον θα το σκεφτείς δυο φορές πριν το λιώσεις με την παντόφλα , κέρδος είναι κι αυτό. Παρακάτω;

-Άνθρωποι! Ο Παρθενώνας είναι αυτός ε; Ε αυτό θα ήταν το ιδανικότερο όλων. Να γεννηθείς στην Αρχαία Ελλάδα των εκπληκτικών επιτευγμάτων, της γέννησης της Δημοκρατίας και των ανεκτίμητων φιλοσόφων. Έχω ανατριχιάσει!

-Ναι αυτό θα ήταν ένα πραγματικά ανεκτίμητο δώρο. Εκτός κι αν ήσουν ένας από τους σκλάβους, βέβαια. Σ' αυτή την περίπτωση φαντάζομαι πως η ανατριχίλα σου θα είχε τελείως διαφορετική αφετηρία. Τι θα δούμε λες στην επόμενη σελίδα;

-Ινδιάνοι! Γύρω απ΄τη φωτιά μπροστά στις σκηνές τους. Τους θαυμάζω τους Ινδιάνους, και τους ζηλεύω να σου πω την αλήθεια. Κάτσε λίγο, στην επόμενη σκηνή είναι όλοι τους νεκροί, κι άλλον εφιάλτη μου δημιουργείς γι' απόψε το βράδυ!

-Αν και εφ' όσον το θεωρείς τύχη να γεννιόσουν στους θαυμαστούς κόλπους των Ιθαγενείς πληθυσμούς της Αμερικής, έχε στο νου σου πως θα ήταν συμφέρον να υπογράψεις μια σύμβαση πριν τη γέννηση σου σχετικά με τις χρονολογίες. Αν σου καθόταν από τον 15ο αιώνα και μετά, λυπάμαι αλλά μόνο σπλατεριές και αφανισμούς διαθέτουμε από δω και στο εξής. Ξεφύλισε λίγο γρήγορα τις επόμενες σελίδες, δε θα το ξημερώσουμε εδώ πέρα έχουμε και δουλειές (αυτό τώρα τρόπος του λέγειν. Δουλειά-τουλάχιστον με την ακριβή έννοια της λέξης-ΔΕΝ έχουμε)

-Στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι αυτό; Εβραίος ενώ μεσουρανεί ο Χίτλερ, απ΄ τα χειρότερα χαρτιά που θα μπορούσαν να σου τύχουν. Α βλέπω φτάνουμε σταδιακά στους καιρούς μας. Παιδιά με παλαιστινιακά μαντήλια που περπατούν ανάμεσα σε χαλάσματα, αυτό πρέπει να κάπου στην Αιθιοπία, εδώ λογικά περπατάει μια οικογένεια μεταναστών, αν κρίνω από τα ταλαιπωρημένα ρούχα, τα σακιά στην πλάτη και τη διαδρομή στο πουθενά, κι εδώ ένας καταυλισμός Ρομά.

-Πολύ σωστά. Η επόμενη σελίδα είναι και η τελευταία του κόμικ μας. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα κόμικ μαγικό με εικόνες δυστυχώς ανεξάντλητες, αυτή εδώ η κουβέντα όμως κάποτε πρέπει να τελειώσει.

-Ναι κάποτε θα πρέπει να τελειώσει. Εδώ λοιπόν μάλλον βλέπουμε εικόνες από την Ελλάδα του σήμερα! Τι όμορφη αυτή η περιοχή, υπέροχα επιβλητικά σπίτια με καταπράσινους κήπους και ιδιωτικά πάρκινγκ, κι αυτό πρέπει να ναι Πανεπιστήμιο. 'Η μήπως είναι κολλέγιο; Α εκεί όχι και τόσο ωραία μάλλον.. Σπιτάκια γκρίζα και ταλαιπωρημένα απ' την υγρασία, άνθρωποι στοιβαγμένοι ο ένας πλάι στον άλλον, απ΄ ότι καταλαβαίνω πρέπει να περιμένουν το λεωφορείο για τη δουλειά τους, αν κρίνω δηλαδή κι απ΄τα ρούχα εργασίας. Ώπα κι εδώ στο τέλος ένα όμορφο δάσος, μάλλον μοτοκρος κάνουν αυτοί οι σκόρπιοι. Αχ και μια πανέμορφη φωτογραφία από ένα γεύμα σ ΄ένα μπαλκονάκι στην Ικαρία, δεν έχω πάει ποτέ αλλά είμαι σίγουρος πως είναι από 'κει, το λατρεύω αυτό το νησί!

-Έτσι ακριβώς είναι, διάνα σε όλα. Και δη για την Ικαρία, σκέφτηκα πως μια τόσο όμορφη εικόνα από ένα τόσο ιδιαίτερο νησί της χώρας μας θα ήταν ό,τι πρέπει για το κλείσιμο του μικρού μας κόμικ.

-Νομίζω πάντως πως αντιλαμβάνομαι πια πολύ πιο καθαρά αυτό που προσπαθούσες να μου πεις.

-Χαίρομαι. Ρουλέτα που λες. Αρχικά, να γίνεις αυτός ο ένας στα 400 τρις που θα περπατήσει στον πλανήτη γη. Μα πού θα σταματήσει η μπίλια σου;

Εν τέλει λοιπόν φτύσε τον κόρφο σου κι ευχαρίστησε τη μπίλια σου που σταμάτησε στην Ελλάδα του σήμερα. 21ος αιώνας. Ευλογημένος τόπος, κουλτούρα και πολιτισμός, και μέρος φυσικά ενός ευρύτερου, παγκόσμιου, θαυμαστού συνόλου. 'Αλματα στην επιστήμη, παραγωγική αφθονία, κι όλα αυτά φωτογραφίζουν πως σου 'κατσε το τζόκερ. Ποιότητα ζωής αντίστοιχη όλων αυτών των στοιχείων, ε έτσι ναι, σαφώς και είσαι σε θέση να απολαύσεις την τόσο πολύτιμη 1 στα 400 τρις ζωή σου. Εκ των πραγμάτων βιοποριστική άνεση, δυνατότητα δημιουργικής έκφρασης, συμμετοχή στην ανάπτυξη πολιτισμού και επιστήμης, τέχνες, αρμονία και ζεστές κοινωνικές σχέσεις.

Γελάς, και δε θα πάρω τα γέλια σου προσωπικά. Ξέρω πως δε γελάς μαζί μου, γελάς με την κατάντια μας, κι αν η εναλλακτική σου είναι τα κλάματα γέλα με την ψυχή σου και δε θα σε παρεξηγήσω. Προφανώς και η μερίδα των ανθρώπων που απολαμβάνει όλα όσα δικαιωματικά θα 'πρεπε ν 'απολαμβάνουμε όλοι μας είναι τρομακτικά μικρή.

Όταν λοιπόν έρχονται στην κουβέντα τα αυτονόητα, δε θα κατηγορήσω ελαφρά την καρδία ανθρώπους τυφλούς ή κοντόφθαλμους. Εντάξει, εν βρασμώ θα το κάνω, άλλωστε τον τελευταίο καιρό είμαι σχεδόν μόνιμα εξοργισμένη με τα πάντα. Μα σε δεύτερο χρόνο θ' αναρωτηθώ πού έκατσε η μπίλια για τους ανθρώπους αυτούς. Όταν γεννιέσαι σκλάβος της βιοποριστικής πάλης, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων θα ζήσεις όλη σου τη ζωή με παρωπίδες Δε θα καλλιεργήσεις κανένα χάρισμά σου, δε θα δημιουργήσεις, δε θα μάθεις να σκέφτεσαι και ν' αμφιβάλλεις. Δε θα μάθεις ν' απαιτείς και ν 'αγωνίζεσαι, δε θ' αντιλαμβάνεσαι καν καλά καλά όλα όσα στην πραγματικότητα σου ανήκουν. Αν μη τι άλλο, ο αγώνας σου να επιβιώσεις θα σ' απασχολεί full time.

Δε θα εξοργιστείς εύκολα μ' εκείνους που σου στερούν ό,τι είναι δικό σου, ενώ εκείνοι το απολαμβάνουν στο υπερθετικό βαθμό πατώντας στις δικές σου πλάτες. Για σένα αυτό θα 'ναι το αυτονόητο. Αυτονόητη η αδιανόητα καταστροφική η παγκόσμια διαχείριση μιας πανδημίας τον 21ου αιώνα. Αυτονόητες οι διαστροφικές και εγκληματικές πρακτικές των φαρμακευτικών εταιριών (μα αυτό είναι το όμορφο μοντέλο της παγκόσμιας οικονομίας μας), αυτονόητη η κατάλυση της ελευθερίας σου, η διάλυση ακόμα κι αυτής της ελάχιστης ποιότητας της ζωής σου.

Στον αντίποδα αυτής της πραγματικότητας από την άλλη, συχνά οι σκληρές συνθήκες της ζωής σου θα σ' ενεργοποιήσουν ακόμα πιο δυναμικά εναντίων όλων όσων σου κλέβουν τη ζωή μέσα απ΄τα χέρια σου. Μα υπάρχει πληθώρα παραμέτρων που θα γείρει τη ζυγαριά από τη μία ή από την άλλη πλευρά : το περιβάλλον στο οποίο θα γεννηθείς και θα μεγαλώσεις, οι πολιτικές πεποιθήσεις της οικογένειας σου, ο κοινωνικός σου περίγυρος και εν κατακλείδι οι όποιες επιρροές σου από τα πρώτα στάδια της ζωής σου. Αυτό δε σημαίνει, βέβαια, πως δεν αναλογούν στον καθέναν μας ξεχωριστά οι ευθύνες των επιλογών και των αποφάσεών μας, μα το ζητούμενο είναι να διατηρείται το κύριο μέρος της ενέργειάς μας, έτσι ώστε να κατευθύνεται με πλήρη δυναμική εκεί που οφείλει πρωτίστως να κατευθυνθεί.

Θα κλείσω με την υπεραισιόδοξη διαπίστωση, πως σταδιακά εντοπίζω γύρω μου όλο και περισσότερο σκεπτικισμό προς μια πιο γόνιμη κατεύθυνση, όλο και περισσότερα ποτήρια γεμάτα ως το χείλος. Να 'ναι άραγε αυτό κάποιου είδους άμυνα του δικού μου εγκεφάλου, δεδομένου ότι το δικό μου ποτήρι έχει ξεχειλίσει από καιρό; Σ' αυτό δεν έχω απάντηση. Για την ώρα.  

 

More in Κοινωνία
Comments
Διαστροφική Ρουλέτα

Διαστροφική Ρουλέτα

"We are on a rock travelling around 1 of 100 billion stars. Our species is 1 over half a billion that have ever existed. Our chances of being born are about 1 in 400 trillion. You 're not special, but you are fucking lucky. Enjoy your amazing life. You'll never exist again."

-Τι μας λέει εδώ ο Gervais; Λέει πως ζούμε σ' έναν βράχο που ταξιδεύει γύρω από ένα αστέρι. Ένα από τα 100 (100 με 200 για ν' ακριβολογούμε) δισεκατομμύρια αστέρια του Γαλαξία μας. Μας θυμίζει πως το είδος μας είναι ένα μόνο από το μισό δισεκατομμύριο των ειδών που έχουν υπάρξει σ 'αυτόν τον πλανήτη, και πως οι πιθανότητες γέννησης για τον καθέναν από μας είναι περίπου μία στα 400 τρισεκατομμύρια των πιθανοτήτων. Όλοι εμείς που περπατάμε λοιπόν εδώ γύρω, δεν είμαστε κάτι το ιδιαίτερο ή το ξεχωριστό. Έχουμε απλώς σταθεί αδιανόητα (ας μην το μεταφράσω κατά λέξη) τυχεροί. Μας προτρέπει, εν τέλει, να επιδιώκουμε ν' απολαμβάνουμε τη σύντομη και πολύτιμη ζωή μας, καθώς δε θα υπάρξουμε ποτέ ξανά (τώρα δε θα καταπιαστούμε εδώ με το ζήτημα περί αιώνιας ζωής στον Παράδεισο ή την Κόλαση, την μετεμψύχωση ή όποιο άλλο θρησκευτικό ή πνευματικό "πιστεύω", καθ' ότι δεν έχουμε καμία διάθεση να μπλεχτούμε σε παραψυχολογικά πλοκάμια στην προκειμένη φάση. Θα επιλέξουμε να σταθούμε στην επιστημονική οπτική της πραγματικότητας).

Πέντε απλές γραμμούλες. Πράγματα αυτονόητα από χρόνια, θα πει κάποιος. "Όχι και τόσο αυτονόητα" θ' απαντήσω με τη σειρά μου σ' αυτόν τον κάποιον.

-Και τι θα πει δηλαδή "αυτονόητο";

-"Αυτονόητο : ολοφάνερο, αυταπόδεικτο, δεδομένο. Αυτό που για να το κατανοήσει κάποιος δεν απαιτείται καμία περαιτέρω προσπάθεια ή επεξήγηση".

Τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ όλο και πιο συχνά, πως η λέξη αυτή είναι μια λέξη φάντασμα. Έτος 2021. Ακόμα και σήμερα συναντώ ανθρώπους που θεωρούν πως το αρσενικό του ανθρώπινου είδους διαθέτει ένα πλευρό λιγότερο, καθώς το εν λόγω πλευρό χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία του θηλυκού. Ανθρώπους που υποστηρίζουν με πάθος πως υπάρχει λαός με διαφορετικό DNA από τους υπόλοιπους (ονόματα να μη λέμε) ως αποτέλεσμα της υπεροχής του. Που θα έκοβαν στην κυριολεξία το χέρι τους, υποστηρίζοντας με απόλυτη βεβαιότητα την πεποίθηση πως δεν υφίσταται εξωγήινη ζωή πουθενά στο σύμπαν, καθώς ο αυτός ο βράχος μας είναι ολάκερος ο κόσμος, δημιουργήθηκε σε επτά μέρες και that's all folks.

Στο ίδιο μοτίβο, αμέτρητοι άνθρωποι γύρω μας είναι απόλυτα πεπεισμένοι πως όλο αυτό που βιώνουμε τώρα αποτελεί μέρος ενός σχεδίου εξόντωσης κάποιου συγκεκριμένου εκλεκτού λαού-ή της ανθρωπότητας γενικότερα-ή ακόμα ακόμα πως κάποιοι εξωγήινοι (οι οποίοι όμως δεν υφίστανται αφού δεν υπάρχουν εξωγήινοι) φύτεψαν τούτον τον ιό για να μας εξαλείψουν.

-Και ποιός πιστεύεις πως είναι ο λόγος για όλ' αυτά; Είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι αγράμματοι ή αφελείς;

-Όχι, δεν είναι τόσο απλό. Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό είναι πιο περίπλοκοι και εντέχνως περιπλεγμένοι μεταξύ τους.

Δυστυχώς το εξωφρενικό της υπόθεσης δε σταματά εδώ: Φαντάσου πως υπάρχει τεράστια μερίδα ανθρώπων τούτης χώρας, που υποστηρίζει με σθένος πως κυλούν όλα ρολόι και το κατά δύναμιν. Πως οι κυβερνώντες χειρίζονται την κρίση αυτή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, μας έχουν ήδη γλιτώσει από αμέτρητα δεινά, παλεύουν ψυχή τε και σώματι για το καλύτερο για μας, οφείλουμε να προσευχόμαστε καθημερινά για την υγεία και την ευημερία τους και να ευχόμαστε να ναι καλά οι άνθρωποι εκεί που είναι (στις βίλες, τα εξοχικά τους ή σε κάποιο γεύμα στην Ικαρία πίνοντας κρασί-ή τσίπουρο, όρκο δεν παίρνω- ατενίζοντας τη θάλασσα), ώστε να συνεχίσουν να φέρνουν εις πέρας το θεάρεστο λειτούργημά τους.

-Ε δε μπορεί να ισχύει αυτό που λες τώρα, εδώ σίγουρα υπερβάλλεις.

-Καθόλου δεν υπερβάλλω, και λίγα λέω για την ακρίβεια. Μάλιστα, αν κάνεις και μόνος σου μια μίνι έρευνα θα διαπιστώσεις πως ως επί το πλείστον ,πρόκειται στην ουσία για τους ίδιους ανθρώπους που πιστεύουν όσα αναφέρθηκαν από την αρχή αυτής της κουβέντας. Είναι επίσης οι ίδιοι-συνήθως- που ακολουθώντας τυφλά τα θρησκευτικά τους πιστεύω είναι πεπεισμένοι πως η Θεία Κοινωνία τους καθιστά υπερ-ήρωες απέναντι στον οποιονδήποτε ιό, πως οφείλουμε ν' αγαπάμε και να νοιαζόμαστε όλους τους συνανθρώπους μας, αρκεί να μας βολεύει, και αρκούνται στο να φυτοζωούν δουλεύοντας σαν σκλάβοι από το πρωί μέχρι το βράδυ για να θεωρούν πως ζουν.

-Σταμάτα μη λες άλλα, έχω αρχίσει να φουντώνω! Φαντάζομαι πόσο εξοργισμένη θα νιώθεις και 'συ μαζί τους.

-Εδώ που τα λέμε κι αν θέλω να 'μαι απόλυτα ειλικρινής, όσο εξωφρενικές κι αν θεωρώ όλες αυτές τις αντιλήψεις, μέσα μου δε μπορώ να κατηγορήσω μέχρι τέλους εκείνους τους ίδιους που τις υιοθετούν. Θα ήμουν άδικη.

-Τώρα η αλήθεια είναι πως δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοείς.

-Δε σ' αδικώ. Ας το σκεφτούμε λιγάκι μαζί. Είσαι λοιπόν ένας απ' αυτούς που κάνουν την εμφάνισή τους σε τούτον εδώ τον κόσμο. Αυτόματα θεωρείς τον εαυτό σου αδιανόητα τυχερό, σωστά;

-Σωστά. Αφού αυτό το είπαμε ήδη, όλοι όσοι κάνουμε το πέρασμά μας από τον πλανήτη γη πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας τρομερά τυχερούς.

-Σε πρώτη φάση σαφώς, μαζί σου. Αν αρχίσουμε όμως να εισχωρούμε λίγο περισσότερο στην ουσία θ' αντιληφθούμε πως η διαπίστωση αυτή, έτσι στεγνή, είναι αρκετά υπεραπλουστευμένη.

-Και πάλι σε χάνω, πώς το εννοείς δηλαδή αυτό;

-Τι θα 'λεγες να φτιάξουμε στα γρήγορα ένα σύντομο κόμικ και να το ξεφυλλίσουμε εδώ παρέα;

-Μ' αρέσει αυτή η ιδέα, πάντα είναι καλή ώρα για ένα κόμικ.

-Το ήξερα πως θα σου αρέσει. Ορίστε λοιπόν η πρώτη σελίδα. Οικεία εικόνα, ένα γεράκι που πετάει, περήφανο κι επιβλητικό, με το γεύμα του γραπωμένο στα νύχια του. Ας αποχαιρετήσουμε κάπου εδώ για πάντα τον φίλο μας το ποντίκι σε πρώτη φάση.

-Νομίζω αρχίζω ήδη να καταλαβαίνω το σκεπτικό σου. Μάλλον δε μπορούμε να θεωρήσουμε το ίδιο τυχερούς τους δύο ήρωες της πρώτης σελίδας μας.

-Πολύ σωστά. Ιδίως αν θυμηθούμε πως το γεράκι είναι ένα από τα ζώα της κορυφής της πυραμίδας, καθώς στην ουσία δεν κινδυνεύει από κάποιον εχθρό του ζωικού βασιλείου. Εκτός από τον άνθρωπο δηλαδή. Γύρισε τη σελίδα.

-Α μια πολική αρκούδα ακροβατεί σ 'ένα μικρό κομμάτι πάγου που επιπλέει στο νερό! Κλασική σκηνή αυτή.

-Ναι έχουμε συνηθίσει τόσο να τη βλέπουμε και είναι παράλληλα τόσο μακριά μας, που δε μας κάνει πια καμία ιδιαίτερη αίσθηση. Εδώ η έρμη η αρκούδα στάθηκε άτυχη κυρίως ως προς το χρονικό διάστημα στο οποίο της έκατσε να γεννηθεί. Στην επόμενη σελίδα τι βλέπεις;

-Αχ, μικρά γατάκια μαζί με τη μαμά τους! Τι γλυκό! Ω όχι περίμενε...τι είναι εκείνη η κοκκινόμαυρη μάζα στη μέση του δρόμου; Οκ, δεν ήταν απαραίτητη τώρα αυτή η σπλατεριά.

-Να γεννηθείς αδέσποτο γατί στο κέντρο μιας πόλης ε; 99,9% καταδικασμένος. Παρακάτω;

-Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς βλέπω εδώ. Ένα σκουλήκι θαμμένο στο χώμα, ένα τζιτζίκι, και παραδίπλα άλλη μια σπλατεριά. Δεν πολυβγάζω νόημα να σου πω την αλήθεια.

-Ναι αυτή είναι μια απ΄τις περιπτώσεις εκείνες της τύχης που σε κάνουν έξω φρενών. Το αγαπημένο μας τζιτζίκι που λες, θα ζήσει αρχικά έως και δεκαεφτά χρόνια χωμένο στο υπέδαφος σαν σκουλήκι . Όταν πια βγει στην επιφάνεια, θα σκαρφαλώσει στα ωραία καταπράσινα δέντρα, θα βγάλει φτερά και ευθύς αμέσως θ 'αρχίσει αυτό το υπέροχο τραγούδι του, που έχουμε τόσο απόλυτα συνδεδεμένο με τα καλοκαίρια μας (και δεν είναι άλλο από την προσπάθειά του για τη διαιώνιση του είδους φυσικά). Μόνο που, μόλις ακούς τζιτζίκι να τραγουδάει, να 'χεις στο νου σου πως έχει ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τον φίλο μας καθώς δεν του απομένουν παρά ελάχιστες εβδομάδες ζωής (κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση κι αν δεν προσγειωθεί κατά λάθος πάνω στο τραπέζι ή στο χέρι σου με αποτέλεσμα να το λιώσεις μια ώρα αρχύτερα). Φαντάσου το δηλαδή, να περάσεις δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια θαμμένος στο χώμα, για να προλάβεις να ζήσεις στην επιφάνεια μετρημένες μέρες, ίσα για να αναπαραχθείς (θα μου πεις τουλάχιστον αυτό έχει τη γλύκα του) και πριν προλάβεις να κάνεις καν αυτό να σε λιώσει μια παντόφλα. Ε πόσο πιο τραγικό να γίνει;

-Α πολύ ωραία. Και τώρα κάθε φορά που ακούω τζιτζίκι, θα πενθώ παράλληλα.

-Δεν πειράζει, τουλάχιστον θα το σκεφτείς δυο φορές πριν το λιώσεις με την παντόφλα , κέρδος είναι κι αυτό. Παρακάτω;

-Άνθρωποι! Ο Παρθενώνας είναι αυτός ε; Ε αυτό θα ήταν το ιδανικότερο όλων. Να γεννηθείς στην Αρχαία Ελλάδα των εκπληκτικών επιτευγμάτων, της γέννησης της Δημοκρατίας και των ανεκτίμητων φιλοσόφων. Έχω ανατριχιάσει!

-Ναι αυτό θα ήταν ένα πραγματικά ανεκτίμητο δώρο. Εκτός κι αν ήσουν ένας από τους σκλάβους, βέβαια. Σ' αυτή την περίπτωση φαντάζομαι πως η ανατριχίλα σου θα είχε τελείως διαφορετική αφετηρία. Τι θα δούμε λες στην επόμενη σελίδα;

-Ινδιάνοι! Γύρω απ΄τη φωτιά μπροστά στις σκηνές τους. Τους θαυμάζω τους Ινδιάνους, και τους ζηλεύω να σου πω την αλήθεια. Κάτσε λίγο, στην επόμενη σκηνή είναι όλοι τους νεκροί, κι άλλον εφιάλτη μου δημιουργείς γι' απόψε το βράδυ!

-Αν και εφ' όσον το θεωρείς τύχη να γεννιόσουν στους θαυμαστούς κόλπους των Ιθαγενείς πληθυσμούς της Αμερικής, έχε στο νου σου πως θα ήταν συμφέρον να υπογράψεις μια σύμβαση πριν τη γέννηση σου σχετικά με τις χρονολογίες. Αν σου καθόταν από τον 15ο αιώνα και μετά, λυπάμαι αλλά μόνο σπλατεριές και αφανισμούς διαθέτουμε από δω και στο εξής. Ξεφύλισε λίγο γρήγορα τις επόμενες σελίδες, δε θα το ξημερώσουμε εδώ πέρα έχουμε και δουλειές (αυτό τώρα τρόπος του λέγειν. Δουλειά-τουλάχιστον με την ακριβή έννοια της λέξης-ΔΕΝ έχουμε)

-Στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι αυτό; Εβραίος ενώ μεσουρανεί ο Χίτλερ, απ΄ τα χειρότερα χαρτιά που θα μπορούσαν να σου τύχουν. Α βλέπω φτάνουμε σταδιακά στους καιρούς μας. Παιδιά με παλαιστινιακά μαντήλια που περπατούν ανάμεσα σε χαλάσματα, αυτό πρέπει να κάπου στην Αιθιοπία, εδώ λογικά περπατάει μια οικογένεια μεταναστών, αν κρίνω από τα ταλαιπωρημένα ρούχα, τα σακιά στην πλάτη και τη διαδρομή στο πουθενά, κι εδώ ένας καταυλισμός Ρομά.

-Πολύ σωστά. Η επόμενη σελίδα είναι και η τελευταία του κόμικ μας. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα κόμικ μαγικό με εικόνες δυστυχώς ανεξάντλητες, αυτή εδώ η κουβέντα όμως κάποτε πρέπει να τελειώσει.

-Ναι κάποτε θα πρέπει να τελειώσει. Εδώ λοιπόν μάλλον βλέπουμε εικόνες από την Ελλάδα του σήμερα! Τι όμορφη αυτή η περιοχή, υπέροχα επιβλητικά σπίτια με καταπράσινους κήπους και ιδιωτικά πάρκινγκ, κι αυτό πρέπει να ναι Πανεπιστήμιο. 'Η μήπως είναι κολλέγιο; Α εκεί όχι και τόσο ωραία μάλλον.. Σπιτάκια γκρίζα και ταλαιπωρημένα απ' την υγρασία, άνθρωποι στοιβαγμένοι ο ένας πλάι στον άλλον, απ΄ ότι καταλαβαίνω πρέπει να περιμένουν το λεωφορείο για τη δουλειά τους, αν κρίνω δηλαδή κι απ΄τα ρούχα εργασίας. Ώπα κι εδώ στο τέλος ένα όμορφο δάσος, μάλλον μοτοκρος κάνουν αυτοί οι σκόρπιοι. Αχ και μια πανέμορφη φωτογραφία από ένα γεύμα σ ΄ένα μπαλκονάκι στην Ικαρία, δεν έχω πάει ποτέ αλλά είμαι σίγουρος πως είναι από 'κει, το λατρεύω αυτό το νησί!

-Έτσι ακριβώς είναι, διάνα σε όλα. Και δη για την Ικαρία, σκέφτηκα πως μια τόσο όμορφη εικόνα από ένα τόσο ιδιαίτερο νησί της χώρας μας θα ήταν ό,τι πρέπει για το κλείσιμο του μικρού μας κόμικ.

-Νομίζω πάντως πως αντιλαμβάνομαι πια πολύ πιο καθαρά αυτό που προσπαθούσες να μου πεις.

-Χαίρομαι. Ρουλέτα που λες. Αρχικά, να γίνεις αυτός ο ένας στα 400 τρις που θα περπατήσει στον πλανήτη γη. Μα πού θα σταματήσει η μπίλια σου;

Εν τέλει λοιπόν φτύσε τον κόρφο σου κι ευχαρίστησε τη μπίλια σου που σταμάτησε στην Ελλάδα του σήμερα. 21ος αιώνας. Ευλογημένος τόπος, κουλτούρα και πολιτισμός, και μέρος φυσικά ενός ευρύτερου, παγκόσμιου, θαυμαστού συνόλου. 'Αλματα στην επιστήμη, παραγωγική αφθονία, κι όλα αυτά φωτογραφίζουν πως σου 'κατσε το τζόκερ. Ποιότητα ζωής αντίστοιχη όλων αυτών των στοιχείων, ε έτσι ναι, σαφώς και είσαι σε θέση να απολαύσεις την τόσο πολύτιμη 1 στα 400 τρις ζωή σου. Εκ των πραγμάτων βιοποριστική άνεση, δυνατότητα δημιουργικής έκφρασης, συμμετοχή στην ανάπτυξη πολιτισμού και επιστήμης, τέχνες, αρμονία και ζεστές κοινωνικές σχέσεις.

Γελάς, και δε θα πάρω τα γέλια σου προσωπικά. Ξέρω πως δε γελάς μαζί μου, γελάς με την κατάντια μας, κι αν η εναλλακτική σου είναι τα κλάματα γέλα με την ψυχή σου και δε θα σε παρεξηγήσω. Προφανώς και η μερίδα των ανθρώπων που απολαμβάνει όλα όσα δικαιωματικά θα 'πρεπε ν 'απολαμβάνουμε όλοι μας είναι τρομακτικά μικρή.

Όταν λοιπόν έρχονται στην κουβέντα τα αυτονόητα, δε θα κατηγορήσω ελαφρά την καρδία ανθρώπους τυφλούς ή κοντόφθαλμους. Εντάξει, εν βρασμώ θα το κάνω, άλλωστε τον τελευταίο καιρό είμαι σχεδόν μόνιμα εξοργισμένη με τα πάντα. Μα σε δεύτερο χρόνο θ' αναρωτηθώ πού έκατσε η μπίλια για τους ανθρώπους αυτούς. Όταν γεννιέσαι σκλάβος της βιοποριστικής πάλης, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων θα ζήσεις όλη σου τη ζωή με παρωπίδες Δε θα καλλιεργήσεις κανένα χάρισμά σου, δε θα δημιουργήσεις, δε θα μάθεις να σκέφτεσαι και ν' αμφιβάλλεις. Δε θα μάθεις ν' απαιτείς και ν 'αγωνίζεσαι, δε θ' αντιλαμβάνεσαι καν καλά καλά όλα όσα στην πραγματικότητα σου ανήκουν. Αν μη τι άλλο, ο αγώνας σου να επιβιώσεις θα σ' απασχολεί full time.

Δε θα εξοργιστείς εύκολα μ' εκείνους που σου στερούν ό,τι είναι δικό σου, ενώ εκείνοι το απολαμβάνουν στο υπερθετικό βαθμό πατώντας στις δικές σου πλάτες. Για σένα αυτό θα 'ναι το αυτονόητο. Αυτονόητη η αδιανόητα καταστροφική η παγκόσμια διαχείριση μιας πανδημίας τον 21ου αιώνα. Αυτονόητες οι διαστροφικές και εγκληματικές πρακτικές των φαρμακευτικών εταιριών (μα αυτό είναι το όμορφο μοντέλο της παγκόσμιας οικονομίας μας), αυτονόητη η κατάλυση της ελευθερίας σου, η διάλυση ακόμα κι αυτής της ελάχιστης ποιότητας της ζωής σου.

Στον αντίποδα αυτής της πραγματικότητας από την άλλη, συχνά οι σκληρές συνθήκες της ζωής σου θα σ' ενεργοποιήσουν ακόμα πιο δυναμικά εναντίων όλων όσων σου κλέβουν τη ζωή μέσα απ΄τα χέρια σου. Μα υπάρχει πληθώρα παραμέτρων που θα γείρει τη ζυγαριά από τη μία ή από την άλλη πλευρά : το περιβάλλον στο οποίο θα γεννηθείς και θα μεγαλώσεις, οι πολιτικές πεποιθήσεις της οικογένειας σου, ο κοινωνικός σου περίγυρος και εν κατακλείδι οι όποιες επιρροές σου από τα πρώτα στάδια της ζωής σου. Αυτό δε σημαίνει, βέβαια, πως δεν αναλογούν στον καθέναν μας ξεχωριστά οι ευθύνες των επιλογών και των αποφάσεών μας, μα το ζητούμενο είναι να διατηρείται το κύριο μέρος της ενέργειάς μας, έτσι ώστε να κατευθύνεται με πλήρη δυναμική εκεί που οφείλει πρωτίστως να κατευθυνθεί.

Θα κλείσω με την υπεραισιόδοξη διαπίστωση, πως σταδιακά εντοπίζω γύρω μου όλο και περισσότερο σκεπτικισμό προς μια πιο γόνιμη κατεύθυνση, όλο και περισσότερα ποτήρια γεμάτα ως το χείλος. Να 'ναι άραγε αυτό κάποιου είδους άμυνα του δικού μου εγκεφάλου, δεδομένου ότι το δικό μου ποτήρι έχει ξεχειλίσει από καιρό; Σ' αυτό δεν έχω απάντηση. Για την ώρα.  

 

More in Κοινωνία
Comments