Δοκίμιο περί διχασμού (...ή οι μάσκες των υποστηρικτών)

Δοκίμιο περί διχασμού (...ή οι μάσκες των υποστηρικτών)

Μέσα από τις στάχτες μιας μέχρι πριν λίγες μέρες φιλήσυχης γειτονιάς αναδύονται οι οσμές μιας αδιανόητης ιστορίας: Μέσα στην οργανωμένη απροσχημάτιστη προσπάθεια να αλλάξουν ειδησεογραφικά τα χέρια που χτύπησαν και να μεταμφιεστούν ως διά μαγείας σε κορμιά που δήθεν δέχτηκαν τα χτυπήματα (τους επιτέθηκαν, λέει, 30 αναρχικοί), άρκεσε μια μικρή διαρραγή στον ορυμαγδό ψεύδους που έχει κατακλύσει τον δημόσιο βίο μας (σε τέτοιον βαθμό, ώστε να δύναται αυτό το ψεύδος να έχει εκλέξει την κυβέρνηση) για να καταπέσει το μεγάλο σκηνικό της εκτροπής σε βασανιστικά αργή κίνηση, που παρακολουθούμε εδώ και 20 μήνες.

Κάπως έτσι καταλαβαίνω εγώ τα γεγονότα των τελευταίων ημερών!

Όταν από την αρχή ακόμη του δράματος που βιώνει η χώρα μας αναφέρθηκα στην ανάγκη να είμαστε προσεκτικοί απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ως πρόσωπο-φορέα μιας συγκεκριμένης αντίληψης οικογενειακού αυτοπροσδιορισμού για την πολιτική και την ενάσκησή της, πολλοί στην άποψή μου αυτή αντέδρασαν με φληναφήματα ότι είναι αήθεια η προσφυγή στον καταλογισμό της «οικογενειακής ευθύνης» για να αξιολογηθούν δημόσια πρόσωπα. Ο αντίλογος, σ’ εκείνη τη στάση ορκισμένης αντιπαλότητάς μου με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ήταν ότι όφειλα να του παραχωρήσω ευρύχωρα περιθώρια να κριθεί εκ του αποτελέσματος.

Βεβαίως, η αλήθεια είναι ότι εγώ ουδέποτε απέδωσα ευθύνες στον Κυριάκο Μητσοτάκη για τις συντριπτικές αμαρτίες του πατέρα του, όπως μου αποδόθηκε. Αντί γι’ αυτό πίστευα και έλεγα -κι ακόμη το πιστεύω και το υποστηρίζω- ότι μεγαλώνοντας μέσα σ’ ένα συγκεκριμένο πολιτικό και οικογενειακό περιβάλλον, αν μέλλει αργότερα να διαδεχτείς ρόλους και δημόσιες συμπεριφορές, είναι πρακτικά αδύνατο να δράσεις εκτός των παθών  που σε περιέβαλαν εξ απαλών ονύχων. Κι αν τα πάθη αυτά, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, ήταν πάθη διακατεχόμενα από αισθήματα αναδυόμενα από εποχές εγκάρσιων και βαθύτατων διχασμών, πώς θα μπορούσε ποτέ να κυριαρχήσει μια αγαθή εκδοχή της πολιτικής; Είναι λες και το μίσος για ό,τι απεχθάνθηκε ο γονιός σου, διατηρεί μια παράδοξη εγκεφαλικά γενετική σχέση με σένα τον ίδιον. Έχεις ήδη λάβει θέση στο σκηνικό των αντιπαλοτήτων της εποχής σου, που κατά τα άλλα αφικνούμενος ως πρωθυπουργός υποσχέθηκες ότι θέλεις να λειάνεις. Δηλαδή, αδυνατείς θέσει, έργω και λόγω να αμβλύνεις αντιθέσεις, αφού συ ο ίδιος έχεις καταστεί διάδικο μέρος του διχασμού, πριν ακόμη σου ανατεθεί ο ρόλος.

Αν, μάλιστα, το έχεις κάνει πριν ακόμη αναλάβεις την ηγεσία της χώρας, ως εκλεκτός των «δικών» σου και «μπροστινός» του ψεύδους που ακατάσχετα εξέμμεσες στο πλαίσιο μιας αηθέστατης επικοινωνίας αποστερημένης από κάθε αγωνία σύνδεσης με πολιτικά ήθη, και έτσι έχεις συμβάλλει κι εσύ ο ίδιος στην εμβάθυνση του διχασμού, προσθέτοντας νέα ανδραγαθήματα στο οικογενειακό ιστορικό, θέλει πολύ θράσος να προσποιείσαι ότι σε αδικούν όποιοι μιλούν για το παρελθόν το πολιτικό που σε διαμόρφωσε!

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πρωτοφανούς βάθους, έκτασης και έντασης επιχείρηση διασποράς διχασμού, από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πριν ακόμη ο Κυριάκος Μητσοτάκης «πάρει τη δουλειά». Ήδη γνωρίζαμε! Και γνωρίζαμε πολύ καλά!

Οι ιστορίες με τη δήθεν ανταλλαγή του ονόματος «Μακεδονία» με τη μη περικοπή των συντάξεων, τα δήθεν 200 δισ. που κόστισε στους έλληνες η διακυβέρνηση Τσίπρα, η προσεκτικά οργανωμένη συνομωσία συγκάλυψης του μεγαλύτερου σε δημοσιονομικό κόστος σκανδάλου στην ελληνική πολιτική ιστορία, του σκανδάλου της Novartis, και πολλά άλλα, ήταν επαρκέστατο δείγμα γραφής, προανάκρουσμα εύγλωττο όσων συμβαίνουν σήμερα.

Όποιος δεν παρατήρησε το εν λόγω δείγμα γραφής (του διέφυγε;) ή το παραμέρισε ανευθύνως, σήμερα οφείλει διπλές εξηγήσεις: Από τη μία, επειδή η αφροσύνη του προκάλεσε όλο αυτό το κακό που σήμερα διαλύει την καθημερινότητα και τις ίδιες τις ζωές μας. Από την άλλη, επειδή έχει πλέον πλήρως επιβεβαιωθεί η απ’ ευθείας «αναπαραγωγική συσχέτιση» της παρουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στον δημόσιο βίο μας, όπως ο ίδιος το κατανοεί και λειτουργεί, με αποφάσεις και έργα που πλήττουν κατάστηθα τη δημοκρατία.

Ο πυρήνας των πολιτικών ομοιοτήτων, όμως, που ανιχνεύονται αναμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει και μια ακόμη «γενετική» πτυχή, ίσως τη σημαντικότερη απ’ όλες: Πρόκειται για διχασμό που στην εγκατάσταση και εμπέδωσή του ανάμεσα στους πολίτες συμβάλλει ο σημερινός πρωθυπουργός, όχι στο πλαίσιο μιας πολιτικής ιδεολογίας ως βασικού πολιτικού χαρακτηριστικού του έργου του, αλλά περισσότερο ως μέρος μιας κίνησης προαγωγής πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων με ονοματεπώνυμο, του δικού του επωνύμου συμπεριλαμβανομένου.

Θεωρώ την ιδιοποίηση από πολιτικές ηγεσίες της έννοιας του «δημόσιου συμφέροντος» για να προαχθούν αντί γι’ αυτό συμφέροντα των ελίτ, ακραίο απαξιωτικό φαινόμενο για έναν πρωθυπουργό. Και στην περίπτωση Κυριάκου Μητσοτάκη, το θλιβερό φαινόμενο συντρέχει πλήρως, σε αντίστιξη με όλους τους πρωθυπουργούς που προηγήθηκαν –με εξαίρεση τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη! Η χειρότερη εκδοχή του διχασμού είναι όταν αυτός γεννιέται από συστοιχίες επιδίωξης προαγωγής επί μέρους συμφερόντων και όχι από διενέξεις πολιτικών ιδεολογιών!

Σ’ αυτό το σημείο ακριβώς είναι που ανιχνεύεται ένα πολύ ενδιαφέρον επάλληλο φαινόμενο: Η αυθόρμητη τάση των υποστηρικτών του Κυριάκου Μητσοτάκη να νομιμοποιούν την εκτροπή και να τεκμηριώνουν τον παραλογισμό. Ένα τελευταίο παράδειγμα αυτού του φαινομένου ήταν η θριαμβολογία για την ύφεση περισσότερο από 8%, τρίτη χειρότερη επίδοση στην Ευρώπη, που εχει φέρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ελληνική οικονομία.

Φυσικά, δεν μπορώ να πιστέψω ότι νοήμονες και μορφωμένοι άνθρωποι (ας πω ένα τυχαίο όνομα, Αρίστος Δοξιάδης) πραγματικά πιστεύουν ότι ύφεση περισσότερο από 8% και διπλάσια από τον μέσο όρο της ΕΕ προσφέρεται για πανηγυρισμούς, όπως έκανε ο σημερινός πρωθυπουργός  και ο ίδιος ο υπουργός του επί των Οικονομικών!

Τί είναι, όμως, αυτό που συμπαρασύρει νοήμονες και μορφωμένους ανθρώπους, όπως είπα, σε ταυτίσεις και υποστήριξη της εξόφθαλμης βλακείας; Νομίζω πως είναι κάτι, που κάθε άλλο παρά βλακεία είναι: Είναι η απόλυτη (ως μέσο εσωτερικής ατομικής δικαίωσης αλλά και ως μέσο βιοπορισμού, δηλαδή καθαρή περίπτωση προσωπικού συμφέροντος και στον αντίποδα του δημόσιου συμφέροντος) ταύτιση με μικροσκοπιμότητες, που δεν δικαιούνται να μεταμφιέζονται σε «πολιτική». Ένα είδος «μπίζνας» είναι και τίποτα περισσότερο! Και αυτό αφορά και σε συνδοιπόρους του σημερινού μπλοκ εξουσίας που κυβερνά τη χώρα!

Νομίζω πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει στους υποστηρικτές του τουλάχιστον να μην τους φέρνει σε δύσκολη θέση, υποχρεώνοντάς τους να υποστηρίζουν δημόσια ανοησίες.

More in Αρθρογραφία
Comments
Δοκίμιο περί διχασμού (...ή οι μάσκες των υποστηρικτών)

Δοκίμιο περί διχασμού (...ή οι μάσκες των υποστηρικτών)

Μέσα από τις στάχτες μιας μέχρι πριν λίγες μέρες φιλήσυχης γειτονιάς αναδύονται οι οσμές μιας αδιανόητης ιστορίας: Μέσα στην οργανωμένη απροσχημάτιστη προσπάθεια να αλλάξουν ειδησεογραφικά τα χέρια που χτύπησαν και να μεταμφιεστούν ως διά μαγείας σε κορμιά που δήθεν δέχτηκαν τα χτυπήματα (τους επιτέθηκαν, λέει, 30 αναρχικοί), άρκεσε μια μικρή διαρραγή στον ορυμαγδό ψεύδους που έχει κατακλύσει τον δημόσιο βίο μας (σε τέτοιον βαθμό, ώστε να δύναται αυτό το ψεύδος να έχει εκλέξει την κυβέρνηση) για να καταπέσει το μεγάλο σκηνικό της εκτροπής σε βασανιστικά αργή κίνηση, που παρακολουθούμε εδώ και 20 μήνες.

Κάπως έτσι καταλαβαίνω εγώ τα γεγονότα των τελευταίων ημερών!

Όταν από την αρχή ακόμη του δράματος που βιώνει η χώρα μας αναφέρθηκα στην ανάγκη να είμαστε προσεκτικοί απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ως πρόσωπο-φορέα μιας συγκεκριμένης αντίληψης οικογενειακού αυτοπροσδιορισμού για την πολιτική και την ενάσκησή της, πολλοί στην άποψή μου αυτή αντέδρασαν με φληναφήματα ότι είναι αήθεια η προσφυγή στον καταλογισμό της «οικογενειακής ευθύνης» για να αξιολογηθούν δημόσια πρόσωπα. Ο αντίλογος, σ’ εκείνη τη στάση ορκισμένης αντιπαλότητάς μου με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ήταν ότι όφειλα να του παραχωρήσω ευρύχωρα περιθώρια να κριθεί εκ του αποτελέσματος.

Βεβαίως, η αλήθεια είναι ότι εγώ ουδέποτε απέδωσα ευθύνες στον Κυριάκο Μητσοτάκη για τις συντριπτικές αμαρτίες του πατέρα του, όπως μου αποδόθηκε. Αντί γι’ αυτό πίστευα και έλεγα -κι ακόμη το πιστεύω και το υποστηρίζω- ότι μεγαλώνοντας μέσα σ’ ένα συγκεκριμένο πολιτικό και οικογενειακό περιβάλλον, αν μέλλει αργότερα να διαδεχτείς ρόλους και δημόσιες συμπεριφορές, είναι πρακτικά αδύνατο να δράσεις εκτός των παθών  που σε περιέβαλαν εξ απαλών ονύχων. Κι αν τα πάθη αυτά, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, ήταν πάθη διακατεχόμενα από αισθήματα αναδυόμενα από εποχές εγκάρσιων και βαθύτατων διχασμών, πώς θα μπορούσε ποτέ να κυριαρχήσει μια αγαθή εκδοχή της πολιτικής; Είναι λες και το μίσος για ό,τι απεχθάνθηκε ο γονιός σου, διατηρεί μια παράδοξη εγκεφαλικά γενετική σχέση με σένα τον ίδιον. Έχεις ήδη λάβει θέση στο σκηνικό των αντιπαλοτήτων της εποχής σου, που κατά τα άλλα αφικνούμενος ως πρωθυπουργός υποσχέθηκες ότι θέλεις να λειάνεις. Δηλαδή, αδυνατείς θέσει, έργω και λόγω να αμβλύνεις αντιθέσεις, αφού συ ο ίδιος έχεις καταστεί διάδικο μέρος του διχασμού, πριν ακόμη σου ανατεθεί ο ρόλος.

Αν, μάλιστα, το έχεις κάνει πριν ακόμη αναλάβεις την ηγεσία της χώρας, ως εκλεκτός των «δικών» σου και «μπροστινός» του ψεύδους που ακατάσχετα εξέμμεσες στο πλαίσιο μιας αηθέστατης επικοινωνίας αποστερημένης από κάθε αγωνία σύνδεσης με πολιτικά ήθη, και έτσι έχεις συμβάλλει κι εσύ ο ίδιος στην εμβάθυνση του διχασμού, προσθέτοντας νέα ανδραγαθήματα στο οικογενειακό ιστορικό, θέλει πολύ θράσος να προσποιείσαι ότι σε αδικούν όποιοι μιλούν για το παρελθόν το πολιτικό που σε διαμόρφωσε!

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πρωτοφανούς βάθους, έκτασης και έντασης επιχείρηση διασποράς διχασμού, από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πριν ακόμη ο Κυριάκος Μητσοτάκης «πάρει τη δουλειά». Ήδη γνωρίζαμε! Και γνωρίζαμε πολύ καλά!

Οι ιστορίες με τη δήθεν ανταλλαγή του ονόματος «Μακεδονία» με τη μη περικοπή των συντάξεων, τα δήθεν 200 δισ. που κόστισε στους έλληνες η διακυβέρνηση Τσίπρα, η προσεκτικά οργανωμένη συνομωσία συγκάλυψης του μεγαλύτερου σε δημοσιονομικό κόστος σκανδάλου στην ελληνική πολιτική ιστορία, του σκανδάλου της Novartis, και πολλά άλλα, ήταν επαρκέστατο δείγμα γραφής, προανάκρουσμα εύγλωττο όσων συμβαίνουν σήμερα.

Όποιος δεν παρατήρησε το εν λόγω δείγμα γραφής (του διέφυγε;) ή το παραμέρισε ανευθύνως, σήμερα οφείλει διπλές εξηγήσεις: Από τη μία, επειδή η αφροσύνη του προκάλεσε όλο αυτό το κακό που σήμερα διαλύει την καθημερινότητα και τις ίδιες τις ζωές μας. Από την άλλη, επειδή έχει πλέον πλήρως επιβεβαιωθεί η απ’ ευθείας «αναπαραγωγική συσχέτιση» της παρουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στον δημόσιο βίο μας, όπως ο ίδιος το κατανοεί και λειτουργεί, με αποφάσεις και έργα που πλήττουν κατάστηθα τη δημοκρατία.

Ο πυρήνας των πολιτικών ομοιοτήτων, όμως, που ανιχνεύονται αναμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει και μια ακόμη «γενετική» πτυχή, ίσως τη σημαντικότερη απ’ όλες: Πρόκειται για διχασμό που στην εγκατάσταση και εμπέδωσή του ανάμεσα στους πολίτες συμβάλλει ο σημερινός πρωθυπουργός, όχι στο πλαίσιο μιας πολιτικής ιδεολογίας ως βασικού πολιτικού χαρακτηριστικού του έργου του, αλλά περισσότερο ως μέρος μιας κίνησης προαγωγής πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων με ονοματεπώνυμο, του δικού του επωνύμου συμπεριλαμβανομένου.

Θεωρώ την ιδιοποίηση από πολιτικές ηγεσίες της έννοιας του «δημόσιου συμφέροντος» για να προαχθούν αντί γι’ αυτό συμφέροντα των ελίτ, ακραίο απαξιωτικό φαινόμενο για έναν πρωθυπουργό. Και στην περίπτωση Κυριάκου Μητσοτάκη, το θλιβερό φαινόμενο συντρέχει πλήρως, σε αντίστιξη με όλους τους πρωθυπουργούς που προηγήθηκαν –με εξαίρεση τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη! Η χειρότερη εκδοχή του διχασμού είναι όταν αυτός γεννιέται από συστοιχίες επιδίωξης προαγωγής επί μέρους συμφερόντων και όχι από διενέξεις πολιτικών ιδεολογιών!

Σ’ αυτό το σημείο ακριβώς είναι που ανιχνεύεται ένα πολύ ενδιαφέρον επάλληλο φαινόμενο: Η αυθόρμητη τάση των υποστηρικτών του Κυριάκου Μητσοτάκη να νομιμοποιούν την εκτροπή και να τεκμηριώνουν τον παραλογισμό. Ένα τελευταίο παράδειγμα αυτού του φαινομένου ήταν η θριαμβολογία για την ύφεση περισσότερο από 8%, τρίτη χειρότερη επίδοση στην Ευρώπη, που εχει φέρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ελληνική οικονομία.

Φυσικά, δεν μπορώ να πιστέψω ότι νοήμονες και μορφωμένοι άνθρωποι (ας πω ένα τυχαίο όνομα, Αρίστος Δοξιάδης) πραγματικά πιστεύουν ότι ύφεση περισσότερο από 8% και διπλάσια από τον μέσο όρο της ΕΕ προσφέρεται για πανηγυρισμούς, όπως έκανε ο σημερινός πρωθυπουργός  και ο ίδιος ο υπουργός του επί των Οικονομικών!

Τί είναι, όμως, αυτό που συμπαρασύρει νοήμονες και μορφωμένους ανθρώπους, όπως είπα, σε ταυτίσεις και υποστήριξη της εξόφθαλμης βλακείας; Νομίζω πως είναι κάτι, που κάθε άλλο παρά βλακεία είναι: Είναι η απόλυτη (ως μέσο εσωτερικής ατομικής δικαίωσης αλλά και ως μέσο βιοπορισμού, δηλαδή καθαρή περίπτωση προσωπικού συμφέροντος και στον αντίποδα του δημόσιου συμφέροντος) ταύτιση με μικροσκοπιμότητες, που δεν δικαιούνται να μεταμφιέζονται σε «πολιτική». Ένα είδος «μπίζνας» είναι και τίποτα περισσότερο! Και αυτό αφορά και σε συνδοιπόρους του σημερινού μπλοκ εξουσίας που κυβερνά τη χώρα!

Νομίζω πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει στους υποστηρικτές του τουλάχιστον να μην τους φέρνει σε δύσκολη θέση, υποχρεώνοντάς τους να υποστηρίζουν δημόσια ανοησίες.

More in Αρθρογραφία
Comments