Δεκέμβριος 2020: Το χρονικό ενός τροχαίου

Δεκέμβριος 2020: Το χρονικό ενός τροχαίου

Νομίζω πως δε θα ξεχάσω ποτέ τα χέρια του. Στο ένα κρατούσε τα γυαλιά του και στο άλλο χαρτιά, φαντάζομαι τα χαρτιά του αυτοκινήτου. Κι έτρεμαν τόσο πολύ που περίμενες να του πέσουν όλα από στιγμή σε στιγμή. Και το βλέμμα του. Eίχε ένα πολύ γλυκό και ζεστό βλέμμα αυτός ο άνθρωπος. Μόνο που τώρα ήταν λες κι αυτή η γλύκα χώθηκε πίσω από τον τρόμο και την ενοχή που ένιωθε. Παρ' όλα αυτά ήταν ακόμη εδώ, την έβλεπες.

'Hμουν γεμάτη οργή απ' τη στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνό μου, ένα εικοσάλεπτο πριν.

" Τράκαρα. Βασικά τράκαραν μπροστά μου και μας πήρε η μπάλα. Το μωρό είναι καλά. Εγώ χτύπησα λίγο το κεφάλι μου αλλά είμαι καλά."

Η αδερφή μου. Φυσικά μου κόπηκαν τα πόδια. Εκσφενδονισμός σε χρόνο μηδέν. Ο δρόμος κλειστός, τρία χτυπημένα αυτοκίνητα, κάποια ακόμη σταματημένα γύρω γύρω όπως-όπως και αρκετός κόσμος σκορπισμένος. Παρ' όλα αυτά μια περίεργη ησυχία στην ατμόσφαιρα, λες και ψιθύριζαν όλοι. Το χρονικό είχε ως εξής : ο πρώτος (ας τον πουμε Νο 1) παραβίασε με μεγάλη ταχύτητα το ΣΤΟΠ και συγκρούστηκε με τη δεύτερη (ας την πούμε Νο 2), η οποία καρφώθηκε πάνω στην αδερφή μου (προφανώς η Νο 3).

Πάρκαρα και βεβαιώθηκα ότι όλοι είναι καλά και δεν έχει χτυπήσει κανένας σοβαρά. "Ποιός είναι;" Ήταν πρώτες μου κουβέντες ενώ τα μάτια μου πετούσαν φωτιές. Ποιός ήταν αυτός που το προκάλεσε αυτό; Ποιός τόλμησε;!

Θυμός. Μα είναι τόσο εύκολο να γεμίσω θυμό τον τελευταίο καιρό, αρκούν κλάσματα δευτερολέπτου και λες και φουντώνει αυτομάτως μια σπίθα που περιμένει σε ετοιμότητα ανά πάσα στιγμή. Σταδιακά όμως κι ενώ περιμέναμε την τροχαία άρχισα να κάνω αυτό που έκανα πάντοτε από πιτσιρίκι, χωρίς να ξέρω το γιατί και χωρίς να το επιδιώκω : ν' αποστασιοποιούμαι και να παρατηρώ. Τους ανθρώπους πρωτίστως, το βλέμμα, τις κινήσεις, τα συναισθήματά τους. Κ όσο παρατηρούσα τόσο έφευγε ο θυμός από μέσα μου, λες και άνοιξε μια τρύπα στο σωσίβιο και έβγαινε σιγά-σιγά ο αέρας σιωπηλά.

Τρία ξέχωρα πηγαδάκια με τους οικείους των εμπλεκομένων, συνομιλίες στα κινητά τηλέφωνα και άνθρωποι να πηγαινοέρχονται. Περαστικοί που προσπαθούσαν να βοηθήσουν, κουβέντες που επαναλαμβάνονταν δυο και τρεις φορές αφού οι μάσκες έπνιγαν λέξεις. Δύο κοπέλες, που με τις μάσκες να καλύπτουν τα δύο τρίτα των προσώπων τους δεν έφευγαν στιγμή δίπλα από το μωρό, να βεβαιώνονται συνεχώς ότι είναι καλά. Οι εμπειρογνώμονες των ασφαλιστικών να τραβούν φωτογραφίες και οι αστυνομικοί της τροχαίας να συμπεριφέρονται περισσότερο σαν εμπλεκόμενοι και οι ίδιοι, να διαβάζεις σχεδόν στα μάτια τους" Όλα τα είχατε τώρα και σεις μόνο αυτό σας έλειπε" (μπορεί και να πετύχαμε φλέβα χρυσού μα πραγματικά αυτή ήταν η αντιμετώπισή τους).

Η κυρία Νο 2 έδειχνε εξοργισμένη και μόλις και μετά βίας απηύθυνε τον λόγο στον κύριο Νο 1. Μα αν κοίταζες λίγο πιό προσεκτικά καταλάβαινες πως δεν ήταν οργή, Ήταν περισσότερο απόγνωση και φόβος. Το αυτοκίνητο ήταν σχεδόν καινούριο. Το χρειαζόταν. Τι θα έκανε τώρα; Και είχε μώλωπες και πονούσε. "Νοσοκομείο; Μα είστε τρελοί δεν υπάρχει περίπτωση, ποιό νοσοκομείο;! Το διαλυμένο; Την ωρολογιακή βόμβα; Εκεί μπαίνεις υγιής και βγαίνεις πεθαμένος!"

Η αδερφή μου να πηγαινοέρχεται από το όχημα της τροχαίας στο μωρό και τούμπαλιν, ενώ μου ζητούσε απεγνωσμένα να της στρίψω τσιγάρο πιάνοντας ασυναίσθητα το κεφάλι της (στο οποίο είχαν ξεπηδήσει δυο καρούμπαλα σε μέγεθος ζουμερών αχλαδιών) και παράλληλα να επαναλαμβάνει ανά διαστήματα, απαντώντας σε ατάκες που ακούγονταν από δεξιά κι αριστερά, πως ο άνθρωπος δεν το έκανε επίτηδες και πως θα μπορούσε να συμβεί στον καθέναν μας.

Κι ο κύριος Νο1. Είχε δυο μικρά παιδιά στο πίσω κάθισμα όμως ήταν τόσο σιωπηλά και ήσυχα που μου πήρε λίγες στιγμές ν αντιληφθώ την παρουσία τους. Δε θα ξεχάσω ποτέ την ένταση με την οποία έτρεμαν τα χέρια του και το γλυκό του βλέμμα. Όταν προσπάθησα να τον αποσυμφορήσω λέγοντάς του πως όλα είναι εντάξει και πως στεναχωριέμαι που τον βλέπω τόσο ταραγμένο με κοίταξε κάπως παράξενα και μου είπε ότι πρώτη φορά του συνέβη κάτι τέτοιο και αδυνατεί να χωνέψει το πώς θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί τα πράγματα. Κι ευθύς αναρωτήθηκα τι μπορεί να γινόταν στο κεφάλι αυτού του ανθρώπου ώστε να μην αντιληφθεί καν ότι παραβιάζει μια πινακίδα "ΝΑ" ,με το συμπάθειο, από δω μέχρι απέναντι.

Δεν υπήρξε ασθενοφόρο στην ιστορία αυτή, οι όποιοι τραυματισμοί ευτυχώς ελαφροί. Παρ' όλα αυτά όλοι οι εμπλεκόμενοι έπρεπε να υποβληθούν σε κάποιες βασικές εξετάσεις για τον αποκλεισμό όλων των πιθανοτήτων. Και κάπου εκεί το ενδεχόμενο του δημόσιου Νοσοκομείου απορρίφθηκε αυτομάτως απ' όλους ανεξαιρέτως. Μέχρι και ο αστυνομικός της τροχαίας έδειξε τρομοκρατημένος με τη σκέψη της παρουσίας του μωρού στο νοσοκομείο. " Εσείς που θα πάτε; Δεν ξέρω, εσείς; Εξωτερικό ακτινολογικό; Μα θα χρειαστεί ραντεβού, δε θα σας δεχτούν έτσι. Και τώρα;"...

Δεν ξέρω πώς κινήθηκε τελικά ο καθένας ξεχωριστά. Το περιστατικό έληξε κάπου εδώ με κύρια θύματα τους προφυλακτήρες και τα φανάρια, πλαστικό, μέταλλο και τζάμια. Η ηρεμία των εμπλεκομένων δεν συμπεριλαμβάνεται στα θύματα αυτού του τροχαίου ατυχήματος, εκείνη ήταν ήδη θύμα των καιρών και της πραγματικότητας.

Μα δε θα ξεχάσω ποτέ τα χέρια του,

και την απόγνωση στο άκουσμα των λέξεων "Δημόσιο Νοσοκομείο".

More in Κοινωνία
Comments
Δεκέμβριος 2020: Το χρονικό ενός τροχαίου

Δεκέμβριος 2020: Το χρονικό ενός τροχαίου

Νομίζω πως δε θα ξεχάσω ποτέ τα χέρια του. Στο ένα κρατούσε τα γυαλιά του και στο άλλο χαρτιά, φαντάζομαι τα χαρτιά του αυτοκινήτου. Κι έτρεμαν τόσο πολύ που περίμενες να του πέσουν όλα από στιγμή σε στιγμή. Και το βλέμμα του. Eίχε ένα πολύ γλυκό και ζεστό βλέμμα αυτός ο άνθρωπος. Μόνο που τώρα ήταν λες κι αυτή η γλύκα χώθηκε πίσω από τον τρόμο και την ενοχή που ένιωθε. Παρ' όλα αυτά ήταν ακόμη εδώ, την έβλεπες.

'Hμουν γεμάτη οργή απ' τη στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνό μου, ένα εικοσάλεπτο πριν.

" Τράκαρα. Βασικά τράκαραν μπροστά μου και μας πήρε η μπάλα. Το μωρό είναι καλά. Εγώ χτύπησα λίγο το κεφάλι μου αλλά είμαι καλά."

Η αδερφή μου. Φυσικά μου κόπηκαν τα πόδια. Εκσφενδονισμός σε χρόνο μηδέν. Ο δρόμος κλειστός, τρία χτυπημένα αυτοκίνητα, κάποια ακόμη σταματημένα γύρω γύρω όπως-όπως και αρκετός κόσμος σκορπισμένος. Παρ' όλα αυτά μια περίεργη ησυχία στην ατμόσφαιρα, λες και ψιθύριζαν όλοι. Το χρονικό είχε ως εξής : ο πρώτος (ας τον πουμε Νο 1) παραβίασε με μεγάλη ταχύτητα το ΣΤΟΠ και συγκρούστηκε με τη δεύτερη (ας την πούμε Νο 2), η οποία καρφώθηκε πάνω στην αδερφή μου (προφανώς η Νο 3).

Πάρκαρα και βεβαιώθηκα ότι όλοι είναι καλά και δεν έχει χτυπήσει κανένας σοβαρά. "Ποιός είναι;" Ήταν πρώτες μου κουβέντες ενώ τα μάτια μου πετούσαν φωτιές. Ποιός ήταν αυτός που το προκάλεσε αυτό; Ποιός τόλμησε;!

Θυμός. Μα είναι τόσο εύκολο να γεμίσω θυμό τον τελευταίο καιρό, αρκούν κλάσματα δευτερολέπτου και λες και φουντώνει αυτομάτως μια σπίθα που περιμένει σε ετοιμότητα ανά πάσα στιγμή. Σταδιακά όμως κι ενώ περιμέναμε την τροχαία άρχισα να κάνω αυτό που έκανα πάντοτε από πιτσιρίκι, χωρίς να ξέρω το γιατί και χωρίς να το επιδιώκω : ν' αποστασιοποιούμαι και να παρατηρώ. Τους ανθρώπους πρωτίστως, το βλέμμα, τις κινήσεις, τα συναισθήματά τους. Κ όσο παρατηρούσα τόσο έφευγε ο θυμός από μέσα μου, λες και άνοιξε μια τρύπα στο σωσίβιο και έβγαινε σιγά-σιγά ο αέρας σιωπηλά.

Τρία ξέχωρα πηγαδάκια με τους οικείους των εμπλεκομένων, συνομιλίες στα κινητά τηλέφωνα και άνθρωποι να πηγαινοέρχονται. Περαστικοί που προσπαθούσαν να βοηθήσουν, κουβέντες που επαναλαμβάνονταν δυο και τρεις φορές αφού οι μάσκες έπνιγαν λέξεις. Δύο κοπέλες, που με τις μάσκες να καλύπτουν τα δύο τρίτα των προσώπων τους δεν έφευγαν στιγμή δίπλα από το μωρό, να βεβαιώνονται συνεχώς ότι είναι καλά. Οι εμπειρογνώμονες των ασφαλιστικών να τραβούν φωτογραφίες και οι αστυνομικοί της τροχαίας να συμπεριφέρονται περισσότερο σαν εμπλεκόμενοι και οι ίδιοι, να διαβάζεις σχεδόν στα μάτια τους" Όλα τα είχατε τώρα και σεις μόνο αυτό σας έλειπε" (μπορεί και να πετύχαμε φλέβα χρυσού μα πραγματικά αυτή ήταν η αντιμετώπισή τους).

Η κυρία Νο 2 έδειχνε εξοργισμένη και μόλις και μετά βίας απηύθυνε τον λόγο στον κύριο Νο 1. Μα αν κοίταζες λίγο πιό προσεκτικά καταλάβαινες πως δεν ήταν οργή, Ήταν περισσότερο απόγνωση και φόβος. Το αυτοκίνητο ήταν σχεδόν καινούριο. Το χρειαζόταν. Τι θα έκανε τώρα; Και είχε μώλωπες και πονούσε. "Νοσοκομείο; Μα είστε τρελοί δεν υπάρχει περίπτωση, ποιό νοσοκομείο;! Το διαλυμένο; Την ωρολογιακή βόμβα; Εκεί μπαίνεις υγιής και βγαίνεις πεθαμένος!"

Η αδερφή μου να πηγαινοέρχεται από το όχημα της τροχαίας στο μωρό και τούμπαλιν, ενώ μου ζητούσε απεγνωσμένα να της στρίψω τσιγάρο πιάνοντας ασυναίσθητα το κεφάλι της (στο οποίο είχαν ξεπηδήσει δυο καρούμπαλα σε μέγεθος ζουμερών αχλαδιών) και παράλληλα να επαναλαμβάνει ανά διαστήματα, απαντώντας σε ατάκες που ακούγονταν από δεξιά κι αριστερά, πως ο άνθρωπος δεν το έκανε επίτηδες και πως θα μπορούσε να συμβεί στον καθέναν μας.

Κι ο κύριος Νο1. Είχε δυο μικρά παιδιά στο πίσω κάθισμα όμως ήταν τόσο σιωπηλά και ήσυχα που μου πήρε λίγες στιγμές ν αντιληφθώ την παρουσία τους. Δε θα ξεχάσω ποτέ την ένταση με την οποία έτρεμαν τα χέρια του και το γλυκό του βλέμμα. Όταν προσπάθησα να τον αποσυμφορήσω λέγοντάς του πως όλα είναι εντάξει και πως στεναχωριέμαι που τον βλέπω τόσο ταραγμένο με κοίταξε κάπως παράξενα και μου είπε ότι πρώτη φορά του συνέβη κάτι τέτοιο και αδυνατεί να χωνέψει το πώς θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί τα πράγματα. Κι ευθύς αναρωτήθηκα τι μπορεί να γινόταν στο κεφάλι αυτού του ανθρώπου ώστε να μην αντιληφθεί καν ότι παραβιάζει μια πινακίδα "ΝΑ" ,με το συμπάθειο, από δω μέχρι απέναντι.

Δεν υπήρξε ασθενοφόρο στην ιστορία αυτή, οι όποιοι τραυματισμοί ευτυχώς ελαφροί. Παρ' όλα αυτά όλοι οι εμπλεκόμενοι έπρεπε να υποβληθούν σε κάποιες βασικές εξετάσεις για τον αποκλεισμό όλων των πιθανοτήτων. Και κάπου εκεί το ενδεχόμενο του δημόσιου Νοσοκομείου απορρίφθηκε αυτομάτως απ' όλους ανεξαιρέτως. Μέχρι και ο αστυνομικός της τροχαίας έδειξε τρομοκρατημένος με τη σκέψη της παρουσίας του μωρού στο νοσοκομείο. " Εσείς που θα πάτε; Δεν ξέρω, εσείς; Εξωτερικό ακτινολογικό; Μα θα χρειαστεί ραντεβού, δε θα σας δεχτούν έτσι. Και τώρα;"...

Δεν ξέρω πώς κινήθηκε τελικά ο καθένας ξεχωριστά. Το περιστατικό έληξε κάπου εδώ με κύρια θύματα τους προφυλακτήρες και τα φανάρια, πλαστικό, μέταλλο και τζάμια. Η ηρεμία των εμπλεκομένων δεν συμπεριλαμβάνεται στα θύματα αυτού του τροχαίου ατυχήματος, εκείνη ήταν ήδη θύμα των καιρών και της πραγματικότητας.

Μα δε θα ξεχάσω ποτέ τα χέρια του,

και την απόγνωση στο άκουσμα των λέξεων "Δημόσιο Νοσοκομείο".

More in Κοινωνία
Comments