Barbarism begins at school !

Barbarism begins at school !

Όταν οι Smiths γράφανε το Barbarism begins at home στο όχι και τοσο μακρινό 1985,   θέλανε να υπερτονίσουν οτι η βαρβαρότητα ξεκινά απο το μέρος - ησυχαστήριο που ονομάζεται σπίτι, παρόλη την συστηματική αγιοποιησή του από την δυτική - αστική κοινωνία ως μέρος που κάποιος μπορεί να νιώσει ασφαλής και προστατευμένος μέσα στο οικογενειακό του περιβάλλον, το σπίτι μερικές φορές μετατρέπεται σε κολαστήριο για πολλούς ανθρώπους καθημερινά.

Σε αντιπαραβολή του τραγουδιού της διάσημης ροκ μπάντας, αναρωτηθήκαμε ποτέ ως πολίτες μήπως τελικά η βαρβαρότητα δεν ξεκινά μόνο από την οικεία αλλά και από διάφορους θεσμούς της κοινωνίας όπως το σχολείο ή μήπως η βαρβαρότητα ανθίζει όπου η εξουσία δίνεται απεριόριστα ;

Τα πρόσφατα παραδείγματα εργασιακού εκφοβισμού στους κύκλους του θεάτρου αλλά και οι συστηματικοί εργατικοί εκφοβισμοί που υφίστανται αμέτρητοι εργαζόμενοι από τα αφεντικά τους και τους ανωτέρους τους ανά διαστήματα τελικά δείχνουν πως η θεωρία της εξουσιαστικής σχέσης έχει νομιμοποιηθεί και παγιωθεί στην κοινωνία, την κοινή γνώμη και την κουλτούρα μας ως κάτι φυσιολογικό, ή ως επόμενο μιας ντε-φάκτο αυστηρής εξουσίας που της αρμόζει μια σιωπηλή υπακοή από τους υποθετικά κατώτερους της.

Ακόμα το πολύ πρόσφατο παράδειγμα της μικρής μαθήτριας από την Χαλκίδα που η δασκάλα της την άφησε στην παγωνιά για παραδειγματισμό, όχι μόνο εξοργίζει αλλά και προκαλεί ποικίλες απορίες σχετικά με τον ρόλο του δασκάλου ή του καθηγητή  μέσα στα σχολικά συγκροτήματα καθώς και συνάμα, το ρόλο του σχολείου στην ψυχική διαμόρφωση του μαθητή, ο οποίος μετέπειτα χρίζεται πολίτης και ασκεί παρόμοιες εξουσιαστικές σχέσεις σε συμπολίτες του ή δέχεται εξουσιαστικές συμπεριφορές εις βάρος του.

Μήπως τελικά ο ρόλος του σχολείου δεν είναι τόσο αθώος όσον αφορά την ψυχολογική διαμόρφωση του μαθητή, ο οποίος μετέπειτα θα εφαρμόσει ότι διδάχτηκε από τις αίθουσες στην κοινωνία?

Καλώς, το σχολείο έχει αλλάξει μορφή και έχει εκσυγχρονιστεί αρκετά, όμως μερικές συμπεριφορές παραμένουν αναλλοίωτες μέσα στο χρόνο, όπως ο ρόλος του δασκάλου μπαμπούλα-τιμωρού μέσα στην τάξη, ο ρόλος του απόλυτου αρχηγού.

Από την εποχή που οι μαθητές κυριολεκτικά υφίσταντο σωματική βία χωρίς κανένα έλεος από τους δασκάλους τους όπως το παράδειγμα της βέργας ή το τράβηγμα του αυτιού τα χαστούκια και οι προπηλακισμοί, το εκπαιδευτικό σύστημα πέρασε σε πιο φιλεύσπλαχνες μορφές βίας όπως οι προσβολές, ή η μερική χρήση σωματικής και ψυχολογικής βίας σε κάποιες περιπτώσεις.

Ταυτόχρονα, ο ψυχολογικός πόλεμος, ο αποκλεισμός και οι ανούσιες απαγορεύσεις τις οποίες οι μαθητές οφείλουν να τηρούν για να μην τιμωρηθούν αποτελούν και αυτά παράλογες απαιτήσεις που οδηγούν ξεκάθαρα σε μια τυφλή υπακοή με σκοπό την υποταγή και τον σεβασμό στον ανώτερο.

Έτσι όλοι οι μαθητές από νεαρή ηλικία είτε αποτελούν παιδιά της γενιάς του 70 είτε του 2000 είτε του 2020 προσαρμόζονται σε μια ενιαία και αναλλοίωτη συστηματική αποδοχή μιας αυθαίρετης εξουσίας η οποία κατονομάζεται ανώτερη και ανέγγιχτη, απλησίαστη δηλαδή και διαφορετική δικαιωματικά από την κάστα των μαθητών, οι οποία σαν καλοκουρδισμένη μηχανή έχει δικαιώματα αλλά όχι ίδια η ταυτόσημα με αυτά των ανώτερων της.

Βασικός παράγοντας στην σχέση ανάμεσα σε δάσκαλο και μαθητή λοιπόν ορίζεται η υποταγή και η υποταγή ξεκινά από την εξουσία η οποία εμπεριέχει την βία ως μέσο κατασταλτικού περιορισμού ή εκφοβισμού.

Επίσης, ο σεξισμός μέσα στις σχολικές αίθουσες αποτελεί σχεδόν παγιωμένο φαινόμενο και εδώ κρίνεται απαραίτητο να παρατεθούν μερικά παραδείγματα.

Αρχικά, τα κορίτσια στο σχολείο αντιμετωπίζονται διαφορετικά όσον αφορά τις ενδυματολογικές επιλογές και τους περιορισμούς που τους τίθενται, για παράδειγμα όχι προκλητικά ρούχα, όχι μακιγιάζ, μια εξωτερική εμφάνιση που θα περνά απαρατήρητη, σε αντίθεση με τα αγόρια που έχουν την διακριτική ευχέρεια της οποιαδήποτε επιλογής.

Άραγε ποιος ορίζει την εξωτερική εμφάνιση ενός κοριτσιού μέσα στα σχολεία ;

Μα φυσικά η πατριαρχία και οι σεξιστικά κυρίαρχες κοινωνικές απόψεις, κάτι που δείχνει πως τα κορίτσια στο σχολείο υφίστανται ένα διπλό αποκλεισμό μια διπλή μορφή πίεσης, τα αποτελέσματα μιας εξουσιαστικής σχέσης που δεν περιορίζονται μόνο στον ρόλο τους ως μαθήτριες αλλά και στο φύλο τους, κάτι που οδηγεί στην επονομαζόμενη δομική βία.

Βέβαια, σε αυτό το σημείο, πρέπει να αναφερθεί ότι δεν είναι όλοι οι καθηγητές ή οι παιδαγωγοί ίδιοι, (καταχραστές δηλαδή της εξουσίας που τους δίνεται).

Κατα τη διάρκεια της μαθητικής μου πορείας , η αλήθεια είναι ότι γνώρισα αρκετούς ανθρώπους οι οποίοι όντως δεν ταυτίζονταν με τον κανόνα του δάσκαλου μπαμπούλα, που σέβονταν τον μαθητή και δεν ασκούσαν την εξουσία τους σαν άλλοι θλιβεροί βασιλιάδες αλλά η συγκεκριμένη μειοψηφία ωχριούσε, μπροστά σε μια τεράστια στρατιά από δικτάτορες των 45’ λεπτών που βρίσκαν ικανοποίηση στην υποταγή και εξοργίζονταν με την κατάποση νερού κατα την διάρκεια του μαθήματος το οποίο όσο παράλογο και αν φαντάζει ισχύει συστηματικά.

Ποσό θλιβερό είναι να σκέφτεσαι πως κάποτε η ανάγκη να πιεις νερό μέσα σε μια σχολική αίθουσα ήταν απαγορευμένη τις περισσότερες φορές ή η ανάγκη για τουαλέτα αποτελούσε δίλλημα έγκρισης από τον δάσκαλο, ποσό αναχρονιστικά και επικίνδυνα είναι τέτοια διλήμματα , πόσο κανιβαλιστική πράξη είναι να δίνεις εξουσία σε ανθρώπους οι οποίοι παίρνουν σχεδόν σαδιστική ευχαρίστηση από την ψυχολογική επιρροή που έχουν απέναντι σε εν μέρη χρισμένα κατώτερους μαθητές.

Όταν τα παιδιά υπομένουν τέτοιες συνθήκες κατα τη διάρκεια των πιο κρίσιμων χρόνων τους για την ψυχική τους διαμόρφωση τότε μπορούν να ακολουθήσουν δυο δρόμους όταν ενηλικιωθούν ανάλογα με την εργασιακή - κοινωνική τους τύχη.

Είτε να εφαρμόσουν τις ανάλογες  εξουσιαστικές σχέσεις σε φαινομενικά κατώτερους, έχοντας χειριστηκές συμπεριφορές απέναντι στους πιο αδύναμους, απέναντι σε οποίους κατα τύχη βρέθηκαν σε λιγότερο προνομιούχα θέση.

Είτε να δεχτούν εξουσιαστικές συμπεριφορές με τυφλή υποταγή επειδή φαινομενικά είναι κατώτεροι και αδύναμοι να αντιδράσουν μπροστά σε μια προκαθορισμένη εξουσία.

Αυτό που προκύπτει είναι ένα παιχνίδι μίμησης που επιδρά στο συμπεριφορικό dna των ανθρώπων με την μορφή της συνήθειας και κατ΄επέκταση την συνήθεια στην υποταγή τον συνεχόμενο έλεγχο, την νομιμοποίηση της ανισότητας των ρόλων ανάμεσα σε φαινομενικά ίσους δρώντες.

Το σχολείο είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αναχρονιστικού θεσμού, ένα ίδρυμα που δίνει λευκή επιταγή στην άσκηση εξουσιαστικών σχέσεων, ένας οργανισμός που παράγει περισσότερους υποταγμένους παρά ελεύθερους, ένα σύστημα καταπιεσμένων και υπάκουων.

Άραγε η κοινωνία έχει ανάγκη για παραπάνω υπακοή ή περισσότερη ελευθέρια, δημιουργικότητα και εκδημοκρατισμό ;

Μήπως τελικά το σχολείο δεν είναι τόσο αθώο και η τοξικότητα στους κόλπους του πρέπει να αναθεωρηθεί ;

Μήπως ήρθε η ώρα να μεταρρυθμιστούν οι σχέσεις ανάμεσα στους σχολικούς δρώντες και να εκδημοκρατιστούν οι συνθήκες σχολικής συνύπαρξης  ;

Μήπως ήρθε η ώρα της κοινωνικής φιλελευθεροποίησης του σχολείου και της ύπαρξης μια νέας δεοντολογίας ;

Ίσως τελικά η βαρβαρότητα να αποτελεί βασικό συστατικό ενός διαχρονικά και θεμελιακά κατακερματισμένου εκπαιδευτικού συστήματος που τόσα χρόνια αποσιωπάται συνειδητά γιατί εν τέλει το σχολείο είναι το είδωλο της κοινωνίας όταν αυτή κοιτά τον εαυτό της στον καθρέφτη.

More in Κοινωνία
Comments
Barbarism begins at school !

Barbarism begins at school !

Όταν οι Smiths γράφανε το Barbarism begins at home στο όχι και τοσο μακρινό 1985,   θέλανε να υπερτονίσουν οτι η βαρβαρότητα ξεκινά απο το μέρος - ησυχαστήριο που ονομάζεται σπίτι, παρόλη την συστηματική αγιοποιησή του από την δυτική - αστική κοινωνία ως μέρος που κάποιος μπορεί να νιώσει ασφαλής και προστατευμένος μέσα στο οικογενειακό του περιβάλλον, το σπίτι μερικές φορές μετατρέπεται σε κολαστήριο για πολλούς ανθρώπους καθημερινά.

Σε αντιπαραβολή του τραγουδιού της διάσημης ροκ μπάντας, αναρωτηθήκαμε ποτέ ως πολίτες μήπως τελικά η βαρβαρότητα δεν ξεκινά μόνο από την οικεία αλλά και από διάφορους θεσμούς της κοινωνίας όπως το σχολείο ή μήπως η βαρβαρότητα ανθίζει όπου η εξουσία δίνεται απεριόριστα ;

Τα πρόσφατα παραδείγματα εργασιακού εκφοβισμού στους κύκλους του θεάτρου αλλά και οι συστηματικοί εργατικοί εκφοβισμοί που υφίστανται αμέτρητοι εργαζόμενοι από τα αφεντικά τους και τους ανωτέρους τους ανά διαστήματα τελικά δείχνουν πως η θεωρία της εξουσιαστικής σχέσης έχει νομιμοποιηθεί και παγιωθεί στην κοινωνία, την κοινή γνώμη και την κουλτούρα μας ως κάτι φυσιολογικό, ή ως επόμενο μιας ντε-φάκτο αυστηρής εξουσίας που της αρμόζει μια σιωπηλή υπακοή από τους υποθετικά κατώτερους της.

Ακόμα το πολύ πρόσφατο παράδειγμα της μικρής μαθήτριας από την Χαλκίδα που η δασκάλα της την άφησε στην παγωνιά για παραδειγματισμό, όχι μόνο εξοργίζει αλλά και προκαλεί ποικίλες απορίες σχετικά με τον ρόλο του δασκάλου ή του καθηγητή  μέσα στα σχολικά συγκροτήματα καθώς και συνάμα, το ρόλο του σχολείου στην ψυχική διαμόρφωση του μαθητή, ο οποίος μετέπειτα χρίζεται πολίτης και ασκεί παρόμοιες εξουσιαστικές σχέσεις σε συμπολίτες του ή δέχεται εξουσιαστικές συμπεριφορές εις βάρος του.

Μήπως τελικά ο ρόλος του σχολείου δεν είναι τόσο αθώος όσον αφορά την ψυχολογική διαμόρφωση του μαθητή, ο οποίος μετέπειτα θα εφαρμόσει ότι διδάχτηκε από τις αίθουσες στην κοινωνία?

Καλώς, το σχολείο έχει αλλάξει μορφή και έχει εκσυγχρονιστεί αρκετά, όμως μερικές συμπεριφορές παραμένουν αναλλοίωτες μέσα στο χρόνο, όπως ο ρόλος του δασκάλου μπαμπούλα-τιμωρού μέσα στην τάξη, ο ρόλος του απόλυτου αρχηγού.

Από την εποχή που οι μαθητές κυριολεκτικά υφίσταντο σωματική βία χωρίς κανένα έλεος από τους δασκάλους τους όπως το παράδειγμα της βέργας ή το τράβηγμα του αυτιού τα χαστούκια και οι προπηλακισμοί, το εκπαιδευτικό σύστημα πέρασε σε πιο φιλεύσπλαχνες μορφές βίας όπως οι προσβολές, ή η μερική χρήση σωματικής και ψυχολογικής βίας σε κάποιες περιπτώσεις.

Ταυτόχρονα, ο ψυχολογικός πόλεμος, ο αποκλεισμός και οι ανούσιες απαγορεύσεις τις οποίες οι μαθητές οφείλουν να τηρούν για να μην τιμωρηθούν αποτελούν και αυτά παράλογες απαιτήσεις που οδηγούν ξεκάθαρα σε μια τυφλή υπακοή με σκοπό την υποταγή και τον σεβασμό στον ανώτερο.

Έτσι όλοι οι μαθητές από νεαρή ηλικία είτε αποτελούν παιδιά της γενιάς του 70 είτε του 2000 είτε του 2020 προσαρμόζονται σε μια ενιαία και αναλλοίωτη συστηματική αποδοχή μιας αυθαίρετης εξουσίας η οποία κατονομάζεται ανώτερη και ανέγγιχτη, απλησίαστη δηλαδή και διαφορετική δικαιωματικά από την κάστα των μαθητών, οι οποία σαν καλοκουρδισμένη μηχανή έχει δικαιώματα αλλά όχι ίδια η ταυτόσημα με αυτά των ανώτερων της.

Βασικός παράγοντας στην σχέση ανάμεσα σε δάσκαλο και μαθητή λοιπόν ορίζεται η υποταγή και η υποταγή ξεκινά από την εξουσία η οποία εμπεριέχει την βία ως μέσο κατασταλτικού περιορισμού ή εκφοβισμού.

Επίσης, ο σεξισμός μέσα στις σχολικές αίθουσες αποτελεί σχεδόν παγιωμένο φαινόμενο και εδώ κρίνεται απαραίτητο να παρατεθούν μερικά παραδείγματα.

Αρχικά, τα κορίτσια στο σχολείο αντιμετωπίζονται διαφορετικά όσον αφορά τις ενδυματολογικές επιλογές και τους περιορισμούς που τους τίθενται, για παράδειγμα όχι προκλητικά ρούχα, όχι μακιγιάζ, μια εξωτερική εμφάνιση που θα περνά απαρατήρητη, σε αντίθεση με τα αγόρια που έχουν την διακριτική ευχέρεια της οποιαδήποτε επιλογής.

Άραγε ποιος ορίζει την εξωτερική εμφάνιση ενός κοριτσιού μέσα στα σχολεία ;

Μα φυσικά η πατριαρχία και οι σεξιστικά κυρίαρχες κοινωνικές απόψεις, κάτι που δείχνει πως τα κορίτσια στο σχολείο υφίστανται ένα διπλό αποκλεισμό μια διπλή μορφή πίεσης, τα αποτελέσματα μιας εξουσιαστικής σχέσης που δεν περιορίζονται μόνο στον ρόλο τους ως μαθήτριες αλλά και στο φύλο τους, κάτι που οδηγεί στην επονομαζόμενη δομική βία.

Βέβαια, σε αυτό το σημείο, πρέπει να αναφερθεί ότι δεν είναι όλοι οι καθηγητές ή οι παιδαγωγοί ίδιοι, (καταχραστές δηλαδή της εξουσίας που τους δίνεται).

Κατα τη διάρκεια της μαθητικής μου πορείας , η αλήθεια είναι ότι γνώρισα αρκετούς ανθρώπους οι οποίοι όντως δεν ταυτίζονταν με τον κανόνα του δάσκαλου μπαμπούλα, που σέβονταν τον μαθητή και δεν ασκούσαν την εξουσία τους σαν άλλοι θλιβεροί βασιλιάδες αλλά η συγκεκριμένη μειοψηφία ωχριούσε, μπροστά σε μια τεράστια στρατιά από δικτάτορες των 45’ λεπτών που βρίσκαν ικανοποίηση στην υποταγή και εξοργίζονταν με την κατάποση νερού κατα την διάρκεια του μαθήματος το οποίο όσο παράλογο και αν φαντάζει ισχύει συστηματικά.

Ποσό θλιβερό είναι να σκέφτεσαι πως κάποτε η ανάγκη να πιεις νερό μέσα σε μια σχολική αίθουσα ήταν απαγορευμένη τις περισσότερες φορές ή η ανάγκη για τουαλέτα αποτελούσε δίλλημα έγκρισης από τον δάσκαλο, ποσό αναχρονιστικά και επικίνδυνα είναι τέτοια διλήμματα , πόσο κανιβαλιστική πράξη είναι να δίνεις εξουσία σε ανθρώπους οι οποίοι παίρνουν σχεδόν σαδιστική ευχαρίστηση από την ψυχολογική επιρροή που έχουν απέναντι σε εν μέρη χρισμένα κατώτερους μαθητές.

Όταν τα παιδιά υπομένουν τέτοιες συνθήκες κατα τη διάρκεια των πιο κρίσιμων χρόνων τους για την ψυχική τους διαμόρφωση τότε μπορούν να ακολουθήσουν δυο δρόμους όταν ενηλικιωθούν ανάλογα με την εργασιακή - κοινωνική τους τύχη.

Είτε να εφαρμόσουν τις ανάλογες  εξουσιαστικές σχέσεις σε φαινομενικά κατώτερους, έχοντας χειριστηκές συμπεριφορές απέναντι στους πιο αδύναμους, απέναντι σε οποίους κατα τύχη βρέθηκαν σε λιγότερο προνομιούχα θέση.

Είτε να δεχτούν εξουσιαστικές συμπεριφορές με τυφλή υποταγή επειδή φαινομενικά είναι κατώτεροι και αδύναμοι να αντιδράσουν μπροστά σε μια προκαθορισμένη εξουσία.

Αυτό που προκύπτει είναι ένα παιχνίδι μίμησης που επιδρά στο συμπεριφορικό dna των ανθρώπων με την μορφή της συνήθειας και κατ΄επέκταση την συνήθεια στην υποταγή τον συνεχόμενο έλεγχο, την νομιμοποίηση της ανισότητας των ρόλων ανάμεσα σε φαινομενικά ίσους δρώντες.

Το σχολείο είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αναχρονιστικού θεσμού, ένα ίδρυμα που δίνει λευκή επιταγή στην άσκηση εξουσιαστικών σχέσεων, ένας οργανισμός που παράγει περισσότερους υποταγμένους παρά ελεύθερους, ένα σύστημα καταπιεσμένων και υπάκουων.

Άραγε η κοινωνία έχει ανάγκη για παραπάνω υπακοή ή περισσότερη ελευθέρια, δημιουργικότητα και εκδημοκρατισμό ;

Μήπως τελικά το σχολείο δεν είναι τόσο αθώο και η τοξικότητα στους κόλπους του πρέπει να αναθεωρηθεί ;

Μήπως ήρθε η ώρα να μεταρρυθμιστούν οι σχέσεις ανάμεσα στους σχολικούς δρώντες και να εκδημοκρατιστούν οι συνθήκες σχολικής συνύπαρξης  ;

Μήπως ήρθε η ώρα της κοινωνικής φιλελευθεροποίησης του σχολείου και της ύπαρξης μια νέας δεοντολογίας ;

Ίσως τελικά η βαρβαρότητα να αποτελεί βασικό συστατικό ενός διαχρονικά και θεμελιακά κατακερματισμένου εκπαιδευτικού συστήματος που τόσα χρόνια αποσιωπάται συνειδητά γιατί εν τέλει το σχολείο είναι το είδωλο της κοινωνίας όταν αυτή κοιτά τον εαυτό της στον καθρέφτη.

More in Κοινωνία
Comments