Από πού πάνε για λίγη δημοκρατία;

Από πού πάνε για λίγη δημοκρατία;

Τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά που εξύφανε αχάραγα η κυβέρνηση με την απροκάλυπτα αντισυνταγματική απόφαση της ΕΛ.ΑΣ. περί συναθροίσεων παγιδεύτηκαν μέσα στη δική τους «πειραγμένη» ζυγαριά. Εκείνο το υγειονομικό πρωτόκολλο που εκπορεύτηκε από τις αρχές της αστυνομίας και συστάθηκε τάχα για την προστασία της δημόσιας υγείας και την αποφυγή συγχρωτισμού -ειδικά στις 17 Νοέμβρη- έχασε κάθε ισχύ. Οι 6.000 χιλιάδες μαζεμένοι αστυνομικοί, παρατεταγμένοι κακήν-κακώς έξω από τους δρόμους που οδηγούν στο Πολυτεχνείο, και μη τηρώντας ουσιαστικά αυτό το οποίο κλήθηκαν να αποσοβήσουν παγιδεύτηκαν μέσα στην ίδια τους την απάτη. Συναθροισμένοι, χωρίς καμιά απόσταση και τήρηση των μέτρων που επικαλούνται επιδόθηκαν για άλλη μια φορά στο οικείο εκδικητικό κρεσέντο που τους έχουμε συνηθίσει. Προς επίρρωση της δύναμής τους αλλά και του αυξημένου ρόλου που πια διαδραματίζουν προέβησαν για άλλη μια φορά στα συνήθη περιστατικά βίας που φέτος έχουμε κορέσει.  Ανενόχλητοι και χωρίς κανένα σεβασμό απέναντι σε αυτό που κλήθηκαν να προστατεύσουν απέδειξαν για πολλοστή φορά πως το διακύβευμα δεν ήταν ποτέ η προστασία της ανθρώπινης ζωής αλλά η εκμηδένισή της.

Το θέμα είναι γιατί σε αυτή την τραγική συνθήκη, που όλοι βιώνουμε, γινόμαστε πρωταγωνιστές και θεατές μιας κατάστασης στην οποία η δημοκρατία έχει την τελευταία θέση.

Η πανδημία στρατηγικά αποτελεί ένα ιδανικό πρόσχημα πάταξης κοινωνικών ελευθεριών, πιο έξυπνο ενδεχομένως και από όσο θα περίμεναν οι καταπατητές της. Η ολοένα και λιγότερη δημοκρατία, η περισσότερη αστυνομική βαρβαρότητα, η άμεμπτη κρατική «υπεραξία», το δόγμα του κατ' επίφασιν «κοινού καλού», βρήκαν εκείνον τον ανοιχτό διάδρομο από όπου μπορούν να διακινήσουν κεκαλυμμένες δημοκρατίες και προασπίσεις δημοσίου συμφέροντος. Κάτω από τον μανδύα του γενικού καλού για την ανθρωπότητα και πάντα υπό τις οδηγίες ενός κρατικού προστάτη σαρκώνονται με επιτυχία οι υποβόσκουσες προθέσεις. Περιορισμός ατομικών ελευθεριών, καταστολή άνευ όρων, απαγορεύσεις διαδηλώσεων, έννομη αυθαιρεσία, διαρκής αστυνόμευση, καταστρατήγηση εξουσιών, περιστατικά βίας σε πρώτο πλάνο. Η χρονική συγκυρία της πανδημίας εξαφάνισε με ταχυδακτυλουργική μαεστρία το κράτος-δικαίου και η «αγνή» εγκαθίδρυση μιας σειράς απαγορεύσεων με γνώμονα το κοινό καλό έδωσε άλλοθι για μια βεντάλια απαγορεύσεων από εκείνες που δεν εμπίπτουν στα υγειονομικά πρωτόκολλα αλλά σε καθεστώτα χούντας κατεργασμένης.

Δυστυχώς, η εποχή που διανύουμε διακρίνεται από βαθιά σήψη. Κοινωνικά ζητήματα επιλύονται με τη βοήθεια της αστυνομίας και η κανονικοποίηση της βίας, που κάποτε αποδίδαμε στα video games, ασκείται ολοκάθαρα από τους ασκητές της εξουσίας. Οι θεσμοθετημένοι διατρανωτές του νόμου συνθλίβουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν το δίκιο του αδυνάτου. Μπροστά από τον καθρέφτη της «επιστροφής στην κανονικότητα» καθρεφτίζεται μονάχα η πυκνή αδικία της κρατικής βίας. Το πρόσωπο της εξουσίας είναι πια το πιο εκδικητικό πρόσωπο του κόσμου.

Κλείνω λέγοντας πως κάθε 17 Νοέμβρη η εξουσία θα βρίσκει πρόσχημα την «Ησυχία» και την «Τάξη» και θα επιδίδεται σε περιστατικά βίας. Η επέτειος του Πολυτεχνείου θα ενοχλεί πάντοτε, και όσο οξύμωρο και αν μοιάζει, αυτοί που εκφράζουν μέσω της επιβολής τους τη δυσανεξία τους είναι οι εκφραστές της «τάξης». Αυτοί οι αδίσταχτοι διεκπεραιωτές της νομιμότητας δεν θα λυγίσουν ποτέ μπροστά στη συγκινητική χειρονομία μιας γυναίκας, όταν με γαρύφαλλα στα χέρια επιχείρησε να αποτίσει φόρο τιμής στους νεκρούς του. Εμείς, όσοι μπορέσουμε, ας μείνουμε αγκαλιασμένοι με εκείνους που ξέρουν να εκτιμούν τα λουλούδια.

More in 17 Νοέμβρη
Comments
Από πού πάνε για λίγη δημοκρατία;

Από πού πάνε για λίγη δημοκρατία;

Τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά που εξύφανε αχάραγα η κυβέρνηση με την απροκάλυπτα αντισυνταγματική απόφαση της ΕΛ.ΑΣ. περί συναθροίσεων παγιδεύτηκαν μέσα στη δική τους «πειραγμένη» ζυγαριά. Εκείνο το υγειονομικό πρωτόκολλο που εκπορεύτηκε από τις αρχές της αστυνομίας και συστάθηκε τάχα για την προστασία της δημόσιας υγείας και την αποφυγή συγχρωτισμού -ειδικά στις 17 Νοέμβρη- έχασε κάθε ισχύ. Οι 6.000 χιλιάδες μαζεμένοι αστυνομικοί, παρατεταγμένοι κακήν-κακώς έξω από τους δρόμους που οδηγούν στο Πολυτεχνείο, και μη τηρώντας ουσιαστικά αυτό το οποίο κλήθηκαν να αποσοβήσουν παγιδεύτηκαν μέσα στην ίδια τους την απάτη. Συναθροισμένοι, χωρίς καμιά απόσταση και τήρηση των μέτρων που επικαλούνται επιδόθηκαν για άλλη μια φορά στο οικείο εκδικητικό κρεσέντο που τους έχουμε συνηθίσει. Προς επίρρωση της δύναμής τους αλλά και του αυξημένου ρόλου που πια διαδραματίζουν προέβησαν για άλλη μια φορά στα συνήθη περιστατικά βίας που φέτος έχουμε κορέσει.  Ανενόχλητοι και χωρίς κανένα σεβασμό απέναντι σε αυτό που κλήθηκαν να προστατεύσουν απέδειξαν για πολλοστή φορά πως το διακύβευμα δεν ήταν ποτέ η προστασία της ανθρώπινης ζωής αλλά η εκμηδένισή της.

Το θέμα είναι γιατί σε αυτή την τραγική συνθήκη, που όλοι βιώνουμε, γινόμαστε πρωταγωνιστές και θεατές μιας κατάστασης στην οποία η δημοκρατία έχει την τελευταία θέση.

Η πανδημία στρατηγικά αποτελεί ένα ιδανικό πρόσχημα πάταξης κοινωνικών ελευθεριών, πιο έξυπνο ενδεχομένως και από όσο θα περίμεναν οι καταπατητές της. Η ολοένα και λιγότερη δημοκρατία, η περισσότερη αστυνομική βαρβαρότητα, η άμεμπτη κρατική «υπεραξία», το δόγμα του κατ' επίφασιν «κοινού καλού», βρήκαν εκείνον τον ανοιχτό διάδρομο από όπου μπορούν να διακινήσουν κεκαλυμμένες δημοκρατίες και προασπίσεις δημοσίου συμφέροντος. Κάτω από τον μανδύα του γενικού καλού για την ανθρωπότητα και πάντα υπό τις οδηγίες ενός κρατικού προστάτη σαρκώνονται με επιτυχία οι υποβόσκουσες προθέσεις. Περιορισμός ατομικών ελευθεριών, καταστολή άνευ όρων, απαγορεύσεις διαδηλώσεων, έννομη αυθαιρεσία, διαρκής αστυνόμευση, καταστρατήγηση εξουσιών, περιστατικά βίας σε πρώτο πλάνο. Η χρονική συγκυρία της πανδημίας εξαφάνισε με ταχυδακτυλουργική μαεστρία το κράτος-δικαίου και η «αγνή» εγκαθίδρυση μιας σειράς απαγορεύσεων με γνώμονα το κοινό καλό έδωσε άλλοθι για μια βεντάλια απαγορεύσεων από εκείνες που δεν εμπίπτουν στα υγειονομικά πρωτόκολλα αλλά σε καθεστώτα χούντας κατεργασμένης.

Δυστυχώς, η εποχή που διανύουμε διακρίνεται από βαθιά σήψη. Κοινωνικά ζητήματα επιλύονται με τη βοήθεια της αστυνομίας και η κανονικοποίηση της βίας, που κάποτε αποδίδαμε στα video games, ασκείται ολοκάθαρα από τους ασκητές της εξουσίας. Οι θεσμοθετημένοι διατρανωτές του νόμου συνθλίβουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν το δίκιο του αδυνάτου. Μπροστά από τον καθρέφτη της «επιστροφής στην κανονικότητα» καθρεφτίζεται μονάχα η πυκνή αδικία της κρατικής βίας. Το πρόσωπο της εξουσίας είναι πια το πιο εκδικητικό πρόσωπο του κόσμου.

Κλείνω λέγοντας πως κάθε 17 Νοέμβρη η εξουσία θα βρίσκει πρόσχημα την «Ησυχία» και την «Τάξη» και θα επιδίδεται σε περιστατικά βίας. Η επέτειος του Πολυτεχνείου θα ενοχλεί πάντοτε, και όσο οξύμωρο και αν μοιάζει, αυτοί που εκφράζουν μέσω της επιβολής τους τη δυσανεξία τους είναι οι εκφραστές της «τάξης». Αυτοί οι αδίσταχτοι διεκπεραιωτές της νομιμότητας δεν θα λυγίσουν ποτέ μπροστά στη συγκινητική χειρονομία μιας γυναίκας, όταν με γαρύφαλλα στα χέρια επιχείρησε να αποτίσει φόρο τιμής στους νεκρούς του. Εμείς, όσοι μπορέσουμε, ας μείνουμε αγκαλιασμένοι με εκείνους που ξέρουν να εκτιμούν τα λουλούδια.

More in 17 Νοέμβρη
Comments