Αφού επιμένεις θα σου πω μια ιστορία * Φάρμακο, πατέντα, ανατίμηση και πρόοδος

Αφού επιμένεις θα σου πω μια ιστορία * Φάρμακο, πατέντα, ανατίμηση και πρόοδος

"Μητσοτάκης ο Β', ο Ανέμελος" λέει και 'γω γελάω μόνη μου πάλι, ενώ θα μπορούσα και να κλαίω χτυπώντας το κεφάλι μου στον τοίχο, θα 'ταν κι αυτό μια εναλλακτική. Μου άρεσε όμως αυτός ο τίτλος πολύ, και τον φαντάζομαι έτσι ακριβώς γραμμένο στα μεταγενέστερα βιβλία ιστορίας στα σχολεία.

Βέβαια, η συγκεκριμένη είναι μία μόνο από τις επικρατέστερες επιλογές. Κονταροχτυπιέται με την παραδοσιακή και γνωστή σε όλους μας "Μητσοτάκης ο Β', ο Άριστος" και την πιό φρέσκια μα αξιοσημείωτα ευφάνταστη "Μητοτάκης ο Β', ο Elvis Presley της Ευρώπης". Αυτή την τελευταία τη χρωστάμε στο περιοδικό Politico όπου παρομοιάζει τον πρωθυπουργό μας με τον Βασιλιά της ροκ ,δεδομένου ότι ο Elvis ήταν από τους πρώτους που έκαναν το εμβόλιο της πολιομυελίτιδας το 1956. Έτσι, κι αφού ο δικός μας φέρεται να είναι ο πρώτος Ευρωπαίος ηγέτης που θα εμβολιαστεί κατά του Covid19, προστίθενται στη λίστα μας ένας ακόμα τίτλος για τον Κυριάκο και 'γω δεν έχω παρά να υποκλιθώ γι' αυτόν τον παραλληλισμό.

Μιας και αναφερθήκαμε σε ιστορία και φαρμακευτικές αγωγές όμως, είναι ευκαιρία να ταξιδέψουμε αρκετά πίσω στον χρόνο για να διηγηθούμε μιαν άλλη ιστορία, εκείνη της ανακάλυψης της ινσουλίνης. Θα ταξιδέψουμε λοιπόν στον Καναδά για να συστηθούμε με τους δύο φοιτητές -φυσιολόγους του Πανεπιστημίου του Τορόντο, τον  Frederick Banting και τον Charles Best καθώς και τον Καθηγητή τους ,τον Σκωτσέζο γιατρό και φυσιολόγο James MacLeod. Θα τοποθετήσουμε σ 'αυτό το σημείο την περίοδο δοκιμών της συγκεκριμένης φαρμακευτικής ουσίας κάπου στα 1920, και θα σημειώσουμε πως η πρώτη επιτυχής χρήση ινσουλίνης σε ανθρώπινο οργανισμό  πραγματοποιήθηκε το 1922 σ ΄ένα δεκατετράχρονο ετοιμοθάνατο αγόρι, τον Leonard Thompson.

Οι Banting και MacLeod τιμήθηκαν με το βραβείο Nobel γι' αυτή τους την ανακάλυψη (δυστυχώς ο Best  "έμεινε στην απ΄έξω" καθώς την περίοδο της τελικής φάσης ήταν ακόμη μεταπτυχιακός φοιτητής) και έκτοτε, η συμβολή της ινσουλίνης στην υγεία αμέτρητων ανθρώπων είναι γνωστή σε όλους μας.

Όλο αυτό λοιπόν ξεκίνησε στον Καναδά. Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι; Στην πραγματικότητα οι πρώτες εντατικές έρευνες για την ινσουλίνη είχαν ήδη ξεκινήσει από μια ομάδα Γερμανών επιστημόνων λίγο πριν την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Και μπορεί οι έρευνες εκείνες να μην ολοκληρώθηκαν ποτέ, τα όποια αποτελέσματα προέκυψαν όμως, δημοσιεύθηκαν. Το ευτύχημα είναι πως την εποχή εκείνη, τ 'αποτελέσματα των επιστημονικών ερευνών δεν ήταν επτασφράγιστα μυστικά μετρημένα σε χρήμα -όπως σήμερα- αλλά διαθέσιμα σε όλον τον επιστημονικό κόσμο. Άρα οι Καναδοί επιστήμονες της ιστορίας μας, στην ουσία συνέχισαν τις έρευνες των Γερμανών συναδέλφων τους.

Αφού ο Banting και η ομάδα του ολοκλήρωσαν τις έρευνές τους το επόμενο ευνόητο βήμα θα ήταν η κατοχύρωση πατέντας, ώστε να τους δούμε στη συνέχεια ν' αράζουν στην πισίνα κάποιας βίλας πίνοντας κοκτέιλ διακοσμημένα με ομπρελίτσες. Μόνο που αυτό δε συνέβει ποτέ αφού θεώρησαν πως μια τέτοια κίνηση θα ήταν ανήθικη, κι έτσι πούλησαν τα δικαιώματα της έρευνας τους στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο στη συμβολική τιμή του ενός δολαρίου. "Η ινσουλίνη ανήκει στην ανθρωπότητα". Έτσι αποφάσισαν κι αρνήθηκαν να μετατρέψουν σε επιχειρηματική μπίζνα μια ουσία που θα έσωζε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Μόνο που τελικά οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς της ανθρωπότητας τους τα χάλασαν λίγο. Σήμερα η ινσουλίνη αποτελεί ένα από τα φάρμακα με τη μεγαλύτερη ετήσια άνοδο στην τιμή της (το 2016 στις ΗΠΑ η θεραπεία της  κοστολογούνταν στα 450 δολάρια τον μήνα). Θα σκεφτεί τώρα κάποιος κάπου εδώ πως τα φάρμακα εύλογα ανατιμώνται χάριν της έρευνας και εξέλιξης, άρα λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια σίγουρα θα έχουν υπάρξει καινοτόμες προσθήκες και διαφοροποιήσεις στην αρχική φόρμουλα της ινσουλίνης που θα δικαιολογούν και τις αυξήσεις στην τιμή της. σωστά; Λάθος.

Έναν αιώνα τώρα δεν έχουν υπάρξει καινοτομίες στην αρχική φόρμουλα της θεραπείας με ινσουλίνη. Η βασική συνταγή είναι η ίδια. Αυτό που υπάρχει όμως, είναι τρεις εταιρίες καρτέλ που ανεβάζουν την τιμή της. Κατοχύρωση μονοπωλιακών δικαιωμάτων ευρεσιτεχνίας και μπλα μπλα μπλα, μόνο που στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει καμία ευρεσιτεχνία.

Σε κάθε περίπτωση (για να φύγουμε κι από την ιστορία της ινσουλίνης αυτής καθ' αυτής), στη διαδικασία παραγωγής φαρμάκων δεν είναι η παρασκευή τους που κοστίζει αλλά η βασική έρευνα που θα οδηγήσει τελικά στην παρασκευή. Οι ίδιες οι φαρμακοβιομηχανίες υποστηρίζουν πως το μοντέλο της κατοχύρωσης ευρεσιτεχνιών είναι απαραίτητο ώστε να χρηματοδοτείται η έρευνα και ανάπτυξη άλλων φαρμάκων. Αυτό όμως που έχει ενδιαφέρον είναι πως τελικά, την πλειοψηφία αυτών των ερευνών τη χρηματοδοτεί το ίδιο το Δημόσιο!

Τεράστια ποσά από τους φορολογούμενους διατίθενται στο Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας, σε Πανεπιστήμια και σε άλλους οργανισμούς, όπου ασχολούνται με την έρευνα στον τομέα των φαρμάκων καθώς και την παραγωγή εμβολίων σε περιπτώσεις πανδημιών (ο Διευθυντής του Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον Ντιν Μπέικερ, αναφέρει χαρακτηριστικά πως περίπου 50 δις δολάρια ετησίως χρησιμοποιούνται από το Δημόσιο γι' αυτούς τους σκοπούς). Με λίγα λόγια λοιπόν, οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες ξεκινούν με ήδη έτοιμη τη βασική έρευνα και τεράστια ποσά από τα Δημόσια Ταμεία, για να καταλήξουν εν τέλει να κατοχυρώνουν πατέντες για φαρμακευτικά σκευάσματα, τα οποία παρασκεύασαν με μηδενικό επιχειρηματικό ρίσκο. Δε βγάζει και πολύ νόημα, το ξέρω.

Παρ' όλα αυτά, αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει και στην περίπτωσή μας. Κάνοντας μια γρήγορη ανασκόπηση θυμόμαστε πως στην αρχική φάση της πανδημίας του covid19 και κατά τις πρώιμες έρευνες σχετικά με τη δομή και τη συμπεριφορά του νέου ιού, ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα λειτουργούσε σαν μια ομάδα, ανταλλάσσοντας ευρήματα και πληροφορίες με σκοπό την οχύρωση έναντι αυτής της παγκόσμιας απειλής.

Σταδιακά όμως, κι ενώ οι έρευνες προχωρούσαν και πλησιάζαμε σε εν δυνάμει θεραπείες, οι σύμμαχοι μετατρέπονταν σε ανταγωνιστές ενώ άκρα μυστικότητα απλώνονταν στα όποια αποτελέσματα (ας θυμηθούμε τις επιθέσεις από «χάκερ» στα πληροφορικά συστήματα των ισπανικών εργαστηρίων, και τη δήλωση της διευθύντριας του Εθνικού Κέντρου Πληροφοριών της Ισπανίας πως " οι κινήσεις αυτές αποτελούν επανάληψη αντίστοιχων φαινομένων σε άλλες χώρες, με τον ανταγωνισμό για την ταχύτερη παραγωγή εμβολίου κατά της Covid-19 να εντείνεται διεθνώς"). Κάπου εδώ θα αναρωτηθούμε, ποιούς εξυπηρετεί τελικά αυτή η μυστικότητα; Και μήπως είναι υπερβολικά πολύτιμο αυτό που θυσιάζεται στον βωμό αυτών των συμφερόντων;

Moderna και Pfizer. Οι δύο κύριες φαρμακοβιομηχανίες, υπεύθυνες για την παραγωγή των εμβολίων κατά του covid19, στην πανδημία του 2020. Τις εταιρίες αυτές τις γνωρίζουμε πια όλοι μας. Γνωρίζουμε επίσης πως η βασική έρευνα για την παρασκευή των εμβολίων αυτών, είχε ήδη ξεκινήσει νωρίτερα από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, κι έτσι τους δόθηκε στην ουσία στο πιάτο. Αυτό που ίσως δε γνωρίζουμε είναι πως από τον Δημόσιο τομέα προήλθε και η χρηματοδότηση αυτών των εταιριών.

Η Moderna έλαβε 1 δις δολάρια από το Δημόσιο ταμείο για τις έρευνές της, ενώ η Pfizer μπορεί να αρνήθηκε τη χρηματοδότηση του Τραμπ, είχε όμως ήδη λάβει 445 εκατομμύρια δολάρια από το Γερμανικό Δημόσιο μέσω της BioNTech (οι δυο εταιρίες συνεργάζονται για την παραγωγή του εμβολίου κατά του covid19). Ανακεφαλαιώνοντας, ιδιωτικές φαρμακοβιομηχανίες κολοσσοί παρασκευάζουν φάρμακα και κατοχυρώνουν δικαιώματα ευρεσιτεχνίας εκτινάσσοντας τις τιμές των φαρμάκων στα ύψη, ενώ προηγουμένως έχουν πάρει το βασικό κομμάτι των ερευνών και χρηματοδότηση από τον Δημόσιο Τομέα. Πόσο πιό αλλοπρόσαλλη να γίνει η πραγματικότητά μας;

Όσο αλλοπρόσαλλο καταλήγει συχνά να είναι και το μοντέλο της ελεύθερης αγοράς. Μόνο που στην περίπτωση του ιατρικοφαρμακευτικού κλάδου, το μοντέλο αυτό παίζει στην κυριολεξία τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων στα χέρια του. Τα τεράστια κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών μέσω του μοντέλου των ευρεσιτεχνιών και των υψηλών τιμών των φαρμάκων, θα εξυπηρετήσουν τελικά το marketing. Κι ένας από τους βασικούς κανόνες του marketing και του μοντέλου της ελεύθερης αγοράς είναι η επένδυση εκεί όπου υπάρχει υψηλή απόδοση, εκέι που "πουλάει". Νέα και καινοτόμα φάρμακα για συμφέρουσες επιχειρηματικά ασθένειες ,διατήρηση μεσαιωνικού καθεστώτος για εκείνες που δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερο επιχειρηματικό ενδιαφέρον, μηδαμινή συνεργασία της επιστημονικής κοινότητας σε Παγκόσμια κλίμακα και κακόβουλος ανταγωνισμός. Αυτή είναι η απτή μας πραγματικότητα και δε μας βλέπω ιδιαίτερα διατεθειμένους να την αλλάξουμε.

Σηκώνοντας το κεφάλι μου απ' το πληκτρολόγιο κοίταξα έξω από το παράθυρο. Δύο μαύρα περιστέρια (καλιακούδες, σωστά;) άραζαν στα κεραμίδια της σκεπής απέναντι και μου φάνηκαν πραγματικά σαν να κουβεντιάζουν, έτσι όπως στέκονταν πλάι-πλάι κι έστρεφαν κάθε τόσο τα κεφάλια τους το ένα προς το άλλο. Έμοιαζαν πότε να συμφωνούν και πότε να διαφωνούν.

-Και πώς τα βλέπεις τα πράγματα τελικά με όλη αυτή την ιστορία;
-Τι να πω ρε φίλε, ξέρω και 'γω; Αδύνατον να βγάλεις ασφαλές συμπέρασμα με δαύτους, ό,τι και να προβλέψεις έξω θα πέσεις τελικά.
-Δεν έχεις κι άδικο. Κάτσε, φέρνω ποπ κορν

και το ένα πέταξε μακριά. Για να φέρει ποπ κορν φαντάζομαι.

More in
Comments
Αφού επιμένεις θα σου πω μια ιστορία * Φάρμακο, πατέντα, ανατίμηση και πρόοδος

Αφού επιμένεις θα σου πω μια ιστορία * Φάρμακο, πατέντα, ανατίμηση και πρόοδος

"Μητσοτάκης ο Β', ο Ανέμελος" λέει και 'γω γελάω μόνη μου πάλι, ενώ θα μπορούσα και να κλαίω χτυπώντας το κεφάλι μου στον τοίχο, θα 'ταν κι αυτό μια εναλλακτική. Μου άρεσε όμως αυτός ο τίτλος πολύ, και τον φαντάζομαι έτσι ακριβώς γραμμένο στα μεταγενέστερα βιβλία ιστορίας στα σχολεία.

Βέβαια, η συγκεκριμένη είναι μία μόνο από τις επικρατέστερες επιλογές. Κονταροχτυπιέται με την παραδοσιακή και γνωστή σε όλους μας "Μητσοτάκης ο Β', ο Άριστος" και την πιό φρέσκια μα αξιοσημείωτα ευφάνταστη "Μητοτάκης ο Β', ο Elvis Presley της Ευρώπης". Αυτή την τελευταία τη χρωστάμε στο περιοδικό Politico όπου παρομοιάζει τον πρωθυπουργό μας με τον Βασιλιά της ροκ ,δεδομένου ότι ο Elvis ήταν από τους πρώτους που έκαναν το εμβόλιο της πολιομυελίτιδας το 1956. Έτσι, κι αφού ο δικός μας φέρεται να είναι ο πρώτος Ευρωπαίος ηγέτης που θα εμβολιαστεί κατά του Covid19, προστίθενται στη λίστα μας ένας ακόμα τίτλος για τον Κυριάκο και 'γω δεν έχω παρά να υποκλιθώ γι' αυτόν τον παραλληλισμό.

Μιας και αναφερθήκαμε σε ιστορία και φαρμακευτικές αγωγές όμως, είναι ευκαιρία να ταξιδέψουμε αρκετά πίσω στον χρόνο για να διηγηθούμε μιαν άλλη ιστορία, εκείνη της ανακάλυψης της ινσουλίνης. Θα ταξιδέψουμε λοιπόν στον Καναδά για να συστηθούμε με τους δύο φοιτητές -φυσιολόγους του Πανεπιστημίου του Τορόντο, τον  Frederick Banting και τον Charles Best καθώς και τον Καθηγητή τους ,τον Σκωτσέζο γιατρό και φυσιολόγο James MacLeod. Θα τοποθετήσουμε σ 'αυτό το σημείο την περίοδο δοκιμών της συγκεκριμένης φαρμακευτικής ουσίας κάπου στα 1920, και θα σημειώσουμε πως η πρώτη επιτυχής χρήση ινσουλίνης σε ανθρώπινο οργανισμό  πραγματοποιήθηκε το 1922 σ ΄ένα δεκατετράχρονο ετοιμοθάνατο αγόρι, τον Leonard Thompson.

Οι Banting και MacLeod τιμήθηκαν με το βραβείο Nobel γι' αυτή τους την ανακάλυψη (δυστυχώς ο Best  "έμεινε στην απ΄έξω" καθώς την περίοδο της τελικής φάσης ήταν ακόμη μεταπτυχιακός φοιτητής) και έκτοτε, η συμβολή της ινσουλίνης στην υγεία αμέτρητων ανθρώπων είναι γνωστή σε όλους μας.

Όλο αυτό λοιπόν ξεκίνησε στον Καναδά. Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι; Στην πραγματικότητα οι πρώτες εντατικές έρευνες για την ινσουλίνη είχαν ήδη ξεκινήσει από μια ομάδα Γερμανών επιστημόνων λίγο πριν την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Και μπορεί οι έρευνες εκείνες να μην ολοκληρώθηκαν ποτέ, τα όποια αποτελέσματα προέκυψαν όμως, δημοσιεύθηκαν. Το ευτύχημα είναι πως την εποχή εκείνη, τ 'αποτελέσματα των επιστημονικών ερευνών δεν ήταν επτασφράγιστα μυστικά μετρημένα σε χρήμα -όπως σήμερα- αλλά διαθέσιμα σε όλον τον επιστημονικό κόσμο. Άρα οι Καναδοί επιστήμονες της ιστορίας μας, στην ουσία συνέχισαν τις έρευνες των Γερμανών συναδέλφων τους.

Αφού ο Banting και η ομάδα του ολοκλήρωσαν τις έρευνές τους το επόμενο ευνόητο βήμα θα ήταν η κατοχύρωση πατέντας, ώστε να τους δούμε στη συνέχεια ν' αράζουν στην πισίνα κάποιας βίλας πίνοντας κοκτέιλ διακοσμημένα με ομπρελίτσες. Μόνο που αυτό δε συνέβει ποτέ αφού θεώρησαν πως μια τέτοια κίνηση θα ήταν ανήθικη, κι έτσι πούλησαν τα δικαιώματα της έρευνας τους στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο στη συμβολική τιμή του ενός δολαρίου. "Η ινσουλίνη ανήκει στην ανθρωπότητα". Έτσι αποφάσισαν κι αρνήθηκαν να μετατρέψουν σε επιχειρηματική μπίζνα μια ουσία που θα έσωζε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Μόνο που τελικά οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς της ανθρωπότητας τους τα χάλασαν λίγο. Σήμερα η ινσουλίνη αποτελεί ένα από τα φάρμακα με τη μεγαλύτερη ετήσια άνοδο στην τιμή της (το 2016 στις ΗΠΑ η θεραπεία της  κοστολογούνταν στα 450 δολάρια τον μήνα). Θα σκεφτεί τώρα κάποιος κάπου εδώ πως τα φάρμακα εύλογα ανατιμώνται χάριν της έρευνας και εξέλιξης, άρα λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια σίγουρα θα έχουν υπάρξει καινοτόμες προσθήκες και διαφοροποιήσεις στην αρχική φόρμουλα της ινσουλίνης που θα δικαιολογούν και τις αυξήσεις στην τιμή της. σωστά; Λάθος.

Έναν αιώνα τώρα δεν έχουν υπάρξει καινοτομίες στην αρχική φόρμουλα της θεραπείας με ινσουλίνη. Η βασική συνταγή είναι η ίδια. Αυτό που υπάρχει όμως, είναι τρεις εταιρίες καρτέλ που ανεβάζουν την τιμή της. Κατοχύρωση μονοπωλιακών δικαιωμάτων ευρεσιτεχνίας και μπλα μπλα μπλα, μόνο που στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει καμία ευρεσιτεχνία.

Σε κάθε περίπτωση (για να φύγουμε κι από την ιστορία της ινσουλίνης αυτής καθ' αυτής), στη διαδικασία παραγωγής φαρμάκων δεν είναι η παρασκευή τους που κοστίζει αλλά η βασική έρευνα που θα οδηγήσει τελικά στην παρασκευή. Οι ίδιες οι φαρμακοβιομηχανίες υποστηρίζουν πως το μοντέλο της κατοχύρωσης ευρεσιτεχνιών είναι απαραίτητο ώστε να χρηματοδοτείται η έρευνα και ανάπτυξη άλλων φαρμάκων. Αυτό όμως που έχει ενδιαφέρον είναι πως τελικά, την πλειοψηφία αυτών των ερευνών τη χρηματοδοτεί το ίδιο το Δημόσιο!

Τεράστια ποσά από τους φορολογούμενους διατίθενται στο Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας, σε Πανεπιστήμια και σε άλλους οργανισμούς, όπου ασχολούνται με την έρευνα στον τομέα των φαρμάκων καθώς και την παραγωγή εμβολίων σε περιπτώσεις πανδημιών (ο Διευθυντής του Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον Ντιν Μπέικερ, αναφέρει χαρακτηριστικά πως περίπου 50 δις δολάρια ετησίως χρησιμοποιούνται από το Δημόσιο γι' αυτούς τους σκοπούς). Με λίγα λόγια λοιπόν, οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες ξεκινούν με ήδη έτοιμη τη βασική έρευνα και τεράστια ποσά από τα Δημόσια Ταμεία, για να καταλήξουν εν τέλει να κατοχυρώνουν πατέντες για φαρμακευτικά σκευάσματα, τα οποία παρασκεύασαν με μηδενικό επιχειρηματικό ρίσκο. Δε βγάζει και πολύ νόημα, το ξέρω.

Παρ' όλα αυτά, αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει και στην περίπτωσή μας. Κάνοντας μια γρήγορη ανασκόπηση θυμόμαστε πως στην αρχική φάση της πανδημίας του covid19 και κατά τις πρώιμες έρευνες σχετικά με τη δομή και τη συμπεριφορά του νέου ιού, ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα λειτουργούσε σαν μια ομάδα, ανταλλάσσοντας ευρήματα και πληροφορίες με σκοπό την οχύρωση έναντι αυτής της παγκόσμιας απειλής.

Σταδιακά όμως, κι ενώ οι έρευνες προχωρούσαν και πλησιάζαμε σε εν δυνάμει θεραπείες, οι σύμμαχοι μετατρέπονταν σε ανταγωνιστές ενώ άκρα μυστικότητα απλώνονταν στα όποια αποτελέσματα (ας θυμηθούμε τις επιθέσεις από «χάκερ» στα πληροφορικά συστήματα των ισπανικών εργαστηρίων, και τη δήλωση της διευθύντριας του Εθνικού Κέντρου Πληροφοριών της Ισπανίας πως " οι κινήσεις αυτές αποτελούν επανάληψη αντίστοιχων φαινομένων σε άλλες χώρες, με τον ανταγωνισμό για την ταχύτερη παραγωγή εμβολίου κατά της Covid-19 να εντείνεται διεθνώς"). Κάπου εδώ θα αναρωτηθούμε, ποιούς εξυπηρετεί τελικά αυτή η μυστικότητα; Και μήπως είναι υπερβολικά πολύτιμο αυτό που θυσιάζεται στον βωμό αυτών των συμφερόντων;

Moderna και Pfizer. Οι δύο κύριες φαρμακοβιομηχανίες, υπεύθυνες για την παραγωγή των εμβολίων κατά του covid19, στην πανδημία του 2020. Τις εταιρίες αυτές τις γνωρίζουμε πια όλοι μας. Γνωρίζουμε επίσης πως η βασική έρευνα για την παρασκευή των εμβολίων αυτών, είχε ήδη ξεκινήσει νωρίτερα από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, κι έτσι τους δόθηκε στην ουσία στο πιάτο. Αυτό που ίσως δε γνωρίζουμε είναι πως από τον Δημόσιο τομέα προήλθε και η χρηματοδότηση αυτών των εταιριών.

Η Moderna έλαβε 1 δις δολάρια από το Δημόσιο ταμείο για τις έρευνές της, ενώ η Pfizer μπορεί να αρνήθηκε τη χρηματοδότηση του Τραμπ, είχε όμως ήδη λάβει 445 εκατομμύρια δολάρια από το Γερμανικό Δημόσιο μέσω της BioNTech (οι δυο εταιρίες συνεργάζονται για την παραγωγή του εμβολίου κατά του covid19). Ανακεφαλαιώνοντας, ιδιωτικές φαρμακοβιομηχανίες κολοσσοί παρασκευάζουν φάρμακα και κατοχυρώνουν δικαιώματα ευρεσιτεχνίας εκτινάσσοντας τις τιμές των φαρμάκων στα ύψη, ενώ προηγουμένως έχουν πάρει το βασικό κομμάτι των ερευνών και χρηματοδότηση από τον Δημόσιο Τομέα. Πόσο πιό αλλοπρόσαλλη να γίνει η πραγματικότητά μας;

Όσο αλλοπρόσαλλο καταλήγει συχνά να είναι και το μοντέλο της ελεύθερης αγοράς. Μόνο που στην περίπτωση του ιατρικοφαρμακευτικού κλάδου, το μοντέλο αυτό παίζει στην κυριολεξία τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων στα χέρια του. Τα τεράστια κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών μέσω του μοντέλου των ευρεσιτεχνιών και των υψηλών τιμών των φαρμάκων, θα εξυπηρετήσουν τελικά το marketing. Κι ένας από τους βασικούς κανόνες του marketing και του μοντέλου της ελεύθερης αγοράς είναι η επένδυση εκεί όπου υπάρχει υψηλή απόδοση, εκέι που "πουλάει". Νέα και καινοτόμα φάρμακα για συμφέρουσες επιχειρηματικά ασθένειες ,διατήρηση μεσαιωνικού καθεστώτος για εκείνες που δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερο επιχειρηματικό ενδιαφέρον, μηδαμινή συνεργασία της επιστημονικής κοινότητας σε Παγκόσμια κλίμακα και κακόβουλος ανταγωνισμός. Αυτή είναι η απτή μας πραγματικότητα και δε μας βλέπω ιδιαίτερα διατεθειμένους να την αλλάξουμε.

Σηκώνοντας το κεφάλι μου απ' το πληκτρολόγιο κοίταξα έξω από το παράθυρο. Δύο μαύρα περιστέρια (καλιακούδες, σωστά;) άραζαν στα κεραμίδια της σκεπής απέναντι και μου φάνηκαν πραγματικά σαν να κουβεντιάζουν, έτσι όπως στέκονταν πλάι-πλάι κι έστρεφαν κάθε τόσο τα κεφάλια τους το ένα προς το άλλο. Έμοιαζαν πότε να συμφωνούν και πότε να διαφωνούν.

-Και πώς τα βλέπεις τα πράγματα τελικά με όλη αυτή την ιστορία;
-Τι να πω ρε φίλε, ξέρω και 'γω; Αδύνατον να βγάλεις ασφαλές συμπέρασμα με δαύτους, ό,τι και να προβλέψεις έξω θα πέσεις τελικά.
-Δεν έχεις κι άδικο. Κάτσε, φέρνω ποπ κορν

και το ένα πέταξε μακριά. Για να φέρει ποπ κορν φαντάζομαι.

More in
Comments